Top

Biblia Horroru

Na początku był lęk...

Thriller

Długa droga do domu

La casa del fin de los tiempos/ Dom na końcu czasu (2013)

dom na koncu czasu

Przesunęłam całą kolejkę wpisów, żeby polecić Wam, TADAM: thriller wenezuelski.

Skojarzenia z tymże krajem mogą raczej odbiegać od gatunków grozy, ale warto dać szansę:)

Film rozpoczyna się w momencie, gdy kobieta o imieniu Dulce znajduje w piwnicy zadźgane zwłoki swojego męża, Juana, a na jej oczach 'coś’ wciąga w mrok jej dziesięcioletniego syna Leo. Kobieta zostaje oskarżona o podwójne morderstwo, trafia do więzienia skąd wychodzi po 30 latach. Wraca do swojego domu pod nadzorem policji. Jedyną osobą, która wykazuje zainteresowanie jej losem jest młody ksiądz i to jemu Dulce opowiada o tym, co stało się w jej przedziwnym domu.

dom na koncu czasu

Moim mili, może to dziwnie zabrzmi, ale wenezuelscy filmowcy, dla większości widzów wprawieni głównie w sławnych na całym świecie telenowelach, coś jednak z tych swoich tasiemców wynieśli. Co? Zdolność tworzenia porąbanych fabuł, gdzie nigdy nie wiadomo kto jest kim.

Może to brzmi jak ironia, ale piszę to absolutnie serio, bo „Dom na końcu czasu” jest moim faworytem jeśli chodzi o elementy zaskoczenia w fabule.

Byłam gotowa sądzić, że Kolumbijska „La cara oculta” jest odosobnionym przypadkiem autentycznie dobrego filmu z Ameryki Południowej. Później przypomniałam sobie o urugwajskim „La casa muda”, a wczoraj obejrzałam „La casa del fin de los tiempos”.

dom na koncu czasu

dom na koncu czasu

Nie mogę Wam wiele zdradzić jeśli chodzi o zalety scenariusza, bo zepsułabym seans, na który mam nadzieję Was namówić.

Dość, że powiem iż „Dom na końcu czasu” jest naszpikowany twistami fabularnymi wysokiego sortu. Przestrzeń rozgrywających się wydarzeń jest oszczędna i nie ma tu zbędnych wątków pobocznych, więc spokojnie unika on wrażenia chaosu- tak częstego gdy scenarzyści tak kombinują.

Zdarzenia rozgrywają się głównie na terenie domu Dulce. Jego wystrój idealnie pasuje do scenografii nastrojowego filmu grozy. Nie ma tu szczególnie dużo jump scenek, czy efektów specjalnych- nie ma ich praktycznie wcale.

dom na koncu czasu

Groza jest budowana na bazie kontekstu do wcześniejszych wydarzeń i dobrze zbudowanego napięcia. Aktorstwo na wysokim poziomie, dobra muzyka i ujęcia. Ciężko mi uwierzyć, że to debiut twórców filmu. Polecam!

Moja ocena:

Straszność:3

Fabuła:8

Klimat:9

Napięcie:8

Zabawa:8

Walory techniczne:8

Zaskoczenie:10

Aktorstwo:8

Oryginalność:9

To coś:9

80/100

W skali brutalności:1/10

Ludzie bezdomni

Sum-bakk-og-jil/ Zabawa w chowanego (2013)

 zabawa w chowanego

Seong-soo wraz z żoną i dwójką dzieci wiedzie sielskie życie w zamożnej dzielnicy Seulu, tym czasem jego brat, z którym nie miał kontaktu od dzieciństwa wiedzie smutny żywot w dzielnicy społecznych wyrzutków. Pewnego dnia mężczyzna postanawia go odszukać, próżno jednak wędruje po nędznych lokalach. Mieszkanie brata jest opuszczone, ale wydaje się, że wbrew wszelkim informacjom facet nie mieszkał tam sam.
 
zabawa w chowanego

„W mojej dzielnicy krąży pewne legenda. O dzikich lokatorach, którzy żyją w cudzych domach pod czyjąś nieobecność, powoli przejmując mieszkanie” –

Od takich słów zaczyna się zeszłoroczny obraz produkcji Korei Południowej. Dają one nam niejaką zapowiedz tego, czego dotyczyć będzie film, nie zdradzają jednak z jak zakręconą i dobrą historią będziemy tu mieli do czynienia. Moim pierwszym skojarzeniem był hiszpański obraz „Dziwny lokator„, również bardzo dobry i poniekąd pokrewny tematycznie. Okazało się jednak, że thriller Jung Huh to zupełnie świeży pomysł. A takie lubię jak diabli:)

Nie znalazłam informacji na temat wcześniejszych tworów tego reżysera, więc jeśli jest to jego debiut to czapki z głów Panie i Panowie.

Koreańskie kino bardzo mile mnie zaskakuje. Każdy kolejny obraz jest dobry, bardzo dobry lub rewelacyjny. „Zabawa w chowanego” tkwi gdzieś pomiędzy bardzo dobry, a rewelacyjny. Jest to oczywiście moja subiektywna ocena, co podkreślam z uwagi na to, że nie każdy lubi skośne kino.

zabawa w chowanego

W przeciwieństwie do chociażby Japończyków twórcy koreańskiego kina grozy nie sięgają po tematykę duchów. Celują raczej w kinie psychologicznym, gdzie groza bazuje na klimacie szaleństwa i lęku przed tym co namacalne.  Mamy więc tu filmy o traumach przeszłości  jak „Opowieść o dwóch siostrach”, czy o psychopatach jak „Ujrzałem diabła„, czy „Zagadka zbrodni„.

„Zabawa w chowanego” posiada elementy obydwu filmów. Bardzo istotną rzeczą jest przeszłość naszego bohatera, gdzie tkwi tajemnica jego relacji, a raczej jej braku, z bratem.

Mamy tu też postać przyczajonego włamywacza w motocyklowym kasku o tożsamości nieznanej i trudnej do odgadnięcia do momentu, w którym sam twórca zdecyduje by nam ją ujawnić.

Szaleństwo towarzyszy nam przez cały film. Objawia się w obsesyjno kompulsywnych zachowaniach głównego bohatera, wylega na ulicę w postaci pomylonego oberwańca, który Seong-soo kojarzy się z bratem, czy zdziwaczałej kobiety z sąsiedztwa. Wszytko to sprawia, że doskonale wczułam się w nastrój tej szalonej historii.

zabawa w chowanego

Jednym słowem, bardzo dobre kino. Polecam każdemu kto jest w stanie łaskawym okiem spojrzeć na azjatyckie kino grozy.

Moja ocena:

Straszność:6

Fabuła:10

Klimat:9

Napięcie:9

Zabawa:10

Zaskoczenie:10

Oryginalność:9

To coś:9

Aktorstwo:7

Walory techniczne:7

86/100

W skali brutalności:3/10

The hand that rocks the cradle rules the world

The Hand that Rocks the Cradle/ Ręka nad kołyską (1992)

Ręka nad kołyską

Państwo Bartel to młodzi, zamożni małżonkowie spodziewający się swojego drugiego dziecka. W czasie ciąży Clarie doświadcza molestowania seksualnego ze strony swojego lekarza prowadzącego. Kobieta zgłasza sprawę do sądu, a lekarz popełnia samobójstwo. Pół roku później para sprowadza do swojego domu nową nianię, przypadkowo poznana kobieta spodobała się Clarie dużo bardziej niż nianie z agencji. To będzie z jej strony duży błąd…

ręka nad kołyską

„Ręka nad kołyską” to klasyczny reprezentant kina z lat 90. Fabuła jest nieprzystojnie jak na thriller przewidywalna, a jednak wciąga!

Postaci są rozrysowane w rażąco prosty sposób. Clarie, w moich oczach, była typową głupią gąską, naiwną żoną, nieco infantylną i łatwą do zmanipulowania. Michael to podręcznikowy przykład idealnego męża: Dość przystojny, zapatrzony w żonę, spełniony zawodowo. Peyton, niania z koszmarnego snu, to z kolei bardzo typowy przykład osoby, która przerzuca odpowiedzialność za swoje nieszczęście na innych. Z jednej strony ogarnięta psychozą, a z drugiej sprawnie manipulująca i sukcesywnie spełniająca swoje mroczne zamiary. Ma twarz anioła, ale jej dusza jest zaropiała i chora.

ręka nad kołyską

Największym minusem produkcji jest fakt, że od początku znamy zamiary Peyton – jej zachowanie może zaskoczyć, tak to już jest ze świrami, ale doskonale zdajemy sobie sprawę z tego, co nią kieruje i do czego dąży. Rodzina Bartel nie wie kim jest anielska niania i właśnie oczekiwanie na demaskacje Peyton stanowi źródło napięcia budowanego w obrazie.

ręka nad kołyską

Na intrygi Peyton patrzyłam z niejakim podziwem. Podziw byłby pełen, gdyby nie niepoczytalność naszej lisicy i wprost do niej proporcjonalna głupota Clarie. Chwilami nawet jej współczułam i w pewnym stopniu była bliższa memu sercu niż Clarie. Za nic w świecie nie jestem w stanie identyfikować się z takim frajerstwem, jakie prezentowała żona Pana naukowca. (Pytanie do publiczności: dlaczego inteligentni faceci lubią idiotki?)

ręka nad kołyską

Abstrahując od psychologii poszczególnych postaci, wiele jest w tym filmie naiwności, która w żaden, ale to absolutnie żaden sposób nie przeszkadza w cieszeniu się seansem.

Rola Rebeccy De Mornay stanowi przykład świetnego aktorskiego kunsztu i charyzmy. Aktorzy drugo i trzecioplanowi radzą sobie równie dobrze. Moją uwagę zwróciła chociażby mała Emma, w tej roli obecnie już całkiem ładnie wyrośnięta Madeline Zima, którą ostatnimi czasy widziałam w roli szalonej lesbijki w „Breaking the girl”.

ręka nad kołyską

Julianne Moore prezentuje się arcy dostojnie w roli przyjaciółki Clarie i Michaela. (A propos Pani Moore, dziś czeka ją sąd ostateczny bo biorę się za nową „Carrie”).

ręka nad kołyską

Wszystko w tym filmie jest na swoim miejscu. Nie mrozi krwi w żyłach (Choć nie powiem, scena w której Peyton pałaszuje jabłko patrząc na wydarzenia rozgrywające się w szklarni wywołuje coś więcej niż lęk). Nie zaskakuje, ale ma w sobie coś, co sprawia, że trwamy w niepokoju.

Moja ocena:

Straszność:6

Fabuła:8

Napięcie:10

Klimat:6

Zaskoczenie:4

Zabawa:10

Walory techniczne:7

Oryginalność:7

To coś:10

Aktorstwo:9

77/100

W skali brutalności:0/10

Never let me go

Abandon/ Porzucona (2002)

porzucona

Katie to niezwykle ambitna studentka ostatniego roku finansów. Wydarzenia z przed roku, czyli zniknięcie jej byłego chłopaka Embriego, zaczynają ponownie dawać o sobie znać w niekoniecznie odpowiednim momencie. Zaginęcie rozwydrzonego gówniarza bardzo interesuje policjanta Wade’a, a tymczasem Katie nie daje sobie rady z kolejnymi obowiązkami, rozmyślając o tym jak Embrie mógł ją porzucić…

porzucona

Pod koniec seansu z tym filmem mignęła mi przed oczyma informacja, że powstał on na podstawie książki. Nie udało mi się znaleźć takiej info na FW, a pamięć moja krótka i zawodna, więc nic Wam więcej w tym temacie nie powiem.

„Porzucona” to obraz balansujący między dwoma gatunkami: Dramat i thriller. Jego twórca zgarnął dwie ważne nagrody na scenariusz filmu „Traffic” i teraz zajął się nie tylko scenariuszem, ale i reżyserią.

Jego największym błędem było zaangażowanie do głównej roli Katie Holmes. Jej kreacja aktorska na kilometr zaśmierdziała mi „Jeziorem marzeń”.

porzucona

Tak jakby przy wyborze aktorki kierował się dwoma kryteriami: ma mieć na imię Katie i mieć na koncie rolę sieroty z prowincji. Podobną drogę na skróty podjął przy roli drugoplanowej angażując do roli policjanta aktora, który słynął już z odgrywania funkcjonariusza prawa.

Holmes nie umiała zagrać przytłaczającego ją kryzysu nerwowego, ani hardości, którą miała prezentować w czasie jednej z pierwszych rozmów z policjantem, oraz przy rozmowie kwalifikacyjnej. Radziła sobie tylko wówczas, gdy sytuacja wymagała od niej zrobienia miny cielaka, czy ucieleśnienia pokrzywdzenia.

Abstrahując od obsady, wszytko inne w tym filmie było ok.

Scenariusz z pomysłem, ale bez jakiejś szczególnej głębi, choć cały zamysł oparty jest na koncepcji wyciągniętej z nurtu psychoanalitycznego. Wszystkiego można się domyślić, co wcale nie znaczy, że tak będzie w przypadku każdego widza.

porzucona

Bardzo podobała mi się ciemno niebieska tonacja zdjęć i ogólny sposób prowadzenia kamery. Oprawą muzyczną zajął się Clint Mansell, co jest jednoznaczne z tym, że będzie ona bardzo dobra.

Moja ocena:

Straszność: 6

Fabuła: 8

Klimat:7

Napięcie:6

Zaskoczenie:7

Zabawa:7

Walory techniczne:7

Aktorstwo:5

Oryginalność:5

To coś:7

65/100

W skali brutalności:1/10

Żart

April fools day/ Prima aprilis (1986)

prima aprilis

„Prima aprilis” mimo fabuły utrzymanej w konwencji slashera kategoryzowany jest jako thriller i czarna komedia.

Grupa przyjaciół zostaje zaproszonych przez szkolną koleżankę do domu jej rodziców położonego na odludnej wyspie. Muffy pragnie ugościć swoich ziomków jak najlepiej, jednak impreza zaczyna zmierzać w złym kierunku. Jeszcze w drodze zdarza się pierwszy wypadek. W dalszej części filmu trup ścieli się gęsto.

prima aprilis

Pierwsze spotkanie widza z tym obrazem powinno wiązać się ze sporym zaskoczeniem. Twórcy filmu mimo iż czerpią pełnymi garściami z 'obozowego’ horroru w stylu „Piątku 13ego”, „Uśpionego obozu„, czy „Podpalenia” szykują dla widza sporo ambitniejszych rozwiązań. Warto doczekać finału tej historii. Może nie jest on tak szokujący jak w „Uśpionym…”, ani tak pokomplikowany jak w „Upiornych urodzinach” to zaskakuje i daje uzasadnienie dla kilku rodzącym się w czasie seansu wątpliwości.

prima aprilis

Minusem jest małe nagromadzenie krwawych scen. Prawdopodobnie dlatego obraz został wykolegowany z grona slasherów. Zabójstw jest masa, ale tak naprawdę nie widzimy żadnego z nich. Sposób budowania napięcia jest bardzo 'niezrównoważony’. Przez duża część filmu śledzimy rozwój akcji w napięciu- większym lub mniejszym, jednak niekiedy akcja zwalnia do takiego stopnia, że może zdarzyć się ziewnąć.

prima aprilis

prima aprilis

Nie jest to znowuż wielka zbrodnia ze strony filmu, bo cały czas towarzyszy nam klimat filmów grozy z lat 80: Dom na odludziu, las, jezioro, poboczne perypetie młodych, średnio rozgarniętych ludzi. Muzyka momentami bardzo przypomina ścieżkę z „Koszmaru z ulicy wiązów„.

Polecam, ale nie gwarantuje mocnych wrażeń, raczej dobrą rozrywkę.

Moja ocena:

Straszność:3

Fabuła:8

klimat:7

Napięcie:6

Zaskoczenie:9

Zabawa:8

Walory techniczne:7

Aktorstwo:8

Oryginalność:8

To coś:7

71/100

W skali brutalności:3/10

Spotkajmy się w Nome

The Fourth Kind/ Czwarty stopień (2009)

czwarty stopien

Dr. Abbey Tyler pracuje jako psychoterapeuta na odległej Alasce. Dopiero próbuje podźwignąć się z traumy, jaką wywołała w niej tragiczna i niejasna śmierć męża. Kobieta próbując sobie wszytko poukładać postanawia kontynuować pracę badawczą męża, mimo, iż nie ma bladego pojęcia czego ona tak naprawdę dotyczy. Równocześnie prowadzi terapię kilku pacjentów mających problemy ze snem. Szybko zaczyna wiązać problemy ludzi z Nome ze śmiercią swojego męża. Odpowiedź na rodzące się pytania nie jest ani prosta, ani łatwa do zaakceptowania.

czwarty stopien

„Czwarty stopień” w moim mniemaniu jest jednym z najciekawszych filmowych ofert jeśli chodzi o współczesne kino poruszające kwestię przybyszy z kosmosu. Wcale nie trzeba się tymi sprawami interesować, aby wkręcić się w jego fabułę.

Tytuł thrillera nawiązuje of course do czterostopniowej skali dotyczącej spotkań z obcymi. Czwarty stopień to ingerencja o największej sile. Chodzi tu o uprowadzenie.

Abbey Tyler odkrywa, że problemy jej pacjentów mogą mieć z tym związek. Do wniosku tego dochodzi powoli i niechętnie, co doskonale wpisuje się w nastrój tajemnicy wokół przedstawionych wydarzeń.

czwarty stopien

Jest sporo mocnych scen, szczególnie mam tu na myśli seanse hipnozy, podczas których przerażeni pacjenci powoli przypominają sobie o nocnych gościach. Podobnie jak to było w przypadku „Wspólnoty” pojawia się tu motyw sowy.

czwarty stopien

Nic tu nie jest jasne. Możemy mieć wątpliwości zarówno względem zdrowia psychicznego głównej bohaterki jaki i kondycji psychicznej wyznawców teorii o uprowadzeniach. Szczególnie rozwiązanie zagadki śmierci męża może nas skłonić do podejrzeń o to, że z Abbey coś nie bardzo jest w porządku. Po przeciwnej stornie stoją bardzo sugestywnie przedstawione faktomity na temat obcych. Jest nawiązanie do Sumerów, którzy najczęściej posądzani są o konszachty z obcymi. Są zniknięcia i niczym nieuzasadnione traumy po rzekomych nocnych spotkania. Wszystko to, po to, aby wprowadzić widza w jak największą konsternację i nie podsuwać mu łatwych odpowiedzi.

Aktorstwo stoi na bardzo wysokim poziomie. W roli głównej mamy Milę Jodovic, którą bardzo lubię jako aktorkę. Drugoplanowi aktorzy, szczególnie pacjenci bardzo dobrze dają radę.

czwarty stopien

Jedyne, co mnie w tym filmie wkurzyło to nachalne starania twórców byśmy, biedacy, uwierzyli, że mamy tu do czynienia z prawdziwą historią. Są bardzo wiarygodni. Zgromadzone materiały wypadają elegancko i pomysłowo – szczególnie materiał z talk show, w którym bierze udział Abbey wile lat po ty,m co spotkało jej bliskich. Jednak wszytko to jest picem na wodę i co do tego nie ma złudzeń.

Moja ocena:

Straszność:8

Fabuła:9

Klimat:8

Napięcie:8

Zaskoczenie:9

Zabawa:10

Walory techniczne:8

Aktorstwo:8

Oryginalność:8

To coś:8

84/100

W skali brutalności:1/10