Otchłań bez przyszłości

Trupia otucha – Dan Simmons

Podczas drugiej wojny światowej Saul Laski jako młody chłopak trafia do obozu zagłady. Tam mierzy się z okrucieństwem, tam kształtuje w sobie jedyny imperatyw jaki zdaje się wówczas ważny- chęć przetrwania. Tam spotyka Obersta, którego od innych esesmanów odróżnia Talent – zdolność wnikania w w drugiego człowieka i przejmowania nad nim kontroli. To doświadczenie, ten gwałt na psychice, z którego chyba tylko cudem zdołał się wyzwolić determinuje jego dalsze życie. Zostaje psychiatrą, chcącym zrozumieć istotę przemocy. A może wtedy zdoła zrozumieć to co spotkało go w Chełmnie?

Wiele lat później nadal szukając odpowiedzi jak możliwym było to wręcz paranormalne doświadczenie z młodości trafia na trop swojego nemezisa. Co więcej gdy jego drogi krzyżują się z podrążoną w żałobie po tragicznej śmierci ojca Natalie dowiaduje się, że takich osób jak jego Oberst jest więcej – obdarzonych Talentem psychicznych wampirów.

“Trupia otucha” okazała się prawdziwym czytelniczym wyzwaniem, przyprawiającym z racji swoich rozmiarów o ból nadgarstków i towarzyszącym mi przez całe lato. Jeśli uważacie, że “Terror”, czy “Drood” to wielkie tomiszcze, weźcie w dłonie “Trupią otuchę”. Nią spokojnie można zabijać. Piękne jest to vesperowskie wydanie, nie powiem, ale e book byłby jednak wygodniejszy;)

Jak wiecie, na czele moich ulubionych powieści Simmonsa nieodmiennie stoi “Drood”, niedaleko za nim “Terror”, a jak się okazało “Trupia otucha” może ich nad nimi górować tylko rozmiarem. Nie zostanie moją ulubioną książką, ale uważam ją za lepszą od chociażby “Dzieci nocy”.

To powieść przebogata, nie sposób przywołać tu nawet najistotniejszych elementów akcji, gdyż ta jest do prawdy wartka. Podróżujemy między kontynentami, odbywamy podróże w czasie przenoszą się do wspomnień z młodości naszych bohaterów i antybohaterów. Śledzimy potyczki z agentami, współprace z izraelskim Mosadem, dowiadujemy się dlaczego zginął chociażby John Lenon. Intryga goni intrygę, a na każdym kroku czeka podstęp. Mamy tu do czynienia z kompilacją gatunków od sensacji aż do horroru z czego proporcje tego ostatniego są tu chyba najmniejsze.

Głównym tematem powieści – uwaga, bo tu będzie wielkie zaskoczenie – jest walka ze złem;) Pozwoliłam sobie na tą małą ironię, ale to nie znaczy, że uważam Simmonsowe podejście do tematu za banalne. On chyba nigdy nie jest banalny. Na kanwie powieści wampirycznych buduje postać współczesnego krwiopijcy, który choć łaknie krwi i potrzebuje jej by przedłużyć swoje życie, to ma zupełnie innym sposób konsumpcji. Wampiry Simmonsa, mam tu ma myśli zarówno Obersta jak i Ninę, Melanie i członków ‘klubu wyspiarskiego’ nie brudzą sobie rąk (ani zębów;). Energię czerpią z samego aktu zmuszenia kogoś do przemocy, żerowaniem jest więc samo przejecie kontroli nad jakimś niewinnym człowiekiem i popchniecie go do zbrodni, lub samobójstwa. Ale nie tylko, są tu tacy co wolą siłą umysłu ściągać laskom majtki z dupy i to im wystarcza.

Mamy tu do czynienia z całą watahą ciekawych charakterów. Weźmy chociażby Saula Laskiego, żydowskiego psychiatrę, który pchany własnym PTSD wypowiada wojnę ‘utalentowanym mordercom’. Dzięki postaci Saula Simmons ma dobry pretekst do snucia iście psychoanalitycznych rozważań na temat istoty przemocy. Jego obsesyjna pogoń za Oberstem to też dobry temat do osobnej analizy.

Zdarza mi się autentycznie popadać w rozpacz, tonąć w tej bezdennej otchłani bez przyszłości, którą Hopkins nazwał trupią otuchą.

Profile psychologiczne dwóch leciwych już dam Niny i Melanie okazały się bardzo zajmujące. Mniej intryguje Oberst, psychopata ot co, wiele więcej tu nie znajdziecie, choć ma on swoje specyficzne zainteresowania na które warto zwrócić uwagę. Macza on swoje palce w większości scen mogących wywołać dreszcz niepokoju. Na pewno nie ma tu miejsca na nudę, jednak jest to powieść, która zje sporo Waszego czasu i na to musicie się mentalnie przygotować.

Moja ocena: 8/10

Współpraca wydawnictwo Vesper

Rynn sama w domu

The Little Girl Who Lives Down the Lane/ Mała dziewczynka, która mieszka na końcu drogi (1976)

Ojciec trzynastoletniej Rynn Jackobs, uznany angielski poeta wynajmuje dla siebie i córki niewielki dom na uboczu małej mieściny w stanie Maine. On miał tam oddawać się pracy twórczej i odpoczywać po licznych wyjazdach służbowych. Ona miała zajmować się domem i kształcić umysł z dala od opresyjnego systemu oświaty. Wścibstwo niejakiej Pani Hallet, od której zresztą poeta wynajął wspomniany dom zaczyna mocno dokuczać Rynn. Zarówno kobieta jak i jej syn o złej reputacji, Frank, żywo interesują się sytuacją dziewczynki, która zdaje się przebywać w domu zupełnie sama. Od dawna niewidziany ojciec i dziecko nie uczęszczające do szkoły to ciekawy przypadek w małym nudnym miasteczku, dla każdego z dwójki zainteresowanych Halletów z innych powodów.

Długo krążyłam wokół tej produkcji zanim przeszedł jej czas. Na stare kino trzeba mieć odpowiedni nastrój. Jeśli więc poczujecie, że przychodzi czas na seans z takim kinem z miejsca rekomenduję Wam ten tytuł.

“Mała dziewczynka, która mieszka na końcu drogi” powstała na podstawie powieści Lairda Koeniga, który sam zaadaptował ją na scenariusz filmowy w dwa lata od premiery książki. Podobnie zrobił zresztą w ’97 kiedy jego historia trafiła na deski teatru. Swoja drogą to wręcz idealna opowieść do wystawienia na scenie. Minimalistyczna, ograniczona głównie do wnętrza domu ‘na końcu drogi’ gdzie w jednej scenie nigdy nie zobaczymy więcej niż trzy osoby. Nie potrzeba tu efektów, wystarczy dobrze rozpisany dialog i TEN zamysł czyniący historię elektryzującą.

W głównej roli widzimy tu małą Jody Foster, która brawurowo wciela się w swoją niełatwą przecież postać. Rynn, to zagadka, mimo że widz dość szybko domyśli się, że jest w domu zupełnie sama i nie przez chwilę tylko ot po prostu – w razie jakby ten sam widź nie wywnioskował tego po tytule;) – to jej postać wcale nie jest łatwa do rozgryzienia. Obcujemy tu z diabelnie bystrą istotką i nie bez powodu użyłam tu określenia diabelnie, bo w tej małej tkwi potencjał z piekła rodem. Od początku obcowania z tą historią odczuwamy, że wisi nad nią coś nieuchronnego, coś złego. Czy Rynn grozi niebezpieczeństwo ze strony, nazwijmy rzecz po imieniu, pedofila Franka? Jak najbardziej, czemu więc dziewczynka nie prosi o pomoc dorosłych? Bo jest nauczona polegać tylko na sobie? Bo ukrywać coś co mogłoby się przy okazji wydać? Jedno nie wyklucza drugiego, tyle Wam powiem, zaś sama lista sekretów jakie skrywa Rynn jest dłuższa i za chwilę na naszych oczach dołączy do nich następny. Następna rzecz, którą musi ukryć przed światem.

O Rynn można powiedzieć – stara malutka, silnie aspirująca do dorosłości, do której być może pod względem intelektualnym jest gotowa, ale to wciąż dziecko, które potrzebuje wsparcia. I je otrzymuje od niewiele starszego kolegi imieniem Mario. Jest w niej jednak coś co sprawia, że nie do końca potrafiłam ją zaakceptować w roli ofiary, nawet w scenach konfrontacji z Frankiem mogłam dostrzec w niej coś co sprawiło, że byłam pewna, że mimo wszystko to ona jest drapieżnikiem w tym pomieszczeniu. Rynn wygłasza mowy na temat wadliwości systemu i swojego stosunku do społeczeństwa w ogóle. Czyżby to kiełkująca socjopatia, czy tylko włożone do jej głowy poglądy ojca banity?

Film i tak nieco łagodniej podchodzi do jej występku, niż ma to miejsce w oryginalnej historii. Czym owa zmiana była podyktowana do prawdy nie wiem, ale mogę się tylko domyślać, że ktoś z produkcji uznał, że ‘to już chyba przegięcie’. Frank, to natomiast zło wcielone, bez wątpliwości. Kręci się wokół młodziutkiej Rynn, co nie uchodzi uwadze jego matki. Ta z cała swoją ‘dziwnością’ – to tylko moje wrażenie- chyba podświadomie posądza Rynn o uwodzenie Franka, bynajmniej nie zachowuje się jakby chciała ją ochronić przed synem, który ma opinię degenerata i zwyrola. W książce mamy jeszcze informacje o jej antysemickich zapędach, które dodatkowo uderzają w Rynn z powodu jej rodowodu. Nie przypominam sobie by taka informacja znalazła się w filmie.

Siłą tej produkcji jest napięcie, które zostało zbudowane wokół sytuacji życiowej tytułowej małej dziewczynki: czy uda jej się wyjść całą z opresji? Do czego się jeszcze posunie?Taki “Kevin sam w domu”, ale w wersji, serio serio. Zdecydowanie jest to film dla amatorów ciekawych portretów psychologicznych i Ci z pewnością zasmakują w tej opowieści. Tak, mamy tu wątek pedofili, tak mamy tu nastolatkę z gołym tyłkiem, tak, jest kontrowersja, więc jeśli to dla Was problem i macie mi tu marudzić to proszę darować sobie seans. Ostrzegam też zierzolubów, jest jedna scena, która zdecydowanie Wam się nie spodoba.

Moja ocena:

Straszność: 1

Fabuła: 9

Klimat:8

Napięcie:8

Zaskoczenie:7

Zabawa: 8

Walory techniczne: 8

Aktorstwo: 9

Oryginalność: 8

to coś: 8

74/100

W skali brutalności: 2/10

Duża aktualizacja bloga

Gatunki w Indeksie recenzji

Witajcie! Dodaliśmy do bloga kilka nowych funkcji.

Filtrowanie filmów i seriali po gatunkach

W indeksie recenzji możecie nareszcie filtrować recenzje po gatunkach. Na ten moment macie ich do wyboru aż 47. Aby wyłączyć filtrowanie i wrócić do listy wszystkich tytułów wystarczy użyć przycisku “Resetuj”.

Możliwość wyboru sortowania w Indeksie.

Od teraz możecie sami zdecydować jak mają być sortowane tytuły w Indeksie. Sortowanie według alfabetu po tytule polskim pozostaje jako opcja domyślna. Dodatkowo macie do wyboru dla filmów i seriali:

sortowanie po tytule polskim od Z do A;
sortowanie po tytule oryginalnym od A do Z;
sortowanie po tytule oryginalnym od Z do A;
sortowanie po roku premiery od najnowszej;
sortowanie po roku premiery od najstarszej;
sortowanie według kategorii od seriali;
sortowanie według kategorii od filmów.

A dla książek dodatkowe opcje to:

sortowanie po tytule od Z do A;
sortowanie po autorze od A do Z;
sortowanie po autorze od Z do A.

O wybranej opcji sortowanie informuje mały podświetlony trójkącik przy nazwie kolumny.

Polubienia w komentarzach

Większość z was pewnie zdążyła już zauważyć tę funkcję, bo testujemy ją od pewnego czasu. Możecie teraz wyrazić aprobatę bądź dezaprobatę na komentarz innego czytelnika, a nawet samej Matki Założycielki. Działanie tej funkcji jest kompletnie anonimowe, więc nie musicie się obawiać, że ktoś rzuci na was klątwę 😉

Paginacja numeryczna w komentarzach

Część z was może kojarzyć tę funkcję z poprzedniego wyglądu bloga. Zdecydowaliśmy się ją przywrócić na stronach i wpisach z dużą ilością komentarzy, w tym na “Jaki to horror“.

Widżet z serwisami VOD pod recenzjami filmów i seriali

Ta nowość również jest testowana już jakiś czas. Wiele pytań do naszej Matki Założycielki dotyczy tego, gdzie można obejrzeć dany film. Postanowiliśmy więc wprowadzić widżet, który będzie na bieżąco informować, w jakich serwisach VOD można obejrzeć dany tytuł. Informacje aktualizują się same, więc jeśli na ten moment tytuł nie jest nigdzie dostępny, to warto odwiedzić recenzję ponownie za jakiś czas, bo mógł właśnie trafić do któregoś serwisu. Niektóre mniejsze platformy VOD mogą nie być obsługiwane. W momencie pisania tego wpisu widżet został dodany do prawie wszystkich recenzji od przenosin z Bloxa, czyli od kwietnia 2019 r., do kolejnych będzie trafiał systematycznie. Musicie też wiedzieć, że jeżeli z jego pomocą wypożyczycie lub kupicie film, albo aktywujecie abonament na platformie VOD, do drobny procent z wydanych przez was pieniędzy trafi do naszej Matki Założycielki.

Polecane horrory

W zakładce “Polecane” w menu głównym pojawiły się dwie nowe pozycje. W “Rankingi czytelników” macie łatwy dostęp do wyników naszego corocznego plebiscytu z każdego roku. W “100 najlepszych filmów” wyróżnione zostały recenzje filmów, które dostały od Matki Założycielki najwyższe oceny.

Gravatary

Obsługa Gravatarów nie jest właściwie nowością, bo mamy ją od przenosin z Bloxa, jednak nigdy o niej nie wspominaliśmy, więc część z was może nie być w ogóle świadoma jej istnienia. Jeśli chcielibyście wyróżnić swoje komentarze za pomocą dowolnie wybranego obrazka profilowego, to wystarczy założyć konto na stronie gravatar.com. Taki obrazek będzie przypisany do waszego adresu e-mail, a więc ustawi się automatycznie we wszystkich korzystających z tej usługi stronach, na których go podacie. Więcej na ten temat możecie się dowiedzieć na tej stronie.

To wszystkie nowości na ten moment, ale mamy już plany na kolejne. Oprócz tego na bieżąco wprowadzamy mnóstwo poprawek, żeby korzystanie Biblii Horroru było dla was jak najprzyjemniejsze. Jeśli macie jakieś uwagi do ostatnich nowości lub sugestie zmian, to śmiało dajcie znać w komentarzach lub piszcie na e-maila.

Chciałbym Was jeszcze zaprosić do naszej grupy na Facebooku, gdzie od pewnego czasu na bieżąco publikuję nowości ze świata horrorów.

Wszystkie dobrego!

@rafal7 Webmaster

Duch do Ciebie mówi

Talk to me/ Mów do mnie (2023)

Grupa nastolatków, pod przewodnictwem Hayle’a i Jossa kręci viralowe filmiki rejestrujące 90 sekundowe opętania. Na jednej z ‘opętanych’ imprez zjawia się siedemnastoletnia Jade wraz z koleżanką Mią i młodszym bratem Riley’em. Towarzystwo nie jest zachwycone tak obecnością Mii, jak i sporo od nich młodszego Riley’a. Żeby wkupić się w łaskę ekipy Ma zgłasza się na ochotnika do występu w nowym filmiku. To ona ma uścisnąć rzekomą zagipsowaną dłoń wiedźmy i wpuścić w swoje trzewia ducha. Robi to, a samo doświadczenie okazuje się nie tylko przerażające ale jak najbardziej rzeczywiste.

“Mów do mnie” dzieło australijskich youuberów braci Dannyego i Michaela Philippou zostało okrzyknięte horrorem genialnym, istnym objawieniem, o którym mówi się używając samych wzniosłych przymiotników. Entuzjazm ludzi z branży filmowej podzielają widzowie, przynajmniej w większości, ale czy ta produkcja uczciwie na to zasługuje?

Generalnie jestem na tak, choć muszę przyznać, że produkcja nieco odstaje od tego co zwykło serwować nam studio A24. “Mów do mnie” stoi gdzieś pomiędzy horrorem nowej fali, a mainstreamem. Nie wydaje mi się, by film próbował być artystycznym przeżyciem, jest raczej nieśmiałą próbą podjęcia rękawicy w pojedynku o powiedzenie czegoś nowego w temacie opętania.

Mamy tu do czynienia z elementami właściwymi dla teen horroru, z młodymi bohaterami zmagającymi się z typowymi dla tego wieku problemami. Okej, może nie wszystkie problemy są typowe, ale sposób radzenia sobie z nimi, sposób przeżywania jest właściwy wieku nastoletniemu.

Główną bohaterką jest Mia, która straciła matkę w nie do końca jasnych dla niej okolicznościach. Nieprzeżyta żałoba generuje u niej chęć podejmowania zachowań ryzykownych, szukanie ucieczki. Otacza ją grono podobnych młodych ludzi, do których paczki chce przystąpić, a wprowadzić ma ją do niej rozważna Jade. Jade wpuszcza ją także do swojej rodziny i poniekąd zastępuje w roli wspierającego ramienia ojca Mii. Mia raczej nie zostanie Waszą ulubioną bohaterką, ale zdecydowanie przykuje uwagę. To ona chwyci bestię za rogi, uściśnie ‘dłoń umarlaka’, zbije piątkę z duchem.

To co w horrorach tego gatunku przedstawione zostaje w stosownie złowrogiej atmosferze, czy to ponurego domostwa, czy innego tego typu miejsca, malując na twarzach bezsilnych świadków bezbrzeżne przerażenie tu odbywa się w formie pato streamu. Grupa nastolatków, bawi się opętanym przedmiotem, bez żadnej refleksji wkracza w mistykę i kręci z tego bekę. Opętanie jako nowa jazda, którą należy podzielić się w sieci.

Nie wiem jak u Was ale u mnie takie zestawienie wywołało bardzo ciekawe odczucia. Zagrożenie z jednej strony jest jak najbardziej obecne i namacalne – całkiem dobrze pokazane, bez nadmiernego efekciarstwa, z drugiej wyśmiane, zbagatelizowane i sprowadzone do poziomu idiotycznego żartu. Chyba ten wybieg tak frapuje w tym filmie. Akcja rozkręca się jakby bezwiednie, naturalnie, ale konsekwentnie. Łatwo możemy przewidzieć do czego to zmierza, mamy wystarczająco dużo danych, a mimo to, kiedy dochodzimy do kulminacji ciężko nie mówić o pewnym szoku. Nagle puszczają hamulce i choć od początku nie było grzecznie to, spłynęło na mnie jakieś zatrwożenie tym wszystkim. Wszystko jest bardzo dobrze skrojone, wymierzone technicznie, obliczone na konkretny efekt. Ten efekt jest i działa. Spełnia swoją grozową funkcję, ale ja nie chcę tego nazywać kinem wybitnym. Jest to dobry horror, jedne z lepszych jakie ostatnio widziałam i zdecydowanie Wam go polecam, ale u mnie objawienia nie było.

Moja ocena:

Straszność: 2

Fabuła:7

Klimat:8

Napięcie:8

Zaskoczenie:6

Zabawa: 7

Walory techniczne:9

Aktorstwo:8

Oryginalność:7

To coś: 7

69/100

W skali brutalności: 2/10

Raz, dwa, trzy Marcus patrzy

What The Peeper Saw aka Diabólica malicia (1972)

Młoda i piękna Elise poślubia wdowca Paula, który od dwóch lat samotnie wychowuje dwunastoletniego Marcusa. Już pierwsze spotkanie macochy z pasierbem budzi w kobiecie niemiłą konsternację. Chłopiec jest bardzo elokwentny, ale nie respektuje jej granic i zdecydowanie nie traktuje jej z szacunkiem. Niepokój Elise budzi też sprawa jego edukacji, a raczej problemów jakie Paul stara się zataić przed świeżo poślubioną żoną, a jakie zdaniem dyrektora szkoły Marcusa zdecydowanie wymagają szczególnego zainteresowania rodziców. Podczas gdy Marcus coraz śmielej sobie poczyna, Elise bezskutecznie próbuje przekonać jego ojca, że to co stara się on przedstawiać jako żałobę po stracie matki jest raczej wypaczeniem charakteru i … zagrożeniem.

Bardzo śmiała produkcja, teraz już takich nie robią 😉 Nie wiem, czy wy również zauważyliście, że jednak ubiegły wiek w kinie był bardziej otwarty na problem przestępczej działalności małoletnich. Taki “Bad Seed” mimo całkiem udanego remake w 2018 roku przeszedł obecnie zupełnie bez echa, bez jakiegokolwiek społecznego komentarza, podczas gdy jego oryginalna wersja z la ’50 pobudziła wszystkich do dyskusji na temat korzeni zła.

Twórcy “Diabólica…” poszli nawet dalej, bo nie ugięli się przed cenzurą i zafundowali widzom zaiste patologiczny obraz sytuacji rodzinnej, zwieńczony równie patologicznym zakończeniem. Gdyby to było mainstreamowe kino z roku 2000+ z pewnością scenarzyści pokusiliby się o jakieś wyjaśnienie stanu Marcusa – opętanie demoniczne byłoby pewniakiem, a jeśli nie to okazałoby się, że Marcus słyszał głosy, w najlepszym wypadku miał zespół aspergera i nie rozumiał zasad społecznych. Wszystko po to, by nie dać przyzwolenia na traktowanie dziecka jako produktu bezzasadnego zła. Tymczasem takie zło, któremu nie przypisujemy żadnej łatki nie tylko budzi większy lęk, co w kinie grozy bardzo się liczy, ale też daje przestrzeń do namysłu i pozwolenie widzowi na własną interpretację. Krytycy z tytułami, którzy analizowali w latach ’70 przypadek Marcusa, zdiagnozowali u niego zaburzenie osobowości. I okej, gdyby nie to, że nie można takiej diagnozy postawić u kogoś, kogo osobowość dopiero się kształtuje (sic 12 lat!) Zostańmy więc przy nieprawidłowo kształtującej się osobowości.

Postać Marcusa brawurowo odegrana przez małego Marka Lestera to kompilacja niewinności cherubinka i diaboliczności skrytej pod nią. Dostrzec ją można w chłodnym spojrzeniu, w złośliwym uśmiechu, w pogardzie wymalowanej na tych przecież delikatnych rysach. Dzieciak robi robotę, bez dwóch zdań. Manipuluje, by zaspokoić swoje potrzeby, a wygląda na to, że potrzeby te podyktowane są rozbudzoną seksualnością. Dąży do zaspokojenia poprzez podglądactwo, ale to mu przestaje wystarczać… Zwodzi na manowce ojca, ba, nawet psychiatrę na wizytę, u której Elisie w końcu udaje się namówić Paula. Scena rozmowy Elisy z lekarką Marcusa jest wysoko traumatyzująca. Pomijając kompetencje, albo ich brak, rzeczonej lekarki, to ta scena jest wyreżyserowana w tak opresyjny sposób, że autentycznie mamy ochotę schować się pod łóżko. Paul z resztą również przyczynia się do emocjonalnego rozchwiania swojej młodej żony – broni syna jak lew, jednocześnie nie szczędząc swojej ukochanej gorzkich słów, nazywając ją tępą, głupią… Elise zostaje więc sama. Co z tym zrobi? Ha!. Finał zmiata z planszy.

Na pewno nie jest to film z walorami edukacyjnymi;) Nie przedstawi drogi właściwej, a tę najbardziej pokrętną i wypaczoną. Może budzić niesmak. Zostawia przestrzeń do namysłu nie tylko nad przypadkiem naszego ‘malca’, ale też nad Elisą i całym systemem rodzinnym. Jak wyglądała relacja Marcusa z matką w obliczu filmowych faktów? Czy aby nie dochodziło tam do jakichś nadużyć? Wiem, że może Wam się to w głowach nie mieścić, ale zdarzają się przypadki, w których matka stawia syna w roli partnera robiąc mu psychiczną krzywdę. Oczywiście nie wygląda to tak jak w rodzinach dotkniętych kazirodztwem za sprawą działań mężczyzny, ale wierzcie mi, że głodna miłości kobieta potrafi w barbarzyński sposób wypaczyć psychikę dzieciaka. A co z Elisą? Młodziutka kobieta wtrącona w rolę matki dla dorastającego chłopca, poddawana manipulacji i pozostawiona sama sobie. Zdominowana przez męską energię, może tylko wychylić kielona na znieczulenie i pogodzić się z tym, że nikt nie traktuje jej poważnie. Co do aktorstwa niewątpliwie urodziwej Britt Ekland miałam wiele wątpliwości. Fukałam i prychałam na mizerność jej warsztatu, ale ostatecznie doszłam do wniosku, że nie bez powodu ten kruchy kwiat gnie się pod byle podmuchem. Mniej więcej w połowie seansu, doszłam do wniosku, że ta nieporadność ostatecznie koresponduje z ogólnym pomysłem na tą postać.

Film absolutnie fenomenalny, odważny. Z wadami i zaletami właściwymi starszym produkcjom i jak najbardziej wart Waszego czasu.

Moja ocena:

Straszność: 2

Fabuła:9

Klimat:7

Napięcie:8

Zaskoczenie:8

Zabawa:9

Walory techniczne: 7

Aktorstwo:7

Oryginalność: 7

To coś: 9

73/100

W skali brutalności: 1/10

Z kogo wyszedł wilk?

Rok Wilkołaka – Stephen King

I znowu mamy Kinga. Tym razem sięgnęłam po jedną z jego krótszych książek, którą spokojnie można by zakwalifikować jako obszerniejsze opowiadanie.

“Rok wilkołaka” składa się z dwunastu niewielkich objętościowo rozdziałów, z czego każdy opowiada o wydarzeniach do jakich doszło w czasie każdego z dwunastu miesięcy roku. Skupiamy się w nich w zasadzie na jednej tylko nocy, nocy na którą przypada pełnia księżyca.

To właśnie wtedy jeden z mieszkańców małego miasteczka Tarker Mills zmienia się w krwiożerczą bestię znaną nam jedynie z legend. King celowo na te noce obrał ważne z kalendarzowego punktu widzenia daty, jak walentynki czy 4 lipca. To właśnie w czasie tych wieczorów jeden z mieszkańców miasteczka Tarker Mills żegna się z życiem w wyniku ataku wilkołaka.

King pokrótce przedstawia sylwetkę danej postaci po czym uśmierca ją dając obraz działalności wilkołaka. Nie wiemy kim on jest, choć pierwsza wskazówka pojawia się w okolicy maja. Dopiero u schyłku roku potwór zostaje zdemaskowany. King podkreśla, że potworem jest ktoś, kogo nikt by nie podejrzewał i daje mu to pretekst do poruszenia kwestii dwoistości ludzkiej natury.

Nie od dziś wiemy, że cykl księżyca wpływa na fizjologie i psychikę ludzi. Ja na ten przykład nie mogę spać w czasie pełni. Jak widać, mogło być gorzej, bo mogłabym zmienić się w cuchnącego wilkołaka;)

Szczęśliwie autor nie bawi się w dociekania na temat przyczyn zjawiska wilkołactwa, wilkołak po prostu jest, jeden z mieszkańców staje się nim i nie towarzyszyło temu wydarzeniu ukąszenie przez innego wilkołaka, czy klątwa rzucona przez cygankę.

Wilkołaki nie są moimi ulubionymi postaciami z krainy strachu, ale książkę Kinga przeczytałam z przyjemnością, być może ze względu na prostotę z jaką podszedł do tematu.

Powieść została wydana w 1983, więc należy do grona starszych ‘Kingów’ po które ostatnimi czasy często sięgam, co żeby przypomnieć sobie podstawówkowo- gimnazjalne fascynacje.

Książeczkę oczywiście polecam jeśli macie chęć na szybką piłkę, przeczytanie jej nie zajmie Wam dużo czasu. Na podstawie tej historii, w dwa lata od wydania powieści powstał film “Srebrna kula” i jeśli pamięć mnie nie myli nie miałam okazji go obejrzeć.

Moja ocena: 6+/10

Współpraca wydawnictwo Prószyński i s-ka

Otchłań bez przyszłości

Rynn sama w domu

Gdzie obejrzeć

Duża aktualizacja bloga

Duch do Ciebie mówi

Gdzie obejrzeć

Raz, dwa, trzy Marcus patrzy

What The Peeper Saw aka Diabólica malicia (1972)

Z kogo wyszedł wilk?

Biblia Horroru

Wspieram

Dla parafian

Gdzie obejrzeć

Gdzie obejrzeć

What The Peeper Saw aka Diabólica malicia (1972)

Footer

Biblia Horroru

Wspieram

Dla parafian