Top

Biblia Horroru

Na początku był lęk...

filmy grozy z 2026

Usta rekina

The Devil’s Mouth/ Usta diabła (2026)

Grupa przyjaciół u progu dorosłego życia wybiera się na epickie wakacje w rajskiej Tajlandii. Przewodzi im Max Levinton, której towarzyszy chłopak James i dwie przyjaciółki, samotna Sarah oraz Adrienne z partnerem Gregiem. Dzika sfora młodych amerykanów pije, tańczy i odwiedza piękne miejscówki. Jednym z punktów wyprawy ma być wycieczka z przewodnikiem do kompleksu jaskiń słynących z wyjątkowo efektownego odcinka nazywanego 'Diablelskimi ustami’. Tam 'nieoczekiwanie’ spotykają lokatora miejscowych wód, rekina tępogłowego.

Nie ma sezonu wakacyjnego bez nowej porcji survivali o rekinach. „Przebojem” na streaming Prime Video wdarł się jeden z nich, mianowicie nowa produkcja Jeffa Wadlowa „Diabelskie usta” obiecująca widzowi połączenie vibe’u „Zejścia” z atrakcjami właściwymi dla animal attack typu „Szczęki”.

Film został zjechany od góry do dołu, co umknęło mojej uwadze o tyle szczęśliwie, że nie zdążyłam się skutecznie zrazić do seansu z nim. I powiem tak: nie przesadzajcie, tragedii nie ma. Jako koneserka rekiniej filmografii widziałam już dużo gorsze produkcje. Serio. Żebyście nie musieli szukać daleko, na tym samym Prime hula niejaki „Requin” z Alicią Silverstone z 2022 roku i możecie wierzyć mi na słowo, że taki festiwal niedorzeczności trudno znaleźć.

Wracając do „Diabelskich ust” (serio, ten tytuł pasowałby na… no, nie powiem) jest to produkcja sztampowa i sztampowo podchodząca zarówno do kreowania bohaterów jak i serwowania im atrakcji. Mamy więc naszą samotną Sarę (może to te ukłon w stronę „Zejścia”?), która koleżankuje się z Max. Max urwała się z reality show o koszmarnie bogatych Azjatach (gdzieś mi coś takiego mignęło), ma hajs starych i za ten hajs baluje. Przyjaciele są statystami w jej wielkim show, toteż zalana Jagermeisterem zapomina o swojej koleżance, gdy ta zażywa kąpieli poza wynajętym jachtem. Biedną Sarę atakują meduzy, a postawa Max wobec sytuacji jaskrawo pokazuje, że warto mieć jej los w dupie na dalszym etapie przygody.

Max organizuje wszystkie atrakcje dla grupy, więc po spotkaniu z meduzami czas na nowego animatora czasu wolnego, na rekina. Nie, no, żartuję, myślę, że rekina nie planowała, ale to ona, znowuż, przyczynia się do sytuacji, w której znaczna część jej przyjaciół straci życie. Nie lubimy jej, okej? Jest jeszcze niemal przezroczysta Adrianne, której jedyną cechą charakterystyczną jest krwawa rana na nodze. Jej chłopak Greg panicznie boi się krwi, więc będzie całkiem zabawnie.

Nasza gromada, uzupełniona o osobę przewodnika spotyka rekina w podwodnej jaskini i tam też zagrają z nim w ganianego. Rekin ma dużo niekoleżeńskich zachowań, to też łapie w locie nasz małe płotki i uderza nimi o ściany. Jest klawo i krwawo. Miałam z tego dużo uciechy, choć gdyby zacząć wyliczać błędy, nielogiczności i absurdy, to palców obydwu rąk by zabrakło. Ale nikt nie obiecywał rozrywki wysokiej, więc można obejrzeć, leżąc odłogiem w cieniu po upalnym dniu, tak dla ochłody, bo jaskinia klimatyzowana.

Moja ocena:

Straszność: 1

Fabuła:6

Klimat:7

Napięcie:6

Zabawa:8

Zaskoczenie:4

Walory techniczne:7

Aktorstwo:7

Oryginalność:4

To coś:6

50/100

W skali brutalności: 1/10

Gdzie obejrzeć

Zasilane przez JustWatch

Widżet zawiera linki afiliacyjne.

Pokoje pełne niczego

Backrooms/ Backrooms – bez wyjścia (2026)

Clark, sfrustrowany architekt z problemem alkoholowym, prowadzi podupadający sklep meblowy. By poradzić sobie z gniewem niszczącym jego małżeństwo uczęszcza na terapię u Mary, gdzie zgłębia tajemnice swojej podświadomości. Pewnego dnia we wnętrzu swojego tymczasowego lokum, a zarazem miejscu prowadzenia interesu odkrywa tajemnicze, dotąd ukryte przestrzenie.

Jak głosi obiegowa informacja „Backrooms” wyrosło… z jednego zdjęcia od niechcenia wrzuconego w czeluście internetu. Zdjęcie niby zwyczajne, przedstawiające jakieś wypłowiałe wnętrze żółtawego pomieszczenia, a jednak na tyle sugestywne i przemawiające do widza, że dało początek nie tylko serii podobnych fotografii pojawiających się w sieci, a nawet całej serii creepypast budujących mitologię wokół owych backrooms. Reżyser pełnometrażowego „Backrooms” miał zaledwie 16 la gdy wrzucił na Youtube pierwszy film w konwencji found fotage stanowiący wideorelację z wizyty w takim pokoju i jego ukrytych przestrzeniach. I tak to się zaczęło.

Pełnometrażowy scenariusz na bazie internetowej mitologii backrooms tworzy opowieść o ludziach zabłąkanych we własnym wnętrzu. Puntem wyjścia dla owej wyprawy jest sesja terapeutyczna, więc mamy do czynienia z bardzo czytelną metaforą, wręcz łopatologicznym drogowskazem: nie patrz dokoła, nie tam wypatruj zagrożenia – spójrz wgłąb siebie, wszystkie najstraszniejsze diabły już tam są.

Co ciekawe dzięki operatorskim zabiegom, wszystko, co widzimy przed wejściem do ukrytego zaplecza sklepu meblowego wydaje się przygaszone i płaskie – sfilmowane obiektywem wąskokątnym. Natomiast gdy tylko wraz bohaterami trafiamy do 'sedna’ opowieści, czyli sklepowego zaplecza – zaplecza podświadomości protagonistów – perspektywa się rozszerza, widzimy niekończącą się głębie sfilmowaną szerokokątnym obiektywem. Wszystko to, w połączeniu z oświetleniem, bo i ono jest tu nie bez znaczenia tworzy zupełnie nowy świat – znajomy i odległy jednocześnie. Tu rozpoczyna się spacer po nowych, a jednak utartych ścieżkach, znajome widoki z zupełnie innej perspektywy, bardziej opresyjne, wręcz zagrażające.

Siła oddziaływania tej wizji jest o tyle wymowna i skuteczna o ile w tej grozowej przecież narracji otworzymy się na sugestie właściwe weird fiction, ale nie takiego spod szyldu Lovecrafta, a bardziej Danielewskiego. Skojarzenia z „Domem z liści” dla każdego kto miał okazję czytać o „Relacji Navidsona” będą przychodzić same, zwłaszcza, że film utrzymany jest w retro klimacie lat ’90. Straszenie pustka okazuje się bardzo skuteczne.

Moja ocena:

Straszność: 2

Fabuła:7

Klimat:9

Napięcie: 6

Zabawa:7

Zaskoczenie:6

Walory techniczne:8

Aktorstwo:7

Oryginalność: 7

To coś:7

66/100

W skali brutalności: 1/10

Gdzie obejrzeć

Zasilane przez JustWatch

Widżet zawiera linki afiliacyjne.

Nie tędy droga

Passenger/Pasażer (2026)

Maddie i Tyler porzucają ciepłe posadki i życie  w Nowym Jork’u na rzecz tułaczki kamperem po bezdrożach. Realizując swoje marzenie wybierają wyjątkowo feralną leśną drogę, a której spotkać można tytułowego pasażera. Podczas gdy młodzi przekonani są, że poprostu udzialają pomocy ofierze wypadku tak naprawdę zapraszają na fotel pasażera demoniczną siłę.

Najnowszy film od twórcy „Autopsji Jane Doe” rozbudził nie małe apetyty u grozożerców. Sama byłam ciekawa „Pasażera”. Sęk w tym, że za scenariusz odpowiada ktoś zupełnie inny niż ekipa od „Jane..” i chyba w tym można doszukiwać się problemu.

„Pasażer” to dobrze zrealizowany horror. Atmosfera od początku jest gęsta, klaustrofobiczna, ujęcia w bardzo przemyślany sposób pokazują świat z perspektywy bohatera, koncentrując się na ich zawężonym polu widzenia w ciasnym samochodzie w otoczeniu mrocznego lasu. Narracja zapowiada się na fajne slow burn’owe dziwowisko. Jednak w pewnym momencie, takie odniosłam wrażenie, fabuła gdzieś znika i zamiast śledzić rozwój wydarzeń skaczemy od jump scare’u do jump scare’u.

Nie twierdzę, że te grozowe efekty są złe, albo źle wykonane, tylko zabrakło mi tu jakiejś konkretniejszej celowości owych emanacji. Fabuła wraca z impetem w finale, gdy zostaje nam objawiona prawda. Objawiona dosłownie, bo religijnie się zrobiło i jakoś pompatycznie. Nie są to moje grozowe okolice, więc jestem trochę w dysonansie pomiędzy swoją sympatią do horrorów w drodze, a ciarami żenady na takie rozwinięcie motywu. Doceniam reżyserski kunszt, doceniam starania w budowaniu nastroju, więc będę miła chyba nieco bardziej niż powinnam;)

Moja ocena:

Straszność:1

Fabuła: 6

Klimat:8

Napięcie:6

Zaskoczenie: 6

Zabawa: 6

Walory techniczne: 8

Aktorstwo: 7

Oryginalność: 5

To coś: 6

59/100

W skali brutalności:2/10

Gdzie obejrzeć

Zasilane przez JustWatch

Widżet zawiera linki afiliacyjne.

My body is a cage

Obsession/ Obsesja (2026)

Nieśmiały Bear, pracownik sklepu muzycznego podkochuje się w swojej koleżance Niki. Wspólne, zakrapiane imprezy w gronie przyjaciół nie sprzyjają miłosnym wyznaniom, ale nawet będąc z Niki sam na sam nie jest w stanie wyznać jej swoich uczuć, ani tym bardziej zapytać o wzajemność. Kiedy słyszy od niej, że zamierza opuścić ich rodzinne miasteczko i poszukać szczęścia gdzieś indziej, całkowicie się załamuje. Chcąc wykorzystać ostatnią szansę na zatrzymanie Niki przy sobie sięga po gadżet kupiony w sklepie ezoterycznym, One wish willow i łamiąc 'magiczną’ gałązkę wypowiada życzenie: Niech Nikki pokocha mnie najbardziej na świecie. I tak też się dzieje. I tu zaczyna się horror, bo zamiast miłości przychodzi coś na kształt psychotycznej obsesji.

Amerykański youtuber Curry Baker w 2024 zaprezentował swoim odbiorcom pierwszy pełnometrażowy film, slasher „Mike & Serial” gromadząc przed ekranami dwa miliony widzów. Zwrócił uwagę kogo trzeba, bo już rok później po festiwalu w Toronto otrzymał ofertę szerokiej dystrybucji „Obsesji” z umową opiewającą na czternaście milionów. Nawet w Polsce, gdzie sympatia widzów do gatunku nie jest przeceniana obraz był szeroko promowany. I o co tyle krzyku?

„Obsesja” to kolejny film grozy bacznie przyglądający się zagadnieniu relacji romantycznych. Niedawny „Towarzysz”, czy „Together” sporo powiedziały w tym temacie, ale nie wiem, czy w pełni zaspokajały grozowe apetyty, tymczasem „Obsesja” jest w stanie przestraszyć. To zdecydowanie musi być zasługa wcześniejszych, filmowych doświadczeń twórcy. Kto jak kto, ale Youtuberzy muszą ogarniać jak szybko i skutecznie przykuć uwagę i choć Curry zaczynał od skeczów komediowych to pierwszym reżyserskim projektem był horrorowy short.

W „Obsesji” można zauważyć bardzo dobre wyczucie gatunku, zarówno jeśli chodzi o metody klasycznej szkoły straszenia (Nikki w ciemnym kącie sypialni) jak i te przystające bardziej do nowej fali horroru. Mamy tu do czynienia z show burn’ową narracją, bazującą na stopniowym sączeniu niepokoju, a cała dramaturgia tkwi w obrazie relacji, niecodziennej relacji Niki i Bear’a. Dziwny artefakt z kiczowatego sklepu, zapowiadał dość klasyczne wejście w motyw make a wish, w którym to bohater otrzymuje szansę na spełnienie życzenia, spełnia się ono, ale fakt ten musi zostać okupiony jakąś odpłatą. Tu zwykle cała tragedia zasadza się na paragonie wystawionym przez los, a nie na życzeniu samym w sobie.

Już w momencie gdy Niki trafia do sypialni Beara, chłopak zaczyna dostrzegać, że to jej zakochanie to jakieś jednak dziwne jest. Chyba nie do końca o to mu chodziło? Ale cóż z tego ,skoro piękna koleżanka lgnie do niego? Bear wbrew zdrowemu rozsądkowi zamierza cieszyć się z tą relacją i czerpać z niej satysfakcję. Możemy wtedy dojść do konkluzji, że nie o miłość mu chodziło, a o poczucie kontroli nad wybranką. Możesz być bezdusznym robotem, opętaną kukłą, możesz stracić siebie, ale najważniejsze, że Cię posiadam.

Kontekst jest dość opresyjny, ale dodajmy do tego jeszcze środki wyrazu. Szaleńcze grymasy odtwórczyni roli Niki , gwałtowne przejścia od sweet do creepy robią niesamowitą grozową robotę. Wzbudziło to moje skojarzenie z „Pearl”, a to bardzo dobre skojarzenie. Seria jej irracjonalnych zachowań nabiera coraz to większego rozpędu, tym bardziej dramatyczne i straszne wydaje się to gdy jej prawdziwe ja, próbuje desperacko wyjść na powierzchnie i zdjąć ten mroczny czar, który każe jej kochać kogoś kogo nawet średnio lubi. Sceny totalne, to Niki w roku ciemnej sypialni, szaleńczy wybuch na imprezie, czy wreszcie pierwszy trup, ale tak naprawdę całość składa na na kompozycję grozy nieco absurdalnej, ale w tym absurdzie celnej.

Moja ocena:

Straszność: 2

Fabuła:8

Klimat:8

Napięcie: 7

Zaskoczenie: 7

Zabawa:9

Walory techniczne:8

Aktorstwo:9

Oryginalność: 8

To coś:8

74/100

W skali brutalności: 2/10

Gdzie obejrzeć

Zasilane przez JustWatch

Widżet zawiera linki afiliacyjne.

Bardzo zła wyprawa

Apex/ Alfa (2026)

 

Sasha, amatorka ekstremalnych wypraw podczas wspinaczki w Norwegii traci swojego partnera Tommy’ego. Towarzyszą temu iście traumatyczne okoliczności toteż Sasha potrzebuje trochę czasu żeby się pozbierać. Poniekąd w tym celu udaje się na australijskie odludzie, płynąc jednoosobowym kajakiem wgłąb dziczy. To tam natrafia na Bena, który też lubi ekstremalne zabawy, najlepiej takie, w których giną ludzie.

„Alfa” netflixowy survival thriller oferuje nam wszystko, co najbardziej lubimy w kinie tego gatunku: brawurę, naturę i niebezpieczeństwo. Jego twórca odpowiedzialny między innymi za „Everest” ma niemałą wprawę w temacie, to też pod względem realizacji, czy wykorzystania klasycznych motywów trudno się do czegoś przyczepić. Sęk, w tym, że – no właśnie – jest bardzo klasycznie, żeby nie rzec sztampowo. Po nitce do kłębka, bez zgrzytów, czy zakłóceń, zgodnie ze wszelkimi przewidywaniami wysnutymi na podstawie schematu. Wszystko zdaje się straszliwie łopatologiczne i nie ma w tym nic złego, pod warunkiem, że nie nastawiacie się na coś odkrywczego, czy świeżego.

W postać Sashy wciela się Chrlize Theron. A wciela się z impetem. Jest to typowa, silna kobieca postać, która ma za zadanie zbiec z rąk psychopatycznego mordercy w niesprzyjających okolicznościach przyrody. Oczywiście nie byłoby jej w tym miejscu, a jeśli już, nie byłaby tu sama gdyby nie tragiczna strata, która otwiera fabułę i ma rzucić trochę światła na charakter postaci. Rzuca go tyle byśmy wiedzieli, że jest sprawna fizycznie i dość narwana. W miarę rozwoju akcji jej postać jakoś szczególnie nie ewaluuje, nie rozwija się, niczym nas nie zaskoczy, podobnie jak jej adwersarz. Postać Bena została jednak na tyle doceniona, że najważniejsza scena z jego udziałem poszła w viral, stała się trendem na tok toku, co można uznać za pewien sukces tej produkcji.

SPOILER. Mamy więc laskę, która straciła chłopa podczas wspinaczki – lada moment będzie więc zmuszona do wspinaczki bez zabezpieczenia. Mamy psychola, który robi wykład o szlachetnym myślistwie i konsumowaniu tego co się upoluje – wiadomix, że będzie chciał laskę upolować i zjeść. KONIEC SPOILERA.

Twórcy włożyli ogrom pracy w realizację projektu kręcąc jak najwięcej scen w naturze, zaś sama Charlize przeszła dość ekstremalne szkolenie pod kierunkiem prawdziwej alpinistki. Wszystko po to by nadać całości realizmu. W mojej ocenie film wypada dobrze, choć raczej nie zapadnie na dłużej w serce.

Moja ocena:

Straszność: 1

Fabuła: 6

Klimat:7

Napięcie:7

Walory techniczne:7

Aktorstwo:7

Zabawa:7

Zaskoczenie:5

Oryginalność:4

To coś:6

57/100

W skali brutalności: 1/10

Gdzie obejrzeć

Zasilane przez JustWatch

Widżet zawiera linki afiliacyjne.

Rozkład

Lee Cronin’s The Mummy/ Mumia: Film Lee Cronina (2026)

Charlie Cannon dziennikarz śledczy badający sprawę przemytu starożytnych artefaktów mieszka z rodziną w Egipcie. To właśnie tu bez śladu znika jego córeczka, Katie. Kiedy rodzina straciła już nadzieję na odzyskanie dziecka Katie wraca, ale całkowicie odmieniona, chora. Jej ciało dosłowne się rozpada, a psychika jest w strzępkach. Okazuje się, że zniknięcie dziecka miało związek z kultem, który wykorzystuje proces mumifikacji do iście demonicznych celów.

Lee Cronin, chciał stworzyć horror o mumii, ale wyszedł mu film o opętaniu. Nie znalazłam tu zbyt wielu odwołań, ani do gotycko romantycznej wersji z lat ’30 ani do stylu monster movie jakim podążyli późniejsi twórcy filmów o mumii, ani najnowszego, bardziej przygodowego ujęcia z jakim mieliśmy okazję obcować za sprawą produkcji z Tomem Cruisem z 2017 roku.

Tu mamy zupełnie inną ścieżkę, bliższą temu, z czego Cronin jest znany („Imposter”, czy najnowszy „Evil dead”), czyli filmów o demonicznych opętaniach właśnie. Sama  niczego nie oczekiwałam i niczego się nie spodziewałam. Na zagrywki w stylu Indiany Jonesa, pewno zakończyłabym seans, ale koncepcja Cornina, choć daleka do tego o co moglibyśmy „Mumię” posądzać, okazała się całkiem atrakcyjnym, choć niezbyt świeżym straszakiem. Technicznie bez zarzutów. Bardzo ciekawa jest praca kamery, szczególnie jednocześnie wyostrzanie pierwszego planu i tła, spotykane w filmach De Palmy.

Główne wydarzeni rozgrywają się w domowych pieleszach, na łonie rodziny i skupiają się na relacjach. Państwo Cannon są doprawdy w kłopocie, bo choć odzyskali ukochane dziecko to stworzenie, które trafia pod ich dach niczym nie przypomina Katie. Możemy się tu doszukiwać pewnej metafory traumy, a nawet obrazu procesu żałoby, a 'rozkład’ Katie to rozkład rodzinnego systemu.

Tu charakteryzatorzy i magicy od CGI popłynęli na szerokie wody. Szczególnie Ci pierwsi, bo jednak praktyczne metody przeważają nad tymi komputerowymi. Wszystko, co ma wyglądać szpetnie wygląda absolutnie koszmarnie i spokojnie możemy tu mówić o naleciałościach body horroru. I tu podobno twórca nie tyle opierał się na wyglądzie egipskich artefaktów, co na naturalnych mumiach jakie stworzyły procesy konserwujące zachodzące na Irlandzkich torfowiskach. To zresztą najmocniejszy punkt tej realizacji i tym mnie w sumie kupiono, bo jeśli idzie o resztę o uwag mam sporo. Przede wszystkim scenariusz trochę błądzi, żeby nie powiedzieć, że biegnie na manowce, a wybieg ma duży, bo i filmowej taśmy więcej niż zwykle. Jest tu przepych, ale jest i chaos. Na kinowy ubaw w sam raz, ale żeby zostać zapamiętanym trochę przymało.

Moja ocena:

Straszność: 1

Fabuła:6

Klimat:7

Napięcie:6

Zabawa:6

Zaskoczenie:5

Walory techniczne:8

Aktorstwo:7

Oryginalność:5

To coś:6

57/100

W skali brutalności: 2/10

Gdzie obejrzeć

Zasilane przez JustWatch

Widżet zawiera linki afiliacyjne.