Biblia Horroru

Ducha tanio sprzedam

Jak sprzedać nawiedzony dom – Grady Hendrix

Lousie po śmierci swoich rodziców jest zmuszona do powrotu do Charlson gdzie czeka na nią odziedziczony dom. Powrót jest o tyle trudny, że kobieta musi zmierzyć się nie tylko ze wspomnieniami o zmarłych, ale i dość do porozumienia ze swoim cokolwiek niepoważnym bratem, Markiem. To co wydaje się być największym problem szybko traci na aktualności w obliczu nowych odkryć jakich rodzeństwo dokona w znanym im przecież domu.

Gady Hendrix niesforne dziecię horroru tym razem bierze na warsztat sprany i wyeksploatowany do granic możliwości motyw nawiedzonego domu i nawiedzonej zabawki. Robi z nim cuda, jak to ma w zwyczaju. Grozę przełamuje groteska, napięcie rozładowuje humor, a specyficzne podejście do całej problematyki posiadania nawiedzonego domu wnosi spory powiew świeżości.

Podobnie jak w innych powieściach autora bardzo istotna sprawą są tu wątki obyczajowe, dokładne przyjrzenie się kolejom losu, które doprowadziły bohaterów do sytuacji stanowiącej punkt startowy właściwej akcji. Tak też jest w przypadku “Jak sprzedać nawiedzony dom”. Sprzedając dom jego właściciele muszą sprzedać potencjalnym kupcom wiję szczęśliwego życia w tych właśnie murach. Trzeba więc wszystko wyremontować, odmalować, zrobić na błysk, a przede wszystkim pozbyć się dzikich lokatorów. Tu właśnie na arenę wkracza motyw rodzinnych tajemnic i okazja by dowiedzieć się dlaczego matka rodzeństwa miała taką obsesję na punkcie lalek. Odwzajemnioną obsesję, jak się okazuje.

Jest to przyjemna lektura, raczej nikogo nie wystraszy, bo autor ma zbyt dużo dystansu do tematyki o której pisze, żeby siać spustoszenie w umysłach budzić grozę. Nie mniej jej walory rozrywkowe są warte uwagi.

Moja ocena: 7/10

Współpraca Zysk i s-ka

Krąg zaklęty

Mandala (2023)

Od śmierci męża Łucja samotnie wychowuje syna, Wiktora. Zajmuje się jego rehabilitacją i stara się koić tęsknotę za tatą. Nie jest to jednak proste, bo wciąż żywe wspomnienia tragedii domagają się uzewnętrznienia.

Krótko, bo to to krótki film. Sposobność jego obejrzenia nadarzyła się przy okazji debiutu naszego rodzimego twórcy Mikołaja Janika na festiwalu New York New Filmmakers. “Mandala” to 25minutowy short nakręcony jako film dyplomowy. Utrzymany w klimacie mystery thrillera, grozy psychologicznej i przede wszystkim nowej fali horroru. Bardzo kameralne dzieło, o skondensowanej treści zogniskowanej wokół motywu żałoby, poczucia winy, swego rodzaju zaklętego kręgu z którego nie sposób się wydostać.

Film powstawał na przestrzeni półtora roku i nie jest to dzieło za którym stoją duże pieniądze i duże studio filmowe. W teatrze dwóch aktorów, w porywach do trzech jeśli doliczymy widmo przeszłości, wszystkie emocje brzmią czytelnie. Właściwie one są treścią, bo scenariusz nie używa komunikatów wprost. Nastrój przejmuje chłodem i choć perspektywa zamarznięcia powinna być już odległym wspomnieniem to coś nadal mrozi krew w żyłach.

Scenariusz posługuje się symbolami, chociażby rysunek tytułowej Mandali, ale są one bardo czytelne i nikt nie powinien mieć problemu z ich zrozumieniem. Poziom warsztatu aktorskiego zupełnie nie kojarzy się z kinem niskobudżetowym. Podobnie inne kwestie techniczne: oświetlenie, dźwięk (bolączka większości polskich produkcji) i muzyka: świetna, klimatyczna, nie nachalna. Jak na krótką produkcję znajdziemy tu sporo grozowych akcentów, scen z dobrze zbudowanym suspensem wokół niepozornej dziecięcej konstrukcji na środku salonu. Mnie się to bardzo podoba, będę wypatrywać rozwinięcia.

Moja ocena: 8/10

Film można obejrzeć: Link

Sztuka patrzenia

Angustia/ Udręka (1987)

Fanka filmów grozy Linda wraz ze swoją przyjaciółką Patty udaje się do kina na seans z horrorem “The Mommy”. Podczas gdy Linda miło spędza czas przed ekranem Patty popada w coraz większe przerażenie. Czy to wpływ filmu czy coś więcej? “The Mommy” opowiada historię Johna Pressmana, samotnego asystenta okulisty, cierpiącego na postępującą utratę wzroku mieszkającego z upiorną matką, Alice. Kobieta posiada mesmeryczne zdolności, potrafi silnie wpłynąć na syna i robi to czyniąc z niego obłąkanego mordercę.

“Udręka” Bigasa Luny, katalońskiego reżysera, malarza i grafika to jeden z ciekawszych filmów lat ’80. Poniekąd wpisuje się w modną wówczas konwencję slashera, ale stosuje przy tym cokolwiek niecodzienny wybieg i estetykę, która zwróciła uwagę tak zwykłych widzów jak i krytyków filmowych.

Mamy tu do czynienia z koncepcją filmu w filmie, opowieści w opowieści, dwóch fabuł w jednej. Nie dowiadujemy się o tym od razu. Początek seansu poświęcamy na śledzenie “The Mommy”, jednak w pewnym momencie świat przedstawiony ulega rozszczepieniu i dowiadujemy się, że nie oglądamy tego filmu sami. Widzimy Lindę i Patty i innych widzów. Obserwujemy jak oglądana fabuła ‘wnika’ w widza. Widzimy skutki hipnotycznej sesji jakiej poddawany jest John, ale też Patty i… ktoś jeszcze. Patty zdjęta przerażeniem jest przekonana, że bodaj za moment podziali los ofiar Johna. Wszystko za sprawą intensywności i sugestywności oglądanego obrazu. Możemy to potraktować jako wstęp do dyskusji o wpływie jaki brutalność kina może mieć na potencjalnego widza, albo po prosu cieszyć się ofertą dwóch horrorów w jednym.

Są filmy posiadające zdolność wyjątkowego wpływania na odbiorcę, dekonstruowania jego kruchej psychiki, poddawania w wątpliwość rzeczywistości. Taki właśnie wpływ posiada “The Mommy”, taki wpływ wywiera “Udręka”. Obserwowanie kolejnych scen przekłada się na rosnący dyskomfort. Niezdefiniowane zagrożenie, klaustrofobiczna atmosfera sali kinowej i wreszcie niezwykle żywe i graniczne przeżycia Patty podbijają poziom niepokoju. Napięcie cały czas rośnie, a my jesteśmy wręcz bombardowani kolejnymi psychodelicznym ekspozycjami. Nie mamy tu do czynienia z makabrą w dosłownym rozumieniu, ale chirurgiczna precyzja kolejnych ujęć daje nam wrażenie, że jesteśmy nie tylko świadkami a uczestnikami wydarzeń. Świetne kino.

Moja ocena:

Straszność: 3

Fabuła:8

Klimat:9

Napięcie:8

Zaskoczenie: 7

Zabawa:8

Walory techniczne: 9

Aktorstwo:8

Oryginalność: 8

To coś: 8

76/100

W skali brutalności: 1/10

Obiecaj mi niebo

Spowiedź scjentologa – Mike Rinder

Jeśli chcesz zdobyć człowieka obiecaj mu Eden. Sprawdza się od zarania dziejów. Nie ważne jak piramidalne bzdury będziesz sprzedawać, obiecując ludziom niebo, dajesz im siłę, której potrzebują by przetrwać. Freud nazywał religię społeczną nerwicą i coś w tym jest, bo każda wiara bazuje na lęku. Podsyca go, ale też stara się koić, oczywiście pod pewnymi warunkami. Nic za darmo.

Scjentologia nigdy nie była moim szczególnym obiektem zainteresowania, jako taka, ale z podziwem obserwowałam, co jest zdolna wyprawiać z ludźmi. I jedną z takich osób jest Mike Rider, niegdysiejszy prominent w organach organizacji scjentologicznej. Od dziecka przesiąknięty ideologią, od nastoletniości związany kontraktem na ‘miliard lat’. Mike miał okazję “uczyć się” od samego guru, Hubbarda, który można powiedzieć, był właściwym człowiekiem na właściwym miejscu. Jak to możliwe, że pisarz fantasty stał się niemal mesjaszem? Niepojęte. To tylko dowidzi temu, że człowiek jest w gruncie rzeczy urządzeniem łatwym w obsłudze.

Mike po wielu latach wyswobodził się z więzów sekty. Uciekł, bo inaczej tego nazwać nie można. Zostawił wszystko za sobą, włącznie z własnymi dziećmi, nadal będącymi członkami kościoła. Jego opowieść jest wstrząsająca. Skala tego przekrętu jest kolosalna, a metodyka działania podchodzi pod całą serię paragrafów. Manipulacja osiąga tu poziom sufitowy, choć oparta jest na w gruncie rzeczy prostej ludzkiej potrzebie, potrzebie bycia wyjątkowym. Sekta wymaga absolutnego posłuszeństwa i podporządkowania. Za wszystkim stoi korupcja i miliardy dolarów przychodu. Idea zbawienia wiąże się tu ściśle z procesem samodoskonalenia. A owo doskonalenie wymaga, naprawdę ogromnych poświęceń.

To doprawdy szokująca lektura i nawet jeśli macie już pewne pojęcie na temat scjentologii, zaręczam, że to co przeczytacie wyrwie Was z butów.

Moja ocena: 8/10

Współpraca Wydawnictwo Znak

Kocha, lubi, morduje, czyli o miłości w kinie grozy

Kocha lubi morduje, czyli o miłości w kinie grozy

Eros i Thanatos, dwie zupełnie sprzeczne energie, nie wiedzieć czemu, lubią występować w tandemie. Najsłynniejszym piewcą miłości naznaczonej śmiercią jest oczywiście Poe, ale jego sympatia do łączenia obydwu wątków wcale nie jest odosobniona.

Nie wiem jak Wy, ale osobiście wzdrygam się przed pchaniem wątków romantycznych do filmów grozy. Łatwo tu przegiąć, przesłodzić. I nic, absolutnie nic mnie tak nie wkurwia, jak wkładanie w usta bohaterów miłosnych pieśni w kluczowych momentach fabuły. Trzeba ratować dupę, przed demonem/mordercą/potworem, ale najpierw chwyćmy się za ręce i zanućmy love me tender. Żenada. Nie da się jednak ukryć, że motyw miłości w stosownie podanej formie może być motorem napędowym grozowej akcji. Gdyby nie było miłości, nie byłoby śmierci i z okazji walentynek o takich filmach Wam opowiem.

Jednym z moich ulubionych filmów nowej fali horroru jest “Midsommar”. Choć nikt nie śmie nazwać go horrorem romantycznym, to właśnie motyw uczucia Dani do Christiana przysporzy widzowi najwięcej emocji. Albo raczej finał owego uczucia – niecodzienny. Mamy tu do czynienia z nieodwzajemnioną miłością i ze zdradą, za którą piękna i zimna jak szwedzki poranek królowa maja wymierzy najwyższą karę. Ta konkretna scena stanowi swoiste khatarsis dla wszystkich zranionych i oszukanych.

Podobnie istotny okazuje się motyw miłości – i znowu – zdrady w “Zejściu” z 2005. Dwie przyjaciółki i jeden mąż. W warunkach gdzie wspólna walka o przetrwanie powinna być priorytetem ‘mała’ zadra sprawia, że sprawna i przydatna w owej walce Juno zostaje porzucona przez Sarę na pewną śmierć. Cóż, może zginę, ale ta suka zdradziecka też.

Z bardzo ciekawie ujętym motywem miłość – zdrada mamy do czynienia w thrillerze “La cara oculta”. Belen jest tak silnie zmotywowana do przetestowania uczucia swojego partnera, że postanawia sfingować swoje odejście. Nie odchodzi jednak tylko ze szczelnego bunkra wypatrzonego w weneckie lustro obserwuje poczynania swojego ukochanego w ich wspólnym domu. Czy, aby jest wystarczają zrozpaczony? Czy będzie próbował ją odzyskać? A tu psikus. Gorąco zachęcam, do seansu of course, nie do kopiowania pomysłu Belen.

Jak widać wzniosłe uczucie miłości może doprowadzić do rozpętania najgorszych instynktów i na tych też często gęsto bazuje kino grozy. O miłosnym spętaniu traktuje na ten przykład “Opętanie” Żuławskiego. Bohater odkrywa zdradę małżonki i wokół tego wydarzenia narasta cała surrealistyczna poetyka. Kochanek staje się potworem niewolącym niewiastę. Czy faktycznie piękna Anna ulubowała sobie kopulacje ze stworem, czy to tylko projekcja zdradzonego męża? Nie mnie rozstrzygać, ale zaręczam, że tego co tam zobaczycie odzobaczyć się nie da.

Zbrodnia w imię miłości nosi imię Elizabeth i prowadzi nas do ciemnego bunkra. “Bunkier” można określić teen thrillerem, bo rzecz się dzieje w świecie nastolatków, no ale gdzie jak nie tam krańcowe uczucia krzyczą najgłośniej? Liz postanawia zaaranżować sytuację, w której zdobędzie serce Mike’a. Zamiast jednak zaprosić go na lody, tudzież loda, Liz ogarnia dziurę w ziemi i tam organizuje przyjecie na dwie pary. I choćby mieli tam zdechnąć z głodu to nie wypuści go póki się w niej nie zakocha. Brzmi jak plan, co nie?

Podobnie silnym uczuciem do niejakiego Danny’ego zapałała Evelyn w “Zagraj dla mnie Misty”, film raczej mało znany, reżyserski debiut Estwooda, nie mniej jednak warto uwagi ze względu na wspaniały obraz miłosnej obsesji.

Zdecydowanie świeższy i znowóż rozgrywający się świecie niedorostków “Loved ones” funduje widzowi podobne przemyślenia: kobieta zakochana nie ma nad sobą pana, piekło nie zna takiej furii w jaką wpada wzgardzona kobieta i tak dalej i tak dalej. Nie wiem czemu postawiłam akurat na kobiece antagonistki, wszak filmów gdzie to facet posuwa się zdecydowanie za daleko by zdobyć serce, lub chociaż ciało, wybranki jest zdecydowanie więcej. Wydaje mi się jednak, że nie mają oni tyle polu i finezji co płeć piękna.

Na dalekim wschodzie, w kulturze Azji, choć mogłoby się wydawać, miłosne rozgrywki mają w sobie więcej ogłady wykwitło kilka filmów, które spokojnie mogę polecić. “Gra wstępna” jest tu świetnym przykładem, na to jak szajbnięta może być niepozorna młoda dziewczyna. O krok od zaręczyn funduje swojemu wybrankowi taką randkę że spokojnie możemy tu mówić o festiwalu gore. Coś dla amatorów drastycznych scen.

Miłosne przysięgi są zwykle ograniczone barierą śmierci: póki śmierć nas nie rozłączy, ale co gdy rozłączy? Bohater filmu “Buio omega” (1977) ma na to własny pomysł i nie zamierza rezygnować towarzystwa ukochanej z tylko dla tego że umarła. Nie jest to wizja przyjemna dla oka, ale jeśli takie nekromanckie romanse Was nie odrzucają to warto zerknąć, mocna jazda.

Duchy snujące się po ziemi w ślad po ukochanych to również warte wspomnienia zagadnienie. Tu szczególnie polecam “Shuttera”, gdzie nie dość, że wzgardzona to jeszcze martwa, dziewczyna skutecznie ‘uwieszsza się’ – dosłownie- na dawnym kochanku. No cóż, jeden zero dla thanatosa. Bardzo przygnębiający obraz miłości utraconej mamy w “A ghost story”. Strasznie może nie jest, ale zdecydowanie niepokojąco i bardzo emocjonalnie.

Postać martwego kochanka znajdziemy też w klasyce jak “Dracula” , czy innych filmach wampirycznych (“Tylko kochankowie przeżyją”, małoletnia miłość z “Pozwól mi wejść”).

Bez trudu znajdziemy też przykłady ofiar nierozsądnych miłosnych wyborów. Niesamowity obraz miłosnej manipulacji występuje chociażby w “Wskrzeszeniu”, czy “Pollen”. Tu uczucie jest swego rodzaju zapalnikiem. Źle ulokowana miłość i masz przechlapane.

Toksyczne relacje zawsze na topie. Przekonała się o tym chociażby bohaterka “Miesiąca miodowego”, czy “Gry Geralda”. Pary w horrorach spotykamy z resztą bardzo często i nie zawsze jedno z nich musi być mniej lub bardziej wykolejone. Wówczas główny filmowy pojedynek nie jest walką z partnerem, lecz wspólną walką przeciw komuś. Tu najbardziej klasycznym rozwiązaniem fabularnym jest ‘zakochani spotykają…” mordercę/ potwora/ ducha. Nie ma z czym zaszaleć w takich przypadkach i zwykle ograniczamy się do obserwowania jak jedno próbuje bezskutecznie ratować drugie. Niestety płynąca z tego refleksja jest taka, że żarliwe uczucie bardziej przeszkadza niż pomaga, bo podczas, gdy moglibyśmy dawno ocalić własne cztery litery prawo miłości nakazuje jeszcze zawrócić po obiekt miłości. Ten zwykle jest nieporadny i robi wszystko by owe ratowanie utrudnić. Razem się uratujemy, lub razem zginiemy. To właśnie tego typu produkcjom najczęściej dolega przesłodzenie. Słodko pierdzące tony w jakie uderza scenariusz w kluczowych momentach nieodmiennie przyprawia mnie o ciary żenady. Dużo łatwiej przełknąć mi narracje, w której kryzys zagrożenia życia prowadzi do awantury i wzajemnego obwiniania się o zaistniałą sytuację. Nie spotkałam np. mordercy w lesie, ale mój osobisty mąż nigdy nie usłyszał ode mnie tyle bluzgów co w czasie wspólnego schodzenia z Zawratu w czasie burzy.

Wisienką na torcie i również dość klasycznym fabularnym rozwiązaniem jest sytuacja, w której- najczęściej – kobieta orientuje się, że jej ukochany srogo narozrabiał i po latach wspólnego życia zaczyna życzyć jej wszystkiego złego – bo to akurat najbardziej mu się opłaca. Tu mamy chociażby dwie fabuły od Iry Levina – Powieści ii ich ekranizacje – “Żony ze Stepford”, czy “Dziecko Rosemary”. W obydwu mężowie okazują się krańcowymi skurwolami, których kobiety kończą bardzo źle. Joanna zostaje wymieniona na robota, a Rosemary robi za inkubator dla szatańskiego dziecięcia. Niefajnie. To nie tylko dobre kino grozy, ale też mądre opowieści o męskim szowinizmie i kobiecej naiwności. Przykra niespodzianka spotyka też bohaterkę “Co kryje prawda” i serio podobne przykłady można by mnożyć.

Refleksja jest jedna – nie ma śmierci bez miłości. Zachęcam Was do podrzucania swoich propozycji tytułów kina grozy z ciekawym wątkiem romantycznym. I szczęśliwych walentynek of course, tylko nie pozabijajcie się z tej miłości.

Siedemnaście – powieść

Maciek

Maciek zjawił się pod kamienicą, gdzie mieściła się redakcja, punktualnie o 6:50. Cieć noszący dumne miano portiera wpuścił go do środka z wybiciem godziny 7.00. Maciej przesiedział długie czterdzieści minut na schodach prowadzących na piętro, gdzie mieścił się gabinet naczelnego. Na kolanach trzymał teczkę w kolorze intensywnego seledynu. Od czasu do czasu gładził ją obiema dłońmi, przejeżdżał palcami po konturach. Pieścił swój cenny skarb.

Od dawna szukał tematu, który zadowoliłby szefa i jednocześnie nie stanowił ujmy dla jego dziennikarskiej pasji. Nie chciał pisać o akcjach ratowniczych sławiących strażaków, czy lekarzy, nie chciał pisać o przekrętach polityków, czy o nowej diecie aktorek. Na to był największy popyt i tego oczekiwał naczelny. Maciek miał jednak swoich własnych bohaterów. Od dawna marzył o przeprowadzeniu wywiadu z mordercą. Ciekawiło go skrzywienie w ludzkiej naturze, wszystko co ciemne i mroczne. Po dobry materiał był gotowy zejść na samo dno piekła.

Namiętnie czytał wszelkie biografie i reportaże dotyczące najsłynniejszych seryjnych zabójców. Największy urodzaj takich osobników był za oceanem, jednak w Polsce, szczególnie w czasach PRL wykwitło kilka ciekawych okazów. Maciej uparcie grzebał w trudno dostępnych i zmanipulowanych przez ówczesne władze materiałach. Stworzył kilka autorskich teorii spiskowych, pod kilkoma cudzymi się podpisał. W zasadzie żaden z owych znanych panów nie zaskarbił sobie serca Maćka. Był rozczarowany. Czekał na swojego bohatera.

Teraz trzymał go na kolanach zamkniętego w zielonej teczce.

Redaktor naczelny, Adam Pawicki drobnym truchtem pokonywał schody. Odgłos, jaki wydawały jego pantofle w zetknięciu ze stopniami wyrwały Macka z zamyślenia. Stanął na baczność, usta rozdziawił w uśmiechu ukazując dwa rzędy białych zębów. Szef rzucił mu przelotnej spojrzenie. Nie zwykł mówić dzień dobry, swoim szeregowym. Nawet odpowiedź na pozdrowienie ciężko przechodziło mu przez gardło, jakby nie wierzył, że jakikolwiek dzień może być dobry. Maciek wślizgnął się go gabinetu w ślad za nim cudem unikając przytrzaśnięcia przez drzwi. Naczelny rzucił torbę na biurko, uchylił okno i wsparty plecami o parapet splótł na piersi ręce.

– No co tam masz? – Spytał, zaś jego mina mówiła „Bierzesz mnie za kogoś kto nie ma tego w dupie”.

Maciek jednym susem pokonał odległość dzielącą go od biurka szefa. Złożył na nim teczkę, którą otworzył w locie między punktem A, a punktem B. Ze środka wyjrzała twarz. Czarno biały wizerunek odbity na ksero. Pod nim kilka stronic nadrukowanych dużą czcionką.

– To nowy lokator powiatowego aresztu śledczego. Nazywa się Albert Dunaj. Zabił troje ludzi. Ma tylko siedemnaście lat, będzie sądzony jak dorosły. – Maciek wyrzucił z siebie tę informację jednym ciągiem, bez znaków przystankowych i przerwy na zrobienie wdechu. Bał się, że naczelny przerwie mu w półsłowa i nie da szansy dokończyć.

– I co mam z tym zrobić? – powiedział, jakby dla kontrastu bardzo powoli, szef

– Proszę o zaakceptowanie tematu – Szybko odpowiedział Maciej.

– Czemu nie słyszałem o tej sprawie? – redaktor zerknął na przyniesione przez młodego materiały.

– Bo to świeża sprawa, a podejrzany nie jest szczególnie rozmowny. – Szybko odparł młody dziennikarz

– W takim razie, jak zamierzasz go skłonić do rozmowy? – Naczelny nie chciał przyznać sam przed sobą, że brawura młodego praktykanta zaskoczyła go. Nie lubił być zaskakiwany. To on zaskakiwał każdego dnia swoich czytelników, wygrzebując spod ziemi piramidalne bzdury i z pierdnięcia robiąc sensacje XX wieku.

– Chcę spróbować – Maciek powiedział to bardzo spokojnie.

– Okej, rób co chcesz, ale wątpię by ktokolwiek dopuścił Cię do niego. Mówisz, że gdzie on siedzi?

Maciek wskazał palcem na konkretny fragment dokumentu leżącego na biurku szefa. Pawicki uśmiechnął się pod nosem:

– Więc jak zamierzasz tam wejść? Będziesz go nawoływał zza muru, czy…

– Mój ojciec … jest w stanie to załatwić … – Maciek powiedział to bardzo cicho, przez zaciśnięte zęby.

– Twój ojciec? – Parsknął pogardliwie Pawicki – Ten stary… – Znacząco odchrząknął – ma teraz za krótkie ręce nawet na powiatowy areszt. Chyba nie wie, że w tym kraju zaszły pewne zmiany – Maciek poczuł się jak pet dogaszony butem na dworcu. Posępnie milczał, bo co miał powiedzieć? Pawicki tylko uśmiechał się pod nosem zerkając to na Maćka, to na leżący przed sobą dokument – Ja to załatwię – Powiedział w końcu – Po weekendzie przynieś wstępny szkic artykułu. Zdjęcia będą mile widziane – Dodał sarkastycznie – A teraz spierdalaj, muszę zadzwonić.

Maciek posłusznie opuścił gabinet. W obecności szefa garbił się i spuszczał wzrok. Nienawidził w sobie tej służalczej maniery, która uruchamiała się za każdym razem gdy spotykał swojego Pana i Władce. Każdego wieczoru przed snem wyobrażał sobie, że wypnie dumnie pierś, spojrzy mu w oczy i powie mu co sądzi o jego północnokoreańskim modelu zarządzania gazetą.

Teraz opuściwszy gabinet poczuł, że jego plecy się prostują. Płuca nabierają więcej powietrza. Na twarz występują wypieki ekscytacji. Maciek poczuł się jak młody lew przed pierwszą walką o władzę w stadzie. Miał poparcie szefa, był uzbrojony w intelekt i ostrość własnej percepcji ostrzejszej, niż kły i pazury. Na drodze do hegemonii w stadzie stal mu tylko samotny drapieżnik uwięziony w klatce.

[Czytaj dalej na Wattpad …]