Top

Biblia Horroru

Na początku był lęk...

Recenzje filmów

Nagroda czeka w piekle

 13 Sins/ 13 grzechów (2014)
13 grzechów

„Trzynaście grzechów” w reżyserii Daniela Stamma (tego od „Ostatniego egzorcyzmu”) to remake Tajlandzkiego thrillera z 2006 roku.

Nie wiedzieć czemu amerykańscy producenci postanowili przypiąć swojemu obrazowi łatkę horroru. Może faktycznie w porównaniu z oryginałem, którego nie widziałam, jest bardziej brutalny, ale i tak na usta ciśnie się sprzeciw, bo gatunek thriller pasuje do niego dużo bardziej. Rzekłabym nawet, thriller psychologiczny – ale rzekłabym to dość ostrożnie.

Fabuła traktuje o pewnym mężczyźnie, któremu los lubi kłaść kłody pod nogi. Jego narzeczona jest w ciąży, szef zamiast awansu wręcza mu zwolnienie z pracy,  ojciec, niegdyś zamożny i potężny człowiek ma go za nieudacznika, a sam bohater musi jeszcze borykać się z opieką nad upośledzonym bratem.

Pewnego dnia otrzymuje dziwny telefon. Ktoś proponuje mu sporą sumkę za zabicie… muchy. Kolejny telefon to już większa suma i nowe wyzwanie: zjedz muchę.

13 grzechów

Tak więc krok za krokiem Elliot bogaci się i pokonuje kolejne bariery moralne. Jak wskazuje sam tytuł, pozostaje mu jeszcze jedenaście z trzynastu zadań.

Mogłabym powiedzieć, że to dość ciekawy pomysł, gdyby nie fakt, że obraz jest remake.

Kiepską sprawą jest to, że całą zagadkę możemy rozwiązać w pierwszych minutach filmu: Widzimy w nich mężczyznę, starszego profesora, który obraża zgromadzonych w czasie wystąpienia.Dalsze wydarzenia na sali prowadzą do jego  śmierci. Zostaje zabity w momencie, gdy wyciąga z kieszeni marynarki telefon.

Ups.

Daje to nam obraz tego, z czym będziemy mieli do czynienia w przypadku Elliota. Jednym słowem twórca wyrzuca na blat potężny spoiler. Na szczęście nie zostawia widza bez elementu zaskoczenia w finałowych scenach, co się bardzo chwali i mocno podnosi klasę scenariusza.

Film ma zawrotne tępo, co sprzyja utrzymaniu widza w napięciu, mimo iż ten domyśla się do czego zmierzają wydarzenia. Wciąż mamy nadzieję, że Elliot przerwie grę, albo w jakiś sprytny sposób wykiwa tych, którzy rzucili mu wyzwanie.

13 grzechów

Wspomniałam o elemencie zaskoczenia w finale, owszem, jest, jednak samo zakończenie, finałowa decyzja Elliota może rozczarowywać.

SPOILER: Po cholerę zabijał gliniarza? Co mu to dało? Jeśli pragnął zemsty na tych którzy go w to wkopali to mógł dziada wziąć na tortury i dowiedzieć się kto zarządza tym burdelem. Zamiast tego, wolał 'zabić płotkę’. Że już nie wspomnę o tym, że przewalił ciężko zarobioną forsę. KONIEC SPOILERA.

„13 grzechów” to film o tym do czego są zdolni zdesperowani ludzie. Nie odkrywa Ameryki, pokazuje to co jest dość oczywiste, choć nie każdy chce w to wierzyć.

13 grzechów

.

Moja ocena:

Straszność:6

Fabuła:7

Klimat:6

Napięcie:8

Zaskoczenie:7

Zabawa:7

Walory techniczne:7

Aktorstwo:7

Oryginalność:4

To coś:7

66/100

W skali brutalności:3/10

Moi drodzy, mały apel: kolega czytelnik, Danny, pragnie założyć bloga, gdzie wspólnie ze swoją małżonką będą umieszczać osobne recenzje obejrzanych filmów. Potrzebuje Waszej pomocy by wymyślić mu nazwę. Piszcie swoje pomysły w komentarzach. Z góry dziękuję, w imieniu Danny’ego:)

Przyszedł duch

Stir of echoes/ Opętanie (1999)

&

Stir of Echoes: The Homecoming/ Opętanie: Powrót do domu (2007)

opętanie

opętanie

Obydwa filmy z pod szyldu „Stir of echoes” są dziełami całkowicie odrębnymi, lecz podejmującymi ten sam temat: opętania przez duchy zmarłych.

Pierwszy obraz powstał w końcu lat ’90 i jest dziełem Davida Koepp’a, słynącego głównie z kręcenia kina akcji.

W roli głównego 'opętańca; ujrzymy Kevina Bacona, jako Tom’a. Tom’a, który w wyniku zabawy z hipnozą zaprosił do swojego życia ducha. Poprzez trans, który miał go uczynić bardziej otwartym odnowiły się w nim dawno stłumione zdolności komunikacji z drugą stroną.

opętanie

Mężczyznę trapią pewne problemy rodzinne, a na dodatek na kanapie w swoim salonie widuje ducha nastolatki, która blisko rok temu zaginęła w niewyjaśnionych okolicznościach. Co ciekawe pochodziła z sąsiedztwa domu rodziny Tom’a.

Fabuła skupia się na próbach jakie podejmuje bohater by poradzić sobie z dziwną sytuacją. Stara się na powrót odzyskać równowagę, tłumi wizje prochami, jednak drzwi jego świadomości nadal stoją otworem dla nieszczęsnej Samathy.

opętanie

W końcu mężczyzna musi wziąć się za bary z duchem i rozwikłać tajemnicę zaginięcia. Finał zaskakujący szczególnie nie jest, aczkolwiek nie ma się do czego przyczepić. Jest po prostu ok.

Największą zaletą tego filmu jest kreacja aktorska Bacona. Nie lubię tego aktora jak diabli, jakoś jego szczurza twarz do mnie nie przemawia, ale warsztatowo świetnie sobie poradził, dzięki czemu wykreował postać ciekawą.

Mężczyznę, którego przerasta życie, który jest rozczarowany jego prozą, aż pewnego dnia do jego drzwi puka duch. I wtedy wszytko staje na głowie. Wije Tom’a dotyczą nie tylko przeszłości, ale także dają mu wgląd w przyszłe wydarzenia, co ukazane jest tu w ciekawej formie.

opętanie

Mamy tu też do czynienia z klasycznymi objawami opętania przez ducha, czyli 'wcielaniem się’. Ofiara odczuwa to samo co umierający przed śmiercią.

Drugim interesującym elementem fabuły jest wątek jego synka. Pięciolatka, który w najlepsze rozmawia z duchami. Końcówka filmu sugeruje nam jednak, że fakt ten zaczyna przerastać chłopca, toteż mamy kolejnego kandydata na pacjenta doktora Malcolma Crowe;)

opętanie

Scenariusz którego autorem także jest Koepp powstał w oparciu o powieść Richarda Mathesona.

W osiem lat po premierze „Opętania” inny reżyser, Ernie Babarash, postanowił nakręcić kolejną część tego dość udanego obrazu. Sama nie wiem, czy seqel jest tu dobrym określeniem, bo fabuła „Powrotu do domu” tylko zahacza o to, z czym mieliśmy do czynienia w starszym filmie.

W żaden sposób nie dotyczy bohaterów z 'jedynki’. Wspólny jest natomiast schemat scenariusza.

W wyniku traumy doznanej w Traku żołnierz, Ted Cogan, doznaje makabrycznych wizji, w których widzi spalonego człowieka. Początkowo i on i śledzący wydarzenia widz jest przekonany, że owo wdziadło jest duchem jednego ze zmasakrowanych z rozkazu Teda Irakijczyków.

opętanie

Twist fabularny jaki następuje w połowie seansu zmienia postać rzeczy. Okazuje się, że to duch studenta, który został w okrutny sposób zamordowany, gdy Ted przebywał w szpitalu. Czego więc chce od żołnierza?

opętanie

Tu robi się dość ciekawie.

Niestety pierwsza połowa filmu, w moim odczuciu nudna pozwala niezłemu finałowi tylko na częściową rekompensatę.

Aktorstwo i sam pomysł na bohaterów jest zdecydowanie słabszy niż w filmie z 1999. Żołnierze walczący w Iraku zupełnie mnie nie interesują, nie wzruszają mnie ich bolączki i cierpienia, dlatego też dużo bardziej sympatyzowałam ze sfrustrowanym monterem z 'jedynki’ niż bohaterem Stanów Zjednoczonych. Z tym wątkiem trochę dano ciała, choć jak na kontynuację nie jest najgorzej.

Wszystkie elementy sticte techniczne prezentują się w obydwu obrazach na podobnym poziomie – bez fajerwerek, choć bardziej urzekły mnie zdjęcia w 'jedynce’, a raczej ich kolorystyka.

Moja ocena:

Opętanie: 7/10

Opętanie – Powrót do domu: 5+/10

Patrz na znaki

Signs/ Znaki (2002)

znaki

Graham Hess, niegdyś szczęśliwie żonaty pastor, dziś wdowiec samotnie wychowujący dwójkę dzieci, który utracił wiarę. Mieszka na farmie w Pensylwanii wraz z synem Morganem, córeczką Bo i młodszym bratem Merillem.

znaki

Pewnego ranka na swoim polu kukurydzy zastaje dziwne jakby wydeptane znaki, kręgi i inne nic nie mówiące mu wzory. Okazuje się, że nie jest to odosobniony przypadek. Na całym świecie w okolicy ponad 300 miast pojawiły się podobne wzory, a niektórzy świadkowie twierdzą iż na własne oczy widzieli przybyszy z kosmosu, którym to przypisuje się autorstwo kręgów. Mężczyzna musi zmierzyć się z przerażającą sytuacją.

znaki

„Znaki” to powszechnie wzgardzony film M. Night Shymalan’a, reżysera kasowego „Szóstego zmysłu” i mniej docenianej „Osady„. Przez wielu widzów i krytyków został uznany jako pomyłka twórcy i nieporozumienie zarówno gatunku horror jak i sci-fi.

Przyznam, że sama byłam tym obrazem zdziwiona gdy dwanaście lat temu, jako mały gówniarz wybrałam się na niego do kina. Ciężko go uznać za mrożący krew w żyłach film grozy, jakim niewątpliwie był „Szósty zmysł”, czy pełen wartkiej akcji i bajeranckich efektów  obraz traktujący o inwazji obcych, „Dzień niepodległości”. „Znaki” uderzają w zupełnie inne struny, toteż efekt jest skrajnie różny od tego, co można wnioskować na podstawie schematu gatunków.

znaki

O sukcesie filmu zawsze decyduje, to czy trafia w oczekiwania widzów. Jeśli ktoś spodziewa się filmu w stylu „Ósmego pasażera Nostromo”, a  za zamiast tego dostaje bardziej filozoficzną, czy psychologiczną przeprawę, poruszającą kwestię wiary, to rozczarowanie jest tu gwarantowane. Jeśli jednak wyzbyć się sztywnych, podszytych stereotypem oczekiwań i spojrzeć na film nie poprzez pryzmat schematów gatunkowych to jest szansa, że się spodoba.

W „Znakach” jest sporo elementów, które mogą trafić do widza. Przede wszystkim klimat opowieści. Bardzo statyczny, spokojny, stosownie podkreślony rewelacyjną muzyką Jamesa Newtona Howarda.

znaki

Pojawia się w nim wiele scen o sporym potencjale, mogących wzbudzić emocje w widzu, ale raczej nie z rodzaju tych, który wywołują nerwowy podskok na fotelu. Fabuła jest dosyć oryginalna zarówno jak na film grozy i jak na obraz Sci- fi.

Nie mamy pojęcia co dzieje się poza farmą. Przestrzenią dla wydarzeń jest farma i nic więcej. Nasi bohaterowie widzą o inwazji tylko tyle ile usłyszą w TV, zobaczą tyle ile ktoś zechce im pokazać. Widz natomiast nie zobaczy praktycznie nic. Musi skupić się na relacji bohaterów, równie zdezorientowanych jak my sami.

Dopiero finałowe sceny ukażą oblicze atakujący planetę najeźdźców, zupełnie inne niż byśmy się tego spodziewali- nie chodzi m tu rzecz jasna o wygląd, bo tu mamy standardzik.

znaki

W zasadzie cała sprawa z kosmitami jest tu pretekstem do pokazania czegoś innego. Nawet sam tytuł, „Znaki” można odnieść wcale nie do kręgów w kukurydzy. Znakami równie dobrze mogą być wydarzenia, zwiastuny większego planu, w którym uczestniczą bohaterzy. Coś się przydarza, dlatego, że tak miało być, dlatego, że jakaś odgórna siła o tym zdecydowała. Zatem wszytko, co nam się przydarza jest znakiem takowej działalności.

Obraz ogląda się przyjemnie także ze względu na bardzo udane zdjęcia, których celem na pewno nie jest wzbudzenie przerażenia. Miło śledzi się także losy bohaterów. Małej Bo, w tej roli ledwie odrośnięta od ziemi Abigail Brenslin, która fiksuje w temacie wody.

znaki

Ciekawą i ważna szczególnie dla finału postacią jest jej brat, Morgan, cierpiący na astmę inteligentny chłopaczek zaczytujący się w jedynej w okolicy książce na temat obcych. Na czele brygady stoi nieszczęśliwy ojciec rodziny wykreowany przez Mel’a Gipsona, którego wspiera brat.

znaki

Co tu dużo mówić, film dość niestandardowy. Wykorzystuje stary pomysł, dla którego stworzono nową przestrzeń. Problem w tym, że nie zadowala wszystkich apetytów jakie pobudza swoją przynależnością gatunkową.

Moja ocena:

Straszność:5

Fabuła:7

Klimat:8

Napięcie:7

Zabawa:6

Walory techniczne: 8

Aktorstwo:7

Oryginalność:7

To coś:7

Zaskoczenie:6

68/100

W skali brutalności:1/10

Sposób na grzesznika

Timber Falls/ Ofiara spełniona (2007)

ofiara spełniona

Mike i Sheryll wybierają się na weekendowy biwak w górach. Za radą miejscowych wybierają szlak Timber Falls, gdzie wśród nielicznych mieszkańców spotkają trzech podpitych myśliwych i rodzinę Clyde’a i Idy. Wyprawa okazuje się niezwykle pechowa i jest duża szansa, że źle się dla nich skończy.

Horror Tonye’go Giglio opiera się na starym ’slasherowo – surviwalowym’ schemacie: Turyści kontra wiejscy sodomici.

ofiara spełniona

Twórcy podejmują także temat religijnego fanatyzmu, co znacznie wzbogaca fabułę, jednak ostatecznie i tak nie pojawi się tu nic oryginalnego.

Niestety obraz czerpie pełnymi garściami z innych znanych filmów złożonych z podobnych wątków.

Jest więc malowniczy plener parku narodowego w Virginii. Jak na prowincję przystało można tam spotkać najróżniejsze oryginały, jest więc podstarzała dewotka ze swoim brutalnym małżonkiem i jej okaleczony, upośledzony, czy też szalony brat, oraz tak jak wcześniej wspomniałam trzech ordynarnych gostków ze spluwą.

Ciekawe jest, że znowu okazuje się, że to nie Ci, którzy wyglądają ewidentnie podejrzanie okazują się być największym zagrożeniem. Prawdziwe zło skrywa się w domu bogobojnych małżonków. Antybohaterowie chcą wykorzystać młodych do własnych celów. Jeśli ci nie zechcą spełnić ich żądań zostaną okaleczeni a konsekwencji także zabici.

ofiara spełniona

Jakie są owe wyzwania stojące przed parą nie zdradzę, powiem tylko, że wszytko mu się odbyć zgodnie z dekalogiem – to nadrzędny cel fanatyków.

Film jasno daje nam do zrozumienia jakim zagrożeniem dla naszych bezbożników jest spotkanie z ludźmi wiary. Sheryll i Mike nie tylko żyją bez ślubu dopuszczając się grzechu cudzołóstwa, ale też otwarcie nabijają się z dogmatów. To musi się dla nich źle skończyć.

ofiara spełniona

Jak na horror pokrewny obrazom w stylu „Drogi bez powrotu” jest niezbyt brutalny i nie celu w ukazywaniu okrutnych tortur. Drobnego sadyzmu i wynaturzenia jednak nie zabraknie.

Film mocno średni i raczej nie w moim guście. Niczym nie przykuł mojej uwagi choć, oczywiście może stanowić jednorazową rozrywkę jak szereg innych jemu podobnych obrazów.

Moja ocena:

Straszność:6

Fabuła:6

Klimat:5

Napięcie:6

Aktorstwo:5

Zabawa:6

Walory techniczne:6

Oryginalność:4

To coś:5

Zaskoczenie:4

53/100

W skali brutalności:3/10

Feralny zamek

Schloß Vogeloed/ Zamek Vogelod (1921)

zamek vogelod

Film znalazłam pod tytułem „Haunted Castle”,w wersji trwającej godzinę dwadzieścia minut, z angielskimi napisami i o tej właśnie wersji będę tu pisać.

Fredrich Wilhelm Murnau to wybitnie mroczny twórca. Jego obraz „Zamek Vogelod” powstał na rok przed słynnym „Nosferatu” i również stanowi filmową adaptację literackiego utworu.

Bez wątpienia, w porównaniu historią wampira jest nieporównywalnie mniej straszny, nie mniej jednak utrzymuje nastrój grozy.

zamek vogelod

Opowiada o pewnym feralnym spotkaniu, w którym uczestniczą: podejrzany o morderstwo brata hrabia Oetsch, wdowa po zmarłym baronowa Safferstätt obecnie poślubiona z baron Safferstätt, którego wyrwała jeszcze będąc zamężną z obecnie nieżyjącym.

Wkrótce pojawia się także zakonnik przybyły z Rzymu, przyjaciel zamordowanego i jego żony. W tle przewijają się też inni goście lorda Vogelöd bawiący na jego zamku.

zamek vogelod

Fabuła skupia się na zatargach pomiędzy zebranymi. Głównie między wdową a szwagrem.

zamek vogelod

zamek vogelod

W całym zestawieniu aktorów kina niemego uwagę zwraca Olga Tschechowa,w roli baronowej. Dumna Rosjanka, ulubienica Hitlera, gwiazda kina lat 20 i 30, oraz podobno- szpieg ZSRR.

Uwagę przykuwa nie tylko urodą, ale także nader interesującą ekspresją. Jej rola opiera się na graniczących z omdleniem scenach załamań nerwowych jakie przezywa niemal przez cały seans. Niekiedy zamiera w bezruchu jak posąg, innym razem oddycha ciężko- czego rzecz jasna nie słyszymy lecz możemy dostrzec na wyraźnie falującej bluzce kobiety – z łzami w oczach, lub bijącym z nich szaleństwem.

Jej postać jest najbardziej wielobarwna, choć drażniła mnie plącząca się wiecznie w jej okolicy i obściskująca ją małżonka gospodarza 'imprezy’ – Zupełnie zbędny rekwizyt.

zamek vogelod

Inną ważną postacią jest graf Oetsch, który zamierza wprowadzić trochę zamieszania. Być może znowu przybył kogoś uśmiercić – w końcu ksiądz i kucharz gdzieś wyparowują- a może planuje coś z goła odwrotnego?

W obrazie Murnau widzimy tylko jedną autentyczną scenę grozy – w akcie zatytułowanym „Sny” obserwujemy wizje z koszmaru sennego jednego z wesołkowatych gości.

zamek vogelod

Widać reżyser już wtedy nosił się z zamiarem straszenie na serio Oczywiście miał już wtedy na koncie jeden horror, adaptację- znowuż- „Dr. Jeckyll and mr Hyde” w filmie „Głowa Janusa”, ale nie wiem, co tam zastosował, bo jeszcze na nią nie trafiłam.

W każdym bądź razie „Zamek…” nie jest  horrorem. Scenariusz może kojarzyć się z „Domem na przeklętym wzgórzu” (59) gdzie również chodzi o zagadkę morderstwa nie o nawiedzenia jako takie.

Idąc śladem reżysera trafiłam na całkiem interesujący obiekt dalszego tropienia starych filmów, mianowicie, producenta Erich’a Pommera, który maczał palce w wszystkich głośnych obrazach kina niemego.

Moja ocena:

Straszność:5

Fabuła:7

Klimat:8

Napięcie:6

Zaskoczenie:7

Zabawa:8

Walory techniczne:8

Aktorstwo:8

Oryginalność:8

To coś:8

73/100

W skali brutalności:0/10

Nie powinnaś tak lśnić

Lśniące dziewczyny – Lauren Beukes

Lśniące dziewczyny

Historię opisaną przez Lauren Beukes, pisarkę i dziennikarkę z RPA poznajemy z dwóch perspektyw:

Pierwszą śledzimy oczyma bezdomnego włóczęgi i mordercy, Harpera Curtisa, który pewnego dnia roku 1931 znajduje w Chicago tajemniczy dom. Z zewnątrz wygląda jak rudera jednak w środku skrywa przepych i niezwykłe możliwości. Znajduje się w nim pokój stanowiący portal do innych momentów w czasie. Poprzedni lokator domu, polski inżynier wykorzystywał ten fakt dla zysków finansowych, jednak Harper ma zupełnie inne potrzeby.

Przenosząc się w czasie poluje na dziewczęta. Wybiera je, gdy są jeszcze dziećmi, po czym znajduje je w przyszłości, jako młode kobiety i morduje w okrutny sposób.

Jest wybredny, wybiera dziewczyny, które jak określa, lśnią. W małych dzieciach dostrzega potencjał, który mógłby im zapewnić świetlaną przyszłość, szczęśliwe, niezwykłe życie. Harper jednak bezdusznie gasi to wewnętrzne światło wypruwając im wnętrzności.

Jedną z jego ofiar miała być Kirby, młoda, zwichrowana studentka dziennikarstwa, wychowana przez ekscentryczną i dość dysfunkcyjną matkę. Kirby jest jedną, która z zamachu na swoje życie wychodzi cało.

Jej prywatne śledztwo w sprawie mężczyzny, który usiłował ją zabić stanowi drugą perspektywę z jakiej śledzimy historię „Lśniących dziewczyn”.

Lektura książki jest bardzo satysfakcjonująca. Zapewne autorka nie osiągnęłaby tego efektu, gdyby skupiła się tylko na Kirby, nie poszerzając spektrum obserwacji na antybohatera powieści.

Perypetie Kirby są dość typowe, jak na powieść kryminalną. Sprytna smarkula wtrynia się w środowisko, które może ułatwić jej zdobywanie informacji. Poznaje samotnika, Dana, który angażuje się w pomoc dziewczynie. Między bohaterami czuć napięcie seksualne, ciągnie ich do siebie, co pogłębia ich relację czyniąc ciekawszą – choć to oczywiście kwestia dyskusyjna, bo nie każdy czytelnik toleruje upychanie wątków romansowych do powieści z pogranicza grozy i akcji. Beukes czyni to jednak z pewną klasą i unika ckliwości, zastępując ją humorem.

Kirby jest sympatyczną i ciekawą bohaterką, ma charakter, ma ten blask, który przed laty dostrzegł w niej Curtis.

Mimo iż polubiłam Kirby dużo ciekawsze wydarzenia wyczytałam z 'rozdziałów Harpera’.

Autorka bardzo obrazowo przedstawia sceny spotkań dziewięciu lśniących dziewcząt z mordercą. Nie robi uników przed brutalniejszymi opisami jednocześnie pamiętając o tym, by dać szanse czytelnikowi na poznanie dziewcząt. Każda z nich jest bowiem inna. Różną je pokolenia, bo jak wspomniałam, Harper wyszukuje je w najróżniejszych czasach, tak więc mamy tu przekrój lśniących kobiet od lat 30 do 90, żyjących w zupełni innych realiach, pochodzących z różnych warstw społecznych i grup etnicznych.

Mamy szanse je poznać i zrozumieć, co takiego dostrzegł w nich morderca.

Lśniące dziewczyny

Wiele powieściowych wątków do końca pozostaje owianych tajemnicą. Nie wiemy skąd wziął się dom i dlaczego Harper był przekonany, że to ON nakazuje mu mordować – oczywiście jeśli wykluczymy chorobę psychiczną, bo ostatecznie nawet pies sąsiada może motywować świra do świrowania:) Niewiele też wiemy o samych Harperze, za wyjątkiem tego, że od maleńkości miał sadystyczne zapędy.

Te niejasności dają przestrzeń dla wyobraźni, choć dla niektórych czytelników mogą stanowić problem – założywszy, że ktoś od finału historii oczekuje rozplątania wszytki supełków i typowej 'kawy na ławę’.

Dla mnie historia domyka się w bardzo ciekawy sposób – zatacza koło. Doceniam autorkę za to, że tak sprytnie odnalazła się w czasowych przeskokach, nie gubiąc wątków po drodze.

Jej styl pisarski jest bardzo przystępny i poprawny. Widać w nim dziennikarskie zacięcie i umiejętność przykuwania uwagi czytelnika.

Dzięki wątkom fantastycznym książka różni się od standardowych powieści o seryjnych zabójcach, in plus, of course.

Moja ocena: 9/10

 

Za książkę dziękuję wydawnictwu Rebis:

http://www.rebis.com.pl/rebis/public/news/news/?instance=1000