Passenger/Pasażer (2026)

Maddie i Tyler porzucają ciepłe posadki i życie  w Nowym Jork’u na rzecz tułaczki kamperem po bezdrożach. Realizując swoje marzenie wybierają wyjątkowo feralną leśną drogę, a której spotkać można tytułowego pasażera. Podczas gdy młodzi przekonani są, że poprostu udzialają pomocy ofierze wypadku tak naprawdę zapraszają na fotel pasażera demoniczną siłę.

Najnowszy film od twórcy „Autopsji Jane Doe” rozbudził nie małe apetyty u grozożerców. Sama byłam ciekawa „Pasażera”. Sęk w tym, że za scenariusz odpowiada ktoś zupełnie inny niż ekipa od „Jane..” i chyba w tym można doszukiwać się problemu.

„Pasażer” to dobrze zrealizowany horror. Atmosfera od początku jest gęsta, klaustrofobiczna, ujęcia w bardzo przemyślany sposób pokazują świat z perspektywy bohatera, koncentrując się na ich zawężonym polu widzenia w ciasnym samochodzie w otoczeniu mrocznego lasu. Narracja zapowiada się na fajne slow burn’owe dziwowisko. Jednak w pewnym momencie, takie odniosłam wrażenie, fabuła gdzieś znika i zamiast śledzić rozwój wydarzeń skaczemy od jump scare’u do jump scare’u.

Nie twierdzę, że te grozowe efekty są złe, albo źle wykonane, tylko zabrakło mi tu jakiejś konkretniejszej celowości owych emanacji. Fabuła wraca z impetem w finale, gdy zostaje nam objawiona prawda. Objawiona dosłownie, bo religijnie się zrobiło i jakoś pompatycznie. Nie są to moje grozowe okolice, więc jestem trochę w dysonansie pomiędzy swoją sympatią do horrorów w drodze, a ciarami żenady na takie rozwinięcie motywu. Doceniam reżyserski kunszt, doceniam starania w budowaniu nastroju, więc będę miła chyba nieco bardziej niż powinnam;)

Moja ocena:

Straszność:1

Fabuła: 6

Klimat:8

Napięcie:6

Zaskoczenie: 6

Zabawa: 6

Walory techniczne: 8

Aktorstwo: 7

Oryginalność: 5

To coś: 6

59/100

W skali brutalności:2/10

It Ends/ To koniec (2025)

Czworo przyjaciół Tyler, Day, James i Fisher świętując zakończenie college’u wyruszają na wspólną wycieczkę. Chcą spędzić ze sobą trochę czasu nim ich drogi najprawdopodobniej bezpowrotnie się rozejdą. Jazda Jeepem mija im spokojnie do momentu, gdy orientują się, że chyba pobłądzili. Sęk w tym, że nigdzie nie skręcali, bo drogą, którą się przemieszczają jest prosta, pozbawiona zjazdów i skrzyżowań. Jak więc możliwym jest, że jadąc od tylu godzin nie są wstanie dotrzeć donikąd?

Niskobudżetowy film Alexa Uloma natychmiast zwrócił moją uwagę. Żeby dowiedzieć, się o nim coś więcej trzeba poszperać na zagranicznych stronach, bo nasz polski Filmweb leje na niego ciepłym moczem. Krytycy i widzowie mają mieszane opinie, co raczej dobrze o nim świadczy. Najczęstszym zarzutem jest nuda, najczęstszą pochwałą oryginalność. A więc mamy oryginalnie nudny film grozy, który opiera się na kinie drogi wykorzystując motyw rozbitków na bezludnej wyspie, gdzie za bezkres oceanu robi otoczona lasem szosa, a za wysepkę wnętrze jeepa. Czwórka naszych sympatycznych – i mówię to bez przekąsu – bohaterów przepędza czas na rozmowie o wszystkim i o niczym, całej sytuacji towarzyszy jakieś podskórne napięcie niedopowiedzenia, a przecież nikt z podróżnych jeszcze nie wie, że czeka ich długa droga bez sensu i bez celu. A może wiedzą, albo czują?

Kiedy jeden z ekipy, Tyler, orientuje się, że coś jest jednak nie tak, wychodzi z auta. Wkrótce na zupełnym pustkowiu pojawia się zgraja ludzi, istna szarańcza, która rzuca się na naszych bohaterów w agresywnym napadzie. Wyglądają i zachowują się jak horda zombie, a kim są, albo raczej kim mogą być dowiemy się dopiero w finale.

Tego typu mocnych akcji już raczej nie uświadczymy, wszystko będzie kręcić się odtąd wokół dylematu, co począć z sytuacją, w której się znaleźli. Czy powinni wysiąść z auta i udać się w pizdu, szukając ratunku? A może nie warto schodzić ze ścieżki (drogi) i tylko konsekwentne trzymanie się szlaku może ich w końcu dokądś doprowadzić? Zdania są podzielone, a przestrzeni i czasu do dyskusji jest aż nad to.

Uwięzieni w dziwnym impasie nie doświadczają żadnych fizjologicznych potrzeb, podobnie ich auto nie wymaga zatankowania, jakby przemieszczali się, a jednak stali w miejscu. Jeśli nie jest to czytelna metafora egzystencjalnych rozterek, to nie wiem co nią jest. Młodzi ludzi utknęli na drodze ku dorosłości. Z innym, słabszym aktorstwem, mniej dobranymi postaciami temat z pewnością by nie wyszedł, a tak nasza ekipa wypada w swojej roli całkiem wiarygodnie.

Fabuła filmu może Wam się skojarzyć ze świetnym „Dead end” jednym z moich ulubionych straszaków ery wczesnych lat 2000. Musicie jednak wziąć pod uwagę, że „Koniec” utrzymany jest w poważniejszym, przygnębiającym tonie, dokładnie tam gdzie „Dead end” posługuje się czarną komedią.

W „To koniec” widzę ten zapowiadany powiew świeżości, widzę jakość i staranność człowieka, który ma mały budżet i nie może go roztrwonić na zbytki. Jeśli lubicie trochę porozkminiać, zamiast szukać wartkiej akcji, to film powinien i Wam przypaść do gustu.

Moja ocena:

Straszność: 1

Fabuła: 7

Klimat:7

Napięcie:7

Zabawa:7

Zaskoczenie:8

Aktorstwo:8

Walory techniczne:8

Oryginalność:7

To coś:8

68/100

W skali brutalności: 1/10

Vicious/ Złowroga obecność (2025)

Pewnej zimowej nocy na progu domu Holly pojawia się staruszka. Jest wyraźnie zagubiona i splątana więc dziewczyna oferuje jej pomoc. Wpuszcza ją do środka, oferuje wodę i zamieniają kilka słów po czym tajemniczy gość wręcza jej  drewnianą szkatułkę z klepsydrą w środku i oświadcza, że Holly umrze, jeszcze tej nocy. Przerażona dziewczyna wystawia staruszkę za drzwi wraz z jej dziwnym ekwipunkiem, ale to nic nie zmienia. Od tej pory musi postępować zgodnie z instrukcjami z dziwnej szkatułki.

Najnowszy film twórcy „Nieznajomych” i „Szept i mrok” – z czego jestem fanką raczej tylko tego drugiego tytułu – nie doczekał się entuzjazmu publiczności. Opinie są krytyczne, a i ja mimo najszczerszych chęci seansem jestem bardziej zmęczona niż zachwycona.

Początek jest obiecujący: creepy staruszka na progu dość zapuszczanego domu samotnej barmanki robi dobre, pierwsze wrażenie. Oprawa jest stosownie mroczna, a wiadomo, że w takim środowisku najlepiej kiełkują tajemnice. Pechowy podarek, nie jest jakimś odkrywczym filmowym motywem, przeklętych przedmiotów przejmujących kontrolę nad posiadaczem mamy urodzaj, i zdecydowanie drewniane szkatułki wiodą tu prym. Ale nie o tym chciał twórca, nie o tym i takie przynajmniej odniosłam wrażenie.

Film ma bardzo senną, nużącą narrację i o ile dzieje się tu dość sporo – szkatułka ma duże oczekiwania – to wszystko jest tak mętne i bełkotliwe, że łatwo się wyłączyć, wybić z rytmu i zgubić sens. Bardziej się domyślam o co tu chodzi niż to wiem a moje domniemania kierują mnie w stronę metafory traumy. Widzimy, że Holly jest w niełatwym momencie życia, coś jej się rozjechało, nie ułożyło i choć gorąco próbuje wrócić na właściwe tory to wyraźnie jest to dla niej trudne. Staruszka utrzymywała, że znała kiedyś kogoś, kto mieszkał w 'tym’ domu więc być może chodzi tu o przekazanie jakiegoś mrocznego dziedzictwa – w symbolicznym ujęciu – a w dosłownym, przypomnienie o rodowych traumach, zatartych wspomnieniach etc. No, być może, a może nie?

Zabrakło mi tu konkretu i nie mówię o łopatologii, ale o jakiś punkcie zaczepienia, jakiejś ścieżce, po której można by poprowadzić tę historię. Tymczasem ona rozchodzi się w szwach. Mam wrażenie, że pada tu dużo słów, które nie mówiąc nic.

To co mogę docenić, to bardzo dobry występ staruszki i kameralną atmosferę całego projektu, ma naprawdę ciekawy klimat, tylko trochę brak tu treści – trzeba sobie powymyślać. Dakota Fanning wypada bardzo średnio, co mnie dość zaskoczyło i nie wiem czy to kwestia słabszej formy aktorki, czy po prostu w tym scenariuszu nie dało się zbytnio błysnąć. Jakkolwiek było, film oceniam dość nisko, mimo dobrego początku i jak przypuszczam – sporych aspiracji.

Moja ocena:

Straszność: 1

Fabuła:5

Klimat:8

Napięcie:5

Zabawa:5

Zaskoczenie:6

Walory techniczne:8

Aktorstwo:7

Oryginalność: 6

To coś:6

57/100

W skali brutalności: 1/10