Top

Biblia Horroru

Na początku był lęk...

Gwiżdżę na śmierć

Whistle/ Dźwięk śmierci (2025)

Chrys, nowej uczennicy liceum, wpada w ręce dziwnie wyglądający azjatycki artefakt, nazywany gwizdkiem śmierci. Każdy kto usłyszy jego dźwięk wkrótce stanie oko w oko ze śmiercią. Niefortunne zrządzenie losu sprawia, że usłyszą go uczestnicy pewnej imprezy. Zgodnie z legendą ludzie zaczynają ginąć.

Zachęca Was ten opis? Myślę, że nie, ale ciężko, doprawdy ciężko przedstawić fabułę tego filmu tak by brzmiała nowatorsko, ciekawie i atrakcyjnie. Dlaczego? Dlatego, że taka zwyczajnie nie jest.

„Dźwięk śmierci” jest typowym teen horrorem skierowanym do młodej publiczności. Ma dawać niewymagającą myślenia rozrywkę i wykorzystywać sprawdzone, ograne motywy. Schemat wydarzeń znany nam z „Oszukać przeznaczenie”, czy „Ringu” – nie unikniesz nieuniknionego, ale możesz próbować, my popatrzymy.

Główną atrakcją produkcji stanowią jump scare’y ze straszydłami i brawurowe sceny zgonów. Jest dynamicznie i bogato. Twórca całkiem niezłego horroru „Hallow” stara się zbudować klimat grozy, czasem z lepszym, czasem z gorszym skutkiem. Tytuł filmu zobowiązuje więc spotkamy tu szarpiącą nerwy ścieżkę muzyczną, nagłe, mocne brzmienia, które przypuszczam, na sali kinowej mogą robić wrażenie – pytanie czy przyjemne. Z uwagi na to, że oglądałam screener, cały czas majstrowałam przy głośniku, to ściszając to pogłaśniając, bo mamy bardzo duży rozrzut między dialogami, a tłem muzycznym. Wizualnie, ładny, zgrabny, zrobiony na współczesną modę.

Fabuła, jak wspomniałam; sztampowa. To co mi się spodobało, to motyw przyspieszonego zgonu, ale nie na zasadzie: usłyszałeś dźwięk zaraz wpadniesz po autobus, albo rozdziobią cię kruki i wrony. Nie, Twoja śmierć będzie dokładnie taka jaka miała być – ino wcześniej. Więc jeśli zaplanowany jest dla Ciebie nowotwór, to zmiecie Cię on z planszy już jutro, nie poczeka. Jest to pewne novum uatrakcyjniające historię. Więcej innowacji nie ma, pozostaje więc cieszyć się tym spektaklem i nie wnosić pretensji o nic więcej niż może dać.

Moja ocena:

Straszność: 1

Fabuła: 6

Klimat:6

Napięcie:6

Zaskoczenie: 4

Zabawa: 6

Walory techniczne:7

Aktorstwo:6

Oryginalność:4

To coś:6

52/100

W skali brutalności: 2/10

Współpraca:

Gdzie obejrzeć

Zasilane przez JustWatch

Widżet zawiera linki afiliacyjne.

UDOSTĘPNIJ NA FACEBOOKU

Nie ma wyjścia

Exit 8 (2025)

Bezimienny młody mężczyzna gubi się w podziemiach stacji tokijskiego metra bezskutecznie próbując znaleźć wyjście numer 8. Sterylnie biały korytarz jest wciąż taki sam, jak gdyby mężczyzna znalazł się pętli, ale jednak… Jednak dostrzega subtelne różnice: uchylone drzwi, zmiany na wizerunku z plakatu. Dostrzeżenie wszystkich napotkanych anomalii w tej powtarzalnej rzeczywistości jest jedyną szansa na wydostanie się z niej.

„Exit 8” w reżyserii Genki Kawamury opiera scenariusz na kultowej już grze, której akcja rozgrywa się w tokijskim metrze. Instrukcja działania jest prosta: idziesz korytarzem i masz obserwować otaczającą Cię przestrzeń, jeśli zauważysz anomalię, jakąś zmianę w dotychczasowym układzie: zawracasz, jeśli wszystko jest 'po staremu’ idziesz dalej prosto. Jeśli przeoczysz którąkolwiek z anomalii możesz nigdy nie wydostać się podziemi.

Ujęcia kręcone są w taki sposób, żeby jak najlepiej przekazać widzowi perspektywę gracza. Z uwagi na dość oszczędną fabułę samej gry scenariusz filmu dorzuca nam smaczek w postaci wątku osobistego bezimiennego bohatera, a mianowicie motyw ojcostwa i obawy przed nim. Ten wątek wybrzmi najbardziej w drugiej połowie filmu, służąc za motyw korespondujący z poczuciem zagubienia i chęci ucieczki. Rzucono nam tu na pożarcie kilka ciężko strawnych frazesów o odpowiedzialności, dojrzałości etc, ale wyszło to dość sztampowo, choć intencje były dobre. Liczba 8 to oczywiście bardzo czytelne odniesienie do symbolu nieskończoności.

Film ogląda się z zaciekawieniem, przynajmniej do pewnego momentu, kiedy formuła zaczyna nużyć. I jest to bolączka większości filmowych scenariuszy opartych na grach: brak decyzyjności, która odgrywa kluczową rolę w zaangażowaniu. Czyli to, co sprawdza się w grze, niekoniecznie wystarczy w filmie.  Wraz z bohaterem śledzimy anomalię, staramy się je wychwycić w tej dość opresyjnie prezentującej się przestrzeni labiryntu, ale na jego ruchy nie mamy żadnego wpływu, zaś sama akcja jest zbyt powtarzalna, zbyt mało dynamiczna by zadowolić co większych malkontentów.

Technicznych uwag nie mam, bo i sam obraz i ścieżka dźwiękowa doskonale wpisują się w atmosferę alienacji i zagubienia. Ale film nie porywa i nawet dobry finał tylko połowicznie jest w stanie to zrekompensować. Czy można było zrobić to lepiej? Trudno stwierdzić, bo materiał był jaki był i gdyby na siłę chciano go uatrakcyjniać mógłby stracić swoją tożsamość.

Moja ocena:

Straszność:1

Fabuła: 6

Klimat:8

Napięcie:6

Zabawa:6

Zaskoczenie:7

Walory techniczne:8

Aktorstwo:7

Oryginalność:7

To coś:6

62/100

W skali brutalności: 0/10

Gdzie obejrzeć

Zasilane przez JustWatch

Widżet zawiera linki afiliacyjne.

UDOSTĘPNIJ NA FACEBOOKU

The Fisherwoman

The Dead of Winter/ Śmierć w środku zimy (2025)

Owdowiała Barbara udaje się na północ Minnesoty by nad jeziorem Hilda rozrzucić prochy ukochanego męża. W lesie otaczającym skute lodem jezioro dostrzega mężczyznę, który ściga młodą kobietę. Nie udaje jej się udaremnić – jak podejrzewa – porwania, ale postanawia podążać w ślad za nimi, dowiedzieć się co tu zaszło i pomóc dziewczynie.

„Śmierć w środku zimy” Briana Kirka znanego głównie z reżyserii i produkcji seriali to opowieść utrzymana w klimacie zimowego survivalu, czyli tego, co bardzo lubię. Zasypane śniegiem lasy, skute lodem jezioro i bohaterka, w słusznym już wieku, poraniona żałobą. Gatunkowo obraz leży gdzieś pomiędzy thrillerem a dramatem. Akcja jest dosyć wartka, ale zdarzają się małe przestoje, co równoważny ton opowieści i nie czyni jej tak brawurową jak można by się spodziewać po historii opartej na wątku porwania i próby odbicia ofiary.

W postać Barb wciela się świetna Emma Thompson, której chyba jeszcze nie mieliśmy okazji oglądać w takiej roli. Z resztą aktorka jest jednocześnie producentką filmu więc przypuszczam, że kwestii przynajmniej niektórych rozwiązań fabularnych miała coś do powiedzenia.

Początkowo możemy przypuszczać, że głównym antagonistą będzie tu mężczyzna, którego Barb widzi w lesie, ale szybko okaże się, że to nie on jest głównym mózgiem operacji. Przez pewien czas pozostają też nieznane motywacje sprawców.

Starcie starszej kobiety z parą porywaczy to zdecydowanie nierówna walka. Thompson nie staje się tu z nagła super bohaterką, nie jest emerytowaną pracowniczką służb specjalnych, ani nic z tych rzeczy – jest przypadkowym przechodniem, który chciał postąpić właściwie.

Ważnym elementem fabuły jest też motyw żałoby, on otwiera i zamyka historię, a jeśli się głębiej zastanowić to można go też potraktować jako motor napędowy. Barb celebruje swoje ostatnie pożegnanie z mężem, wcale jej się nie spieszy do rozstania z prochami, jakby nie była na to gotowa, albo czekała a zupełnie inne pożegnanie. Coś w tym może być.

Podsumowując: dobry film, z dobrą obsadą, niewymyślny, raczej prosty, z nostalgicznym klimatem.

Moja ocena:

Straszność: 1

Fabuła: 7

Klimat:7

Napięcie:6

Zabawa:6

Zaskoczenie:5

Walory techniczne:7

Aktorstwo:8

Oryginalność: 6

To coś: 7

60/100

W skali brutalności:1/10

Gdzie obejrzeć

Zasilane przez JustWatch

Widżet zawiera linki afiliacyjne.

UDOSTĘPNIJ NA FACEBOOKU

Ukochana teściowa

Vieja loca/ Stara wariatka (2025)

Laura, matka małej Eleny i córka Alicii, dowiaduje się, że pielęgniarka mająca zajmować się jej matką odeszła i pozostawiła Alicię bez opieki. Kobieta jest już starsza, ma objawy demencji i często zapomina przyjmować leki. Tak też dzieje się tego dnia. Laura postanawia poprosić o pomoc swojego ex męża Pedro, który ma podjechać do swojej byłej teściowej i zająć się nią nim Laura zdoła do niej dotrzeć. Tak oto Pedro trafia w samo epicentrum szaleństwa. Zostaje uwięziony przez Alicia, która wierzy, że oto w jej domu pojawił się jej dawny ukochany, Cesar.

„Stara wariatka” w reżyserii i na podstawie scenariusza Argentyńczyka Martina Mauregui spodoba się fanom czarnej groteski oddającej głos społecznym stereotypom. Mamy tu postać kobiety w wieku matronalnym, Alicię, która na naszych oczach zmienia się w tytułową „Starą wariatkę” – określenie niezbyt sympatyczne, ale chyba każdy się z nim spotkał. Dodatkowo nasza antybohaterka jest teściową – właściwie, była teściową – bohatera i oto mamy kolejny stereotyp: teściowa Twój wróg śmiertelny. Do kompletu brakuje tylko konfliktu rozwodników Laury i Pedra, ale najwyraźniej ciężko byłoby uzasadnić pojawienie się mężczyzny w domu Alicii, gdyby poprosiła go o to znienawidzona ex – jest to możliwie, gdy relacje tych dwojga są przynajmniej przyzwoita.

Pedro wkracza więc do dość upiornie zaaranżowanego domostwa, gdzie z piekarnika unosi się swąd spalenizny, dach przecieka, a pies dał stamtąd nogę. Gdy Alicia podczas kurtuazyjnej pogawędki przy jadalnianym stole zaczyna nazywać swojego zięcia imieniem dawnego kochanka, gość jeszcze nie wyczuwa zagrożenia. Poczuje je chwilę później, na potylicy, gdy Alicia powali go ciosem w tył głowy. Najwyraźniej dawny kochanek czymś jej podpadł.

Rozpoczyna się szaleństwo. Nie jest ono brawurowe, sączy się dość z wolna po to by w końcu eskalować. Krótki pobyt w domu ex teściowej okaże się dla Pedro wyjątkowo fatalny. Wszystko, co zobaczymy zdecydowanie może wzbudzić poczucie dyskomfortu, ale nie chce wdawać się w szczegóły. Z przerażenia nie padniecie, ale może być nieco niesmacznie i zdecydowanie niepokojąco. Popisy Alicii, szczególnie te początkowo budzą pomieszanie politowania i zażenowania. Trochę taka Nora Dinsmor, ale im dalej w las tym bardziej boleśnie można odczuć brak należytej farmakoterapii. Technicznie bez zarzutów, choć myślę więcej przeciągniętych ujęć zbliżeń na oblicze naszej tytułowej wariatki mogłoby podkręcić klimat. Aktorstwo – świetne, z inną obsadą by się to po prostu nie udało.

Obraz z pewnością znajdzie swoich fanów, ale na przebicie się nie do mainstraamu ma małe szanse. Ja bawiłam się dobrze, choć oczywiście pewne niepotrzebne zgony należałoby wyciąć.

Moja ocena:

Straszność: 1

Fabuła:7

Klimat:8

Napięcie:6

Zabawa:7

Zaskoczenie:5

Aktorstwo:9

Walory techniczne:8

Oryginalność: 8

To coś:7

66/100

W skali brutalności:2/10

Współpraca:

Gdzie obejrzeć

Zasilane przez JustWatch

Widżet zawiera linki afiliacyjne.

UDOSTĘPNIJ NA FACEBOOKU

Dziecko indygo

Indygo – Michał Jan Chmielewski

W Baskin od zawsze giną dzieci. Z mniejszą lub większą częstotliwością dzieje się to od lat. Winien tego jest osobnik nazywający siebie Kusakiem. Właśnie w Baskin mieszka nastoletnia Ada, zwana Rudą i jej kumple. Dziewczyna zwraca na siebie uwagę Kusaka – ona i jej młodszy dziwny kolega, Emil, dziecko Indygo, dziecko, które widzi więcej.

Twórczość Michała Jana Chmielewskiego uważam za jedno z moich najlepszych odkryć. Autor, którego spokojnie można by porównać z Kuczokiem pod względem przyrostu fabularnych okropieństw jakimi obrzuca czytelnika i z Kubą Małeckim pod względem wrażliwości na owe okropieństwa, nie doczekał się takiej popularności na jaką w moim mniemaniu zasługuje, a wiedzcie, że mówię to z pełnym przekonaniem po lekturze zaledwie dwóch jego książek.

„Indygo” jeśli mam go definiować gatunkowo jest kryminałem i obyczajówką z wątkiem paranormalnym. Jego bohaterami są młodzi ludzie, praktycznie jeszcze dzieci. Jak to u Chmielewskiego bywa w ich krainę dzieciństwa wdziera się zło, tym razem uosobione w postaci mordercy.

Świetnie wykreowany antybohater nie stanowi popłuczyn po amerykańskim micie serial killer, jest bardzo zwyczajny, autor nie robi z niego nad człowieka i nie sili się by z jego modus operandi czynić sensacje XX wieku. Wiemy o nim tylko tyle, by wzbudził  w nas grozę i niechęć. Bardzo łatwo uwierzyć, że ten człowiek przez tyle lat przemykał przez Baskin niezauważony. W powiesi poznajemy jego perspektywę, ba, otwiera ona całą historie gdy świadkujemy jednemu z jego zbrodniczych działań.

Naszą final girl, mówiąc językiem slashera, jest dorastająca Ada. Nie da się jej nie polubić, nie da się nie zaangażować w jej los. Jest jeszcze Emil, Emil dziwadło, młodszy kolega Ady, który z pewnością skojarzy Wam się z chłopięca postacią pewnego bardzo znanego ghost story.

„Zło” zmiażdżyło mnie psychicznie, ciężko nazwać tą powieść dobrą rozrywką, ale w przypadku „Indygo” istnieje na to znacznie większa szansa. Jest w niej zawarty smutek i tragizm, ale w przeciwieństwie do „Złe” los bohaterów nie jest tak kategorycznie naznaczony nieuchronnym fatum. Tu tli się nadzieja. Poczynania Ady, Emila i oczywiście Kusaka śledziłam w napięciu. Książka napisana z niezwykłą wrażliwością, jednocześnie relacjonująca ciekawą, angażującą historię. Oczywiście polecam.

Moja ocena: 9/10

UDOSTĘPNIJ NA FACEBOOKU

To nie moja noga

Over kneet/ Amputacja (2024)

Amir, jest młodym mężczyzną, okazem zdrowia i fizycznej sprawności. Mieszka w ładnym domu z kochającą dziewczyną i właśnie zaczyna nową pracę. Żadna z tych rzeczy go nie cieszy. W tajemnicy przed Kim przeszukuje sieć w poszukiwaniu osób podobnych do niego: pragnących trwałego i nieodwracalnego kalectwa. Tak poznaje Rikke, młodą kobietę, która od zawsze marzy o byciu niewidomą. Ta znajomość otwiera przed nim możliwość zrealizowania tego, czego pragnie: amputacji

Norweski reżyser Viljar Bøe, twórca dość specyficznego „Dobrego pieska” po raz kolejny bierze na warsztat temat zaburzeń tożsamości tym razem sięgając po zaburzenie integralności ciała (BIID), w którym chory pragnie pozbyć się jakieś części ciała (najczęściej są to kończyny), ponieważ postrzega ją jako obcą. Nie jest to częste zaburzenie a jego przyczyny nie są jasno określone. Mówi się o czynnikach neurologicznych, psychologicznych, środowiskowych i tak naprawdę nie wiadomo co jest czynnikiem decydującym.

Oględnie mówiąc w tym zaburzeniu chodzi oto, że mentalny obraz naszego ciała, nie zgadza się z tym faktycznym. W przypadku Amira, facet identyfikuje się jako osoba bez jednej nogi, a potrzeba integracji tego wyobrażonego obrazu z faktycznym jest tak duża, że wręcz marzy on o amputacji. To jak silnie ta wizja opanowuje jego umysł widzimy w przebitkach pokazujących najpierw czerniejący palec u stopy, później cała stopę, aż w końcu nogę aż do wysokości kolana. I t właśnie te fragmenty są pierwszymi wskazówkami, że możemy zacząć podejrzewać twórcę o romans z body horrorem.

Znajomość Amira z Rikke otwiera w jego wyobraźni furtkę, bo oto spotyka osobę, która nie tylko go rozumie, ale też wspiera w jego dążeniach. Jej intencje nie są do końca zrozumiałe, bo z jednej strony podsuwa Amirowi całe know how jak pozbyć się nogi, a z drugiej nie koniecznie pali się do tego by zrealizować własną potrzebę kalectwa i zostać oślepioną. Z tego co mówi nasza Makówka (serio, chyba za dużo tik toka, bo Rikke totalnie przypomina mi jedną laskę z YT) podoba jej się cała otoczka ślepoty – używanie białej laski, nawigowanie dotykiem etc – więc w jej przypadku podłoże może być nieco inne niż w przypadku Amira, bardziej środowiskowe, ale nie chcę tego diagnostycznie przeszarżować. Dość powiedzieć, że laska jest ultra osaczająca i wkrótce nasz bohater nabawi się przez nią bólu głowy.

Film bardziej smutny niż straszny, nie licząc tego romansu z body horrorem gatunkowo bliżej mu do psychologicznego dramatu, czy w ostateczności thrillera. Ukazuje grozę samotności, frustracji i wstydu jaki towarzyszy choremu, a skala desperacji ma w sobie coś nieuchronnego. Każdy dzień jest tylko odliczaniem. Poza tym jest bardzo dobrze zagrany i pomysłowy, więc jak najbardziej mogę polecić.

Moja ocena:

Straszność: 1

Fabuła: 7

Klimat:7

Napięcie: 7

Zaskoczenie:6

Walory techniczne:7

Aktorstwo: 7

Zabawa:7

Oryginalność:7

To coś:7

63/100

W skali brutalności: 1/10

UDOSTĘPNIJ NA FACEBOOKU