Top

Biblia Horroru

Na początku był lęk...

ilsa333

Diabeł nadal w grze

The house of the devil/ Dom diabła (2009)

dom diabla

Młoda studentka Samantha, pragnie wyprowadzić się z pokoju w akademiku dzielonego z niechlujną współlokatorką. W tym celu musi jak najszybciej zdobyć pieniądze na wynajęcie lokum. Na terenie kampusu znajduje ogłoszenie zamieszczone przez mężczyznę poszukującego opiekunki do dziecka. Mimo iż finalnie okazuje się, że Sam ma zajmować się matką mężczyzny nie jego dzieckiem, godzi się na cztery godziny w domu na odludziu w noc zaćmienia księżyca.

dom diabla

Mimo iż jest to już starszy film to do tej pory przeszedł bez echa i ja osobiście nie słyszałam o nim nigdy wcześniej. Jest to obraz Ti Westa, reżysera rozmiłowanego w klasycznych rozwiązaniach, nawiązaniach do produkcji w przed lat. Jego najpopularniejszym dokonaniem jest „Zajazd pd duchem„. „Dom diabła” powstał rok wcześniej.

Najważniejszą rzeczą jako należy napisać o tym filmie to to, że stanowi swoisty hołd złożony estetyce kina grozy z przełomu lat 70 i 80. Sama akcja horroru rozgrywa się właśnie w tych czasach i od pierwszych chwil West stara się abyśmy wczuli się w ich klimat. Już nawet napisy początkowe, sposób prowadzenia kamery, muzyka świetnie zdaje egzamin w tej kwestii.

dom diabla

Film może kojarzyć się z takimi produkcjami jak stare „Halloween”- ze względu na typowe slasher’owe rozwiązania, czy „Dziecko Rosemary” i „Omen„ – ze względu na wątek pary starców wyznających kult szatana.

dom diabla

Mnie gdzieś jeszcze świtał „Kiedy dzwoni nieznajomy”.

Akcja filmu rozwija się bardzo powoli. Reżyser kładzie ogromny nacisk na suspens i to taki w starym dobrym stylu. Przez większość filmu po prostu 'oczekujemy’ na to co się stanie, a oczekiwanie to jest na tyle przyjemne, że nie męczy ani nie nuży. Obserwujemy Samathe przechadzającą się po domu, badającą teren, tańczącą do muzyki ze starego kaseciaka, niby nic, a jednak cały czas gdzieś w tle wyczuwamy zagrożenie.

dom diabla

dom diabla

Pomysł na wątek przewodni filmu West zaczerpnął z zakorzenionego gdzieś w purytańskiej amerykańskiej świadomości przekonania, że większość popełnianych zbrodni jest dziełem wyznawców szatana. Dowodami na silne ukorzenienie tej myśli są kasowe sukcesy kolejnych produkcji poruszających wątki religijne.

Ti West nie stara się nas niczym zaskoczyć. Rozgrywa piłkę na własnym podwórku korzystając z tego co już było i zawsze się sprawdzało. Widać facet wyraźnie tęskni za złotym okresem filmów grozy i na powrót chce wprowadzić tą estetykę do współczesnego kina.

Moja ocena:

Straszność:7

Fabuła:6

Klimat:8

Napięcie:7

Zabawa:7

Walory techniczne:8

Aktorstwo:8

Zaskoczenie:4

Oryginalność:7

To coś:8

70/100

W skali brutalności: 4/10

Wynki konkursu

Wyniki konkursu z szalonymi kobietami!

Z okazji 8 marca ogłosiłam konkurs, w którym Waszym zadaniem było rozpoznanie słynnych szalonych kobiet z horrorów i thrillerów. Oto lista poprawnych odpowiedzi:


1. Mama z „Baby blues” (2008)

2. Baby Jane z „Co się zdarzyło Baby Jane (1962)

3. Anne Wilkes z „Misery” (1990)

4. Mandy Lane z „Wszyscy kochają Mandy Lane” (2006)

5. Mamusia z „Mamusia i tatuś” (2008)

6. Panna Giddens z „W kleszczach lęku” (1961)

7. Lola z „The Loved ones” (2009)

8. Minnie Castevet z „Dziecko Rosemary” (1964)

9. Veronica Ellen (Baby) Firefly z „Dom tysiąca trupów” (2003)

10. Holly Jones z „Labirynt” (2013)

11. Aileen Wuornos z „Monster” (2003)

12. Ida Smith z „Piekielny motel” (1980)

13. Kobieta z „Najście” (2007)

14. Anna z „Opętanie” (1980)

15. Pauline z „Chirurgiczna precyzja” (2012)

Cztery konkursowe nagrody ufundowane przez wydawnictwa SQN i Oficynka zostały rozlosowane spośród osób, które zgłosiły wszystkie poprawne odpowiedzi.

A zwycięzcami są:


Sylwester Kokowicz

Iwona Andrejczuk

Aneta Gawrońska

Kari5454


Zwycięzcom gratuluję wytrwałości, sprytu i fartu:)

Daj mi pacjenta a choroba się znajdzie sama

Surogat – Witold Tauman

surogat witold tauman

Pewnego dnia trzydziestoletni doktorant na uczelni zastaje pod swoim domem szpitalny ambulans. Facet nie uważa się za chorego, ale po namowach ciotki decyduje się na wizytę w szpitalu. Tam słyszy upiorną diagnozę: Jest pan nieuleczalnie chory. Tylko nadzieja i szpitalne kuracje mogą pana uratować.

Szybko przestałam mieć nadzieję na to, że  w przypadku „Surogata” będę obcować z normalną literaturą. Historia spisana, tak na dobrą sprawę nie wiadomo przez kogo, bowiem Witold Tauman to postać fikcyjna, jeden z bohaterów „Surogata”, ociera się o Sci-fi, choć sama chętniej wymieniłabym surrealizm.

W jednej chwili mężczyzna w sile wieku zostaje zamknięty w ogromnym gmachu, który wydaje się żyć własnym życiem. Słyszy o nieznanej chorobie, śmiertelnym Katarze, który go uśmierci jeśli pacjent nie będzie stosował się do wymogów lekarzy.

„O, tak. Nadzieja. Oczywiście. Nadzieja jest i zawsze będzie. O Nadziei musi pacjent koniecznie pamiętać, musi w nią wierzyć. Niech pan to sobie wbije do głowy: głęboka nadzieja i wiara do zdrowia potrzebna para. Jednak wiara wewnętrzna nie wystarczy. Ważniejsza jest zewnętrzna. Po stokroć ważniejsza. Niech pacjent wbije sobie do głowy, kto wiarę manifestuje ten lepiej się czuje. Kiedy ostatnio pacjent manifestował swoją wiarę? Czy poddawał się kuracjom?”

Od tej chwili biedny Franz stara odnaleźć się w szpitalnych realiach. Początkowo wyraża lekkie oburzenie, nieznaczny sprzeciw, ale szybko zostaje wciągnięty w szpitalne życie. Godzi się na bolesne kuracje, polegające w zasadzie na masochistycznych torturach nie mających żadnego zastosowania medycznego. To one mają zwrócić uwagę Dyrektora szpitala, a tylko osobista wizyta u niego może pomóc nieuleczanie chorym.

Ani przez moment nie zastanawia się np. nad swoimi objawami, a ściślej mówiąc ich braku. Nie zastanawia się dlaczego nikt nie opuszcza szpitala. Nie zastanawia się nad niczym, całkowicie skupiony na walce o wyzdrowienie. Czy z czymś Wam się to kojarzy? Mnie, osobiście od razu zaleciało „Procesem” Kafki.

Podobnie jak bohater tej książki nasz Franz – jeszcze to imię – całkowicie poddaje się sugestii z zewnątrz nie popartej żadnymi argumentami. Jeśli ktoś mówi, że jest chory to znaczy, że jest chory, jeśli ktoś mówi, że przebijanie palca igłą na wylot ma pomóc, to robi to bez sprzeciwu.

Czytałam „Proces” na tyle dawno, że nie pamiętam jego szczegółów, ale idę o zakład, że autor, kimkolwiek jest starał się stworzyć coś na kształt współczesnego „Procesu”. Z tym, że w „Surogacie” wykorzystał nie system prawno-karny lecz służbę zdrowia.

Niby książka jest pełna absurdów, ale czy rzeczywistość nie składa się właśnie z nich?  Czy przypadkiem autor nie opisał tego, co widział? Chociażby opisane zachowania lekarzy. Niektórzy pacjenci, aby zdążyć na wizyty przeprowadzali się ze swoich cel pod gabinety, a mimo to i tak słyszeli, że są spóźnienia i że swoją postawą marnują czas lekarzy.

Sami Doktorzy, wszyscy identyczni, wtłoczeni w ten sam wzór, czy wykrój cierpią na kompleks boga, zaś pacjentów traktują 'z małej litery’. Niczego nie tłumaczą, unikają konkretów, a gdy przyjrzeć im się z boku zachowują się jak debile i szaleńcy.

Być może nasz autor miał taki pogląd na służbę zdrowia, może szpital to tylko dobry symbol obrazujący funkcjonowanie świata, w którym, albo jesteś 'wybalonowanym’ Doktorem albo pacjentem.

Książka w pełni oddaje 'uroki’ systemów, w których zmuszeni są żyć ludzie. Żeby było zabawniej autor używa narracji drugoosobowej, byśmy mieli wrażenie, że pisze o nas.

Z pod pióra naszego  anonimowego autora wyjdą jeszcze dwie kolejne książki „Taktotu” i „Koncept nr 14” – nie powiem, szalenie jestem ciekawa do czego to wszytko zmierza. Do lektury zachęcam. Książka nietuzinkowa i oryginalna.

Moja ocena: 8/10

 

Za książkę dziękuję wydawnictwu Oficynka:

http://www.oficynka.pl/

Upadek Arkadii

The Village/ Osada (2004)

osada

Gdzieś w Stanie Pensylwania, pośród rozległych terenów leśnych leży polana i to na niej kwitnie życie osadników ze społeczności Edwarda Walkera. Kilkanaście domów umieszczonych z dala od cywilizacji chroni przed światem zewnętrznym leśna gęstwina, gdzie żyją okrutne stwory. 'Ci o których nie mówimy’ stanowią silną barierę dla tych, którzy z jakiś szlachetnych przyczyn zechcieliby opuścić osadę i udać się do Miast.

osada

Hermetyczna, odizolowana społeczność żyje jakby czas zatrzymał się dla nich na XIX wieku. Kobiety noszą skromne suknie do ziemi, mężczyźni są poważni i zasadniczy. Wszystkich członków tej społeczności łączy przysięga, by nigdy nie opuszczać osady, bo Miasta są siedzibą chciwości i deprawacji.

’Ojcowie założyciele’ zawierają pakt z 'Tymi, o których nie mówimy’, który dodatkowo wymusza trzymanie się z dala od linii drzew. Nadchodzi jednak dzień, w którym jeden z przedstawicieli społeczności musi przełamać lęk i niechęć i udać się do Miast po pomoc.

osada

M. Night Shyamalan to Hinduski reżyser, który zasłynął obrazem „Szósty zmysł„. „Osada” jest chyba jego ostatnim dobrym filmem, bo kolejne produkcje po niej nie zaskarbiły sobie sympatii widzów, czego dowodem mogą być liczne nominacje do Złotych Malin.

Mam pewne uprzedzenia wobec kina grozy z Indii. Nie ważne o czym jest film, twórcy z Bollywood zawsze umieszczają wstawkę z tańcem i śpiewem. Chyba nie ma większej zbrodni jaką można popełnić na horrorze. Szczęśliwie Shamalan zupełnie odcina się od rodzimej estetyki i zdecydowanie stawia na bardziej zachodnie techniki kręcenia filmów.

Oglądając „Szósty zmysł”, „Osadę”, czy nawet „Znaki” nie przyszło mi do głowy, że ich twórca mógłby teraz kręcić sobie jakieś „Monsunowe wesela”:) Facet ma doskonałe wyczucie klimatu grozy i dobre, a nawet bardzo dobre pomysły.

„Osada” bardzo rozczarowała filmowych krytyków, co poniekąd mnie nie dziwi. Widzowie reagowali różnie i z czasem „Osada” dorobiła się grona fanów, do których również ja jestem skłonna przystać.

Ten thriller ma w sobie wszytko, co może wynieść na piedestał film grozy:

Miejsce akcji, które zaskakuje 'innością’, jednocześnie jest to lokacja stworzona do budowania klimatu izolacji i tajemnicy.  Nieco groteskową, ale uzasadnioną w dalszej części fabuły,  wizję antybohaterów.

Świetne aktorstwo, gdzie na pierwszy plan – przynajmniej w moim odczuciu – wysuwa się Adrian Brody w roli upośledzonego  Noah’a.

osada

Sporo twistów fabularnych i ciekawą, zupełnie nie horrorową pointe. Rewelacyjną muzykę Jamesa Newtona Howarda do spółki ze zdjęciami Rogera Deains’a (Tak, tego od „Skazanych na Shawshank”), w których autor wykorzystuje stare europejskie chwyty (Scena z nożem) podobne klimatowi giallo. Ogólnie „Osada” jakoś dziwnie kojarzyła mi się ze starymi włoskimi horrorami, może to przez te żółte odzienia, może przez wolne tępo akcji, a może faktycznie 'coś’ jest w sposobie prowadzenia kamery:)

Paradoksalnie „Osada” jest także idealną ofiarą do tytułu  nieudanego thrillera. Świat przedstawiony w „Osadzie” jest jak najdalszy ode reali w jakich żyje współczesny widz. Trochę ciężko identyfikować się z grupą Amiszów gardzących łącznością ze światem.

osada

Dopiero gdy poznajemy motywacje „Ojców założycieli”, a na świat wychodzą brudne sekreciki, Osada wydaje się mniej oderwana od rzeczywistości. Drugim zarzutem względem fabuły może być to, że jest mocno przegadana.Akcja jest ślamazarna, a i wielbiciele jump scenek będą niepocieszeni. Wracając do potworów: jak wspomniałam ich postaci są nieco groteskowe, ale tu wszytko znajdzie swoje uzasadnienie. A jeśli wejdziemy w sprawę głębiej odkryjemy, że potwory ze swoją dziwaczną powierzchownością są personifikacją wszystkiego, przed czym uciekali osadnicy- chociażby kolor ich odzienia, krwista czerwień kojarzona z gwałtowną śmiercią, a także, byś może, rozpustą.

osada

Sama intryga stanowiąca oś fabuły wyraża, za pewne nie obcą wielu ludziom, tęsknotę za prostym życiem, ale czy na pewno chcemy żeby ktoś tą sielską wizję i marzenie o utopii skreślał jednym zdaniem w filmowym scenariuszu? – w tym momencie robi się przygnębiająco i nie każdemu to rozwiązanie musi się podobać.

W „Osadzie” można znaleźć wiele dobrego, jeśli nie potraktujemy jej tylko i wyłącznie jako film grozy. Jeśli zechcemy docenić starania twórcy w ukazaniu drugiego dna tej historii zapewne trafi do widza bardziej.

Moja ocena:

Straszność:7

Fabuła:8

Klimat:9

Napięcie:6

Zabawa:7

Walory techniczne:9

Aktorstwo:9

Zaskoczenie:8

Oryginalność:8

To coś:7

71/100

W skalali brutalności:0/10

Siła świadomości

Altered States (1980)

odmienne stany świadomości

„Odmienne stany świadomości”, horror naukowy, operujący elementami Sc-fi został wyreżyserowany na początku lat osiemdziesiątych przez Ken’a Russell’a. Obraz powstał w oparciu o powieść Paddy’ego Cayefsky’eja, który zasłynął jako pisarz, dramaturg i scenarzysta wielu nagradzanych filmów.

Fabuła horroru wykorzystuje bardzo popularnego, w zasadzie jednego z pierwszych, bohatera opowieści grozy: szalonego naukowca.

Owym naukowcem jest wybitnie inteligentny Eddie Jessup. Mężczyzna ma w sobie dużo z badacza o chłodnym analitycznym umyśle gotowym poświęcić wszytko dla dogłębnego zbadania wybranej dziedziny, ale także z filozofa, mistyka, bo temat jego badań ociera się o parapsychologię.

odmienne stany świadomości

Mówiąc w skrócie Eddie pragnie osiągnąć nieosiągalne na co dzień stany świadomości. W tym celu używa komory deprywacji sensorycznej (zbiornik wypełniony wodą, uniemożliwiający odbieranie sygnałów sensorycznych z zewnątrz) oraz halucynogennych środków, które mają dodatkowo 'rozpędzić’ jego świadomość. Początkowo Eddie nawiązuje kontakt z 'porzuconą’ po śmierci ojca, swoją religijną jaźnią. Widzi sceny nawiązujące do biblii.

odmienne stany świadomości

Z czasem po zafundowaniu sobie silniejszego draga, sprowadzonego prosto z meksykańskiej pustyni, osiąga to, o co mu chodziło.

Eddie wierzył w pamięć komórkową, która wg. jego teorii sprawie, że człowiek przechowuje w swoim umyślę pamięć wszystkich przodków- i nie chodzi mu tu o pradziadka, lecz najpierwotniejsze formy życia, które w procesie ewolucji stworzyły człowieka takiego, jakim jest obecnie.

Eddie, ku swej radości cofa się do czasów neandertalczyków mogąc obserwować ich codzienne życie. Z czasem jego świadomość robi skok wgłąb jednego z nich i od tej pory Eddie bywa… małpą – wiem, brzmi to śmiesznie, ale przypadek Eddiego jest jak najbardziej daleki od walorów rozrywkowych.

odmienne stany świadomości

W filmie usłyszymy wiele doniosłych, przygnębiających monologów, teorii naukowych i filozoficznych, prób wyjaśnienia 'prawdy’.

„Dotarłem do przerażających początków życia.To nicość, prosta, obrzydliwa nicość.

Najwyższą prawdą jest to, że nie ma najwyższej prawdy. Prawda jest przejściowa.”

odmienne stany świadomości

Po za tym, że jest to film o szalonym naukowcu, poruszający bardzo intrygujące kwestie, jest to obraz bardzo… hipisowski (?). Nie wiem, czy to właściwe określenie, ale właśnie ono rzuciło mi się na myśl w pierwszych momentach seansu. Może to kwestia filmowej muzyki i kostiumów aktorów, a może faktycznie Paddy przemycił tu historie o zgubnych skutkach ćpania.

Jakkolwiek by go interpretować to bardzo dobry, dopracowany obraz, choć jego poziom bywa nierówny. Są momenty słabsze, kiedy wieje nudą, są momenty przesadnie sentymentalne, jak finał, ale jest też ostra schizolska przejażdżka, gdzie przy użyciu efektów specjalnych mamy okazję uczestniczyć w wizjach naćpanego Eddiego.

odmienne stany świadomości

odmienne stany świadomości

Może nie osiągnęłam przez to odmiennego stanu świadomości :), ale jak na lata osiemdziesiąte technika sprawdziła się bardzo dobrze, a ja odebrałam to jako ukłon w stronę surrealizmu, czasem mrocznego czasem groteskowego. Doszukiwałam się w wizjach Eddiego drugie dna i powiem Wam, że koncepcje były ciekawe.

Dobry, wielowymiarowy film, który każdy może interpretować po swojemu.

Moja ocena:

Straszność:7

Fabuła:8

Klimat:9

Napięcie:6

Zaskoczenie:5

Zabawa:7

Walory techniczne:10

Aktorstwo:7

Oryginalność:10

To coś:8

70/100

W skali brutalności:2/10

Zło wróci i skrzywdzi tego głupca

In Fear/ Trwoga (2013)

trwoga

Lucy i Tom znają się zaledwie od dwóch tygodni. Kiełkuje między nimi uczucie toteż chłopak postanawia uświetnić ich maleńką rocznicę noclegiem w ekskluzywnym hotelu położonym na bezdrożach Irlandii. Droga do niego okazuje się drogą przez mękę i trwogę, bo wszystko wskazuje na to, że młodzi pobłądzili, albo co gorsza, ktoś, lub też coś perfidnie plącze ścieżki, po których podążają.

trwoga

Brytyjski thriller od pierwszych scen uwodzi klimatem. Obserwujemy 'smutne’, jak stwierdza Lucy, pola w drodze do miejsca, którego nie znają ani bohaterzy, ani widz. Krajobrazy Irlandii to wymarzone tło dla tego rodzaju obrazu, celującego w budowaniu nastroju.

trwoga

Między młodymi podróżnikami wyczuwamy widmowe napięcie. Sprawa dotyczy jakiegoś incydentu w pobliskim pubie. Widz może puścić wodze fantazji na temat enigmatycznego zajścia. Ja osobiście miałam swój trop.

Klimat tajemnicy i narastający niepokój są doskonale wyważone i powiem szczerze, że pierwsza połowa filmu budziła moje wielkie nadzieje.

Domyślałam się, że finał może nie być zbyt oryginalny, w końcu w horrorowym kinie drogi mamy z tego typu sytuacji w zasadzie dwa wyjścia. Jedno zaczerpnięte z produkcji typu „Zapach śmierci”, czy „Droga śmierci„, drugie zaś z „Autostopowicza„, czy „Smakosza„.

Jak teraz o tym myślę, to dochodzę do wniosku, że twórca obrazu zaprzepaścił potencjał swojej historii wybierając jakiś pokrętny nie do końca przemyślany półśrodek. Zwrot akcji w fabule nie przypadł mi do gustu i wolałabym by nasi bohaterzy dalej jeździli sobie bez sensu:)

trwoga

Nie jestem ani na tak, ani na nie dla tego filmu. Oceniając go najchętniej pokroiłabym go na dwie części z czego pierwszą wychwaliłabym pod niebiosa, a drugą dość dotkliwie skrytykowała.

Moja ocena:

Straszność:7

Fabuła:6

Klimat:9

Napięcie:7

Aktorstwo:6

Walory techniczne:7

Zabawa:7

Zaskoczenie:4

Oryginalność:5

To coś:6

64/100

W skali brutalności:1/10