nawiedzone domy

Najlepsze filmy o NAWIEDZONYCH DOMACH – part 1.

Najlepsze filmy o NAWIEDZONYCH DOMACH – part 1.

Najlepsze filmy o nawiedzonych domach w swojej istocie wcale nie są po prostu filmami o nawiedzonych domach. Z okazji nadchodzącego halloween przygotowałam dla Was listę najlepszych, moim zdaniem, filmów z motywem haunting house. Znajdziecie na niej zarówno fimy współczesne, jak i stare, nieco zapomniane. Jest to zestawienie jak zwykle subiektywne, moje, ale liczę, że uda Wam się znaleźć coś dla siebie. Startujemy z częścią pierwszą.

1. Good Boy (2025)

Todd, młody mężczyzna cierpiący z powodu choroby płuc wychodzi ze szpitala i wbrew woli siostry i prawdopodobnie lekarzy, najbliższy czas zamierza spędzić w odludnym domu odziedziczonym po dziadku. Jak mówi Vera, jego siostra – w nawiedzonym domu, w którym senior rodu spędził ostatnie, niełatwe lata życia. Towarzyszyć mu będzie jedynie pies, wyjątkowo bystry, czujny i opiekuńczy. To właśnie Indy dostrzega, że w starym domu czai się coś złego, coś, co zagraża jego panu. RECENZJA

2. Evil Dead/ Martwe zło (1981)

Ash ( w tej roli kumpel reżysera, zaciągnięty przed obiektyw kamery ze względu na swoje walory estetyczne- Bruce Cambell) wraz kilkorgiem przyjaciół wybiera się na kilkudniowy wypad do domku w górach. Tam młodzi ludzie napotykają tytułowe martwe zło. Puki martwe jest ok, ale gdy odżyje… A ożyje za sprawą tajemniczej księgi i nagrania, które młodzi wygrzebują z piwnicy. Akcja właściwa rozpoczyna się w momencie gdy jedna z dziewcząt zaczyna wykazywać wszelkie znane i nieznane nam objawy opętania. Dalej mamy kaskadę niewytłumaczalnych i przerażających zdarzeń aż do eskalacji paranoi, grozy i obrzydliwości. RECENZJA

3. Sinister (2012)

Głównym bohaterem filmu jest pisarz literatury faktu Ellison Oswald. Postać żywcem wyjęta z twórczości Stephena Kinga – przynajmniej takie odniosłam wrażenie. Ellison podobnie jak Jack Torrence więcej popija niż pisze:) Jest sfrustrowany i nieszczęśliwy. W rolę Ellisona wciela się mój – swego czasu – ulubieniec Ethan Hawke – mały Fin o złotym sercu, którego pokochałam właśnie za rolę w „Wielkich nadziejach” (Polecam jeśli ktoś jeszcze nie oglądał). W tym filmie jest raczej irytujący niż uroczy. Taki starzejący się hipster. Wraz z żoną – hipokrytką, która wciąż powtarza, że go wspiera, a tak naprawdę sabotuje każdy jego ruch – i dwójką dziwnych dzieci przeprowadza się do „pewnego domu”. Ellison sprowadza tam rodzinę z pełną premedytacją. Wie, że w tym domu dokonano czterokrotnego morderstwa oraz doszło do niewyjaśnionego zaginięcia, ale to właśnie tak go kręci. Ellison zamierza napisać książkę godną Pulitzera, ujawniając w niej nieodkryte dotąd fakty dotyczące tej zbrodni. Czy tym razem Wielkie nadzieje Ethana zostaną spełnione zanim dojdzie do tragedii? RECENZJA

4. The Haunted/ Nawiedzony (1995)

Anglia. Początek XX wieku. David to profesor psychologi, który para się zjawiskami nadprzyrodzonymi. Szczególnie zajmuje go demaskowanie fałszywych spirytystów, którzy bezdusznie wyłudzają forsę od ludzi cierpiących po stracie kogoś bliskiego. David traktuje bardzo osobiście swoja misję udowadniania światu, że po drugiej stronie nie ma nic: Film zaczyna się od retrospekcji zdarzeń z jego dzieciństwa kiedy to feralnego dnia przyczynia się do śmierć siostry, Clare.

Pewnego dnia zostaje zaproszony do posiadłości Edbrook Hall, gdzie według starszawej pan pracującej tam w charakterze niani, grasuje stado dręczących ją duchów. RECENZJA

5. The Innocent’s/ W kleszczach lęku [1961]

główna bohaterka- bogobojna guwernantka, córka pastora, której nadrzędnym i jedynym chyba celem w życiu jest wypełnienie swojej zawodowej misji, mianowicie troszczenie się o powierzone jej opiece dzieci. Kobieta jest pełna sprzeczności i to właśnie na tych sprzecznościach i niedomówienia zbudowana jest jej postać, a nawet cała fabuła filmu. RECENZJA

6. The Dark and The Wicked/ Szept i mrok (2020)

Rodzeństwo Louise i Michael zobligowani przez chorobę ojca zostawiają swoje sprawy i przybywają do rodzinnej farmy w Teksasie gdzie oboje dorastali. Na miejscu zastają ojca spoczywającego na łożu śmierci i matkę pogrążoną w obłędzie. Co więcej kobieta przyjmuje ich bardzo niechętnie twierdząc że nie potrzebnie się fatygowali. Ciężka atmosfera panująca w domu coraz silniej oddziałuje na czteroosobową rodzinę, a zjawiska do jakich tam dochodzi mogą nosić znamiona paranormalnych. RECENZJA

7. Burnt Offerings/ Spalone ofiary (1976)

Czteroosobowa rodzina postanawia wynająć od pary starszych ludzi okazały dom na wsi. Co ciekawe wraz z domem powierzona im zostaje sędziwa lokatorka, nigdy nie opuszczająca swojego pokoju. Gdy Ben, Marian, mały David i ciotka Elizabeth wprowadzają się do domu marzeń, owe marzenia zmieniają się w koszmary. Dom żyje własnym życiem i konsekwentnie wciela plan eliminacji najemców. RECENZJA

8. Soulmate (2013)

Skrzypaczka Audrey boryka się z depresją po śmierci męża, Tristana. Jej siostra znajduje ją w wannie pełnej krwi płynącej z podciętych żył kobiety. Po tym wydarzeniu Audrey uzbrojona we fiolkę psychotropów ucieka do deszczowej Walii by tam cieszyć się spokojem w wynajętym, zabytkowym domu. Niestety osiągnięcie psychicznej harmonii utrudniają jej uporczywe wizje nawiedzenia. Audrey sądzi, że to Tristan składa jej małżeńskie wizyty. Prawda jest jednak inna. RECENZJA

9. Lake Mungo (2013)

16-letnia Alice Palmer tonie w jeziorze. Jej rodzina ma niejasne przeczucie, że duch dziewczyny nadal jest w ich domu. Snuje się po korytarzach, przesiaduje w swoim pokoju. Wszytko to skłania ich do pobawienia się w łowców duchów. Ustawiają w domu kamerę i wtedy zaczyna się właściwa akcja. Ale cóż, szybko wycofujemy się z banału i w pewnym momencie następuje gwałtowny zwrot akcji. Nie chodzi już o to, aby udowodnić obecność ducha Alice w domu. Przypadkowo na nagraniu zdesperowani rodzice dostrzegą coś o wiele ciekawszego niż duch ukochanej córki…RECENZJA

10. Uninvited (1944)

Rodzeństwo, Pamela i Roderick przypadkowo natrafiają na stary dom na wybrzeżu i z miejsca się w nim zakochują. Postanawiają nabyć nieruchomość i w niej osiąść mimo, że jego historia nie należy do przyjemnych. Przy tej okazji poznają córkę poprzednich właścicieli i jej surowego dziadka pod którego opieką znajduje się panna. Kiedy Roderick wodzi wzrokiem za śliczną Stellą jego siostra zaczyna coraz silniej nabierać przekonania, że w ich nowym – starym domu straszy. RECENZJA

11. Dark water – Fatum (2005)

Fabuła filmu stanowi historię rozwódki, która walczy z mężem o opiekę nad córką. Kobieta nie jest w najlepszej sytuacji finansowej toteż postanawia tanim kosztem wynająć obskurne mieszkanko w mało prestiżowej dzielnicy Tokio. Na kiepski wystrój można by przymknąć oko jednak cały budynek zdradza objawy nawiedzenia. Są one ledwie zasygnalizowane, oparte raczej o odczucia niż o wydarzenia. Coś jest w tym upiornym bloku. RECENZJA

12. The woman in black/ Kobieta w czerni (1989)

Wśród wiktoriańskiego pejzażu wyłania się z mgły by przestraszyć młodego prawnika, który przybywa w to zapomniane miejsce by zając się dokumentami pozostawionymi przez zmarłą właścicielkę domostwa. Otuleni mgłą już od pierwszych filmowych scen zatapiamy się w niepowtarzalnym klimacie filmu. Jeszcze bardziej nastrojowo robi się gdy wraz z głównym bohaterem przestępujemy próg wiktoriańskiej willi, w której aż gęsto od tajemnic…. RECENZJA

13. Lovely Molly (2011)

Molly wraz z mężem wprowadza się do domu odziedziczonego po rodzicach. Mąż dużo pracuje, Molly często jest w domu sama. Dodatkowo z tym miejscem łączą ją dość nieciekawe wspomnienia z dzieciństwa. Jakby tego było mało Molly lubiła swego czasu dać sobie w żyłkę i teraz w chwili załamania i kryzysu znowu szuka pocieszenia w narkotykach. Molly zwierza się mężowi i siostrze iż gdzieś w domu czai się potwór. W miarę rozwoju fabuły dowiadujemy się iż tym potworem jest ojciec. Tatuś rzecz jasna od dawna miał nie żyć, więc jak to możliwe, że jest tu i znowu zagraża Molly? RECENZJA

Wkrótce zapraszam po więcej.

O psie, który widział śmierć

Good Boy (2025)

O borze szumiący i zielony! Gdy tylko usłyszałam, że niejaki Ben Leonberg swój pierwszy pełnometrażowy film nakręcił z perspektywy psa, oszalałam ze szczęścia. W końcu jakiś narrator wart uwagi 😉 Wcale nie ukrywam tego, że w filmach najbardziej drżę o los zwierzęcych bohaterów i gniewam się okrutnie, gdy dzieje im się krzywda, toteż moim pierwszym ruchem rozpoznawczym było upewnienie się, czy pieskowi nie dzieje się tu krzywda. Pies przeżyje, można oglądać.

A teraz do rzeczy. Pomysł na obsadzenie psa w główniej roli w filmie grozy zrodził się z obserwacji Leonberga, który jak wszyscy szczęśliwi posiadacze zwierząt niejednokrotnie miał okazję obserwować dziwne zachowania swojego psa. Czy pies widzi, czy też wyczuwa coś, co jest niedostrzegalne dla człowieka? Sama mam trzy koty i ich dziwne wpatrywanie się w jeden punkt, albo nagłe pogonie za czymś niewidzialnym są serio creepy. Nie dziwię się więc twórcy — gotowy pomysł na film. W roli głównej reżyser i współscenarzysta obsadził swojego prywatnego psiaka, a jego głównym celem było przedstawienie Indy’ego w jak najbardziej naturalnej postaci. Nie zobaczycie tu efektów, żadnych komputerowych wybiegów. Wszystko, co robi Indy, jest prawdziwe, prawdziwe są jego reakcje i to robi taką robotę!

Nie jestem obiektywna. Zupełnie.

To, co urzeka to właśnie ta naturalność. Operator (Leonberg) często posiłkuje się niskimi kątami, a ujęcia symulują ruchy głowy, zbliżenia skupiają się na konkretnych punktach. Wszystko po to, by jak najlepiej przybliżyć widzowi percepcję psa, zobaczyć te wszystkie ‘upiorne rzeczy’ jego oczami. Pies nie jest w stanie przeanalizować zjawiska, toteż widz również pozostaje zdezorientowany. To podkreśla atmosferę niepokoju.

Bohater pozostaje niemy, nie jest w stanie zwerbalizować swojego strachu, ale to wszystko odbija się w jego spojrzeniu. Depresyjna oprawa wizualna, ciemne, posępne wnętrza starego domu zanurzonego w przejmującej ciszy.

Bardzo przeżywałam wszystko, co działo się na ekranie i bez wchodzenia w szczegóły, “Good boy” przetyrał mnie emocjonalnie. Można powiedzieć, że to film o nawiedzonym domu, na którym poznał się tylko pies, ale moim zdaniem to bardziej film o umieraniu i o tych, którzy zostają.

Dla mnie bomba, bezdyskusyjnie mój film roku. Oglądajcie.

Moja ocena:

Straszność: 2

Fabuła: 8

Klimat:9

Napięcie:9

Zaskoczenie:7

Zabawa:9

Walory techniczne:8

Aktorstwo:9

Oryginalność:9

To coś:9

79/100

W skali brutalności: 1/10

Punkt widzenia ducha

Presence (2024)

Rodzina Payne przeprowadza się do nowego domu. Następuje to krótko po tragedii jaka spotyka najmłodszą członkinię rodziny, Chloe, która w dość niejasnych okolicznościach straciła najlepszą przyjaciółkę. Niestety dziewczyna nie może liczyć na wsparcie najbliższych. Jej brat, Tyler, wykorzystuje ją do wkupienia się w łaski szkolnego gwiazdora, matka oczekuje, że Chloe potraktuje śmierć Nadii niczym zajęcia z profilaktyki narkomanii, a ojciec mimo, że okazuje jej trochę serca swoją uwagę musi teraz skupić na wyjściu z twarzą z podejrzanych interesów. Ale Chloe nie jest zupełnie sama. Ktoś ją obserwuje i zdaje się nad nią czuwać.

Najnowszy film od reżysera “Panaceum”, “Epidemii strachu” i “Nieobliczalnej” to dość ciekawy eksperyment. Twórca bierze w tył zwrot i na starych kliszach szuka nowej perspektywy. Tą nową perspektywą okazuje się perspektywa ducha, który niczym wszechwiedzący narrator pozwala nam obserwować rzeczywistość swoimi oczami. Wieść gminna niesie, że to Soderbergh gonił po planie z kamerą wcielając się tym samym w najważniejszego bohatera – ducha. Efekt wizualny jest ciekawy. Widz może poczuć się jak podglądacz, wręcz uczestnik wszystkich wydarzeń. O dziwo praca kamery jest dość stabilna – wszak duch musi płynąć w przestrzeni, unosić się — i takie właśnie wrażenie udało się uzyskać.

Fabuła filmu skupiona zostaje wokół rodzinnego dramatu w jednostkowym ujęciu — każdy cierpi po swojemu, każdy sam. Interakcje między bohaterami zaznaczone są wyraziście, ale ciężko patrzeć na nich jak na wspólnotę bliskich sobie ludzi. Fatalnym przypadkiem jest tu matka Rebekah, która już od progu raczy widza deklaracją swojej miłości i oddania wobec syna. W rozmowie z nim dobitnie zaznacza, że jest jej ulubieńcem, osobą najważniejszą na świecie, ba, ważniejszą niż cały świat a już na pewno ważniejszą niż mąż i córka. Brzmi to delikatnie mówiąc creepy, a jeśli dodać do tego mowę ciała drogiej matki, obsesję malującą się na jej obliczu zasadnym zdaje się zastanowić nad jej zdrowiem psychicznym.

Tyler zgodnie z wolą matki jest jej błękitnym królewiczem, narcystycznym i obrażonym, bo świat przed nim nie klęka. Swoją pogrążoną w depresji siostrę traktuje jako rekwizyt na drodze zdobycia wysokiej pozycji wśród rówieśników. Z uwagi na to, że Chloe wpada w oko kolesiowi z drużyny, Tyler zamierza udostępnić mu siostrę. Chloe jest tak rozbita, że kompletnie nie wie kto swój, kto wróg, a na domiar złego mieszkanie w nowym domu zaczyna przyprawiać ją o dreszcze. Ten rodzinny dramat z duchem w tle mocno skojarzył mi się z “Lake Mungo” i chyba przez sentyment do tego filmu w dużym stopniu mnie kupił. Nie jest przerażający, nie jest wielkim zaskoczeniem, choć finał robi pewne wrażenie. Kim tak naprawdę był duch nawiedzający dom rodziny Payne? Sprawdźcie sami.

Moja ocena:

Straszność: 1

Fabuła:7

Klimat:7

Napięcie:6

Zabawa:6

Zaskoczenie: 6

Walory techniczne:7

Aktorstwo:7

Oryginalność: 6

To coś:7

60/100

W skali brutalności: 1/10

Ja też widzę martwych ludzi

They Live in the Grey/ Oni kryją się w mroku (2022)

Clarie Yang jest pracownikiem socjalnym, której przydzielona zostaje sprawa rodziny Langów podejrzanych o znęcanie się nad córeczką, Sophie. Przekraczając próg domu Langów szybko utwierdza się w przekonaniu, że problemem, nie jest ani ojciec ani matka, a coś zupełnie innego, co dybie na życie małej dziewczynki. Dziki, martwy lokator, który jest odpowiedzialny za ślady na ciele dziecka. Ale skąd kobieta może wiedzieć takie rzeczy?

“Oni kryją się w mroku” braci Vang to kompilacja klasycznego ghost story, lekkich zakusów na kino nowej fali i zamiłowania do klimatów Kwaidan. Szybko rzucą Wam się w oczy podobieństwa do “Szóstego zmysłu” i motyw ‘widzenia martwych ludzi’. Clarie posiada właśnie ten dar, duchy zaczepiają się i ‘nagabują’ na każdym kroku, co nie tylko nie ułatwia codziennego funkcjonowania, ale też nie pozwala na zasklepienie się rany po własnej stracie, stracie jedynego syna, Lucasa.

Problemom osobistym bohaterki poświecono zresztą dużo uwagi, ale nie tylko po to byśmy jej współczuli i empatyzowali z jej sytuacją osobistą. Jej sytuacja ma pewne odzwierciedlenie w sytuacji Loganów i ich martwego, dzikiego lokatora. Sprawa jest złożona, a personalia ducha stanowią ciekawą zagadkę. Mamy tu zwracający uwagę rekwizyt – starą przędze- która jest właśnie pewnym odwołaniem do Kwaidan. Choć twórcy postawili na sporo typowo mainstreamowych wybiegów to stosunkowo wolne tempo narracji i pewne elementy składające się na ogólny klimat opowieści mogą przykuć uwagę miłośników nowej fali horroru. Reszta może rzecz, że film jest za bardzo rozwleczony i to też nie jest stwierdzenie naganne;) Kilka całkiem dobrych ujęć nastawionych na przestraszenie widza, niezły finał i rozwiązanie całej zagadki sumują się na dość udane filmowe przedsięwzięcie. Można oglądać.

Moja ocena:

Straszność: 1

Fabuła: 7

Klimat:7

Napięcie:6

Zaskoczenie:6

Zabawa:6

Walory techniczne: 7

Aktorstwo:6

Oryginalność:5

To coś:6

57/100

W skali brutalności: 1/10

Pierwszy nawiedzony dom

Uninvited (1944)

I kto by pomyślał, że twórca “Domku na Prerii” zaczynał od kina grozy? I to nie byle jakiego, bo to właśnie dzieło Levisa Allena “The Uninvited” z 1944 roku inspirowało później takich gigantów jak Spielberg, czy Del Toro? Ha!

Jeśli jesteście podobnie jak ja rozmiłowani w starym kinie to koniecznie musicie zobaczyć “The Uninvited’ mocno przykurzony już, nagryziony zębem czasu, ale wciąż posiadający w sobie magię właściwą tylko takim produkcjom. Produkcjom przełomów, można rzec.

A jeśli o przełomach mowa to właśnie ten tytuł jest wskazywany jako jeden z pierwszych filmów w pełni eksploatujący motyw nawiedzonego domu. Nie na zasadzie – w tym domu podobno straszy, a finalnie i tak się okazuje, że to zazdrosny kuzyn w przebraniu trzęsie kotarami i włącza w nocy radio. Tu dom naprawdę jest nawiedzony i choć ekspozycję ducha, jego pełną wizualizację ostatecznie wycięto to od motywu głównego nikt się dupą nie odwraca i dom nawiedzony naprawdę takim jest.

Innym przełomowym aktem jest postać Panny Holloway pielęgniarki uchylającej naszym bohaterom rąbka tajemnicy dotyczącej okoliczności zejścia z tego świata matki Stelli, weźcie mnie zabijcie jeśli błędnie wyczuwam u niej vibe LBGT. Mamy już więc dwa zakazane motywy na jakie porwał się przyszły reżyser (hihi) “Bonanzy”. Oczywiście Allen został za to wszystko skrytykowany, a film stosownie oprotestowany, ale chyba mu to specjalnie nie zaszkodziło, bo nie dość, że jego kariera się rozwinęła – co możemy wnosić po długiej na metry filmografii, a główny soundtrack został później wyśpiewany przez Sinatrę, to jeszcze zagrał swoim oponentom na nosie i w rok później, w ’45 wypuścił drugi film pośrednio nawiązujący do “The Uninvited”, czyli “Unseen” promując go jako jeszcze ‘gorszy’ w rozumieniu hejterów od swojego ‘debiutu’. Tak się robi Hollywood, mili Państwo.

Film czaruje i to czaruje skutecznie. Nie napotkacie tu właściwych współczesnej modzie straszenia elementów, a jeśli na takie natraficie to możecie być prawie pewni, że oto w kinie XXI wieku obcujecie z inspiracją. Tu wszystko jest ‘pierwsze’, świeże. Nikt tu nie gra na sprawdzonych motywach, bo takowych jeszcze nie ma. To właśnie tu rodzą się owe później sprawdzone motywy. Czuć w tym taką niepewność maskowaną lekko nerwowym śmiechem. Obserwując sceny nocnych majaczeń Stelli chcącej podążyć na klif za zmarłą matką myślałam sobie – tak właśnie powinno być. Wszystko jest tu subtelne i jednocześnie teatralne w swoi dramatyzmie. Eleganckie i takie klasyczne. Fabuła może i nie jest wyszukana, może zdarzyły się tu pewne nieporęczności, ale to jest czarno biały film o nawiedzonym domu. I tyle mi w sumie do szczęścia wystarczy.

Moja ocena:

Straszność: 2

Fabuła: 7

Klimat:8

Napięcie:6

Zabawa:9

Zaskoczenie:6

Walory techniczne:8

Aktorstwo:8

Oryginalność:7

To coś:8

70/100

W skali brutalności: 1/10

Spokojnie mamusiu

Obłąkana/ Bed Rest (2022)

Julie Riverson i jej mąż Daniel oczekują narodzin upragnionego dziecka. Niestety sytuacja zdrowotna przyszłej mamy komplikuje się w wyniku upadku ze schodów i to tuż po przeprowadzce do nowego, jeszcze nie wyremontowanego domu. Julie dostaje od lekarza kategoryczny zakaz opuszczania łóżka pod groźbą przedwczesnego porodu. Kobieta bardzo źle znosi tą sytuację, dodatkowo nie czuje się bezpiecznie pod nieobecność męża. Z czasem nabiera przekonania, że coś zagraża jej i jej nienarodzonemu dziecku.

“Obłąkana”, pierwsze filmowe dziecko Lori Evans Taylor łączy w sobie gatunkowe prawidła horroru psychologicznego i ghost story o nawiedzonym domu. W centrum wydarzeń – kobieta w zaawansowanej ciąży. Nie przepadam za tą koncepcją. Granie na pierwotnym instynkcie matki i jej lęku o dziecko zawsze uważałam za tani wybieg dla twórców, którzy nie chcą się szczególnie wysilać. Wiązałam jednak pewne nadzieje z wątkiem który zdradza oryginalny tytuł czyli owym ‘bed rest’. Przykucie do łóżka jako przyczyna bezradności i przestrzeń dla ‘psychicznych odleżyn’. Scenariusz idzie w tę stronę, ale zatrzymuje się w półkroku. Mimo kategorycznego zakazu opuszczania łóżka większość wydarzeń rozgrywa się poza nim. Julie i tak krąży po domu w ślad za zasłyszanymi dźwiękami i potencjalnymi przewidzeniami. Jej lęki dotyczą dziecka, ale niekoniecznie tego które znajduje się w jej brzuchu…

Mamy tu motyw traumy, która dotyczy naszej bohaterki i jest dobrym pretekstem do podejrzewania jej o niepoczytalność. Z drugiej strony mamy nowy stary dom, który jak nie trudno się domyślić ma swoją niewesołą przeszłość. Dorzućmy do tego jeszcze pielęgniarkę, która odwiedza Julie i wobec której Julie ma złe przeczucia. W tego rodzaju fabułach, poza oczywistą i bijącą po oczach wtórnością drażni mnie utrwalanie stereotypu samotnej macierzyństwa – nawet jeśli masz męża, który aktywnie uczestniczył w akcie poczęcia z chwilą gdy Twój brzuch zaczyna rosnąć i zaczynają się problemy kobieta zostaje sama. Mąż gdzieś tam kołuje w okolicy, ale pożytku z niego żadnego i tylko nerwy szarpie. Żadna z owych bohaterek nigdy nie pokusi się o pierdolnięcie go kapciem w łeb, każda natomiast chętnie składa samą siebie na ołtarzu ofiarnym dla dobra przyszłego pokolenia. Chujowe to.

W tym w gruncie rzeczy niczym nie wyróżniającym się obrazie możemy docenić kilka jump scare’ów i walory operatorskie i na tym w sumie dość zwracających uwagę pozytywów.

Moja ocena:

Straszność: 1

Fabuła: 6

Klimat:6

Napięcie:5

Zabawa: 5

Zaskoczenie: 6

Walory techniczne: 7

Aktorstwo: 6

Oryginalność:4

To coś: 5

51/100

W skali brutalności: 1/10

Najlepsze filmy o NAWIEDZONYCH DOMACH – part 1.

O psie, który widział śmierć

Gdzie obejrzeć

Punkt widzenia ducha

Gdzie obejrzeć

Ja też widzę martwych ludzi

Gdzie obejrzeć

Pierwszy nawiedzony dom

Spokojnie mamusiu

Gdzie obejrzeć

Biblia Horroru

Wspieram

Dla parafian

nawiedzone domy

Gdzie obejrzeć

Gdzie obejrzeć

Gdzie obejrzeć

Gdzie obejrzeć

Footer

Biblia Horroru

Wspieram

Dla parafian