Top

Biblia Horroru

Na początku był lęk...

teen slasher

Odcięte głowy i tyle

Wither aka Cabin of the dead (2012)

wither

Grupa znajomych wyjeżdża na weekend do domku w lesie poleconym przez rodziców jednego z członków ekipy. Tam rozpętuje się piekiełko, bo jedną z uczestniczek zabawy dopada 'coś’ i to coś okazuje się zaraźliwe.

Opis jak z „Martwego zła„, ale „Martwe zło” to to nie jest.

Twórcy, kręcący filmy niskobudżetowe mają już na koncie jeden porządnie zlany krwią horror i inne produkcje, nie mniej jednak widać w ich warsztacie brak wprawy i niestety brak pomysłu również.

Jedyną egzotyką jest język filmu, bowiem obraz nakręcono po szwedzku. Cała reszta jest  typowo amerykańska.

Bohaterowie, piękni i młodzi nie sprawili bym szczególnie przejęła się ich okrutnym losem. Jest ich tam niezła banda, więc czasami gubiłam się kto żyje, a kto już nie. Nie to żeby mi szczególnie zależało na tym by ktokolwiek przeżył;)

wither

Początek filmu był nawet obiecujący. Fajna wejściówka przy napisach, dobre wejście starszego pana ze strzelbą. Zejście młodej dziewczyny do ciemnej piwnicy i pierwsze objawy czegoś, co wygląda jak zaraza zombie, a nazywana jest opętaniem, też prezentowały się dobrze.

wither

wither

Niestety później akcja zaczęła gnać na łeb na szyję, bez ładu i składu. Kamera przystawała tylko na moment, żeby przez chwilę wyeksponować flaki wypływające z pozbawionego głowy ciała czy inne tego rodzaju smaczki.

Dialogi o dupę potłuc, już nawet nie chciało mi się słuchać, co bohaterowie mają do powiedzenia. Niech już umrą, przynajmniej będzie ładna ujęcie zmiażdżonej głowy, czy coś w tym stylu.

wither

Ludziom nader rozmiłowanym efektach gore wrażenia wizualne mogą w pewnym stopniu zrekompensować brak pomysł na fabułę. Dla mnie to jednak za mało. Może jakby aktorstwo było nieco znośniejsze, bohaterowie ciekawsi, coś działoby się między jednym atakiem kolegi zombiaka ,a drugim, to może, może… a tak, nie dopatrzyłam się tu nic po za próbą zerżnięcia motywu z „Martwego zła” i maniakalną ekspozycją brutalności. Tym razem kino skandynawskie zawiodło, ale szansę dać musiałam.

Moja ocena:

Straszność:8

Fabuła:4

Klimat:5

Napięcie:5

Zaskoczenie:4

Zabawa:5

Aktorstwo:4

Walory techniczne:6

Oryginalność:3

To coś:4

48/100

W skali brutalności:6/10

Ja gram w szachy, a wy w warcaby

Cry Wolf/ Kłamstwo (2005)

kłamstwo

Nieopodal budynku elitarnej szkoły z internatem zostaje popełnione morderstwo. Młoda dziewczyna, uczennica wspomnianej placówki zostaje załatwiona strzałem w głowę. Wśród społeczności uczniowskiej aż huczy od plotek, jednak tylko jedna grupa postanowi wykorzystać rodzącą się panikę dla zabawy.

Nowy uczeń, Owen zostaje wciągnięty do paczki znajomych rudowłosej Dodger, których główną rozrywką jest gra w kłamstwa. W zabawie chodzi o to, by skutecznie wprowadzić w błąd jak największą ilość osób jednocześnie nie będąc zdemaskowanym.

Po brutalnym mordzie Dodger i spółka wpadają na pomysł zagrania w ową gre z całą szkołą wspólnie tworząc historię seryjnego mordercy, który wkrótce ponownie zaatakuje kogoś z uczniów. Ich zdziwienie jest ogromne, gdy wymyślona przez nich w najdrobniejszych detalach sylwetka i modus operandi zaczynają funkcjonować w rzeczywistości, a oni zaczynają ginąć, tak jak sobie to wymyślili…

kłamstwo

„Cry Wolf” jest jednym z pierwszych obrazów w dorobku Jeffa Wadlowa. Temu reżyserowi i scenarzyście w jednej sobie, udało się jednak zrobić nie małą karierę. Tak chyba można powiedzieć o kimś kto obecnie jest współtwórcą scenariusza do jednego z topowych seriali, „Motel Bates„. Podejrzewam, że została tu doceniona przede wszystkim jego dbałość o szczegóły snutej intrygi i doskonały wgląd w zwichrowanych świat nastolatek. Obydwie te cechy nasz twórca pokazuje w swoim thrillerze „Kłamstwo”.

Obraz waha się między horrorem z podgatunku teen slasher a thrillerem. Ostatecznie ten drugi gatunek wygrywa, podobnie jak to było chociażby w klasycznym „Prima aprilis„.

Akcja rozgrywa się w świecie małolatów, którzy przede wszystkim chcą przynależeć do fajnackiej grupy i chcą się dobrze bawić. Całe zamieszanie jakie stwarzają bardzo silnie kojarzyło mi się z filmem „Plotka” z 2000 roku. Tam co prawda chodziło 'zaledwie’ o gwałt, tu zaś o morderstwo, ale puenta mówiąca o tym, że z niektórych rzeczy nie warto żartować sprawdza się w obydwu przypadkach.

Za konwencją thrillera przemawia tu przede wszystkim napięcie, które jak wiadomo w horrorach typu slasher nie zawsze stoi na pierwszym miejscu. Naszych bohaterów z czasem zaczyna ogarniać paranoja, bo to, co miało być fikcją jest rzeczywistością. Młodzi podejrzewają, że ich żart tak wkurwił odpowiedzialnego za śmierć pierwszej ofiary mordercę, że postanowił się do nich dobrać. Czy to możliwe? A może ich wymyślony wilk chowa się między owieczkami? Może to jedno z nich jest odpowiedzialne za tragedię, w której biorą udział? Któż to wie.

kłamstwo

Finał tej historii może zaskoczyć, choć raczej nie jest to jeden z tych fabularnych twistów, które robią piorunujące wrażenie i są nie do przewidzenia. Z drugiej jednak strony sieć intrygi nie dziurawi się w punkcie kulminacyjnym przez to że zakończenie nie zostało wyciągnięte z księżyca.

Moja ocena:

Straszność: 5

Fabuła:8

Klimat:7

Napięcie:7

Zaskoczenie:7

Zabawa:7

Walory techniczne:6

Aktorstwo:7

Oryginalność:7

To coś:6

67/100

W skali brutalności:1/10

Wypadki chodzą po ludziach

Hit and run/ Zderzenie ze śmiercią (2009)

zderzenie ze śmiercią

Pod nieobecność rodziców nastoletnia Mary rozpoczyna ferie wiosenne od nawalenia się w barze i spowodowania małej stłuczki autem. Jako że nic wielkiego jej się nie stało wraca spokojnie do domu i zrzygawszy się kładzie się grzecznie spać. Po kilku godzinach zaniepokojona hałasem dochodzącym z parteru trafia do garażu, gdzie zaparkowała auto. Ze zdumieniem odkrywa ciało mężczyzny nadzianego na zderzak jej samochodu. Okazuje się, że niemiłosiernie zmasakrowany biedak jeszcze zipi, więc Mary próbuje mu pomóc.

Kiepsko jej to wychodzi, bo zamiast mu pomóc dobija faceta kijem golfowym… Co teraz począć? Jako że mamy tu do czynienia z ginącym gatunkiem klasycznego slashera Mary postępuje tak, jak zrobiliby bohaterzy tego rodzaju obrazów. Zawija trupa w koc i wywozie do lasu, gdzie w strugach deszczu wykopie mu płytki grób. Ale to nie koniec moi drodzy, bowiem nazajutrz okazuje się, że ktoś wie, co Mary zrobiła poprzedniej nocy.

zderzenie ze śmiercią

Ciężko w dzisiejszych czasach o dobre zrozumienie, w gruncie rzeczy bardzo prostych, praw jakimi rządzi się slasher. Choć może to nie kwestia zrozumienia lecz poszanowania, jakkolwiek to brzmi.

Klasyczne slashery zagrożone są wyginięciem, na szczęście debiutująca Edna McCallion swoim filmem „Zderzenie ze śmiercią” stworzyła swoisty rezerwat dla tych elementów gatunku, które powoli odchodzą do lamusa.

W horrorze mamy po pierwsze, dość nierozgarniętą bohaterkę. Młoda i urodziwa Mary ewidentnie szybko traci zimną krew a jej działania nie podlegają zasadom logiki. W dodatku jest wstawiona, co czyni ją godną reprezentantką protagonistów tego rodzaju filmów. Wcielająca się w jej postać Laura Breckenridge doskonale radzi sobie z odgrywaniem paniki, graniczącej z histerią w jaką każdorazowo coraz bardziej popada Mary.

Towarzyszy jej chłopak, krótko ostrzyżony łobuziak, który dość lekceważąco podchodzi do problemu nieumyślnego spowodowania śmierci. Ich rozmowy są sporym zastrzykiem humoru.

Kto jest antagonistom? Chory psychicznie mężczyzna. Jego tożsamości na pewno szybko domyślą się osoby znające konwencje slashera, ale żeby nie było, na ten temat sza.

zderzenie ze śmiercią

Nastrój filmu również mocno mierzy w klimat starych produkcji z gatunku. Nie przygniata brutalnością, natomiast stawia na poczucie zagrożenia. Twórcy starają się podkreślić szaleństwo tej historii drobnymi acz zabawnymi wstawkami, jak słowa rzucane przez papugę, czy 36 godzinna audycja radiowa „Świroton”, która towarzyszy Mary od początku jej przygody.

Jakby nie patrzeć jest to ukłon w stronę klasyki gatunku, co osobiście doceniam. Film jest zrobiony niedużym budżetem, ale z dbałością. Posiada zarówno wszystkie wady slashera – sztywny schemat, idiotyczne zachowania bohaterów, groteskowy morderca, jak i zalety – klimat, napięcie, dawkę humoru, trochę krwi. Jeśli szukacie właśnie tego, to „Hit and run” będzie dobrym wyborem.

Moja ocena:

Straszność:6

Fabuła:7

Napięcie:8

Klimat:7

Zaskoczenie:5

Zabawa:8

Walory techniczne:7

Aktorstwo:7

Oryginalność:6

To coś:7

68/100

W skali brutalności: 2/10

Zwykły slasher

Madison county (2011)

madison county

Grupa znajomych wybiera się na wycieczkę do tytułowego Madison County. Jedynym różnicującym od innych slasherów elementem jest fakt, że młodzi nie jadą tam w celach czysto rozrywkowych, lecz by poznać autora książki o miejscowym mordercy. Cóż, czysto naukowego przyczyny eskapad również miały miejsce w podobnych filmach, jednak ta dziatwa jest autentycznie ugrzeczniona. Nikt nie pije, nikt się nie pieprzy, a i tak ściągają na siebie uwagę wiejskich sodomitów.

madison county

W małej wiejskiej społeczności młodzież nie jest mile widziana. Chodzą i węszą za niejakim Davidem, autorem książki o niejakim Damianie. Obydwaj panowie są mieszkańcami osady toteż wszyscy czują się zobligowani do chronienia ich prywatności. Bohaterzy są jednak nie zrażeni i wiercą dziurę w brzuchu nieodpowiednim osobom. Jak wiadomo ciekawość to pierwszy stopień do piekła.

madison county

Diabeł nosi tu maskę z głowy świni- jak swojsko:)- i wkrótce dobierze się do tyłków dwóch atrakcyjnych dziewcząt i trzech średnio walecznych młodzieńców.

Tępo akcji jest szybkie i to ratuje sytuację. To bardzo klasyczny slasher z małymi niuansami różnicującymi. Nawet jego początek rozpoczyna się od starego chwytu, czyli sceny pościgu za roznegliżowaną niewiastom.

madison county

Nie ma w nim miejsca na zaskoczenie. Nawet niedoróbki są typowe dla tej klasy kina: niezbyt ambitny scenariusz, słabe aktorstwo, topornie schematyczny portret mordercy.

Nie najgorsza rozrywka 'na raz’.

Moja ocena:

Straszność:6

Fabuła:6

Klimat:5

Napięcie:6

Zaskoczenie:4

Zabawa:7

Walory techniczne:7

Aktorstwo:5

Oryginalność:3

To coś:5

50/100

W skali brutalności:5/10

Diabeł nadal w grze

The house of the devil/ Dom diabła (2009)

dom diabla

Młoda studentka Samantha, pragnie wyprowadzić się z pokoju w akademiku dzielonego z niechlujną współlokatorką. W tym celu musi jak najszybciej zdobyć pieniądze na wynajęcie lokum. Na terenie kampusu znajduje ogłoszenie zamieszczone przez mężczyznę poszukującego opiekunki do dziecka. Mimo iż finalnie okazuje się, że Sam ma zajmować się matką mężczyzny nie jego dzieckiem, godzi się na cztery godziny w domu na odludziu w noc zaćmienia księżyca.

dom diabla

Mimo iż jest to już starszy film to do tej pory przeszedł bez echa i ja osobiście nie słyszałam o nim nigdy wcześniej. Jest to obraz Ti Westa, reżysera rozmiłowanego w klasycznych rozwiązaniach, nawiązaniach do produkcji w przed lat. Jego najpopularniejszym dokonaniem jest „Zajazd pd duchem„. „Dom diabła” powstał rok wcześniej.

Najważniejszą rzeczą jako należy napisać o tym filmie to to, że stanowi swoisty hołd złożony estetyce kina grozy z przełomu lat 70 i 80. Sama akcja horroru rozgrywa się właśnie w tych czasach i od pierwszych chwil West stara się abyśmy wczuli się w ich klimat. Już nawet napisy początkowe, sposób prowadzenia kamery, muzyka świetnie zdaje egzamin w tej kwestii.

dom diabla

Film może kojarzyć się z takimi produkcjami jak stare „Halloween”- ze względu na typowe slasher’owe rozwiązania, czy „Dziecko Rosemary” i „Omen„ – ze względu na wątek pary starców wyznających kult szatana.

dom diabla

Mnie gdzieś jeszcze świtał „Kiedy dzwoni nieznajomy”.

Akcja filmu rozwija się bardzo powoli. Reżyser kładzie ogromny nacisk na suspens i to taki w starym dobrym stylu. Przez większość filmu po prostu 'oczekujemy’ na to co się stanie, a oczekiwanie to jest na tyle przyjemne, że nie męczy ani nie nuży. Obserwujemy Samathe przechadzającą się po domu, badającą teren, tańczącą do muzyki ze starego kaseciaka, niby nic, a jednak cały czas gdzieś w tle wyczuwamy zagrożenie.

dom diabla

dom diabla

Pomysł na wątek przewodni filmu West zaczerpnął z zakorzenionego gdzieś w purytańskiej amerykańskiej świadomości przekonania, że większość popełnianych zbrodni jest dziełem wyznawców szatana. Dowodami na silne ukorzenienie tej myśli są kasowe sukcesy kolejnych produkcji poruszających wątki religijne.

Ti West nie stara się nas niczym zaskoczyć. Rozgrywa piłkę na własnym podwórku korzystając z tego co już było i zawsze się sprawdzało. Widać facet wyraźnie tęskni za złotym okresem filmów grozy i na powrót chce wprowadzić tą estetykę do współczesnego kina.

Moja ocena:

Straszność:7

Fabuła:6

Klimat:8

Napięcie:7

Zabawa:7

Walory techniczne:8

Aktorstwo:8

Zaskoczenie:4

Oryginalność:7

To coś:8

70/100

W skali brutalności: 4/10

Pociąg z organami

Train/ Rzeźnia na szynach (2008)

train rzeźnia na szynach

Drużyna amerykańskich zapaśników i zapaśniczek przybywa do Europy na zawody sportowe. W jakimś zapomnianym przez boga kraju trafiają do pociągu, w którym spotka ich mord i wszelaka rzeźnia.

Taki opis chyba w zupełności wystarczy, bo Moi drodzy, „Train” nie jest filmem szczególnie skomplikowanym. Nie znaczy to oczywiście, że amator mocnej jatki nie znajdzie tu satysfakcjonujących motywów.

Główni bohaterzy to średnio rozgarnięci amerykanie, którzy padają ofiarą grupy wschodnich zbirów, specjalizujących się w handlu żywym towarem. Gdyby nie motyw organów i przeszczepów film można by uznać za kalkę serii „Hostel”.

train rzeźnia na szynach

W „Rzeźni na szynach” scenarzyści postarali się jednak własne uzasadnienie brutalności oprawców. Ciekawą sprawą jest, to że mimo iż przyczyny są zupełnie inne to zachowania antybohaterów są niemal identyczne. Osobiście uważam, że wyrwany gołymi (brudnymi) łapami organ miałby raczej marne szanse na przyjęcie u nowego właściciela co jest bezsprzecznie najpoważniejszym błędem logicznym w fabule obrazu. Innych podobnych jemu 'kwiatków’ w fabule nie zabraknie.

train rzeźnia na szynach

Film jest w zasadzie jedną długą sekwencją brutalnych scen przemocy, gwałtu i kolejnych prób ocalania swoich cennych części ciała przez bohaterów.

train rzeźnia na szynach

Wszechobecny bród, smród i rzeźnickie zapędy prezentowane z dużą pieczołowitością doskonale wpisują się w konwencje torture porn,  jednak jako całość obraz nie wnosi nic nowego.

Jeśli macie ochotę na mało ambitną, ale od strony wizualnej dobrze zrobioną makabreskę to „Train” jest niezłym wyborem.

Moja ocena:

Straszność: 8

Fabuła:5

Klimat:6

Napięcie:6

Zabawa:6

Walory techniczne:7

Aktorstwo:6

Oryginalność:3

To coś:5

Zaskoczenie:3

55/100

W skali brutalności:6/10