Top

Biblia Horroru

Na początku był lęk...

Recenzje filmów

Klik i rób co musisz

Open Widows/ Link do zbrodni (2014)

link do zbrodni

Młodzieniec o imieniu Nick zwabiony wygraną w konkursie z serii 'kolacja z gwiazdą’ przybywa do pokoju hotelowego, gdzie dzięki rozmowie przez internet z tajemniczym gościem dowiaduje się, że jego ukochana aktorka, Jill Goddard, ma gdzieś kolacyjki z fanami. Chłopak jest rozczarowany i zawiedziony. Internetowy rozmówca w ramach zadośćuczynienia zapewnia mu podgląd gwiazdki na żywo dzięki kamerze zamontowanej w jej pokoju. Problem zaczyna się, gdy partner Jill orientuje się, że w pokoju na przeciwko znajduje się podglądacz. Tajemniczy znajomy z sieci daje Nickowi wskazówki, jak wybrnąć z tej niezręcznej sytuacji. W ten sposób młodzian wplątuje się w intrygę internetowego szaleńca wymierzoną, jak się zdaje w gwiazdę kina, Jill Goddard.

Thriller hiszpańskiego reżysera, który jest twórcą jednego z horrorowych segmentów w „ABC’s of death„, posługuje się niezmiennie modą formułą found footage.

Śledzenie fabuły umożliwiają nam kamery internetowe, a głównym kadrem jest monitor komputera. Widzimy twarz naszego nieboraka, Nicka, a także obrazy które udostępnia mu nawiedzony haker, w tym poczynania Jill.

link do zbrodni

link do zbrodni

Jeśli mam być szczera to sięgnęłam po ten film tylko ze względu na obsadę. Chciałam sprawdzić dokąd to wędruje nasz mały hobbit wygnany ze Śródziemia, kiedy to Jackson zakończył kręcenie trylogii „Władcy pierścieni” tj. Elijah Wood. I jak rozwija się kariera Sashy Grey po za porno biznesem, który musiała już całkowicie opuścić ze względu na nadmierną eksploatację odbytnicy, która to zaczęła odmawiać jej posłuszeństwa;) Widziałam ją już w kilku filmach grozy i spodobała mi się jako aktorka w tym gatunku. Jak dotąd grała ogony, ale Hiszpan postanowił dać jej szansę i dostała rolę drugoplanową. Niestety w filmie bardzo słabym.

Wątek rozpasanego hakera, który zatruwa życie niewinnym użytkownikom sieci jest nader popularny i to nie od dziś. Pomysły na jakieś szczególne innowacje w tym temacie dawno się skończyły i pozostaje tylko zbieranie resztek ze stołu.

Nasz antybohater jest takim okruszkiem w w bezmiarze sieciowych wariatów. Obiera sobie na cel mało rozgarniętego chłoptasia i gwiazdeczkę znudzoną show biznesem.

Przez praktycznie cały film śledzimy rozgrywkę, w której Nick ma marne szanse. Posłusznie wykonuje polecenia Nevady, najpierw z głupoty, a później, bo nie ma już innego wyjścia.

Dopiero pod koniec seansu twórca wprowadza zamieszanie. I to jakie!

Raptem zaczynamy skakać z jednego twistu na drugi, by pod koniec tej potyczki całkowicie stracić zainteresowanie. Chyba większość osób lubi karuzele, ale nie do wymiotów.

Powiem, Wam, że nie wiem, o co chodziło w finale, bo zaczęłam powoli odłączać procesy myślowe, znudzona tym uporczywym zmienianiem frontu. Rozwój wydarzeń prowadził do rychłego uśpienia widza, a tu raptem kiedy poduszka leży już pod głową reżyser orientuje się, że trzeba zrobić, coś by film został zapamiętany. Za późno. Ja już spałam.

Podsumowując, film 'taki se’. Nic szczególnego, ale do poduszki się sprawdza.

Moja ocena:

Straszność:3

Fabuła:5

Klimat:4

Napięcie:5

Zabawa:4

Zaskoczenie:5

Aktorstwo:6

Walory techniczne:6

Oryginalność:4

To coś:4

46/100

W skali brutalności: 1/10

Obcy na ranczu

Skinwalker Ranch/ Skórozmienni (2013)

skinwalker ranch

Na ranczu Hoyta od dawna dzieją się niewytłumaczalne rzeczy. Rozległe tereny posiadłości farmera stały się obiektem zainteresowania przybyszy z kosmosu, którzy to zaznaczają swoją obecność okaleczając bydło mężczyzny, emitując przerażające dźwięki, czy przelatując swoimi statkami tuż nad ziemią. Ale to nie wszytko, kilka lat wcześniej w niewyjaśnionych okolicznościach zaginął ośmioletni syn Hoyta, Cody. Nikt nie wierzy mężczyźnie, że to właśnie przybysze z przestworzy są odpowiedzialni za uprowadzenie chłopca, wtedy na arenę wkracza grupa badaczy zainteresowana tematyką UFO. To dzięki ich relacji zarejestrowanej na video widza ma szansę poznać tajemnicę rancza.

skinwalker ranch

Kolejny paradokument o obcych. W porównaniu z „Porwani przez obcych” nakręconym jeszcze w latach dziewięćdziesiątych wypada niestety bardzo biednie. Za to prezentuje poziom typowy dla większości współczesnych filmów kręconych z ręki.

Twórcy wykorzystali tu typowy schemat planu wydarzeń ubogacając go na siłę, jak tylko się dało.

Najpierw poznajemy naszych badaczy i nieszczęsnego ranczera, któremu uprowadzono synka. Dalej śledzimy stopniowo rosnącą aktywność obcych na tamtejszych ternach.

skinwalker ranch

I tu muszę się na moment zatrzymać, bo początek filmu nie był najgorszy. Sceny, w których widzimy przerażonych protagonistów zszokowanych nieoczekiwanymi rozbłyskami świateł nad domem, czy emisją nieznanego dźwięku są całkiem zacne. Później mamy najlepszą filmową scenę, w której widzimy ducha/ hologram, czy cóż to było, Cody’ego przebiegającego przez kuchnie domu rodzinnego i wprawiającego tym w szok, zarówno bohaterów jak i widzów.

skinwalker ranch

Im dalej postępuje fabuła tym więcej tego rodzaju zdarzeń aż w pewnym momencie następuje przegięcie. Pojawia się tu wszytko.

Indiański szaman z duchami swych przodków pod pachą, jaskinia, w której jacyś pierwotni ludzi rysowali statki kosmiczne, i wreszcie niedbale porzucony na terenie farmy film prezentujący przypadek zaginionej dziewczynki, która nieoczekiwanie powraca- prawdopodobnie z kosmosu- by wybić bezlitośnie tych, którzy chcieli jej pomóc. Stara taśma  robi dobre wrażenie, ale całe zamieszanie dokoła jest już nie do zaakceptowania.

W pewnym momencie przechodzimy do klasycznego biegania bez sensu z kamerą w dłoni, której precyzyjne ujęcia ukazują nam wszytko tylko nie to, co trzeba.

Nie mogę powiedzieć by film mnie rozczarował, bo spodziewałam się czegoś dokładnie na takim poziomie. Kilka lepszych momentów daje szansę na szepniecie dobrego słowa o twórcach, ale generalnie jest to film na wskroś przeciętny i nawet desperacka plakietka 'true story’ nie ratuje sytuacji, bo to nadużywany chwyt.

Moja ocena:

Straszność:5

Fabuła:5

Klimat:5

Napięcie:5

Zaskoczenie:5

Zabawa:5

Walory techniczne:4

Aktorstwo:6

Oryginalność:5

To coś:5

50/100

W skali brutalności:1/10

Spójna rzeczywistość

Coherence (2013)

coheence

Grupa przyjaciół spotyka się na przyjęciu w domu jednego z nich. Jest alkohol i dobre jedzenia. Ma być też dobra zabawa. Przy stole bohaterzy rozmawiają o przelocie komety. Niektórzy z nich, głównie tancerka, Emma obawia się, że pojawienie się na niebie komety może wywołać nieciekawe zjawiska.

Przywołuje historie z lat trzydziestych potwierdzających tę teorie.

W czasie imprezy,  z nieznanej przyczyny, pękają wyświetlacze ich telefonów i wysiada prąd. Przyjaciele wychodzą przed dom by sprawdzić, czy dotyczy to też sąsiedztwa. Światło świeci się tylko w jednym, położonym dwie ulice dalej, domu. Bohaterzy oczywiście postanowią sprawdzić sprawę….

coherence

Nie bardzo mogę składnie i dokładnie przybliżyć Wam fabułę niskobudżetowego thrillera sci-fi James’a Ward’a Bykita. Cały pomysł na scenariusz opiera się na tym, by widz na wstępie nie wiedział nic. W miarę rozwoju fabuły odsłaniane są kolejne karty.

Początek jest bardzo spokojny. Tradycyjnie służy zapoznaniu się z protagonistami i wstępnym naświetleniu problematyki filmu, tj. kwestii komety.

Jak na thriller sci- fi nie zabraknie też wątków bliskim nauce. W przypadku tego obrazu są to zasady mechaniki kwantowej, teoria równoległej rzeczywistości. Twórca powołują się na 'Kota Schrodingera’, czyli teorię mówiącą o kocie, którego włożono do pojemnika wraz z trucizną. Póki nie otworzymy pudełka w naszej rzeczywistości kot będzie jednocześnie żywy i martwy, bo istnieje 50/50 % szans, dla obydwu możliwości – czy jakoś tak;)

Film wzbudził moje zainteresowanie. Jest naprawdę niepozorny. Minimalistyczny, oszczędny w formie, nawet nie stara się udawać filmu z większym budżetem.

Twórca, scenarzysta i reżyser w jednej osobie, definitywnie bardziej skupiony jest na treści niż na formie. Służy to filmowi, bo dość złożony pomysł, pogmatwany przez różnorakie możliwości interpretacji, mógłby stracić na czytelności, gdyby dodatkowo bombardowano nas dystraktorami w postaci zmieniających się miejsc akcji, wprowadzaniu nowych bohaterów, czy dawanie po oczach efektami specjalnymi. 

coherence

Filmowi bohaterowie stanowią ciekawe stado. Jest tancerka z upadłą karierą, starzejąca się wyznawczyni feng shui, zgryźliwy aktor telewizyjny, czy piękna uwodzicielka. Wszystkich wymieniać nie ma sensu, dość rzec, że nie są to nudne osobniki i ich towarzystwo sprzyja uatrakcyjnieniu seansu.

„Coherence” skojarzył mi się z „Porwani przez obcych„, ze względu na podobne środki wyrazu i tą niepozorność. Więcej Wam zdradzić nie mogę, a do seansu zachęcam.

Moja ocena:

Straszność:5

Fabuła:8

Klimat:7

Napięcie:8

Zabawa:7

Zaskoczenie:7

Aktorstwo:7

Walory techniczne:6

Oryginalność:7

To coś:7

69/100

W skali brutalności: 1/10

Lepiej nie wiedzieć

Before I Go to Sleep/ Zanim zasnę (2014)

zanim zasne

Każdego ranka Christine Lucas budzi się z przekonaniem, że ma dwadzieścia lat. Jej mózg z powodu doznanego urazu kasuje jej pamięć każdej nocy od dziesięciu lat. Kobieta nie rozpoznaje mężczyzny obok którego budzi się każdego ranka. Ten dziwny rodzaj amnezji całkowicie uniemożliwia jej normalne funkcjonowanie.

Pewnego dnia Christine poznaje neuropsychologa, doktora Nasha, który pragnie jej pomóc w odzyskaniu przeszłości.

Być może pourazowy mózg naszej bohaterki wiedział co robi kasując wiedzę o tym właśnie okresie jej życia…

zanim zasne

Scenariusz powstał w oparciu o powieść S. J. Watsona i co więcej jest polskie wydanie książki:).

„A może to będzie ten film?”- pomyślało mi się, gdy namierzyłam nowy thriller psychologiczny z udziałem Nicole Kidman. Może to będzie najlepszy film roku?

Pierwsza scena obrazu wygląda identycznie jak scena otwierając inny thriller z udziałem Kidman, „Inni„. Kobieta budząca się z krzykiem ze snu. Identyczne ułożenie kamery. Aż się uśmiechnęłam na to skojarzenie, choć wiedziałam, że ghost story to to nie będzie.

Spokojnie mogę powiedzieć, że film nie jest zły, ale też nie zamierzam ukrywać zawodu jaki mi sprawił.

Założenie filmu „Zanim zasnę”  bardzo przypomina to którym kierował się – w moim odczuciu, of course – Zemeckis w swoim „Co kryje prawda„. Scenariusz dopieszczony i wymierzony co do sekundy. Każdy błędny trop, czy fabularny twist pojawia się w idealnym momencie. Przystanki pomiędzy zwyżkami napięcia są do siebie proporcjonalne.

Wszytko to sprawia, iż miałam wrażenie  że wyszedł z pod igły w niemieckiej fabryce, a nie jest dziełem bądź, co bądź artysty, bo za takowych uważam filmowców.

Wszytko jest tu takie… sztywne. Mimo iż z racji thrillerowych walorów, które film posiada nie wzbudził we mnie emocji, napięcia, zaskoczenia. Z góry wiemy, że coś tu nie gra i od pierwszych minut filmu tylko czekamy aż diabeł wyskoczy z pudełka. Co to za twist fabularny, o którego istnieniu widz wie od początku?

zanim zasne

Winą za dość słabe wrażenia  obarczam nadmierną precyzję, ale też, w pewnym stopniu, naiwność pomysłu. Z neurologii byłam noga, ale nie wydaje mi się by istniał rodzaj amnezji, który sprawia iż mózg day by day  resetuje w nocy obszary odpowiedzialne za pamięć długotrwałą. Bardziej to przypomina amnezję z pod znaku Alzheimera, ale tu chorzy rzadko wracają 'do tego samego punktu’. Z resztą powiedzmy sobie szczerze, wątek amnezji jest już tak wyeksploatowany  naciągany na wszelkie sposoby, że sam w sobie wydaje się już śmieszny.

zanim zasne

Wróćmy więc na ziemię. Aktorstwo jest nie najgorsze, ale Nicole Kidman nie bardzo pasuje mi do roli zagubionej w labiryncie pamięci sierotki.  Ona sama w tej roli chyba nie najlepiej się czuła, bo wypadła bardzo średnio. Colina Firtha lubię jako angielskiego gentleman’a, nie jako bohatera psychologicznej łamigłówki, na to jest zbyt drewniany. Obsada z górnej półki, ale słabo dopasowana do ról jakie im przypadły.

Wszytko inne, jak zdjęcia, czy montaż są raczej bez zarzutu, ale po thriller psychologiczny nie sięga się dla ładnych obrazków, czy oscarowej obsady, tylko dla scenariusza który, chwyci za gardło. Ten raczej zawadza o pięty.

Moja ocena:

Straszność:3

Fabuła:6

Klimat:6

Napięcie:5

Zabawa:6

Zaskoczenie:6

Aktorstwo:6

Oryginalność:5

To coś:5

Walory techniczne:7

55/100

W skali brutalności:1/10

Turbulencje

7500 (2014)

7500

Akcja filmu rozgrywa się w samolocie pasażerskim lecącym z Los Angeles do Tokio. Bohaterami są podróżni i personel pokładowy. Poznajemy spory przekrój charakterów, od stewardesy romansującej z żonatym pilotem po pasażera, który wiezie ze sobą tajemniczą lalkę związaną z japońskimi wierzeniami na temat życia po śmieci.

Gdy samolot znajduje się nad Pacyfikiem występują turbulencje. Wkrótce po tym jak udaje się zapanować nad sytuacją jeden z pasażerów, mężczyzna od lalki, umiera.

Od tej chwili na pokładzie zaczynają się dziać coraz dziwniejsze i przerażające rzeczy. Kluczem do wyjaśnienia sprawy jest legenda związana z lalką.

7500

Film został nakręcony w 2011 roku i aż trzy lata czekał na premierę. Reżyserem jest Takashi Shimizu, twórca „Klątwy Ju-on”, zaś za scenariusz odpowiada Craig Rosenberg, któremu świetnie udało się skonsolidować skośny pomysł z amerykańskimi środkami wyrazu w filmie „Nieproszeni goście„. Ma też na koncie pracę przy innych filmach grozy, jak tegoroczni „Uśpieni„, czy starszy już „Półmroku„. Tak więc współpraca zapowiadała się  nieźle.

Niestety nie wyło to za dobrze.

Horrory, których akcja rozgrywa się wysoko w przestworzach nie są żadną nowością ale też nie jest to lokalizacja szczególnie popularna.

Akcja filmu toczy się z wolna, pełno tu wątków, które można uznać za poboczne, jak perypetie poszczególnych pasażerów. Każdy ma z czymś problem i w sumie nie wiadomo jakie ma to znaczenie dla wątku przewodniego. Jednym słowem dużo obyczajówki.

7500

Aktorstwo nie jest najgorsze, ale dialogi wypadają jakoś tak… sztucznie i patetycznie, jak mowy pogrzebowe:).

Główny pomysł na film, cały surprise jest typowy, przywołany po raz setny. Nie ma tu nic nowego, czy szczególnie interesującego. Aż chce się krzyknąć: ale to już było!

Wykonanie całkiem dobre. Bardzo precyzyjne i dokładne prowadzenie kamery, stosowne oświetlenie.

Szkoda tylko, że polotu w tym wszystkim brak i film jest przez to dość nijaki, choć dobrze się to ogląda.

Moja ocena:

Straszność: 4

Fabuła:5

Klimat:6

Napięcie:5

Zaskoczenie:5

Zabawa:6

Aktorstwo:6

Walory techniczne:7

Oryginalność: 3

To coś: 5

52/100

W skali brutalności:2/10

I’m in hell

As Above, So Below/ Jako w piekle tak i na Ziemi (2014)

jako w piekle tak i naziemi

Młoda naukowiec, Scarlet, córka znanego historyka i pasjonata alchemii, postanawia kontynuować pracę zmarłego ojca nad poszukiwaniem kamienia filozoficznego. W tym celu przybywa do Paryża, gdzie mieszkał i został pochowany Nicolas Flamel jeden z najsłynniejszych alchemików. Z symboli umieszczonych na jego płycie nagrobnej bystra pani naukowiec odczytuje wskazówki prowadzące do miejsca, gdzie, jak sądzi, Flamel ukrył dzieło swojego życia. Tak trafia do paryskich katakumb, gdzie wśród niekończących się tuneli odkrywa bramy piekła.

jako w piekle tak i naziemi

Mimo dość nachalnej promocji, jakoś umknęło mojej uwadze zamieszanie wokół tego obrazu. I dobrze, bom jeszcze gotowa narobić sobie nadziei na świetny seans:)

John Erick Dowdle to reżyser znanych filmów utrzymanych w konwencji verite, choć zdarza mu się także kręcić klasycznie, jak chociażby w przypadku „Diabła„. Moim zdaniem jedynym na prawdę udanym tworem tego pana są „Taśmy z Poughkeepsie„, zaś „Kwarantanna”, czyli remake sławetnego „Rec’a” jest jego największą porażką.

„Jako w piekle tak i na ziemi”- świetny tytuł, swoją drogą – to kolejny horror kręcony z rączki. Mocno średni jeśli idzie o pomysł i bardzo słaby jeśli idzie o wykonanie.

W czasie oglądania filmu znowu uruchomiła się u mnie alergia na paradokumenty. Nie wszystkie są wkurwiające, nie we wszystkich kamera lata po ścianach, ale niestety „Jako w piekle…” przoduje w tych wadach.

Cały film to w zasadzie przechadzki grupki protagonistów po podziemnym cmentarzysku. Lokalizacja z naprawdę z dużym potencjałem, ale jak dotąd żaden z filmowców nie potrafił jej wykorzystać.

jako w piekle tak i naziemi

Mroczny nastrój skutecznie uśmiercany jest przez zbyt ostre oświetlenie, które owszem, ułatwiłoby widoczność w mrocznym labiryncie, gdyby współgrało z dobrym, czyli statycznym prowadzeniem kamery. A tak, dają nam tym światłem po oczach, a tak naprawdę nie widzimy nic, bo pod takim chujowym kątem, który w dodatku co chwilę się zmienia( i to na gorsze),  jest to po prostu nie możliwe. Umyka nam więc przyjemność z obserwowania scenerii, czyli w zasadzie podstawowy budulec nastroju grozy. Naprawdę da się stworzyć fajny, klaustrofobiczny klimat w takich miejscach, ale trzeba umieć. Pojawia się sporo jump scenek, cała wycieczka co i rusz natrafia na kolejne dziwne przygody więc – dzieje się. Ale do czego to wszytko zmierza?

jako w piekle tak i naziemi

„Jako piekle…” jest horrorem religijnym. Czepia się piekielnych wątków i robi to dość dobrze. Spodobał mi się pomysł pt. 'piekło jest tuż tuż’, niestety twórcy ukazują go w dość banalnej odsłonie, która najbardziej przeszkadza w finale, który powinien być mocny, zakręcony, dający do myślenia, niestety jest moralizatorski i płaski.

Myślę, że byłoby dużo lepiej gdyby film został nakręcony klasycznie. Tak mamy kolejny półprodukt, niby horror, ale cała jego groza jest oparta na tym, że nie widzimy co się dzieje, bo operatora kamery jest pijany:)

Moja ocena:

Straszność:6

Fabuła:6

Klimat:5

Napięcie:5

Zabawa:5

Zaskoczenie:6

Aktorstwo:5

Walory techniczne:2

Oryginalność:5

To coś:5

50/100

W skali brutalności:2/10