Top

Biblia Horroru

Na początku był lęk...

Recenzje filmów

Pierwszy slasher na wesoło

Student bodies/ Ciała studenckie (1981)

ciała

„Ciała studencie” to czarna komedia, tudzież horror komediowy, prekursor parodii konwencji slasher.

Opowiada o uczniach pewnego liceum wśród których krąży seryjny zabójca. Nasz morderca bez twarzy (zazwyczaj widzimy tylko jego kalosze i słyszymy jego głos) morduje nastolatki, które uprawiają seks. Zaczyna d pewnej pary, babysiterka i jej chłopak zostają zabici w domu, w którym tego wieczora pracowała dziewczyna.

ciała

Nasz morderca po za mordowaniem lubi masturbować się i dyszeć do telefonu. Zabija w sposób niekonwencjonalny, np. spinaczem biurowym. Pedagodzy i uczniowie chcą dowiedzieć się kim jest zabójca.

Tropów mamy wiele, bowiem liceum jest pełne pojebańców;)

ciała

Ciężko mi się przyznać, że nie miałam pojęcia  istnieniu tego filmu. Święcie wierzyłam, że pierwszym pastiszem filmów grozy z pod znaku slashera jest „Krzyk„. A tymczasem już w roku ’81 duet Rose i Richie dopatrzyli się w klasycznej konstrukcji fabularnej topowego wówczas slashera czegoś, z czego można drwić.

ciała

Sparodiowali taki filmy jak „Halloween”, „Piątek 13eg”, czy „Bal maturalny”. Użyli postaci uczniów i nauczycieli podciągając znane z horrorów charakterystyki pod komedię. Uczniowie to w większości opętani seksem ignoranci, a nauczyciele to … uh… debile, wariaci, powypadkowi szaleńcy, upośledzeni i bardzo, bardzo podejrzani.

W całym zestawie na prowadzenie wychodzi główna bohaterka, bardzo przypominająca Sidney z „Krzyku”, cnotliwa Toby, ucząca si w klasie maturalnej.

ciała

Uczniowie giną kolejno, a scenariusz podsuwa nam kolejne tropy mogące pomóc w zdemaskowaniu zabójcy.

W tym wszystkim doświadczymy trochę krwawszych momentów, ale zdecydowanie dominuje humor, czarny humor. Uważam, że całość jest całkiem dobra, choć nie powala.

Moja ocena: 6/10

W skali brutalności:2/10

You know nothing Paul

Honeymoon (2014)

honeymoon

Paul i Bea, nowożeńcy, wybierają się do rodzinnego domu letniskowego dziewczyny by tam spędzić miesiąc miodowy. Są młodzi, uroczy i zakochani. Niestety sielanka, zostaje przerwana już na początku wyjazdu, gdy pewnej nocy Paul znajdzie swoją ślubną nagą w lesie. Dziewczyna nie wie, jak się tam znalazła, lecz jej małżonek jest przekonany, że przytrafiło jej się coś strasznego.

Może Bea celowo coś zataja, a może faktycznie nie wie co się stało? Może sprawa ma związek z mieszkającym nieopodal Willem, dawnym znajomym dziewczyny, którego zachowanie spokojnie można uznać za dziwne? A może chodzi o coś ZUPEŁNIE innego?

honeymoon

Tegoroczny thriller filmowców o niedużym doświadczeniu ma ogromne szanse by stać się 'number one’ wśród tegorocznych straszaków. Na mnie zrobił bardzo pozytywne wrażenie, głównie dlatego, że totalnie mnie zaskoczył. Dlatego apeluje do Was, nie czytajcie komentarzy na temat tego filmu, jakie pojawiają się w sieci. Odradzam też czytanie niektórych recenzji, bo naród nasz ma niezdrowy zwyczaj rzucania spoilerami na prawo i lewo.

Wartość tego filmu to przede wszystkim zaskakująca historia. Praktycznie do samego punktu kulminacyjnego akcji nie wiemy o co może chodzić. Domysły, mniemania, owszem, ale nawet ci, którzy wyczuli pismo nosem finalnie będą zaskoczeni.

honeymoon

Film nie opiera się na fabularnych twistach, lecz na tajemniczości. Od samego początku właściwej akcji sukcesywnie zmierzamy d rozwiązania tajemnicy, po drodze pewnie potkniemy się parokrotnie, bo scenariusz skonstruowany jest na tyle sprawnie, że bez wysiłku wywodzi w pole.

Początek seansu, cały wstępniak jest nieco nużący. Już myślałam, że cały tragizm będzie polegał na tym, że zakochańce zagłaskają się na śmierć i taki będzie ich koniec, ale dalej jest już znaczenie lepiej. Akcja się rozwija. Zatroskany mąż zaczyna wariować z niepokoju.

Sceny konfliktu między młodymi są ukazane bardzo emocjonalnie, ale i wiarygodnie za razem. Myślę, że sam widz może być równie zdezorientowany, co bohaterzy.

Scen o dużym ładunku emocjonalnym jest dosyć sporo, nie chcę tu przywoływać konkretnych przykładów, ale myślę, że szczególnie jedna może zrobić wrażenie… Scenarzyści wysyłają do nas też subtelniejsze sygnały, mówiące o potencjalnym zagrożeniu, podkręcają wrażenie paranoi w bardzo ciekawy, ale dyskretny sposób.

honeymoon

Od strony technicznej nie ma tu fajerwerek, ale nie są one wcale potrzebne. W zupełności wystarcza dobra historia i dobre aktorstwo. Tu moi drodzy miła niespodzianka dla fanów Ygitte 'You know nothing Jon Snow’ z „Gry  tron”, bowiem w głównej roli kobiecej zobaczymy rudą dzikuskę. W roli Bea’y jest przekonująca. Odtwórca roli jej małżonka wcale jej niczym nie ustępuje, choć… nic nie wie:) Widocznie taki już los jej filmowych partnerów.

Nie wiem, czy film spodoba się wszystkim, choć nie dopatrzyłam się tu żadnych rażących mankamentów. Być może nie każdego przekona cała historia – co kto lubi – ale ja to kupuję. Film dobry, wyróżniający się.

Moja ocena:

Straszność:6

Fabuła:9

Klimat:7

Napięcie:9

Zabawa:8

Zaskoczenie:8

Aktorstwo:8

Walory techniczne:7

Oryginalność:8

To coś:8

78/100

W skali brutalności:3/10

Przekroczyć rzekę

Oltre il guado aka Across the river(2013)

across

Etolog Marco, mieszka samotnie w odległych lasach Friuli niedaleko słoweńskiej granicy. Dni upływają mu na obserwacji zwierząt. Chwyta je w pułapki własnej roboty, bada i montuje im kamery by móc przyjrzeć się ich egzystencji. W ten sposób trafia do opuszczonej górskiej wioski, gdzie wśród ruin zabudowań odnajduje szczątki wielu zwierząt. Stwierdza 'anormalne zachowanie drapieżnika’ i postanawia dowiedzieć się z czym ma do czynienia.

Przyznaje się bez bicia, że nie poświęciłam temu filmowi należytej uwagi. Oglądałam go, owszem, ale w między czasie robiłam milion innych rzeczy, co sprawiło, że ta nie do końca klarowna historia była dla mnie jeszcze bardziej niejasna. Ale to nic.

To, co dostrzegłam kątem oka bardzo przypadło mi do gustu.

Pierwsza rzecz: sceneria. Drzewa, pośród których grasują sobie zwierzęta i jak się wkrótce okazuje, nie tylko. Ogromne wrażenie robią też wspomniane wcześniej ruiny wioski. Widząc porzuconą osadę zaczęłam się domyślać, że coś tu jest na rzeczy…

across

Mamy więc odosobnienie i minimalizm.

Nasz bohater, w zasadzie jedyna dusza na planszy, żyje jak pustelnik całkowicie poświęcając się swojej pracy. To, co wydaje mu się 'anomalią’ okazuje się być czymś znacznie więcej. Tu istotną rolę odgrywa para bohaterów, jak sądziłam początkowo, robiących za tło. Jedno z nich siedemdziesiąt lat temu w opuszczonej obecnie wiosce widziało coś, czego nie sposób wymazać z pamięci.Właśnie za jego sprawą dowiemy się z czym do czynienia ma nasz etolog.

across

Tajemnica może nie jest szczególnie wymyślna, ale sposób jej zaprezentowania to już zupełnie inny poziom. Generalnie muszę powiedzieć, że nie jest to film, w którym najważniejsza jest treść. Wyklarowana łopatologicznie niskich lotów intryga, która ma za zadanie pełnić rolę 'diabła wyskakującego z pudełka’. To nic z tych rzeczy. Ten film to przede wszystkim forma. Budowanie nastroju, testowanie cierpliwości i skupienia. Piękna oprawa historii, która nie sili się na oryginalność, a mimo to robi wrażenie. Film składa się z ujęć, każde z nich jest godne uwagi i niektóre zapamiętam na na prawdę na długo.Jak to bywa często w przypadku pozornie prostych historii, ma ona swoje drugie dno, ale wnioski na ten temat pozostawię Wam.

across

Polecam cierpliwym, którym nie przeszkadza wolne tempo akcji i tym, którzy cenią sobie klimat europejskiego kina niskobudżetowego.

Moja ocena:

Straszność:6

Fabuła:7

Klimat:10

Napięcie:8

Zabawa:7

Zaskoczenie:6

Walory techniczne:9

Aktorstwo:8

Oryginalność:7

To coś:8

76/100

W skali brutalności:1/10

Wybaw nas panie

The Calling/ Wezwanie (2014)

wezwanie

Hazel Micallef, samotna policjantka w średnim wieku, która swój dzień zaczyna od kawy doprawionej Jim Bim’em, staje na czele grupy, której zadaniem jest złapanie seryjnego mordercy.

Falę zbrodni rozpoczyna zabójstwo starszej pani, przyjaciółki apodyktycznej matki Hazel. Policjantka dostrzega analogię pomiędzy jednym przestępstwem, a drugim, popełnionym ledwie kilka kilometrów po za okręgiem jej posterunku. Problem polega na tym, że Henzel i jej domniemania nie są wiarygodne dla szefa, który bagatelizuje sprawę i z politowaniem patrzy na swoją podwładną.

Henzel wraz z kumplem z pracy i 'żółtodziobem’ przydzielonym im do pomocy powoli odkrywa z kim mają do czynienia. Oczywiście zapijaczona policjantka z deprechą okazuje się nieomylna, to jest seryjny zabójca, ale nie jakiś rzeźnik z maczetą, który pragnie zostać gwiazdą, lecz wizjoner, mesjasz, dużo bardziej sprytniejszy i choć ciężko to przyznać, jego działania są moralnie relatywne.

wezwanie

Jakiś czas temu trafiłam na trailer tego filmu. Obejrzałam z zainteresowaniem i czekałam na polską premierę kinową. A tu, proszę, do polskich kin obraz wcale nie trafił, natomiast został wydany na DVD z dniem pierwszego października.

Scenariusz filmu został oparty na podstawie powieści Inger Ash Wolfe i odpowiada za niego Janson Stone, którego możecie kojarzyć z komedii „To już jest koniec”, dość niezłej jak na współczesne amerykańskie kino komediowe i mocno niedocenianego „Resetu” z Adrienem Brodym.

Każdy kto widział ostatni ze wspomnianych filmów, mógł się spodziewać, że fabuła nowego thrillera też nie będzie obfitować w fajerwerki.

Natomiast reżyser to praktycznie żółtodziób. Co z tego wszystkiego wynikło?

Powiem tak, miałam nieco inne oczekiwania. Nie mówię, że większe, po prostu sądziłam, że historia będzie mniej, że tak powiem, klasyczna. Natomiast „Wezwanie” podąża utartych schematem filmów o policjantach i mordercach.

Bohaterowie mimo iż ich charakterystyki starają się wyróżniać na tle większości, to i tak oscylują wokół znanego schematu. Zazwyczaj główny śledczy to osoba z problemami, często samotna, często niedoceniana przez zwierzchników. Taką właśnie postać kreuje Susan Sarandon. Partneruje jej zatroskany kumpel i ktoś przysłany z zewnątrz, niedoświadczony, ale bystry i pełen entuzjazmu. Szef wydziału to oczywiście skurwiel, który bagatelizuje sprawę. Typowe.

Dalej mamy mordercę i tu jest już ciekawiej. Przybyły nie wiadomo skąd człowiek z misją. Misja związana jest z religią w formie dość rzadko praktykowanej. Niestety tego typu motyw też już był. Na szczęście biblia jest pełna wątków gotowych pobudzić wyobraźnie każdego świra toteż nasz świr też ma swój własny pomysł. Morderca ma też swoją tajemniczą przeszłość, której rozwikłanie pozwoli ustalić motyw zbrodni. I tak właśnie się dzieje, po nitce do kłębka.

wezwanie

wezwanie

Cóż więcej mogę dodać? Chyba w kwestii fabuły nie ma nic do dodania, bowiem jest dość prosta. Pod względem technicznym film wypada całkiem dobrze. Oprawa nie jest przesadzona, aktorstwo dobre, zdjęcia ładne, flaki nie fruwają na wszystkie strony. Jest sprawnie i minimalistycznie. Ogląda się przyjemnie, ale nie jest to obraz, który zapadnie mi w pamięć i który będzie polecać z wielkim entuzjazmem. To po prostu niezły film, i tyle.

Moja ocena:

Straszność:5

Fabuła:6

klimat:7

Napięcie:7

Zaskoczenie:5

Zabawa:7

Aktorstwo:7

Walory techniczne:7

Oryginalność:5

To coś:6

62/100

W skali brutalności:2/10

Diaboliny

Les Diabloliques/ Widmo (1955)

les diaboliques

Dwie kobiety, żona, Christina i kochanka, Nicole sprzymierzają się przeciwko jednemu mężczyźnie. Z pierwszą łączy go sakrament małżeństwa z drugą miłosne igraszki na boku. Kobiety pracują razem jako nauczycielki w szkole, której właścicielką jest Christina i jej niegodziwy mąż.

les diaboliques

Internat dla chłopców staje się miejscem intrygi skromnej brunetki i wyzwolonej blondynki. Obydwie chcą tego samego, by Michel zniknął z ich życia.

Kochanka wcale nie jest traktowana wiele lepiej niż żona więc po pewnym czasie zaczyna się z nią solidaryzować. Sytuacja Christiny jest jeszcze gorsza. Głęboka wiara, tej ex zakonnicy, nie dopuszcza możliwości rozwodu. Do tego dochodzą jeszcze poważne problemy zdrowotne. Nicole przekonuje ją, że niegodziwiec małżonek chce ją wykończyć i na pewno to zrobi, jeśli ona nie zrobi tego pierwsza.

Sprytniejsza z kobiet, kochanka, opracowuje plan morderstwa w najdrobniejszych szczegółach i angażuje w niego Christine.

les diaboliques

Nie wiem, czemu ale uwaliło mi się w głowie, że jest to obraz Hitchcocka. Cały seans oglądałam go z tym właśnie przekonaniem.

Tylko czemu jest po francusku?

Język filmu jest w zasadzie jedynym odstępstwem od estetyki Alfreda. Jest intryga, bardziej złożona niż początkowo mogłoby się wydawać, są piękne panie, w tym oczywiście jedna jasnowłosa. Jest mężczyzna w stroju gentlemana, który gentlemanem wcale nie jest, zamiast prysznica mamy wannę i oczywiście plan zbrodni.

Z filmami mistrza Hitchcocka francuski obraz łączy również klimat. Film jest czarno biały, nieustannie towarzyszy nam suspens. Dialogi są inteligentne, a aktorstwo na najwyższym poziomie.

Fabuła filmu opiera się na wprowadzaniu w życie wcześniej wspomnianej intrygi mającej na celu pozbawienie życia Michela.

les diaboliques

Charakterystyka tego pana sprawia, że od razu zaczynamy kibicować dzielnym kobietkom, bez mrugnięcia okiem przyznając im rację.

Blond włosa Nicole jest oczywiście bardziej barwną postacią. Wystrojona na współczesną modę, z krótkimi włosami i fajem w wciśniętym w wymalowane usta. Zaczynając pracę w szkole wdaje się w romans z szefem jednak, gdy poznaje go bliżej zmienia co do niego zdanie. Zbliża się też do jego małżonki, która stanowi jej zupełne przeciwieństwo. Jest bardziej wykształcona, skromna i gorliwie religijna. Nosi się jakby utknęła na dziewiętnastowiecznej pensji dla panien i zupełnie nie radzi sobie z facetem, który nią pomiata jak ścierą.

Aż serce rośnie jak się patrzy na taka inicjatywę ze strony dam:) Razem przeciwko podłemu przedstawicielowi męskiego gatunku.

Duża część filmowej fabuły poświęcona jest dylematom kobiet. Nicole za wszelką cenę chce przekonać Chrisinę do swojego planu. Ta z kolei na przemian chcę z miejsca udusić podłego gada, by za chwilę próbować go ratować. Nicole obawia się, czy aby plan się powiedzie, bo jej partnerka w zbrodni jest chwiejna emocjonalnie i nie bardzo można na nią liczyć.

les diaboliques

Wszystko jednak zmierza w dobrym kierunku – czyli w stronę wanny:) Nie będę Wam zdradzać szczegółów, by nie odbierać przyjemności z seansu, dość powiedzieć, że pojawią się pewne komplikacje. Tu znowu mamy zamieszanie w stylu hitchcock’owskich dreszczowców, a na koniec finał, dość niejednoznaczny.

Bardzo dobry i dobrze zrobiony film. Francuscy twórcy zrobili kawał dobrej roboty.

les diaboliques

Zanim zasiadłam do seansu z „Les Diaboliques” miałam okazję obejrzeć jego remake z lat dziewięćdziesiątych. Bardzo udaną produkcje made in USA z Isabelle Adjani i Sharon Stone. Jeśli nie jesteście fanami czarno białych obrazów, proponuję zapoznać się z remake, historia w zasadzie ta sama, ale we współczesnej oprawie – dla każdego coś miłego. Chyba nie muszę dodawać, że osobiście obstaje za oryginałem:)

Moja ocena:

Straszność:5

Fabuła:9

Klimat:9

Napięcie:8

Zabawa:8

Walory techniczne:8

Zaskoczenie:7

Aktorstwo:8

Oryginalność:7

To coś:8

77/100

W skali brutalności:1/10

Załóż niebieską sukienkę

Victim/ Ofiara (2010)

victim

Pewien facet zostaje uprowadzony z parkingu przed barem. Trafia do okazałego domu, praktycznie pałacu, lecz nie dla niego luksusy. Zostaje wtrącony do piwnicy, zamknięty za kratami. Wkrótce odwiedza go starszy pan, właściciel domu, zleceniodawca porwania i wybitny chirurg. Oświeca młodzieńca, że weźmie udział w ważnym eksperymencie, że razem dokonają wielkich rzeczy. Nie trudno się domyślić, że eksperyment musi być hardkorowy, skoro młodzieńca wielokrotnie trzeba będzie 'przekonywać’ przemocą.

victim

victim

Początek filmu nie nastroił mnie optymistycznie. Bardzo nie podobało mi się prowadzenie kamery, jakieś takie chaotyczne. Ogólnie zdjęcia marne jakościowo, a sposób kręcenia poszczególnych scen kojarzył mi się z amerykańskimi serialami sensacyjnymi z lat ,90.

Jednak historia zaczęła wciągać.

Nasza tytułowa ofiara w swojej celi ma do dyspozycji skromną strawę serwowaną przez upośledzonego towarzysza chirurga, brudny materac i pamiętnik, z lektury, którego wynika iż należy od do małej dziewczynki.

Początkowo mężczyzna jest poddawany mało inwazyjnym zabiegom. Zastrzyki, elektrowstrząsy. Zaczynamy się niepokoić, gdy lekarz wypala mu linie papilarne na palcach.Ewidentnie dąży do tego by pozbawić ofiarę tożsamości. Swoją drogą dość kijowo się do tego zabiera, bo współcześnie można zidentyfikować człowieka na podstawie wielu innych rzeczy, ale mniejsza…

Mocniejsza jazda zaczyna się gdy lekarz wyznaje mu, co zawierają zastrzyki, które ofiara dostaje w dupsko. Pierwsza z operacji chirurgicznych potwierdza nasz mniemania na temat celu eksperymentu.

Swoją drogą większość widzów domyśli się wszystkiego dużo wcześniej i wcale nie dzięki bystrości umysłu. Po prostu w roku 2011 wyszedł film, dużo lepszy i głośniejszy z łudząco podobną fabułą. Dodam, że ów obraz powstał w oparciu o książkę, którą mogli inspirować się także twórcy „Ofiary”. Czy tak było, czy nie faktem jest, że pomysł, który wydaje się szalenie oryginalny i odjechany wcale takim nie jest. Widzowie, którzy nie widzieli wspomnianego filmu – tytułu nie podam, żeby nie robić spoilera – owszem mogą być pod wrażeniem, ja do tych szczęśliwców nie należę. I jedno co mogę powiedzieć to to, że „Ofiara” jest filmem niezłym. Tylko tyle, bo znam tę historię opowiedzianą w lepszym wydaniu.

victim

Moja ocena:

Straszność:5

Fabuła:7

Klimat:6

Napięcie:6

Zabawa:7

Walory techniczne:5

Aktorstwo:6

Oryginalność:6

To coś:5

Zaskoczenie:5

53/100

W skali brutalności:3/10