Top

Biblia Horroru

Na początku był lęk...

Recenzje filmów

Zombie po azjatycku

Boo-san-haeng/Pociąg do Busan (2015)

pociag do busan

Seok-woo odnoszący sukcesy finansista spędza weekend z mała córeczką, Soo-an. Niestety jest zbyt pochłonięty swoimi sprawami by zadowolić dziecko. Mała kategorycznie żąda by odwiózł ją do matki. Tak też się dzieje. Ojciec i córka wsiadają do pociągu. Wtedy zaczyna się małe piekiełko. Jedna z pasażerek pociągu jest poważnie chora, wkrótce umiera, a jej zwłoki ożywają w stylu klasycznym dla ofiar zombizmu. Wkrótce coraz więcej pasażerów zmienia się w rządne krwi bestie. Grupka ocalałych musi dostać się do bezpiecznej strefy.

Oglądałam już koreański zombie movie? Nie, chyba nie. Może dlatego, że ogólnie stronię od filmów o takiej tematyce. Współczesne zombie nie bardzo mnie kręcą to też po tym filmie spodziewałam się raczej lichych wrażeń, choć z drugiej strony, jest to produkcja koreańska. Dałam szansę, nie żałuję.

Już od dawna żadne współczesny zombie movie nie zrobił na mnie takiego wrażenia. Prawda, że więcej tu kina akcji niż horroru, a to też nie jest dla mnie preferowany gatunek. A jednak. A jednak zafundował mi szeroki wachlarz wrażeń. Nawet się popłakałam. No nic.

pociag do busan

Fabuła jak widzicie, nie wygląda na oryginalną i jej szkielet też taki nie jest. Bardzo przypomina „World War Z” jeśli chodzi o podstawowe elementy, ale o wile lepiej zrobiony. Hollywood może Koreańczykom buty czyścić swoimi efektami.

Ten film to nieustanna, wartka i emocjonująca akcja. Siedziałam jak na szpilkach i nie mogłam się ogarnąć. Przestojów nie mamy tu praktycznie wcale, co więcej twórcy oferują nam coraz to mocniejsze sceny. Scenariusz niby prosty, niby schematyczny, a jednak chwyta za gardło i trzyma mocno. Bohaterzy są  'jacyś’ i ta jakość przekłada się na emocje jakie budzi śledzenie ich poczynać. Nie brakuje tu dramatycznych momentów, czasami jest sentymentalnie, ale nie jest to tani amerykański sentymentalizm z przemówieniami prezydentów i powiewającymi flagami. Nikt tu nie zbawia świata. Każdy ratuje własną skórę, na swój własny sposób. Jest w tym jakieś przesłanie, bez słodzenia i biadolenia. 

pociag do busan

Film trwa dosyć długo, ale jest wyładowany akcją po sufit i nikt nie będzie się nudził oglądając go. Ma wszytko co powinien mieć, i tak naprawdę każdy jego element spisuje się na medal. Wygląda na to, że zachwalam współczesny film o zombie, co Ci Koreańczycy ze mną robią?

Moja ocena:

Straszność:3

Fabuła:8

klimat:8

Napięcie:10

Zabawa:10

Zaskoczenie:6

Walory techniczne:9

Aktorstwo:9

Oryginalność:6

To coś:8

77/100

W skali brutalności:2/10

Mamy wampira

Anna i wampir (1981)

anna i wampir

Zagłębie Dąbrowskie, lata ’60 XX wieku. W mglisty dzień zostaje zamordowana młoda kobieta, Anna. Jej częściowo obnażone zwłoki i głowa rozbita ciężkim narzędziem to początek całej serii ataków na kobiety, których wedle Katowickiej milicji miał dopuszczać się Zdzisław Marchwicki znany jako Wampir z Zagłębia.

Po film Janusza Kidawy nakręcony jeszcze w czasach PRL sięgnęłam w związku ze zbliżającą się premierą nowej historii skazanego za wielokrotne morderstwo Zdzisława Marchwickiego, „Jestem mordercą”. Z tego co zdążyłam się zorientować nowy film, ma przeczyć historii przedstawionej w „Anna i Wampir”, czyli zaprzeczać winie Marchwickiego, zaś jego skazanie przedstawiać jako manipulację ówczesnych władz.

Sprawa Marchwickiego, trzeba przyznać, nie była tak ewidentna jak chociażby przypadek Bogdana Arnolda. Wiele osób twierdzi, że Marchwicki – niewykształcony, słaby na umyśle, człowiek z marginesu społecznego – stał się kozłem ofiarnym. O szczegółach, tej i innych teorii możecie przeczytać w sieci, znajdziecie tam nawet pamiętnik Marchwickiego pisany przed egzekucją, więc nie będę teraz wdawać się w polemikę z historią przedstawioną w „Annie i wampirze”. Ocenę zostawię Wam.

anna i wampir

Filmów o polskich seryjnych mordercach mamy niewiele, ale faktem jest, że w naszym kraju raczej niechętnie przypina się zabójcom tego rodzaju łatki. W porównaniu z Ameryką wypadamy blado. „Anna i wampir” jest więc pewnego rodzaju nowością, choć jak sami zauważyliście polskich twórców filmowych zaczyna kręcić ten temat. W ubiegłym roku doczekaliśmy się „Fotografa„ i „Czerwonego Pająka„.

Obrazu Kidawy nie da się porównać z hollywoodzkimi filmami o seryjnych zabójcach. Mało w nim thrillera, jeszcze mniej horroru. Bardziej przypomina fabularyzowany dokument niż film fabularny, a tym bardziej daleki jest od kina sensacyjnego.

Mnie mimo całych wątpliwości ad. autentyczności tej rzekomo autentycznej historii przypadł do gustu. Może dlatego, że lubię stare polskie kino i jego estetykę. „Anna i Wampir” bardzo od niej nie odbiega i to co oferuje film to przede wszystkim naturalizm.

Reżyser unikał filmowego studia, stawiał na plenery, więc co i rusz możemy podziwiać bardzo nastrojowe obrazy polski czasów PRL. Nastrój filmu jest stosowne przygnębiający. Szarobure kadry, mało atrakcyjne wyglądające miasto, łyse drzewa otulone mgłą. Dźwięk nagrywano na żywo. W tym wszystkim, kobiety, kilka kobiet (Marchwicki podobno dokonał 23 ataków), które pożegnały się z życiem i ich zwłoki z zadartymi sukienkami możemy tu podziwiać. Jedna z nich przeżyła atak, ale już nie wróciła do normalności.

Naszego mordercy nie zobaczymy w akcji byt szybko. Skupiamy się na ścigających go milicjantach, którzy z lepszym lub gorszym skutkiem starają się wdrożyć w śledztwo amerykańskie pomysły i teorie na temat technik kryminalistycznych.

anna i wampir

Dowodzący śledztwem komisarz Andrzej Jaksa, jawi się tu jako bardzo rozważny i myślący człowiek. Zależy mu na złapaniu prawdziwego sprawcy, nie złapaniu kogokolwiek by zadowolić zwierzchników. Tu bardzo dobrze aktorsko daje radę Wirgiliusz Gryń (bardzo pracowity aktor, znany chociażby z serialu „Dom”).

Zaś sam Marchwicki… ciężko tu coś o nim powiedzieć, niby film jednoznacznie potwierdza jego winę, tworzy nawet pewien profil psychologiczny, ale odtwórca jego roli nie miał tu wielkiego pola do popisu. Całość więc bardziej przypomina „Obywatela X” niż „Milczenie owiec„.

anna i wampir

Jak wspomniałam niewiele tu grozy jeśli chodzi o fabułę, czy sposób jej opowiadania. Groza przyczaja się raczej w formie, zdjęciach, muzyce. Jest zresztą bardzo subtelna. Do tej pory mam przed oczami ostatni filmowy kadr.

Podsumowując, film zdecydowanie nie dla każdego. Jeśli jesteście w opozycji do starego polskiego kina to raczej Was tym filmem do niego nie przekonam. Nie mniej jednak jeśli jesteście fanami tematu seryjnych morderców, warto poznać historię jednego z naszego własnego podwórka.

Moja ocena:

Straszność: 1

Fabuła: 7

Klimat: 8

Napięcie: 6

Zaskoczenie:4

Zabawa:7

Walory techniczne:8

Aktorstwo:8

Oryginalność:7

To coś:7

63/100

W skali brutalności:1/10

Duże, złe psy

The Pack (2015)

the pack

Czteroosobowa rodzina mieszka na farmie w Australii. Hodują zwierzęta, prowadzą też klinikę weterynaryjną i hotel dla zwierząt. Niestety ich sytuacja finansowa grozi bankructwem. Sprawy nie poprawia fakt, że ich zwierzęta padają ofiarą jakiś drapieżników grasujących w okolicy. Rodzina Willsonów nie spodziewa się jednak, że oni także zostaną zaatakowani.

„The Pack” to australijski survival horror. Jego rodowód wprowadził mnie w błędne przekonanie co do jakości widowiska. Australijczycy potrafią robić brutalne obrazy, co więcej, są to zazwyczaj dobre produkcje. W przypadku „The Pack” trzeba było wziąć poprawkę na liche doświadczenie twórców. Być może to ono przesądziło o jakości filmu.

Największym mankamentem „The Pack” jest fabuła, a raczej sposób w jaki jest prowadzona. Sam pomysł: rodzina zaatakowana przez sforę dzikich psów jest może nie oryginalny, ale względnie do przyjęcia. Niestety cała akcja jest napędzana tak naprawdę sztucznie.

the pack

Bo wyobraźcie sobie, że siedzicie w domu gdy coś zaczyna dobijać się do drzwi i okien. Co robicie? Dzwonicie na policje. Zgłaszacie zdarzenie, lecz w panice niechcący uszkadzacie telefon. No zdarza się. Co teraz? Oceniacie, że zagrożenie na zewnątrz to nie włamywacze, a zwierzęta. Wielkie czarne psiska, które próbują dostać się do środka.

Abstrahując od niewielkiego prawdopodobieństwa takiej sytuacji, logicznym posunięciem byłoby zabarykadować się w środku i czekać na pomoc. Niestety matka rodziny ogranicza barykadę do zasłonięcia zasłonek… Niby później coś kombinują z meblami, ale te zasłonki mnie powaliły. Co dalej moi drodzy? Uciekamy! Tak wyjdźmy na zewnątrz, bo tam będziemy bezpieczniejsi. Serio? Serio. Tym filmem rządzi jakaś powalona logika, której nie można uzasadnić ani paniką ani w żaden inny sposób. Jedynym uzasadnieniem tego pomysłu, jest brak lepszego pomysłu. A to jest już nie do przyjęcia.

the pack

Wszelkie walory techniczne filmu nie odbiegają od niskiego poziomu jaki prezentuje scenariusz. Weźmy choćby wygląd zwierząt. Dzikie psy wyglądają jakby dopiero wyszły z wystawy zwierząt, lśniące czarne futerka, zadbane, wyczesane, na uzębieniu ni kropli krwi.

Pocieszające jest to, że aktorzy jakoś się w tym odnajdują i grają całkiem dobrze, biorąc pod uwagę powierzone role. To jednak niewiele biorąc pod uwagę ogrom irytacji jaką budzi film. Generalnie sądzę, że nie ma co sobie nim zawracać głowy.

Moja ocena:

Straszność:2

Fabuła:4

Klimat:5

Napięcie: 3

zabawa:3

Zaskoczenie:3

Walory techniczne:4

Aktorstwo:6

Oryginalność: 3

To coś:3

36/100

W skali brutalności:2/10

Koreańscy egzorcyści

Geom-eun sa-je-deul aka The Priests (2015)

priests

Egzorcysta ksiądz Kim stara się pomóc młodej dziewczynie, którą wedle jego opinii opętał demon. Yeong-sin znajduje się w śpiączce po próbie samobójczej, a ojciec Kim próbuje znaleźć nowego pomocnika by kontynuować rytuał.

Tak trafia do niego młody Diakon Choi.

Nigdy nie widziałam koreańskiego horroru z motywem opętania to też przyjęłam tę nowość z radością i entuzjazmem jaki zawsze budzą we mnie koreańskie filmy. Koreańczycy udowodnili już, że potrafią robić świetne ghost story i thrillery o mordercach. Teraz  Jae-hyeon Jang, scenarzysta i reżyser w jednej osobie pokazał, że potrafią też robić filmy o egzorcyzmach. „The Peiestes” nawet przebił moje oczekiwania i sądzę, że mamy tu do czynienia z najlepszym opętańczym horrorem od wielu lat.

Początek filmu trochę mnie zgasił, bo fabuła rozkręca się wolno. Mamy tu sporo skośnego humoru, takiego jaki występował też w „Zagadce zbrodni” co jest niewątpliwym plusem, jednak niecierpliwcy mogą kręcić nosem.

Ja tą azjatycką powolność przyjmuje, bo do niej przywykłam. Wiem, że jest na co czekać. Fabuła filmu nie bardzo przypomina typowe filmy z motywem opętania. Skupiamy się tu bardziej na postaciach tytułowych księży niż ofierze demona.

Ojciec Kim to postać niezwykle barwna i wymykająca się schematowi. Podobnie do gustu przypadła mi sylwetka młodego Diacona.

priests

Dramatyczna sytuacja jaka został przedstawiona w filmie prezentowana jest bez zbędnej ckliwości co dodaje jej autentyczności. Sam kościół także sportretowano bez taryfy ulgowej.

Fakt, że połączono tu katolicki obrządek z wierzeniami z dalekiej Azji sprawia, że mamy tu sporo niestandardowych elementów, zamiast kolejnej powtórki z rozrywki.

Oczywiście nastąpi tu klasyczny już dialog z demonem – nowym demonem, żadnego Legiona tu nie ma – i wypada on wyśmienicie. Wszystkie sceny stricte horrorowe bardzo przypadły mi do gustu i sądzę, że Amerykanie mogli by wiele się z tego nauczyć. priests

Napięcie w tej historii rośnie w miarę jej rozwoju i tak naprawdę utrzymuje się do ostatniej klatki. Jak wspomniałam mamy tu elementy humorystyczne, bez Hollywoodzkiego nadęcia i nadmiaru patosu. To sprawia, że film ogląda się dobrze. Horror z motywem religijnym nie musi kojarzyć się z rekolekcjami w kościele – choć niestety tak najczęściej bywa.

Podsumowując, bardzo dobry, niebanalny obraz!

Moja ocena:

Straszność: 3

Fabuła:9

Klimat:8

Napięcie:8

Zaskoczenie:6

Zabawa:9

Walory techniczne:8

Aktorstwo:8

Oryginalność:8

To coś:9

76/100

W skali brutalności: 2/10

Grunt to rodzina

Estranged (2015)

estranged

January dochodzi do siebie po wypadku na skuterze. Z powodu amnezji postanawia kontynuować rehabilitację w domu rodzinnym, w którym nie była od sześciu lat. Przybywa do okazałej willi wraz ze swoim chłopakiem, który od razu nie podoba się jej krewnym. Sama January ma mieszane uczucia względem rodziców i rodzeństwa. Nie pamięta ich, ale czuje, że coś jest nie tak.

„Estranged” to brytyjski thriller z niewielką domieszką horroru i potężną warstwą dramatyczną. Fabuła opiera się na motywie rodzinnej tajemnicy, która, jeśli dotrwacie do finału, okaże się nie licha. Kamera nie rejestruje tu ogromu brutalności, ale pojawią się nieprzyjemne sceny, w tym gwałt.

Wszytko zaczyna się bardzo niepozornie. Mamy młodą dziewczynę i jej chłopaczka. Po przybyciu do rodzinnego domu bohaterki zaczynają się problemy.

estranged

Surowy ojciec nie jest zachwycony obecnym życiem córki, przede wszystkim tym, że całkowicie zerwała z nim kontakt. Dlaczego tak się stało? Tego nie wiemy. O ile ojciec rodziny jawi nam się jako typowy tyran, nadęty buc w typie brytyjskiego lorda, jednak o powierzchowności typowego buraka to dużo ciekawiej wygląda reszta familii. Matka jest jakby pogrążona w półśnie. Całkowicie podporządkowana wyrokom męża, jakoś nieskończenie smutna. Jak poznacie już przyczynę tego stanu stwierdzicie, że i tak dobrze się trzymała. Dwójka rodzeństwa January to też ciekawe egzemplarze. Synek zdecydowanie wdał się w tatę, ale to córunia okaże się bardziej wykolejona.

Mamy tu więc całkiem ciekawy portret rodzinny. Zdecydowanie ciekawsza jest jednak jej geneza, ale to tym sza.

estranged

Bardzo przypadły mi do gustu sceny z migawkami wspomnień January. Zrobione na modę klasycznych filmów grozy. Technicznie film jest poprawny mimo niewielkiego doświadczenia reżysera. Scenarzysta też nie ma się czym szczególnie pochwalić, ale złożył całkiem ciekawą historię. Aktorstwo jest dobre, wszyscy całkowicie wywiązują się z powierzonych ról. Rozpoznacie tu kilka twarzy, ale nie są to naczelne gwiazdy.

Generalnie, całość jak najbardziej na plus, choć oceny innych widzów różnią się od mojej, co też miejcie na uwadze.

Moja ocena:

Straszność:2

Fabuła:7

Klimat:6

Napięcie:6

Zabawa:7

Zaskoczenie:7

Walory techniczne:7

Aktorstwo:7

Oryginalność:6

To coś:6

61/100

W skali brutalności:2/10

Wybieram piękno

Neon Demon (2016)

neon demon

Szesnastoletnia Jessie postanawia zrobić pożytek ze swojej urody i zaistnieć w świecie modelingu. Gdy pojawia się w agencji modelek z miejsca zyskuje status potencjalnej gwiazdy wybiegów. Powiedzieć, że dziewczyna zwraca na siebie uwagę to mało. Wkrótce stanie się muzą ambitnego fotografa, obiektem westchnień homoseksualnej wizażystki i niedoścignionym ideałem piękna dla przywiędłych wybiegowych nimf.

Sięgnęłam po ten film nie dlatego, że jestem jedną z fanek Refn’a, bo wcale nie jestem, zerkałam na jego filmy, ale żaden jakoś nie podbił mojego serca. Paradoksalnie lepiej było w przypadku „Neon Demon”, obrazu, który spotkał się z niespodziewaną krytyką u większości widzów.

Chciałam obejrzeć ten film, bo przepadam za siostrami Fanning i niemal każdy film z ich udziałem uważam za udany. Elle Fanning wciela się tu w główną rolę, modelki Jessie. Wciela się zresztą bardzo dobrze, choć nie powiem aby ta rola wymagała nadzwyczajnej charyzmy. Jessie jawi się tu jak porcelanowa lalka, którą pobawić się nawet nie można. Jak manekin wystawowy. Jej postać może się wydawać nieco nijaka, ale chyba takie było założenie. Każdy widział w Jessie to co chciał.

neon demon

Charakterystyki reszty bohaterów też podane są w prosty sposób. Mamy tu zgraje zasuszonych modelek zafiksowanych na punkcie swojego wyglądu, na które nasza Jessie patrzy trochę z politowaniem trochę z pogardą. W ich kręgu obraca się też wizażystka Ruby, której małolata wyraźnie wpada w oko.

Fabuła filmu sprowadza się więc do prezentowania kultu piękna, aż do momentu w którym okaże się, że piękno ma w sobie niszczącą siłę. Może zniszczyć zarówno siebie jak i innych. Przesłanie filmu jest więc bardzo proste i chyba właśnie za tę prostotę mu się obrywa. Ale czego wyście chcieli? Emocji jak na wyborach top model w tvn, hermafrodyt i skakania na bungee;) Mało o tym wiem, ale wydaje mi się, że świat mody taki właśnie jest płytki i monotematyczny.

neon demon

Refn oblekł to w ramy artystycznej formy. Mamy tu nieco teledyskowy sposób kręcenia, przypominający narkotyczny trip gdzie obrazy i dźwięki stają się treścią same w sobie. Ładnie to wygląda, ale myślę, że ze względu na tę jaskrawość „Neon Demon” obrywa następne cięgi za przerost formy nad treścią. Mnie samej nie przyszłoby to do głowy, gdyby nie komentarze innych widzów. Sama odebrałam tą nadbudowaną formę jako część przedstawienia mającego ukazać tą grę pozorów, tą sztuczność świata o którym opowiada film. Dla mnie jest to więc jak najbardziej w porządku.

neon demon

Fabuła filmu, jak wspomniałam bardzo prosta bardzo mi do tego przystaje. Gdyby zestawić to neonowe show wyładowane symbolami z wielowątkowym i nie jednoznacznym w interpretacji dramatem psychologicznym mielibyśmy tu jeden wielki bałagan z którego nie wynikło by już absolutnie nic. Tak więc moim zdaniem, ta barokowo bogata forma, dobrze współgra z prostotą przekazu, w jakiś sposób się to uzupełnia, ale jak wiadomo, wszystko jest kwestią oczekiwań. Mnie „Neon Demon” się podobał, ale żeby było jasne mego świata do góry nogami nie wywrócił i na piedestale nie stanie.

Moja ocena:

Straszność: 2

Fabuła:7

Klimat:8

Napięcie:5

Zabawa:7

Zaskoczenie:5

Walory techniczne:9

Aktorstwo:7

Oryginalność: 7

To coś:6

63/100

W skali brutalności: 2/10