Top

Biblia Horroru

Na początku był lęk...

ilsa333

Niekochane dzieci tulą kotki

Go-hyang-i: Jook-eum-eul Bo-neun Doo Gae-eui Noon/ Kot (2011)

kot recenzja

Nie mam bladego pojęcia co oznacza obszerny oryginalny tytuł 🙂 Może coś w stylu nie krzywdź kota, bo kot skrzywdzi Ciebie?

Młoda pracownica sklepu/ salonu piękności dla zwierząt cierpi na poważną klaustrofobię. Jej problemy pogłębiają się gdy przygarnia 'osieroconego kota’, którego właścicielka zginęła w dość podejrzanych okolicznościach.

So-Hee otacza należytą opieką futrzaka jednak z czasem kot zaczyna zachowywać się co najmniej dziwnie, a ona zaczyna mieć halucynacje, w których widzi małą dziewczynkę. Kluczem do rozwiązania tajemnicy jest nie kto inny jak tytułowy kot – a raczej koty.

kot recenzja

Jest to jeden z tych filmów, na których zalewam się łzami. Straszak z niego przeciętny, ale historia jest na tyle smutna, że dramatyzmem nadrabia grozę. Chyba, że ktoś nie lubi kotów i babć z alzheimerem i małych dziewczynek:)

Aż mnie korci tu żeby wytoczyć potężny spoiler, w którym wyplułabym cały jad na ludzi znęcających się nad zwierzętami.

Mimo iż film wydaje się być schematyczny, bo znowu mamy ducha małej czarnowłosej dziewczynki, to nie powinien rozczarować nikogo kto lubi kino azjatyckie z pod znaku J-horroru.

kot recenzja 

Klimat filmu jest ciekawy, stada kotów nie tylko cieszą oko ich fanów, ale też wprowadzają nastrój tajemnicy. Nie ma chyba zwierzęcia, do którego równie chętnie dorabiana jest mistyczna otoczka.

Efekty specjalne takie sobie, ale na szczęście nie ma ich zbyt wiele.

Film bardzo mądry w swoim przesłaniu.

Polecam przede wszystkim kociarzom:)

kot recenzja

Moja ocena:

Straszność:6

Fabuła:10

Napięcie:8

Klimat:9

Zaskoczenie:8

Zabawa:9

Walory techniczne:6

Aktorstwo:8

Oryginalność:6

To coś:10

80/100

W skali brutalności:2/10 (jest dramatycznie i smutno, ale nikogo ze skóry nie obdzierają)

Pora na polski horrror

Pora mroku (2008)

pora mroku recenzja

Akcja polskiego horroru będącego debiutanckim projektem reżyserskim Grzegorza Kuczeriszki rozgrywa się na dwóch płaszczyznach. Pierwsza to typowo slasherowa historyjka o młodych -rozluźnionych, którzy przybywają na Dolny Śląsk w celach rekreacyjnych. Drugi tor fabuły przebiega w okolicy szpitala psychiatrycznego, gdzie młoda dziewczyna, Karolina, ma odbębnić rok odsiadki. W szpitalu, jak to w szpitalu, dzieje się źle. Świry jak to zazwyczaj, okazują się bardziej normalne niż personel szpitalny. W brudnych podziemiach poniemieckich budynków krzyżują się drogi wesołych – swawolnych i Karoliny, której towarzyszy jeden z pacjentów, Zolo.

Film spotkał się z tragicznym odbiorem ze strony polskiej publiczności. Zastanawiam się, czy nie jest to już kwestia takiej utartej maniery, żeby obrzucać gównem swoich, a chwalić to co obce. Trawa w końcu jest zawsze zieleńsza po drugiej stronie:)

pora mroku recenzja

Grzegorz Kuczeriszka, reżyserem nigdy nie był za to wprawił się w robieniu zdjęć. Zaszczycił wiele polskich produkcji z nie najgorszym efektem. Zaczynam od tego, bo od strony operatorskiej film wypada jak najbardziej ok. Reżyser bowiem zajął się również tą stroną techniczną filmu. Nie mogę powiedzieć żebym padła z zachwytu, ale ostre, migawkowe ujęcia utrzymane w ciemnej tonacji bardzo służą klimatowi. Dobór scenerii również zasługuje na uwagę. Cóż, że dolnośląszczanie wychodzą tu na klasycznych wiejskich sodomitów, twórcom udało się stworzyć w tym  właśnie miejscu dobrą przestrzeń dla scenariusza filmu grozy.

pora mroku recenzja

Oto mamy grupę polsko-niemieckich pseudo naukowców, którzy przy pomocy nikomu niepotrzebnym wyrzutkom planują dać nowe życie zasłużonym i bogatym faszystom. Ewidentnie pomysł jest zerżnięty z produkcji zachodnich.

Nie wiem czemu, ale osobiście nie szaleję z pogardy dla tego filmu. Po za irytującymi postaciami wcześniej wspomnianych młodych -swawolnych, którzy na szczęście w większości szybko znikają i słabo dobraną muzyką nie znalazłabym tu uchybień, których wcześniej nie spotkałam w fantastycznym kinie zagranicznym na porównywalnym poziomie. Mogę rzec, że przynajmniej się nie wynudziłam.

Aktorstwo jest 'takie se’. Niejako spisała się Natalia Rybicka w roli Karoliny i Karolina Gorczyzca jako Aśka, choć tę drugą wolę w rolach femme fatale  jak ta w filmie „Huśtawka”. Jednak największą uwagę zwrócił Paweł Tomaszewski w roli świra Zoli.

pora mroku recenzja

Reszta, z Kubą Wesołowskim na czele nadaje się generalnie na zsyp. Przygarnięci zostali chyba tylko po to żeby ściągnąć do kina fanów seriali.

Ogólne wrażenie średnie, ale na takie biczowanko jakie temu filmowi fundują inni samozwańczy znawcy gatunku, nie zasłużył.

Moja ocena:

Straszność:3

Fabuła:6

Napięcie:6

Klimat:7

Oryginalność:3

To coś:5

Walory techniczne:7

Aktorstwo:5

Zaskoczenie:6

47/100

 

W skali brutalności, film otrzymuje: 4/10

Lackberg w zamknięciu

Zamieć śnieżna i woń migdałów – Camilla Lackberg

zamieć śnieżna i woń migdałów recenzja

Zbliżają się święta bożego narodzenia. Młody policjant Martin po namowach swojej dziewczyny zgadza się spędzić  przedświąteczny weekend wraz z jej rodziną na wyspie Valon. Tam poznaje brudne sekreciki bogatej familii . Począwszy od seniora rodu Rubena kończywszy na najmłodszych wnuczkach wszyscy w rodzinie opętani są żądzą pieniędzy. Kiedy w czasie kolacji wspomniany Ruben pada martwy przy stole na małej przestrzeni i w kompletnej izolacji młody policjant musi stwierdzić kto z rodziny Liljecronas najbardziej chciał uśmiercić milionera.

„Zamieć śnieżna i woń migdałów” jest poniekąd powiązana z serią o detektywach z Fjällbacki i pisarce Erice. Martin jest bowiem jednym z pracowników komisariatu, którego pracownicy rozwiązywali tajemnice morderstw we wszystkich powieściach Lackberg od „Księżniczki z lodu” począwszy na „Fabrykantce aniołków” kończąc.

Króciutka i ładnie wydana książka nie bardzo jednak przypomina inne dzieła Lackberg. Nazwałabym ją raczej opowiadaniem w stylu Agathy Christy.

O ile na większej przestrzeni – chodzi mu tu zarówno o miejsca akcji jak i długość powieści – Lackberg radzi sobie doskonale, to tu w tym krótkim dziele o bohaterach uwiezionych w pensjonacie w czasie zamieci śnieżnej nie jest w stanie rozwinąć skrzydeł.

Najmocniejsza stroną jej wcześniejszych utworów były retrospekcje, które pozwalały na przeniesienie się daleko w przeszłość gdzie zawsze tkwiły wskazówki do rozwiązania bieżącego śledztwa.

W „Zamieci śnieżnej…” wszystko dzieje się w czasie teraźniejszym, jeżeli autorka wspomina o przeszłości bohaterów to tylko po to żeby lepiej nakreślić ich charakterystykę.

Trzeba się zadowolić tym co mamy…

Jak na dłoni widać tu wszystkie uchybienia jej pisarstwa. W przypadku dłuższych powieści z dobrze poprowadzonym wątkiem tajemnicy z przeszłości nie zwracałam na to uwagi. Obecna historia mimo iż wciągająca nie pochłonęła mnie na tyle bym nie zauważyła kiepskiej i bardzo prostej konstrukcji postaci. Martin jest irytująco nieporadny przez całe, krótkie śledztwo przy czym w ostatniej chwili doznaje olśnienia bezbłędnie wskazując gdzie kryje się 'prawda’. Samo zakończenie powieści jest delikatnie mówiąc naciągane.

Doceniam jednak starania Lackberg, bo jej książka uratowała mnie przed nudą oczekiwania na opóźniający się pociąg;)

Moja ocena:5+/10

Szukamy filmu!

Szukamy filmu

Czytelnik bloga ma problem ze znalezieniem tytułu. Może ktoś z Was skojarzy:

„Szukam pewnego filmu od 15 lat. Oglądałem go mając 6 lat. Ojciec go przyniósł na VHS-ie. Pewnemu facetowi przeszczepiają oko podczas operacji. Na początku wszystko gra, ale po pewnym czasie widzi dziwne rzeczy. trupy (chyba, nie pamiętam) , demony, były też jakieś nagie kobiety chyba demony lub coś. Pamiętam, że na końcu wpija sobie w te oko klucz żabkę. Proszę o pomoc. Jest to coś podobnego do filmu oko z 2009 chyba i tego japońskiego.”

Liczymy na Waszą pomoc!

Martwy pies, stara szafa, nawiedzona lalka

Conjuring/ Obecność (2013)

obecnosc recenzja

Rodzina Perron przeprowadza się do nowego domu. Nowy dom jest dość zapuszczony, pełny tajemniczych schowków i zabytkowych przedmiotów. Liczna chalastra zaczyna czuć się nieswojo w tym miejscu. W nocy słychać dziwne odgłosy, coś śmierdzi padliną, jedna z córek jest przekonana, że w nocy coś chwyta ją za nogę, druga zaczyna intensywnie lunatykować, etc.

obecnosc recenzja

W nowym obrazie Jamesa Wan’a nie zabraknie żadnego z typowych zagrywek ghost story. Po za wcześniej wymienionymi przymiotami mamy tu także: Śmierć psa, martwe ptaki, wisielców, klątwę czarownicy, nawiedzoną lalkę, nawiedzoną pozytywkę, dziecko zaprzyjaźniające się z duchem, starą szafę, próby uchwycenia duchów na nagraniu z kamery i na zdjęciu i oczywiście egzorcyzmy.

obecnosc recenzja

Czytając komentarze w sieci na temat tego filmu nabrałam na niego chęci mimo iż na początku byłam sceptyczna. Jeżeli co drugi komentarz do filmu krzyczy, że to film na równi z „Egzorcystą” a w najgorszym przypadku porównywany do „Egzorcyzmów Emily Rose” to człowieka może zmylić…

„Egzorcysty” of course się nie spodziewałam, nie liczyłam, że wyjdę blada z seansu jak zapowiadali Ci, którzy na filmie już byli, ale liczyłam na całkiem dobry straszak.

obecnosc recenzja

A co tu tak szczerze mówiąc mamy? Trzy niezłe sceny, aczkolwiek mało oryginalne. Wszytko co widzimy na ekranie już gdzieś było. A to w „Amityville„, a to znowuż w „Egzorcyzmach… tej czy tamtej”. Można spokojnie przewidzieć następną scenę. W dodatku pierwsza połowa filmu jest po prostu nudna.

Jams Wan zrobił film bazujący na klasycznym ujęciu tematu nawiedzonego domu i nawet nie próbował wprowadzać do tego tematu niczego nowatorskiego. Wszystko jest takie… podręcznikowe. Mimo iż te elementy w innych obrazach się sprawdzały to tu wrzucone bez najmniejszego wysiłku do jednego worka nie zdały egzaminu z grozy.

obecnosc recenzja

Kiepsko spisali się również aktorzy. W roli matki, czyli Carolym Perron mamy Lili Taylor, która w każdym filmie wygląda jak menelka na głodzie  a jej ekspresja ogranicza się do grymasu strapienia na twarzy. Ojciec, Roger przemyka gdzieś praktycznie niezauważalny i gdybym teraz miała powiedzieć jak wyglądał, czy jak się zachowywał to nie byłabym w stanie. Dzieciaków mają co niemiara. Taki tłok sprawił, że żadne z nich nie miało szansy zwrócić mojej uwagi. Sytuację ratują postaci 'łowców duchów’ to jest Lorraine i Ed Warren czyli Vera Famiga i Patrick Willson. Stworzyli bardzo fajny duet.

obecnosc recenzja

Podobało mi się to, że akcja filmu osadzona jest w latach ’70, taki ukłon w stronę klasyki. Zdjęcia przeciętne, muzyka? – nie zauważyłam.

Podsumowując, jest bardzo, bardzo przeciętnie.

Moja ocena:

Straszność:7

Fabuła:6

Klimat:6

Zaskoczenie:3

Zabawa:6

Aktorstwo:6

Dialogi:5

Zdjęcia:7

Oryginalność:5

To coś:5

56/100

Bo nie chcieli się z nami pobawić

Ils/ Oni (2006)

ils recenzja

Clementine, młoda nauczycielka we francuskiej szkole w Budapeszcie i Lucas jej mąż, pisarz spędzają wieczór w swoim domu na obrzeżach miasta. Ta noc nie będzie  jednak należeć do spokojnych. Zaczyna się od głuchych telefonów, nagle Clementine orientuje się, że ktoś im podprowadził auto stojące na podjeździe, w końcu w całym domu wysiada prąd a małżeństwo z trwogą odkrywa, że Oni kimkolwiek są włamywacze są już w środku.

ils recenzja

„Oni” to historia oparta na faktach. W przypadku tego filmu jakoś łatwiej mi  o uwierzyć, niż w autentyczność historii o nawiedzonych domach. Może dlatego, że uważam, że to żywi stanowią zagrożenie, a zmarłych zostawmy w spokoju. A może to kwestia mniejszej nachalności twórców, którzy nie starają się na każdym kroku przypominać i udowadniać nam, że ta historia wydarzyła się naprawdę.

Byłam dość zdruzgotana gdy oglądałam ten film po raz pierwszy, teraz odświeżyłam go sobie z dużą przyjemnością.

Można powiedzieć, że „Oni” to takie połączenie „Nieznajomych” i „Eden Lake„, ale byłby to droga na skróty. W „Nieznajomych” podobnie jak w „Ils” mamy obraz ataku na młode małżeństwo w ich własnym domu. Tam jednak oprawcami są jacyś porąbańcy w maskach. W „Ils” niemal do samego końca nie wiemy kim są sprawcy. Pojawiają się tylko ich cienie. Nic niemówiące widmowe zagrożenie.

ils recenzja

Z kolei z „Eden Lake” łączy go SPOILER: obraz nieletnich sprawców. Dzieci jako antybohaterzy, zbrodniarze, zło wcielone.  Z kolei ofiary, gdy już odkryją tożsamość sprawców, będą musieli stanąć przed dylematami podobnymi do tym w „Czy zabił byś dziecko?” i remake tegoż obrazu „Come out and play„. Gdy już wiemy, że za masakrę odpowiadają dzieciaki w wieku od 10 dl 15 lat, a powodem podwójnego morderstwa było, to że ofiary 'nie chciały się pobawić’ jesteśmy w szoku.  KONIEC SPOILERA.

W „Eden Lake” oprawcy działają jednak z większą i bardziej wymowną brutalnością. W „Ils” postawiono raczej na klimat zaszczucia i prześladowania. Nie znamy motywacji sprawców. Nie wiemy kim są, co jest chyba największym plusem tej produkcji przy pierwszym spotkaniu z nią.

Jeśli chodzi o wykonanie, to postawiono tu na dość oszczędną oprawę wywołującą uczucie surowości. Wielki dom, ale nie jakaś luksusowa willa z bajerami, las na odludziu i wreszcie kanały pod miastem. Nie ma tu nic co by odciągało uwagę widza od fabuły. Z minuty na minutę sytuacja naszych bohaterów jest coraz bardziej dramatyczna aż do eskalacji.

ils recenzja

Jest to na pewno jeden z lepszych filmów poruszających temat włamu do domu bohaterów.

Moja ocena:

Straszność:8

Fabuła:8

Klimat:7

Zdjęcia:8

Zaskoczenie:9

Zabawa:8

Aktorstwo:7

Dialogi:7

Oryginalność:7

To coś:8

77/100