Top

Biblia Horroru

Na początku był lęk...

Kto jest bez grzechu

Sinners/ Grzesznicy (2025)

Ameryka czasów Wielkiego Kryzysu. Bracia bliźniacy Smoke i Stack powracają w rodzinne strony na głębokie południe prosto z rządzonego przez gangi Chicago. Tu z pomocą uzdolnionego bluesmana, syna pastora Sammy’ego zamierzają otworzyć knajpę dla czarnoskórych w starym tartaku. Wykorzystują swoje doświadczenia z półświatka by nadać interesowi właściwy sznyt, ale już w noc wielkiego otwarcia pojawiają się problemy. Trójka białych wędrowców zwabionych muzyką Sammy’ego chce dołączyć do wydarzenia.

A cóż to było za widowisko! Znacie mnie chyba na tyle, żeby wiedzieć, że do filmów promowanych na 'objawienia’, 'kasowe hity’ podchodzą jak pies do jeża. „Grzeszników” konsekwentnie i z rozmysłem omijałam, bo ani nie wierzę marketingowym zagrywkom, ani nie spodziewam się by w dzisiejszych czasach ktoś był w stanie zrobić ciekawy horror o wampirach. Ale w końcu, po długiej zwłoce, obejrzałam i jestem dość powiedzieć, oczarowana. Kupiłam go z całym dobrodziejstwem inwentarza, nawet z musicalowymi zakusami. Ba, uważam, że muzyka jest jednym z najlepszych elementów tego filmu, buduje cały klimat: duszny, awanturniczy, mroczny.

Z jednej strony mamy opowieść o gorzkim dziedzictwie południa, wykorzystaniu, wykluczeniu i przemocy, z drugiej widowiskową, pełną akcji przepychankę sowicie zlaną juchą i walącą po pysku be ostrzeżenia. Mnóstwo iskrzących emocji, wyrazistych charakterów, dobitnych deklaracji i brawurowych czynów. A zaczyna się, naprawdę niewinnie.

Film wykorzystuje niesamowitość, taki amerykański gotyk z południa, upiorność skrytą na wyeksploatowanych połaciach ziemi i na wyeksploatowanych ludziach. Nadaje wszystkiemu szatański rytm i tworzy prawdziwą rzeź. Wszystko od aktorskich kreacji, po scenografie i kostiumy jest precyzyjne i nieprzypadkowe. Można rzecz, produkcja obliczona na sukces i cóż, sukces odniosła, nawet w moich oczach.

Moja ocena:

Straszność: 2

Fabuła:7

Klimat:9

Napięcie:7

Zaskoczenie:6

Zabawa:9

Walory techniczne:9

Aktorstwo:8

Oryginalność:7

To coś:8

72/100

W skali brutalności:2/10

Gdzie obejrzeć

Zasilane przez JustWatch

Widżet zawiera linki afiliacyjne.

UDOSTĘPNIJ NA FACEBOOKU

Długość dźwięku samotności

Undertone (2025)

Eva, wraz ze swoim przyjacielem Justinem prowadzi podcast o zjawiskach paranormalnych. Gdy po całym dniu opieki nad chorą matką zasiada do nagrania, Justin podsuwa jej taśmę, która wg. niego jest zapisem opętania, młodej dziewczyny Jessy. Z Jessą faktycznie jest coś nie tak, a nagrania, których autorem jest najpewniej jej chłopak rejestrują jak dziewczyna nie tylko mówi dziwne rzeczy przez sen, ale też śpiewa. Wybór repertuaru nie jest przypadkowy, a Eva i jej przyjaciel dostrzegają w tych piosenkach ukryty przekaz.

O „Undertone” mówi się, że jest to horror, który steruje wyobraźnią widza za pomocą dźwięku. Rzeczy straszne nie tyle rozgrywają się poza kadrem, co nie dzieją się wcale, są echem, szumem, melodią, głosem, czymś pozbawionym materii, przez co zdolnym wnikać głębiej i eksplorować nasze lęki o wiele skutecznie niż groza przyjmująca konkretny kształt i tożsamość.

I można się z tym zgodzić przynajmniej z kilku powodów, nie znaczy to jednak, że taka formuła zadziała na wszystkich i wszystkich zachwyci. Zachwyciła jednak studio A24, które podjęło się dystrybucji by obok swoich flagowych projektów jak „Hereditary”, czy „Lighthouse” pokazać twórczość Iana Tuason’a szerokiej publiczności.

To co buduje ten film, to bardzo kameralna atmosfera: dziewczyna i jej mikrofon. Początkowo cały projekt startował jako słuchowisko i choć scenariusz liczył aż 250 stron to w największej części ta objętość wynikła z ilości kwestii mówionych. Wydaje mi się, że twórca do kwestii wizualnych podszedł na zasadzie im mniej tym lepiej, skupcie się na dźwięku, dlatego nie zobaczymy tu zbyt wiele i część widzów może na to urągać.

Brakuje tu też wyraźnej pointy, jakiegoś określonego kierunku, w którym zmierzają wydarzenia, dość, że wszytko skupia się na motywie found footage, ale z nagraniami dźwięku zamiast obrazu. Daje to trochę taki vibe „Domu z liści” Danielewskiego, bo bieżące wydarzenia nie odgrywają tu tak dużej roli, jak analizowanie tego, co już się wydarzyło i pozostawiło ten dźwiękowy ślad.

W filmie pojawia się motyw, który w horrorach występuje nie od dziś, ale raczej jako element dodatkowy, ledwie rekwizyt, tu jest swego rodzaju klamrą i nośnikiem znaczeń, a mam tu na myśli … dziecięce piosenki, kołysanki. Zarówno piosenka o Londyńskim moście, jak i „Baa, baa Black Sheap” , ale też inne funkcjonują tu jako najważniejszy budulec grozy. To w piosenkach ukrywa się groźba, prawdziwa natura zła. W pewnym momencie pada nawet stwierdzenie, że piosenki śpiewane dzieciom są niczym innym jak ostrzeżeniem przed potwornym światem dorosłych, a okolicznościom powstania większości z nich towarzyszyło jakieś krwawe wydarzenie.

Twórca bawi się dźwiękiem więc byłoby za prosto gdyby piosenki były tylko piosenkami, dźwięki tylko dźwiękami, a nagrani tylko nagraniami. Poddane stosownym zabiegom, np. puszczane od tyłu całkowicie zmieniają sens, nastrój, wydźwięk, zawierają ukryte wiadomości, a nasza bohaterka stopniowo je odkrywa. Nawet ponowny odsłuch może przynieść zupełnie inne, niewesołe wnioski, każdorazowo strasząc coraz mocniej. Śledząc pozostałe wydarzenia, te rozgrywające się z dala od mikrofonu widzimy jak to wszystko, co usłyszała wpływa na Evę, zmienia jej sposób odbierania otoczenia, a wreszcie zmienia ją. Reasumując, to całkiem ciekawy projekt, który zdecydowanie ma szansę spodobać się fanom form minimalnych.

Moja ocena:

Straszność: 1

Fabuła: 7

Klimat:8

Napięcie:6

Zaskoczenie:6

Zabawa:7

Walory techniczne: 8

Aktorstwo:7

Oryginalność:7

To coś:7

64/100

W skali brutalności: 1/10

UDOSTĘPNIJ NA FACEBOOKU

Grunt to rodzinka

Itt érzem magam otthon/ Jak w domu (2025)

Młoda Kobieta, Rita właśnie traci pracę z powodu likwidacji sklepu. Gdy wraca tego wieczoru do domu i zatrzymuje się na moment na pobliskim osiedlu by wraz z innymi ludźmi obserwować płonący wrak samochodu zostaje schwytana i uprowadzona przez dwóch zamaskowanych mężczyzn. Trafia do pokoju, gdzie związana i rzucona na twardą podłogę dowiaduje się, że oto, nie jest Ritą, a Silvie Arpad zaginioną siostrą porywacza, która właśnie wróciła na łono rodziny. Rzecz w tym, że Rita doskonale zdaje sobie sprawę z tego kim jest i zdecydowanie nie jest tym za kogo wydaje się brać ją Marci. Wkrótce kobiecie będzie dane poznać całą familię, na której czele stoi nie znoszący sprzeciwu ojciec i w której, jak szybko będzie jej dane się przekonać, jest więcej podobnych jej ofiar.

„Jak w domu” to węgierski thriller psychologiczny z domieszką bardzo czarnej komedii i zakusami na bycie społeczną satyrą. Poznajemy tu, wydawałoby się, niecodzienny model rodziny oparty na solidnym fundamencie w postaci rojenia jednego człowieka (ojca) wspierany przez gorliwych wyznawców (niektóre z dzieci z Marcim na czele), chcących zasłużyć na atencję papy i podporządkowany lud złożony z uciśnionych przegrywów z mniejszym lub większym zapałem odgrywających rolę pozostałych krewnych. Skojarzenia polityczne aż same cisną się do oczu, ale postaram się je zgrabnie pominąć, coby nie fundować sobie kolejnego bana. Zdradzę Wam tylko, że nazwisko Arpad nie jest tu przypadkowe, jest to bowiem nazwisko pierwszego historycznego władcy Węgier.

Porwanie Rity stanowi punkt wyjścia. Kobieta jest na tyle inteligentna i zorientowana na cel, że szybko łapie zasady gry. W dążeniu do wyjścia z tej kłopotliwej sytuacji poszukuje słabych punktów dziwnego systemu, do którego trafiła i bezbłędnie je namierza. Zajmuje jej to jednak trochę czasu więc możemy cieszyć się tym procesem. Jest to o tyle zajmujące, że mamy t do czynienia z całą gamą psychologicznych i socjologicznych wypaczeń, a jest ich tak dużo, bo i familia liczna.

Jedną z bodaj najciekawszych scen jest rozmowa Rity z Rudim, który z zapałem gra wujka alkusa popijając porzeczkowy sok. To lewdwie preludium do przemiany jakiej będziemy wkrótce świadkować. To świetna opowieść o zamkniętych systemach rodzinnych, o tak zwanych modelach totalitarnych gdzie każdy musi odegrać swoją rolę zgodnie z wizją najwyższej figury. Rzeczywistość jest tam w pełni plastyczna i zależna od woli, ale wolę może wyrazić tylko jedna osoba. A co członkowie otrzymują w zamian? Solidne, nienegocjowalne zasady sprawiające, że egzystencja staje się przewidywalna i bezpieczna. Gdy na zewnątrz panuje zawierucha (scena płonącego samochodu, bankrutujący biznes) jest to nad wyraz kusząca perspektywa.

W filmie nie doświadczycie brawurowych aktów przemocy, ani rozlewu krwi, raczej slow burn’owe budowanie atmosfery izolacji i dusznego zamknięcia. A gdy drzwi w końcu się otworzą niewolnik zrozumie, że wcale nie pragnie wolności, a własnego niewolnika.

Moja ocena:

Straszność: 1

Fabuła:8

Klimat:8

Napięcie:7

Zaskoczenie:6

Zabawa:7

Walory techniczne:7

Aktorstwo: 8

Oryginalność: 8

To coś: 8

68/100 

W skali brutalności: 1/10

Gdzie obejrzeć

Zasilane przez JustWatch

Widżet zawiera linki afiliacyjne.

UDOSTĘPNIJ NA FACEBOOKU

Nikt Cię nie uratuje

Send help/ Pomocy (2026)

Linda Liddle, wytrwała korposzczurzyca próżno wypatruje zasłużonego awansu. Kiedy firmę przejmuje syn szefa, Linda przestaje być pożytecznym zwierzątkiem, a staje się przeszkodą na drodze do awansowania kolegi nowego szefa. Kobieta jednak wierzy, że jeśli postara się odrobinę bardziej, jeszcze niżej zegnie kark to, może… może…. Łuski spadają jej z oczy podczas podróży służbowej, jednak nie będzie miała sposobności rzucić wypowiedzenia na stół, bo czeka ją konfrontacja z szefem na bezludnej wyspie.

Najnowszy, myślę, że przez wielu oczekiwany film Sama Raimi stanowi kompilacje grozowego kina klasy B z czarną komedią. Mamy tu zdecydowaną przewagę tego drugiego gatunku, ale równie istotne są elementy survivalowego thrillera. Akcja filmu rozpoczyna się w biurowcu, gdzie pracuje para głównych bohaterów, on jest szefem, ona niedocenioną pracownicą. Mizoginizm i szowinizm wylewa się z ekranu tonami i myślę, że ta jaskrawość jest celowa – i celna- biorąc pod uwagę dalsze losy tej dwójki.

Oto w wyniku groteskowej katastrofy samolotu podczas służbowego wyjazdu Linda i jej szef narcyz trafiają na tropikalną wyspę. Walka o przetrwanie jest o tyle utrudniona, że mężczyzna ma w niej raczej bierną rolę. Linda za to radzi sobie brawurowo i nie wiemy, czy to zasługa wielu seansów z survivalowymi reality show, czy raczej chęć dokopania szefowi dupkowi napędza jej charyzmę.

Zupełnie zaskoczył mnie ten film, bo o ile w takich „Wrotach do piekieł” absurd i groteska również miały się bardzo dobrze to jednak chyba nikt nie miał wątpliwości, że ma do czynienia z kinem grozy. „Pomocy” ma vibe kąśliwej, ale jednak komedii i nikt nikogo nie stara się tu straszyć. Elementem, który zbliża tę historię do thrillera jest obraz relacji Lindy i Bradleya. Ta jest podszyta niepewnością, nieufnością i zagrożeniem. Kobieta ewidentnie nie życzy dobrze drugiemu rozbitkowi, natomiast wszystko jest wzięte w tak groteskową ramkę, że trudno mi mówić o autentycznym, grozowym napięciu. Ogląda się to jednak przyjemnie i absolutnie nie mam nic do tego filmu pod względem realizacji, tylko taki mało grozowy jest.

Moja ocena:

Straszność: 1

Fabuła: 6

Klimat:6

Napięcie: 6

Zabawa:7

Zaskoczenie: 6

Walory techniczne: 8

Aktorstwo:8

Oryginalność:7

To coś:6

61/100

W skali brutalności: 1/10

Gdzie obejrzeć

Zasilane przez JustWatch

Widżet zawiera linki afiliacyjne.

UDOSTĘPNIJ NA FACEBOOKU

Donikąd

It Ends/ To koniec (2025)

 

Czworo przyjaciół Tyler, Day, James i Fisher świętując zakończenie college’u wyruszają na wspólną wycieczkę. Chcą spędzić ze sobą trochę czasu nim ich drogi najprawdopodobniej bezpowrotnie się rozejdą. Jazda Jeepem mija im spokojnie do momentu, gdy orientują się, że chyba pobłądzili. Sęk w tym, że nigdzie nie skręcali, bo drogą, którą się przemieszczają jest prosta, pozbawiona zjazdów i skrzyżowań. Jak więc możliwym jest, że jadąc od tylu godzin nie są wstanie dotrzeć donikąd?

Niskobudżetowy film Alexa Uloma natychmiast zwrócił moją uwagę. Żeby dowiedzieć, się o nim coś więcej trzeba poszperać na zagranicznych stronach, bo nasz polski Filmweb leje na niego ciepłym moczem. Krytycy i widzowie mają mieszane opinie, co raczej dobrze o nim świadczy. Najczęstszym zarzutem jest nuda, najczęstszą pochwałą oryginalność. A więc mamy oryginalnie nudny film grozy, który opiera się na kinie drogi wykorzystując motyw rozbitków na bezludnej wyspie, gdzie za bezkres oceanu robi otoczona lasem szosa, a za wysepkę wnętrze jeepa. Czwórka naszych sympatycznych – i mówię to bez przekąsu – bohaterów przepędza czas na rozmowie o wszystkim i o niczym, całej sytuacji towarzyszy jakieś podskórne napięcie niedopowiedzenia, a przecież nikt z podróżnych jeszcze nie wie, że czeka ich długa droga bez sensu i bez celu. A może wiedzą, albo czują?

Kiedy jeden z ekipy, Tyler, orientuje się, że coś jest jednak nie tak, wychodzi z auta. Wkrótce na zupełnym pustkowiu pojawia się zgraja ludzi, istna szarańcza, która rzuca się na naszych bohaterów w agresywnym napadzie. Wyglądają i zachowują się jak horda zombie, a kim są, albo raczej kim mogą być dowiemy się dopiero w finale.

Tego typu mocnych akcji już raczej nie uświadczymy, wszystko będzie kręcić się odtąd wokół dylematu, co począć z sytuacją, w której się znaleźli. Czy powinni wysiąść z auta i udać się w pizdu, szukając ratunku? A może nie warto schodzić ze ścieżki (drogi) i tylko konsekwentne trzymanie się szlaku może ich w końcu dokądś doprowadzić? Zdania są podzielone, a przestrzeni i czasu do dyskusji jest aż nad to.

Uwięzieni w dziwnym impasie nie doświadczają żadnych fizjologicznych potrzeb, podobnie ich auto nie wymaga zatankowania, jakby przemieszczali się, a jednak stali w miejscu. Jeśli nie jest to czytelna metafora egzystencjalnych rozterek, to nie wiem co nią jest. Młodzi ludzi utknęli na drodze ku dorosłości. Z innym, słabszym aktorstwem, mniej dobranymi postaciami temat z pewnością by nie wyszedł, a tak nasza ekipa wypada w swojej roli całkiem wiarygodnie.

Fabuła filmu może Wam się skojarzyć ze świetnym „Dead end” jednym z moich ulubionych straszaków ery wczesnych lat 2000. Musicie jednak wziąć pod uwagę, że „Koniec” utrzymany jest w poważniejszym, przygnębiającym tonie, dokładnie tam gdzie „Dead end” posługuje się czarną komedią.

W „To koniec” widzę ten zapowiadany powiew świeżości, widzę jakość i staranność człowieka, który ma mały budżet i nie może go roztrwonić na zbytki. Jeśli lubicie trochę porozkminiać, zamiast szukać wartkiej akcji, to film powinien i Wam przypaść do gustu.

Moja ocena:

Straszność: 1

Fabuła: 7

Klimat:7

Napięcie:7

Zabawa:7

Zaskoczenie:8

Aktorstwo:8

Walory techniczne:8

Oryginalność:7

To coś:8

68/100

W skali brutalności: 1/10

UDOSTĘPNIJ NA FACEBOOKU

Syn cieśli

The Carpenter’s Son/ Syn przeznaczenia (2025)

W czasach represji i prześladowań w opanowanym przez imperium rzymskie Egipcie trzyosobowa rodzina prowadzi tułaczy żywot. Sędziwy ojciec, młoda i urodna matka oraz nastoletni syn znajdują schronienie w niewielkiej osadzie. Tam budują życie na nowo, zaczynając od zabicia deskami okien w izbie. Wszystko po to, by chronić się przed złym okiem demonicznych prześladowców, w których istnienie gorąco wierzy fanatycznie religijny ojciec rodziny. Dorastający jedynak szybko zaczyna sprawiać problemy, bo nijak nie jest w stanie zaakceptować niejasnej retoryki ojca opartej na surowych zakazach. Nawiązuje znajomość niemą i piękną Lilith oraz pewnym wyrostkiem bez lęku zamieszkującym wśród chorych na trąd koczowników. To właśnie nowo poznany dzieciak namawia syna cieśli do coraz to śmielszego podważania surowych zasad.

Wcale nie miałam ochoty oglądać tego filmu. Horrorów religijnych mam po kokardę, a gównoburza głosząca, że film jest bluźnierczy i obraża uczucia religijne wydała mi się na siłę pompowaną protezą promocji. A tym czasem, borem lasem, zbłądziłam i jakoś mi się to filmidło wylosowało. Spodziewałam się totalnego cringe’u, ale miło się zaskoczyłam.

Obraz wyprodukowany przez Cage’a opowiada o ciemnej karcie biografii Jezusa – ciemnej, bo niezbyt znanej, przytaczanej w apokryfie apostoła Tomasza, który to nie załapał się do ksiąg świętych, pewnie dlatego, że jej bohater jako święty nie szczególnie się w niej jawi. Mamy więc krótki wycinek życia nastoletniego Jezusa i jego rodziców Józefa i Marii. I rozumiem dlaczego takie przedstawienie sprawy nie siedzi katolikom, bo mamy tu do czynienia z kuszeniem Jezusa, który temu kuszeniu powoli ulega. Wodzi głodnym wzrokiem za piękną niewiastą, wchodzi w dziwne zabawy drewnianym wężykiem z dziwnym dzieciakiem, a jego rodzice kłócą się o jego wychowanie. Bardzo dosadna jest tu scena Józefowego meltdownu, w którym wykrzykuje by jego ślubna przyznała kto jest ojcem chłopca, bo wnosząc po jego zachowaniu to synem Bożym na bank nie może być.

Bohaterzy są bardzo ludzcy, emocjonalni, niedoskonali i przyziemni. No szok. Nie zapomnijmy jednak, że mamy do czynienia z horrorem, więc nasz młodzian co rusz doznaje zajebiście intensywnych wizji swojej niewesołej przyszłości, a nienazwane zło krąży po okolicy w bezcielesnej acz odczuwalnej postaci. Sceny z udziałem małego Szatana, też zaliczam do jak nabardziej intrygujących i uważam, że androgeniczna nieznajoma to fenomenalny casting. Nie przypadła mi zaś do gustu Maryja o nic niewyrażającym spojrzeniu i napompowanych, zawsze rozchylonych wargach. Cage pełni tu nie tylko rolę producenta, ale też wciela się w rolę Józefa i jest całkiem wiarygodny w swoim pogubieniu. Nie najgorzej prezentuje się też nasz młody zbuntowany, ale mam wrażenie, że jest ledwie rekwizytem w całym zamieszaniu.

W filmie prawie nie padają imiona zainteresowanych i być może jest to zabieg celowy, by nie patrzeć na nich jedynie poprzez pryzmat postaci biblijnych. Oczywiście polski dystrybutor nie mógł się powstrzymać i nie dodać zupełnie niepotrzebnej szczypty patosu więc z oryginalnego tytułu jakim jest „Syn cieśli” zrobił „Syna przeznaczenia”. Całe wysiłki twórców, by zachęcić widzów do tej mniej mistycznej, a bardziej psychologicznej i naturalistycznej wizji, poszły pracować w burdelu w Hamburgu.

Zagrało mi to, jestem w szoku, ale zagrało. Trochę superbohaterska formuła, gdzie młody bohater dopiero odkrywa swoją moc i nie bardzo wie, co o niej sądzić. Coming of age’owa przypowieść o szukaniu tożsamości i wreszcie opowieść o rodzinie, u schyłku katastrofy i rozpadu. Wszystko uzupełnione symboliką. Bardzo ładnie zrealizowany, nie przesadzony w efektach, dzielnie dźwiga treści jakie sobie założył. Możecie oglądać bez lęku i trwogi o ciary żenady.

Moja ocena:

Straszność: 1

Fabuła:7

Klimat:7

Napięcie:6

Zabawa:7

Zaskoczenie:6

Walory techniczne:8

Aktorstwo:7

Oryginalność:6

To coś:6

61/100

W skali brutalności: 1/10

Gdzie obejrzeć

Zasilane przez JustWatch

Widżet zawiera linki afiliacyjne.

UDOSTĘPNIJ NA FACEBOOKU