ilsa333

Przypadki nie istnieją. Wspomnienia z celi – Karolina Karczmit, Martyna Karczmit

„Przypadki nie istnieją…” to króciutka, niespełna stu stronicowa książka. Składa się ze zbioru luźnych rozważań człowieka skazanego na 25 lat więzienia za zamordowanie homoseksualnego mężczyzny, na temat historii jego życia, praktyk religijnych, filozofii i życia za murami więzienia.

Książka zwróciła moją uwagę ze względu na tytuł (banał), ja też uważam, że przypadki nie istnieją i nic nie dzieje się bez przyczyny.

„Przypadki…” składają się z 34 rozdziałów, choć określenie rozdział jest tu użyte nad wyrost, bo niektóre z nich to zaledwie pół stronicy tekstu. Ich tytuły wskazują ich zawartość, czyli mamy tu takie rozdziały jak:„Jak czytam pismo święte”, „W11”, „Stan głębokiej refleksji”, „Ćwiczenia trzeciego oka”, „Sataniści i inni”, etc.

Mam nadzieję, że nigdy nie spotkam jej narratora na wolności, bo to co teraz napiszę o tym 'dziele’ raczej mu się nie spodoba;)

Po pierwsze, nie rozumiem celowości tej publikacji. Pod wieloma względami nie kwalifikuje się do puszczania w obieg chociażby dlatego, że jawni nawołuje do nienawiści i jest projekcją osoby poważnie zaburzonej. Nie trzeba być psychologiem, żeby to zauważyć. Podam kilka cytatów jako przykład:

„…W końcu również dostrzegłem swój cel. Bóg powołał mnie abym wystąpił przeciwko całemu temu królestwu. Przeciwko pedałom i transwestytom w rządzie, przeciwko satanistom w telewizji – gówno trzeba posprzątać, a śmieci trzeba palić.”

„…A ofiara? mogła prowadzić się inaczej, może żyłaby do dnia dzisiejszego. Istnieje też inny aspekt tego zagadnienia. Od momentu, w którym zacząłem planować eksterminację sodomitów, od momentu kiedy na osiedlu Kombatantów wykonałem wyrok na jednym z nich, byłem cały czas kierowany przez jakąś zewnętrzną siłę (…)Chciałbym wierzyć w to, że od samego początku byłem siepaczem Boga (…) „

„Wytwarzając ze swojego organizmu opisaną wyżej energię poprzez zadawanie sobie bólu (za pomocą ran ciętych i przypalania drutem) a potem koncentrując ją odpowiednio, uwolniłem głęboko schowaną w okowach podświadomości moją druga naturę, która czasami na krótko i bez żadnej kontroli z mojej strony była uwalniania w przeszłości i podejrzewam, że został uwolniona tamtego dnia, kiedy z mojej ręki zginął człowiek.”

„Z całą pewnością mogę powiedzieć, że nie są to objawy chorobowe, gdyż nie przeszkadzają mi one normalnie funkcjonować i raczej trudno nazwać te objawy niechcianymi. Raz słyszałem myśli kolegi, który spał. Czasami słyszę głosy, kobiece i męskie, nie mówią jednak do mnie, brzmią jak głosy dusz…”

Tak… niewątpliwie ciekawa sprawa:) Książka może być interesująca dla osób, które frapuje tematyka chorób psychicznych, bo nie da się ukryć, choć narrator z nie zgadza się z opinią, którą wystawili mu w zakładzie psychiatrycznym jest zaburzony i niebezpieczny.

Martwi mnie jednak fakt, że książka ta może trafić w ręce jakiegoś pogubionego małolata, który w tym samozwańczym szamanie dostrzeże autorytet i będzie chciał naśladować jego misję. Dlatego nie popieram tej publikacji ze względu na jej treść.

Jeśli idzie o formę, to jest napisana bardzo chaotycznie. Styl i język są poprawne, ale bez szału. Narrator nagminnie cytuje głupkowate teksty z „Chłopaki nie płaczą” choć otarł się też o Nietzschego, cytując go jako „takie powiedzenie”.

Nie wiem, jak ocenić tę książkę, więc nie będę tego robić. Mogę polecić osobom zainteresowanym psychopatologią, bo mamy tu niezłe studium szaleństwa, ale chronić przed dziećmi i osobami podatnymi na wpływy.

Za książkę dziękuję wydawnictwu Novae Res:

Niebezpieczne osobowości – Joe Navarro, Toni Sciarra Poynter

O tej książce sporo się mówiło, więc gdy nadarzyła się okazja by się z nią zapoznać, ochoczo skorzystałam.

Autor, profiler FBI, już na wstępie zaznacza, że jego książka nie jest akademickim podręcznikiem psychopatologii. Jest poradnikiem dla zwykłych obywateli, którzy każdego dnia narażeni są na kontakt z ludźmi niebezpiecznymi.

Książka składa się z rozdziałów poświęconym analizie czterech nieprawidłowych typom osobowości, tj. Osobowości narcystycznej, osobowości chwiejnej emocjonalnie, osobowości paranoicznej i osobowości dyssocjalnej, czyli po po prostu socjopatom, tu zwanym drapieżcami, oraz szczęśliwym posiadaczom mieszanych zaburzeń osobowości.

Przy każdym rozdziale znajdziemy coś na kształt testu, składającego się z ponad setki pytań, a który ma pomóc nam sprawdzić, czy w naszym otoczeniu znajduje się ktoś o niebezpiecznej osobowości.

Ostatni rozdział poświęcony jest poradom na temat tego jak uniknąć i jak radzić sobie, gdy napotkamy na swojej drodze niebezpieczną osobowość.

Książkę oceniam średnio. Nie wiem, czy wynika to z faktycznych jej niedociągnięć, czy z moich zbyt wysokich oczekiwań. Tematyka zaburzeń osobowości  z racji wykonywanego zawodu, z racji osobistych zainteresowań jest mi dość mocno znana. Stąd moje rozczarowanie, mimo iż autor zaznacza, że książka jest kierowana do laików, ja liczyłam na coś więcej niż porady w stylu 'widzisz niebezpieczeństwo, to uciekaj’.

Rozdziały poświęcone opisom nieprawidłowych osobowości są raczej mało wnikliwe, autor nie wnika w etiologię zaburzeń nie stara się dociekać przyczyn zaburzenia. Skupia się na konsekwencjach istnienia takich typów w życiu normalnych ludzi.

Owszem znalazły się ciekawsze fragmenty, jak opis spotkania oko w oko z drapieżnikiem. Autor opisuje swoje osobiste wrażenia przy pierwszorazowym spotkaniu z socjopatą. Nie bez powodu ten typ nazywa się drapieżnikiem. Gdy na swojej drodze w czasie wyprawy do lasu spotkalibyśmy wilka nasza reakcja przypominałaby wrażenie jakie robi spojrzenie w oczy ludzkiemu drapieżnikowi. Ludzie instynktownie wyczuwają takie typy, co nie znaczy, że przed nimi uciekną. Socjopaci bywają czarujący, a normy społeczne nie pozwalają na odwrót tylko dlatego, że 'ktoś nam się nie spodobał’.

Spodobało mi się też to w jaki sposób autor oddzielił fikcję jaką ludzie wynoszą z bardzo popularnych filmów o seryjnych mordercach z rzeczywistością:  Nie każdy morderca jest socjopatą. Nie każdy jest psychopatą.

Prawda jest taka, o czym niestety Navarro nie wspomniał, że najczęściej zabijają osoby z narcystycznym zaburzeniem osobowości.

Do bycia przestępcą nie wystarczy zaburzona osobowość, potrzebny jest tu deficyt lęku, czy strach przed konsekwencjami. Tu najlepszym przykładem jest Richard Kukliński. Navarro wspomina o nim, ale nie w tym kontekście. Tak, o wielu rzeczach nie wspomina…

Trochę sprowadza czytelnika na ziemie opisując niebezpieczne osobowości nie tylko jako potencjalnych seryjnych zabójców, jak najczęściej są kojarzeni, ale też jako mobbingujących szefów, partnerów, którzy wykorzystują miłość drugiej osoby, czy matki nie dbające o potrzeby swojego potomstwa. Pokazując w ten sposób jak wiele takich osób znajdziemy w naszym otoczeniu.

Moja ocena: 5/10

Za książkę dziękuję wydawnictwu Burda: