Top

Biblia Horroru

Na początku był lęk...

Recenzje filmów

Polskie szatany

The Shrine/ Świątynia (2010)

shrine

Pracująca w gazecie Carmen ma na oku nie lada sensację. Odkrywa, że zastanawiająco duża liczba turystów przepada bez wieści po wizycie w Polsce. Gdzież może leżeć ta mroczna kraina i jakich sodomii mogą dopuszczać się jej nieznający cywilizacji mieszkańcy?

Postanawia sprawdzić sama. Tak trafia do wsi o nazwie Alwania, gdzie wraz z młodą stażystką i chłopakiem fotografem odkrywa tytułową Świątynie, miejsce gdzie trafiają wszystkie zbłąkane dusze turystów.

shrine

Kiedy dowiedziałam się, że akcja jakiegoś kanadyjskiego horroru rozgrywa się w Polsce, pomyślałam 'no no, wreszcie ktoś zobaczył w nas potencjał’. Niestety za film osadzony w naszych realiach wzięli się ludzie, którzy nie do końca mieli pojęcie o Polsce.  Ba, nie mieli zielonego pojęcia o Polsce, a w trakcie kręcenia filmu ich noga ani razu nie postała w naszym pięknym kraju.

Cały pomysł był dobry. Przeklęty posąg, skryty we mgle, jako powód nieszczęścia tych, którzy go dostrzegą. No i grupa sodomitów broniąca dostępu do niego. Ich niejasne zachowanie budzi niepokój, a przynajmniej powinno budzić. 

Na polskim portalu filmowym ocena filmu nie dobrnęła nawet do marnej czwórki, zaś na portalach zagranicznych ocena to ponad 5 punktów. Dlaczego? Ano dlatego, że nikt po za polakami nie może dostrzec tego jak mocno twórcy dali dupy w kwestii 'sprawy polskiej’.

Do produkcji filmu nie zaangażowano ani jednego polaka, co kuje w uszy szczególnie w kwestii obsady. Przydałby im się jakiś polaczek, mówiący z polskim, albo chociaż wschodnim akcentem, nie zaciskający zębów przy każdym słowie. Plusem jest to, że zdania są choć poprawne gramatycznie, w przeciwieństwie do chociażby „Kroniki Opętania„, ale to i tak niewiele, bo niestety kwestie, które w uszach obcokrajowców mogły zabrzmieć przerażająco u każdego polaka wzbudzą śmiech i nie ma innej możliwości.

shrine

Protagoniści wprost z Kanady przybywają na polską wieś, gdzie mieszkańcy żyją jak Amisze, ich stroje religijne przypominają styl prawosławny i wyraźnie nie radzą sobie z ojczystym językiem. Z angielskim idzie im zajebiście, co zostaje uzasadnione sukcesem polskiego systemu edukacji, za sprawą którego polskie dzieci pobierają naukę języka angielskiego. Już widzę jak w ministerstwie puchną z dumy.

Po za strojami i językiem zauważyłam nowatorskie rozwiązania budowlane. W wiosce, gdzie ludzie żyją z tego co sami wyhodują i zmajstrują stoją domki na modę amerykańską obite plastikowymi panelami. Ogólnie polska wieś wygląda elegancko, jak nieliczne polskie wsie. 

Jeśli idzie o dobór plenerów to jest nie najgorzej, choć mogłoby być lepiej. Mgła w rzeczonym przeklętym zagajniku wygląda bardzo nienaturalnie i ciężko uznać ten efekt za udany. Co do scen brutalnych to jest już lepiej, polscy amisze mają ciekawe sposoby eliminacji intruzów. 

shrine

Do prawdy ciężko odnaleźć mi w tym filmie jakieś konkretne, przekonujące zalety. Nie da się ukryć, że wina leży po stronie 'polskiej’, bo jak donoszą oceny filmu za granicą ludziom się on spodobał, przynajmniej na tyle by wyjść po za strefę gniotu. Polakom pozostaje tarzać się ze śmiechu podczas, gdy nawiedzeni mieszkańcy Alwanii recytują 'Wierzę w boga’.

Moja ocena:

Straszność:3

Fabuła:5

klimat:5

Napięcie:5

Zabawa:6

Zaskoczenie:4

Aktorstwo:4

Oryginalność:5

To coś:4

41/100

W skali brutalności:2/10

Wiedźma i Blair

Summer of fear/ Obcy w naszym domu (1978)

summer of fear

Nastoletnia Rachel mieszka wraz z rodzicami na farmie w Kalifornii. Pewnego dnia do jej rodziny dołącza kuzynka, córka zmarłej tragicznie siostry matki Rachel. Julia jest parę lat starsza od Rachel i robi na otoczeniu piorunujące wrażenie. Julia zjednuje sobie sympatię wujostwa, i przyjaciół Rachel, doprowadzając do tego, że kuzynka staje się względem niej podejrzliwa. Zaczyna wierzyć, że Julia posiadła nadprzyrodzone moce, które pozwalają jej manipulować otoczeniem.

„Obcy w naszym domu” jest jednym z mniej znanych horrorów Wesa Cravena. Jego scenariusz powstał na podstawie powieści Louisa Duncana. Został wyprodukowany dla telewizji, a jedną z głównych ról powierzono Lindzie Blair, czyli szpetnej Regan z „Egzorcysty„. W filmie Wesa znowu pada ofiarą złych mocy, tym razem w osobie pięknej kuzynki. W rolę Julii wciela się aktorka, którą widziałam pierwszy raz na oczy, ale nie mogłam oprzeć się wrażeniu deja vu. Obecnie blisko siedemdziesięcioletnia Lee Purcell wygląda identycznie jak aktorska młodego pokolenia Mary Elizabet Winsted. Może jakaś krewna?

summer of fear

Obydwie panie, Blair i Purcell całkowicie wywiązują się ze swoich ról.

Początkowo pozytywnie nastawiona Rachel zaczyna dostrzegać złe zamiary w poczynaniach Julii. Czara goryczy przelewa się w chwili, gdy Julia odbija Rachel chłopaka. Z czasem dziewczyny zaczynają atakować się otwarcie. Rachel zamierza dowieść, że Julia uprawia czarną magię, która spowodowała u niej chorobę, a także doprowadziła do śmierci jej ukochanego konia. Fabuła sprowadza się więc do prób zdemaskowania czarnego charakteru.

summer of fear

Nie jest to produkcja obfitująca w mocne wrażenia wizualne, Wes nie sypie efektami specjalnymi i nie macha nam przed nosem flakami. Liczy się historia, oprawa odgrywa drugorzędne znaczenie, choć jak na produkcję dla tv nie widzę tu znaczących uchybień w realizacji.

Fabułę śledzi się przyjemnie, można chyba powiedzieć o jakimś napięciu, choć nie da się ukryć, że pomysł jest bardzo prosty. Ot perypetie dwóch dziewcząt, zazdrosnych o siebie i rywalizujących o względy innych osób. Była by to opowieść jaką można usłyszeć w każdym gimnazjum, gdyby nie nadprzyrodzony rodowód jednej z dziewcząt.

Moja ocena:

straszność:3

Fabuła:7

Klimat:7

Napięci:7

Zaskoczenie:3

Zabawa:7

Aktorstwo:7

Walory techniczne:6

Oryginalność:6

To coś:7

60/100

W skali brutalności:1/10

Na ostatniej zmianie

Last shift (2014)

last shift

Młoda policjantka Jessica Loren rozpoczyna służbę w policji od samotnego dyżurowania w starej siedzibie posterunku. Reszta funkcjonariuszy zdążyła już przenieść się do nowego przybytku. Młoda adeptka ma za zadanie przeczekać noc, przekazać resztki niepotrzebnych gratów niejakiemu Joe, a w razie kłopotów przekierować interesantów do nowej siedziby policji.

Samotną noc rozpoczyna od zwiedzania terenu i już wtedy możemy zaobserwować pierwsze przesłanki mówiące nam o potencjalnym zagrożeniu jakie czyha na bohaterkę.

Gdy Jessica poradzi już sobie z sikającym na środku korytarza przybłędą odbierze kolejny telefon od młodej dziewczyny. Niejaka Monica dzwoni bezpośrednio na numer posterunku szukając pomocy. Twierdzi, że jest przetrzymywana, a na jej oczach ktoś morduje inne ofiary porwania. Loren stara się dowiedzieć czegoś więcej o sytuacji dziewczyny, aby jej pomóc. Wkrótce przekona się, że wszystkie odpowiedzi znajdzie właśnie na starym posterunku, tej właśnie nocy.

last shift

Twórca „Last shift” zdecydowania poprawił mi humor. Horrory o duchach coraz częściej rozczarowują. W moim przypadku stopień rozczarowania jest najczęściej wprost proporcjonalny do nakładu włożonego w reklamę filmu. „Last shift” pojawił się trochę znikąd,  ja po prostu go obejrzałam, bez zastanawiania się nad filmografią twórców, czy budżetem przeznaczonym na projekt.

Jego początek nie zapowiadał niczego oryginalnego. Ot noc na komisariacie i samotna dziewczyna, pewno zaraz zakradnie się do niej jakiś podejrzany typ i oświadczy, że jest aniołem śmierci i zrobi jej sąd ostateczny.

Faktycznie, zjawia się typ, ale fabuła zmierza w zupełnie innym kierunku. Początkiem wydaje się być dziwny telefon. Ofiara porwania, nastolatka błaga Jessice o pomoc. Nie dzwoni na numer alarmowy tylko wprost na posterunek, co ciekawe bo wszystkie połączenia miały być przekierowane już na nowy numer. Sytuacja się powtarza, a młodej komisarz udaje się uzyskać od dziewczyny trochę informacji.

last shift

Tymczasem w budynku zaczyna się dziać. Po za sikającym bezdomnym, którego kobieta zdążyła spacyfikować i zamknąć w celi, jest tam ktoś jeszcze. Sceny w areszcie, gdy nieznana, niewidzialna dla bohaterki postać kwili coś po swojemu i świeci jej latarką prosto w oczy są nader ciekawie zrobione. Takich dobrych ujęć mogących przestraszyć widza, zaskoczyć widza, jest więcej, mam tu na myśli szczególnie pojawienie się sympatycznego oficera Price’a, a raczej finał jego wizyty.

Jeśli przypomnę sobie inny film DiBlasi np. „Cassandagę” już wiem na co stawia ten twórca. Nie na szybkie migawki wygenerowane komputerowo, lecz na plastyczną charakteryzację antybohaterów, w tym przypadku zmór nawiedzających posterunek. Mnie osobiście skojarzyły się ze starymi teledyskami Cradle of Filth.

last shift

Nie mogę powiedzieć, żeby fabuła porażała oryginalnością, czy była mega zaskakująca, ale znajdziemy tu zwroty akcji, czy sytuacje, które nie każdy będzie w stanie przewidzieć. Występuje tu wątek ciekawej historii z przeszłości posterunku, której nie zamierzam Wam zdradzać.

Ogólny pomysł jest okej. Bez udziwnień, czy wstawek rodem ze średniowiecznego moralitu jakie często lubią stosować twórcy łapiący się tematu gości zza światów.

Jest ponury nastrój opustoszałego budynku, jest odczuwalna izolacja i paranoiczne przekonanie o czyhającym zagrożeniu. Strach głównej bohaterki miesza się z poczuciem obowiązku, traumą i tęsknotą po tragicznej śmierci ojca. Powoli odsłaniane fakty dotyczące przeszłych wydarzeń nadają wszystkiemu logiczny sens i prowadzą do nieuchronnie marnego końca protagonistki. Jeśli o mnie chodzi to nie mam żadnych zarzutów, film bardzo przyjemnie mnie zaskoczył.

Moja ocena:

Straszność:7

Fabuła:7

Klimat:9

Napięci:7

Zaskoczenie:6

zabawa:7

Walory techniczne:8

aktorstwo:7

To cos:8

Oryginalność:6

72/100

W skali brutalności:2/10

Zapraszamy do strefy mroku

Twilight Zone: The Movie/ Strefa mroku (1983)

strefa mroku

Tytuł „Strefa mroku” zapewne skojarzy Wam się z serialem, bardzo znanym amerykańskim serialem z lat ’60. Niestety nie miałam okazji go zobaczyć, ale jako, że lubię klasyczne historie, zapewne sięgnę po niego w swoim czasie.

Dziś będzie o wersji filmowej „Strefy mroku”, która silnie nawiązuje do serialowych opowieści.

Cztery segmenty stanowią swego rodzaju remake wybranych odcinków. Każda opowieść ma swojego reżysera, a wśród nich znajdziemy takie nazwiska jak Spielberg, Landis, czy Dante.

Pierwsza opowieść ma wydźwięk ściśle antyrasistowski. Opowiada o pewnym Amerykaninie, któremu ostatnimi czasy źle się wiedzie. Za swoje porażki obwinia mniejszości narodowe żyjące w jego pięknym kraju. Obrywa się Czarnym, Żydom i Azjatom.

strefa mroku

W pijackim amoku wychodzi z knajpy i trafia… najpierw w środek drugiej wojny światowej, gdzie zostaje posadzony o żydowskie pochodzenie, uciekając trafia wprost na imprezę KuKlux klanu gdzie 'obrońcy białej rasy’ urządzają sobie ognisko z nim w roli głównej, następnie ląduje w sercu wietnamskiej wojny jako 'żółtek’ cel ataku bohaterskich amerykańskich żołnierzy. Koniec segmentu ma bardzo ciekawą pointę. „Time Out” Landisa nawiązuje do odcinka „A Quality of Mercy”.

Moja ocena: 7/10

Drugi segment, dzieło samego Spielberga, czyli „Kick the Can” to opowieść z ogromnym potencjałem.Pomijając już wielkiego Stevena na fotelu reżyserskim, w obsadzie ujrzymy niezapomnianego kucharza z Panoramy w filmie Kubicka. Ponownie wciela się on w postać o nadnaturalnych zdolnościach. Tym razem przybywa do domu starców, by 'obudzić młodość’ w duszach pensjonariuszy. Wszyscy oni tęsknią za młodością i urągają na starość. W magiczny sposób bohater przywraca im dzieciństwo.

strefa mroku

Znowu są dziećmi, pytaniem jest czy faktycznie chcą zaczynać od nowa? Na nowo dorastać, na nowo przezywać to, co spotkało ich na drodze do starości? Czy nie lepiej zachować młodego ducha? Ta historia wyjątkowo przypadła mi do gustu.

Moja ocena:8/10

Trzeci segment, czyli „It’s a good life”, dzieło Dantego, jako w zasadzie jedyny posiada autentycznie horrorowe właściwości. To historia młodej kobiety, która potrąca na jezdni chłopca. Dzieciak jest cały i zdrowy, a kobieta postanawia odwieść go do domu. Dom dzieciaka jest daleki od ideału. Członkowie jego rodziny zdają się być mocno szurnięci, jednak to chłopczyk jest przyczyną ich dziwnego zachowania. Dzieciak potrafi spełniać życzenia. Wszyscy muszą robić to, czego chce inaczej mógłby sprawić, że … stanie im się krzywda.

strefa mroku

To dość psychodeliczna opowiastka. Młody bohater zmienia rzeczywistość w kreskówkę, gdzie na obiad zjada się słodycze i każdego dnia obchodzi urodziny. Pomysł zaczerpnięto oczywiście z oryginalnego odcinka „Strefy mroku” .

Moja ocena:7/10

Ostatni segment „Nightmare at 20000 feet” traktuje o mężczyźnie, który panicznie boi się latać. Po zajęciu miejsca w samolocie pasażerskim okazuje się, że autentycznie ma się czego obawiać, bo za oknem samolotu dostrzega coś, co wróży rychłą katastrofę.

strefa mroku

Pomysł opiera się na poczuciu paranoi i lęku, który sam w sobie może doprowadzić do nieszczęścia, ale czy zawsze? Może czasem trzeba się bać?

Moja ocena:7/10

Moje ogólne wrażenia są jak najbardziej pozytywne. Czuję się zachęcona do zapoznania ze starym serialem, bo lubię taką właśnie 'nie głupią’ grozę, nie straszenie dla samego straszenia. Wszystkie segmenty uważam za udane, choć można rzec, że daleko im do współczesnej definicji horroru. Mało straszne? Być może, ale posiadające fabułę i klimat, czyli to czego bardzo brakuje w teraźniejszych produkcjach.

Moja ocena za całość: 7/10

Gnijący chłopak

Contracted:Phase II (2015)

countracted 2

Akcja sequelu filmu Erica Englanda rozpoczyna się od momentu, w którym zakończyła się część pierwsza. Zalecam więc wszystkim, którzy zamierzają brać się za 'Fazę drugą’, by najpierw zapoznali się z jedynką- nie tylko dlatego, że jest o wiele lepsza, ale jej znajomość jest niemal niezbędna do właściwego wejścia w temat drugiej części.

Mamy więc Samanthę, która w wyniku zarażenia się chorobą przypominającą zombizm zostaje odstrzelona przez czujnych stróży prawa. Jak wiemy z jedynki, dobrze już podgnita panna Sam, zdążyła nadziać się na penisa niejakiego Rileya zanim całkiem postradała zmysły i zaczęła gryźć ludzi. Obiektem obserwacji w fazie drugiej będzie więc Riley.

countracted 2

Widząc na filmowym plakacie sylwetkę faceta spodziewałam się, że sequel będzie kalką jedynki, z tą różnicą, że będziemy obserwować rozkład ciała męskiego osobnika.

Twórcy drugiej części uznali ten pomysł za zbyt banalny- najwyraźniej, bo wokół oszczędnego i celnego pomysłu zrobili zamieszanie, czyniąc swój obraz skrajnie różnym od tego czego się spodziewałam i co pewnie bardziej by mnie ucieszyło.

Owszem, widzimy powolny rozkłada ciała głównego bohatera, jego bezowocne próby szukania pomocy u szwagra lekarza, i własnoręczne łatanie podgniłej tkanki, ale nie jest to gwoździem programu.

Znowuż, jak pamiętamy z jedynki, cale zamieszanie zaczęło się od faceta, którego zdeklarowana lesbijka Samatha poznała na imprezie i z którym uprawiała seks. To B.J. zaraził ją paskudną chorobą, którą ona tą samą drogą zaraziła Riley’a.

Nasz antybohater stanowił enigmę, nie widzieliśmy nawet, czy zaraża świadomie, co też dzieje się z nim gdy Samantha powoli gnije? W drugiej części twórcy postanowili rozwinąć jego wątek w imię zasady, że widz nie ma prawa do własnej wizji, wizja tego kim jest antybohater musi być z góry narzucona. Poszli w ścieżkę jak najbardziej banalną by zaspokoić mało wysublimowane apetyty, czyniąc z tajemniczego B.J’a psychopatę/ terrorystę który za cel obrał sobie zniszczenie ludzkości rozsiewając zarazę, której jest nosicielem.

B.J. rozsiewa zarazę kopulując z jak największą ilością kobiet. Co dziwne w trakcie trwania filmu okazuje się, że nie jest to jedyna droga do zarażenia, bo 'gnicie’ przenosi się drogą kropelkową. Scenariusz przeczy wiec sam sobie.

Dzięki łatwiejszej formie zarażenia akcja filmu jest szybsza niż w przypadku powolnej jedynki. Zarażonych jest coraz więcej, coraz więcej jest też akcji rodem z masowo produkowanych horrorów o zombi. Nie miałam już problemu z gatunkową klasyfikacją, bo „Faza druga” jest po prostu kolejnym zombie movie. Nuda.

W zasadzie jedyną rzeczą jaka ostała się po jedynce to budzące obrzydzenie sceny rozkładu ciała. Dobra charakteryzacja zarażonych i ciekawie prezentujący się proces rozkładu. Kilka scen jet na serio dobrych. Podobała mi się scena z udziałem kumpeli Riley’a, gdy próbując wyjąć soczewkę kontaktową z oka wyciąga sobie całą gałkę oczną, czy też scena gdzie Riley pozbywa się robaków gnieżdżących się pod jego skórą. To wszytko dziedzictwo jedynki i w zasadzie jedyne zalety tego obrazu.

countracted 2

Myślę, ze większość widzów uzna drugą część za ciekawszą. Dzieję się więcej i szybciej, ja jednak wolałam te minimalizm i izolacje jaka była udziałem bohaterki pierwszej części.

Moja ocena:

Straszność:5

Fabuła:6

Klimat:7

Napięcie:5

Zaskoczenie:4

Zabawa:6

Aktorstwo:6

Walory techniczne:7

Oryginalność:4

To coś:5

55/100

W skali brutalności:3/10

Zapłacić duchowi

Pay the Ghost/ Wrota zaświatów (2015)

pay the ghost

W wieczór Halloween Mike zabiera swojego synka Charliego na festyn w mieście. Gdy ojciec z synem stoją przy budce z lodami chłopiec nieoczekiwanie znika. Po prostu wyparowuje. W uszach ojca pobrzmiewają jego ostanie słowa: Tato, czy możemy zapłacić duchowi?

Przez następny rok po chłopcu nie zostaje odnaleziony żaden ślad, lecz jego ojciec zaczyna wierzyć, że syn nadal żyje i próbuje się z nim skontaktować. Podsuwa mu tropy, wskazówki, znaki. Aby rozwikłać tajemnice i odnaleźć dziecko ojciec musi dowiedzieć się co oznaczały słowa: zapłacić duchowi.

pay the ghost

Jak na razie rok 2015 nie przyniósł nadzwyczajnych filmowych doznań. Kiedy zobaczyłam twarz Nicolasa Cage na ekranie chwilę po włączeniu powyższego filmu, wiedziałam, że „Pay the Ghost” nie będzie przełomem. Jestem jakoś uprzedzona wobec tego aktora. Większość filmów z nim okazuje się fatalnym wyborem. (choć odnotowałam dwa wyjątki „Living Las Vegas” i „Pan życia i śmierci”). Nie wiem, czy facet ma takiego pecha, że trafiają mu się same idiotyczne scenariusze. czy po prostu nie ma za grosz talentu i nie jest w stanie uratować żadnego filmowego pomysłu. Tak czy inaczej, moje oczekiwania, wobec „Wrót zaświatów”, o ile w ogóle miałam jakieś oczekiwania, dramatycznie spadły.

Filmowy scenariusz zrealizowany na podstawie powieści oparty jest na celtyckiej legendzie. Nie będę nawet sprawdzać, czy takowa legenda istnieje, czy też jest autorskim pomysłem pisarza, bo jakoś mnie nie zaciekawiła.

Wszystko zaczyna się od zniknięcia chłopca. Po tej tragedii rodzice rozstają się, ale ojciec Charliego nie zamierza się poddać. Okazuje się, że to nie wyrzuty sumienia, a jakaś paranormalna siła podsuwa mu wizje mające naprowadzić na trop syna. Wraz z małżonką, początkowo oporną, Mike rozpoczyna śledztwo.

Ogólny zamysł jest bardzo średni. Mamy motyw starej legendy, która odżywa w noc Halloween, a jej ofiarą zostają między innymi rodzice Charliego. Nie będę zdradzać szczegółów, bo  tak nie sądzę by stanowiły one zachętę.

pay the ghost

Film został określony mianem thrillera, niektórzy dopatrzyli się tam horroru, pewno za spawa kilku tanich i kalecznych efektów jakie zostają rzucone w celu przerażenia widza, jednak ja bym postawiła na dramat familijny z elementami fantasy, taki na niedzielne popołudnie, dla odbiorców w wieku od lat 5 do 105. Nie zbudził we mnie absolutnie żadnych emocji, po za odrobiną irytacji. Nerwy pobudziło mi zachowani głównego bohatera- spieszę się, jeśli nie zdążę na czas nigdy nie odnajdę dziecka, ale stąpam jak najwolniej żeby nie pobrudzić bucików.

Jak już skrytykowałam efekty to dodam coś o aktorstwie, krótko – słabe. Może nie tyle jest to wina samego warsztatu ile samego pomysłu na postaci. Charakterystyki protagonistów są jałowe i nikogo nie zainteresują. Film sprawił, że zasnęłam o 21, więc można go stosować w ramach kołysanki.

Moja ocena:

Straszność:2

Fabuła:5

Klimat:4

Napięcie:4

Zabawa:4

Zaskoczenie:3

Aktorstwo:5

Walory techniczne:5

Oryginalność:4

To coś:4

40/100

W skali brutalności:1/10