Top

Biblia Horroru

Na początku był lęk...

Thriller

Stagnacja

Static (2012)

Static recenzja

Małżeństwo Jonathana i Addie przechodzi kryzys po śmierci ich synka.Pewnego dnia w ich domu na odludziu, którego swoja drogą od dawna już nie opuszczają zjawia się młoda dziewczyna, Rachel podająca się za ich sąsiadkę. Dziewczyna opowiada o grupie osób w maskach, którzy ją zaatakowali. Mimo sprzeciwów małżonki Jonatan postanawia udzielić Rachel schronienia. Wkrótce sprawcy ataku na Rachel zjawiają się w domu małżeństwa.

Static recenzja

Tytuł „Static” doskonale pasuje do tego filmu. Jest ślamazarny, ospały, wydaje się, że nic tu się nie dzieje.Odnosi się on jednak nie tylko do formy, ale i do treści filmu.

Sytuacja zagrożenia we własny domu typowa dla nurtu home invasion podsycana jest podejrzeniami Addie względem Rachel. Reżyser chciał zwrócić uwagę widza na tę postać. Zjawia się nie wiadomo skąd, zaraz za nią pojawia się zgraja dziwnych typów. Wniosek na temat tego wątku nasuwa się sam.

Static recenzja

Tu widz może pomyśleć, że już wszytko wie, dlatego kiedy nasi bohaterowie krążą przerażeni po domu, w oknach pojawiają się cienie potencjalnych oprawców, jakoś nie budzi to większego napięcia. Troszkę się nudzimy czekając na finał, który już, wydaje się, przewidzieliśmy. 

W miedzy czasie możemy podziwiać całkiem niezłe ujęcia, jesteśmy oprowadzani po domu, w którym jak sądzimy lada chwila zdarzy się jakaś masakra.

Masakry nie będzie, bo nie oto w tym wszystkim chodzi. Ha!

Niewiele tu mogę zdradzić, bo finał tej zagadki jest najmocniejszym punktem filmu i gdyby nie ten zwrot akcji nie można by było uznać tego filmu za wartościowy.

Wątpię, żeby kto ktokolwiek domyślił się, co tu jest na rzeczy, bo trop z pod znaku włamywaczy za bardzo tu dominuje. To największy plus tej produkcji- umie wyprowadzić w pole.

Static recenzja

Jest to film dla ludzi cierpliwych, którym nie przeszkadza stagnacja. W roli Rachel mamy z resztą Sarę Paxton, która już w jednym tego typu filmie zagrała, mam tu na myśli „Zajazd pod duchem„, o którym można powiedzieć wiele z wyjątkiem tego, że dużo tam się dzieje.

Fani wartkiej akcji, przemocy, duchów wyskakujących z szaf  nie mają tu czego szukać, bo to taki film zwyczajnie ich znudzi.

Film oryginalny, wyróżniający się, ale szerszej publiczności raczej nie uszczęśliwi.

Moja ocena:

Straszność:6

Fabuła:7

Napięcie:6

Klimat:8

Zaskoczenie:9

Aktorstwo:7

Walory techniczne:7

Zabawa:5

Oryginalność:7

To coś:6

68/100

W skali brutalności:1/10

Wszystko dla zemsty

Breaking the girls (2012)

breaking the girls recenzj

Sara, studentka prawa traci pracę, stypendium i mieszkanie na kampusie, gdy zazdrosna koleżanka oskarża ją o kradzież. Podłamana dziewczyna pewnego wieczora poznaje szaloną lesbijkę Alex. Nawiązują romans. Alex jest przekonana, że to coś więcej i planuje wcielić w życie plan mający usunąć z ich drogi do szczęścia wszystkie przeszkody. Pierwsza na liście jest zazdrosna Brookie, później macocha Alex, Nina.

breaking the girls recenzj

Reżyserką filmu jest znana głównie z produkcji seriali, Jamie Babbit.

Konstrukcja fabuły thrillera do złudzenia przypomina mniej efektowną wersję „Wild things”, czy też bliskiego krewniaka „Zabij dla mnie„.

Film wygląda dosyć amatorsko pod kątem realizacji. Aktorstwo słabe, szczególnie tłustowłosa, 'męska’, Agnes Bruckner, średnio pasująca do roli rozchwytywanej przez obydwie płcie piękności, Sary. Jeśli nazwę ją drewnem to nie przesadzę.

breaking the girls recenzj

Intryga jest dość nieźle ułożona choć na pierwszy rzut oka, brakuje tu konkretnej puenty.

SPOILER: Bo niby czemu Nina miała wrabiać ukochaną w morderstwo? Mnie osobiście wydaje się, że cały czas chodziło o Davida, który był także ojczymem Sary i Niny, i uśmiercił dla kasy ich matkę. KONIEC SPOILERA.

Nie szczególnie jednak przypadł mi do gustu. Bardzo rzucają się w oczy podobieństwa do innych produkcji i słabe aktorstwo. Plus za 'dobre chęci’ i niezłą muzykę.

Moja ocena:

Straszność:3

Fabuła:7

Napięcie:6

Klimat:3

Zaskoczenie:7

Zabawa:5

Aktorstwo:5

Walory techniczne:5

Oryginalność:4

To coś:5

50/100

W skali brutalności: 1/10

Pogrzebane w śniegu

The Dyatlov Pass Incident/ Tragedia na przełęczy Dyatlova (2013)

tragedia na przełęczy dyatlova

Grupa amerykańskich studentów, postanawia zbadać, jak dotąd niewyjaśnioną tragedię jaka wydarzyła się w górach Ural w 1959 roku. W tym celu udają się do Rosji, by przebyć dokładnie tę sama górską trasę, którą wiele lat temu odwiedzili młodzi Rosjanie.

tragedia na przełęczy dyatlova

Renny Harlin, nominowany do nagrody Saturna za czwartą część przygód Freddiego Krugera, a także nominowany do złotej maliny za „Egzorcystę – początek” postanowił przedstawić w formie paradokumentu historię młodych badaczy, których bardzo interesują przyczyny śmierci dziewięciorga członków wyprawy Dyatlova.

tragedia na przełęczy dyatlova

Wspomniana historia z końca lat 50 wydarzyła się na prawdę, a przyczyn tejże tragedii do tej pory nie stwierdzono.

Dlaczego grupa dość doświadczonych wspinaczy narobiła tyle głupot, które finalnie skończyły się dla nich zgonem?

tragedia na przełęczy dyatlova

W okół tej historii kłębi się wiele pytań. W filmie „Tragedia na przełęczy…” przedstawiono większość z nich: Lawina, obcy, władze ZSRR, nawet potwory górskie typu Yeti.

Debiutujący scenarzysta połączył wszystko w całość, wyłożył własny związek przyczynowo skutkowy między poszczególnymi aspektami sprawy: pomarańczowe rozbłyski na niebie, rozebrani wspinacze przy minus trzydziestu stopniach, porzucenie obozu, silne napromieniowanie jednego z nich etc.

Połączył to na tyle sprawnie i nie 'na siłę’, że wyszła z tego całkiem wiarygodna wersja wydarzeń. Nie obeszło się bez wątku dość niestworzonego i zaskakującego, który jednak przypadł mi do gustu.

tragedia na przełęczy dyatlova

Nie przepadam za paradokumentami, ich formuła w ogóle mnie nie przekonuje i to mi w filmie przeszkadzało. Historia jest jednak na tyle wciągająca, że myślę, warto jej poświęcić trochę czasu.

Moja ocena:

Straszność:4

Fabuła:8

Klimat:7

Napięcie:6

Zaskoczenie:8

Walory techniczne:5

Zabawa:7

Aktorstwo:5

Oryginalność:7

To coś:7

64/100

W skali brutalności: 3/10

Rzeczy, których nie powinno tu być

Red Lights (2012)

red lights recenzja

Margaret jest doktorem psychologii, która wraz ze swoim asystentem, doktorem fizyki, Tomem, zajmuje się zagadnieniami z zakresu parapsychologii. Nie jest jednak łowczynią duchów, lecz podobnie jak Florence z „Szeptów” jest twardą sceptyczką a jej główną misją jest demaskowanie fałszywych spirytystów, medium etc. Jej największym przeciwnikiem jest niejaki Simon Silver. Niewidomy gość, który jest jasnowidzem, posiada zdolności telekinetyczne, telepatyczne, a także potrafi porozumiewać się z duchami.

Tom, asystent Margaret koniecznie pragnie zdemaskować Silvera, mimo protestów ze strony swojej szefowej.

red lights recenzja

„Red lights” mimo iż jest produkcją anglojęzyczną, pełną gwiazd Hollywood (Robert DeNiro, Sigourney Weaver, Callian Murphy) jest dziełem hiszpańskiego reżysera, który nakręcił takie obrazy jak „Apartament 143„, czy „Pogrzebany”. Powiem szczerze, że hiszpański duch grozy jest tu niemal niewyczuwalny, ale nie można obrazowi mimo wszytko odmówić klimatu.

Scenariusz thrillera jest inteligentny, ale nie wiem, czy w swoim głównym założeniu odkrywczy? W każdym filmie grozy, w którym wprowadza się na scenę sceptyka, który za nic w świecie nie wierzy w zjawiska nadprzyrodzone finalnie musi on zmienić zdanie. „Red light” idzie tą drogą, ale znacznie dalej, ponieważ…

SPOILER: Jeden z bohaterów okazuje się być człowiekiem posiadającym niezwykłe moce. Demaskując oszustów tak naprawdę szuka wśród nich podobnego sobie. KONIEC SPOILERA.

Żeby w dzisiejszych czasach zrobić dobry, zaskakujący film trzeba się nieźle natrudzić. Widzowie są coraz bardziej wymagający i kręcą noskiem na najmniejsze uchybienia. W przypadku „Red Lights” mamy chyba wszystko, czego nam potrzeba, jednak nie mogę oprzeć się wrażeniu, że bardziej mamy u do czynienia z dramatem niż thrillerem.

red lights recenzja

Brakuje 'strasznych momentów’, nie zawsze udaje się podtrzymać napięcie, bo film jest raczej stonowany. Chcąc stworzyć film poruszający ważne kwestie, trochę zabrakło tu miejsca na przymioty typowe dla thrillera. Po seansie byłam bardzie zamyślona, czy przygnębiona niż przerażona.

Doceniam zabiegi reżysera/scenarzysty w skutecznym odciąganiu uwagi widza od rozwiązania zagadki. Udało mu się dzięki temu stworzyć nieco przygnębiający nastrój tajemnicy w okół każdego z bohaterów. I of course, zaskakujący finał.

red lights recenzja

Moja ocena:

Straszność:4

Fabuła:8

Klimat:8

Napięcie:6

Walory techniczne:9

Aktorstwo:8

Zabawa:7

Oryginalność:7

To coś:8

Zaskoczenie:8

73/100

W skali brutalności: 0/10

Zabawne gry

Funny Games (1997) vs Funny Games U.S. (2007)

funny games recenzja

funny games recenzja

Małżeństwo w średnim wieku wybiera się wraz z synkiem do domu letniskowego nad jeziorem. Mają grillować, żeglować, grać w golfa z sąsiadami. Planowana sielanka bierze w łeb, bo dwaj chłopcy podający się za przyjaciół rodzinny postanawia pobawić się w mordowanie ludzi. Ich ofiarami pada wcześniej wspomniana familia na wczasach.

Michael Hanke niemiecki reżyser pierwsze 'zabawne gry’ zaprezentował swoim rodakom w 1997 roku. Przedstawił surowy, oszczędny obraz. Thriller z podgatunku home invasion, który ostatnimi czasy przeżywa drugą młodość. Obraz napaści na bohaterów w ich własnym domu ponownie staje się popularny za sprawą obrazów takich jak „Nieznajomi”, „Ils„, „Napaść„, „Noc oczyszczenia„, „Następny jesteś ty„. Jak widać wątek ten, prosty jak konstrukcja cepa nie starzeje się i nadal przeraża widzów.

A zaczęło się od „Funny Games”.

funny games recenzja

W obsadzie zobaczymy znanych i dobrych niemieckich aktorów, takich jak Susanne Lothar, która świetnie zagrała w „Pianistce”. W „Funny games” wciela się w postać pani domu, Anny. Kroku dotrzymuje jej małżonek, Urlich Muhe, który doskonale zagrał nieco pierdołowatego Georga.

Pierwszy z oprawców to Paul, zagrany rewelacyjnie przez ciemowłosego Niemca, któremu po tej roli weszło w krew granie sadystów i przestępców. Trzeba przyznać, że idealnie się do tego nadaje. Ciemne świdrujące oczy, uprzejmy uśmiech, który skrywa brutalną rządzę mordu.

funny games recenzja

Jego partner w zbrodni to jego przeciwieństwo. Nieco przygruby blondasek, odgrywający role mniej stabilnego emocjonalnie i zahartowanego w mordowaniu Petera.

Fabuła „Funny games” wydaje się absurdalna. Tak, absurdalna, ale w pozytywnym tego słowa znaczeniu.

Dwóch młodych bandytów stara wkupić się w łaski rodzinki, po to by za chwilę ostro ich poturbować i upokorzyć.

Jako pretekstu do swoich działań używają pseudo szkolenia z zasad sąsiedzkiej uprzejmości. Rodzina letniaków zachowała się wobec nich niekulturalnie, toteż należy ich przekonać, że od tej pory muszą przestrzegać zasad ustalonych przez dwóch chłopców w bieli. Są uprzedzająco mili, nawet, gdy zmuszają Annę do rozebrania się przed nimi. To w końcu miała być rekompensata za przytyk grubaska na temat jej wyglądu. Anna ma szansę udowodnić idealność swojej sylwetki.

Z całego serca pragną pomóc Georgowi, którego najpierw oprawili kijem go golfa. Bez przerwy starają się uzasadniać swoje występki. W sposób stosownie pokrętny, niejasny i z deka paranoiczny. W między czasie dyskutują o studiach, snują wywody na temat materii, rzeczywistości i fikcji. Dają tym samym obraz siebie jako pary inteligentnych, bogatych i znudzonych brzdąców w ciałach mężczyzn.

Nie ma wyjścia z tej sytuacji dla Anny, Georga i ich synka. Oprawcy sprawują władzę absolutną nad rzeczywistością. Gdy coś pójdzie nie po ich myśli, przewijają rzeczywistość pilotem, jak film. W końcu jak mówią w ostatnich scenach: fikcja jest rzeczywista, bo film jest rzeczywisty– czy jakoś tak.

Środki przekazu filmowej treści są tak jak wspomniałam dość oszczędne, ale widać tu dbałość o szczegóły. Chociażby muzyka filmowa. Bardzo zwraca uwagę w pierwszych scenach płynne przejście z klasycznej muzyki instrumentalnej do ostrego hard core’u.

Białe wdzianka chłopców kontrastują z ich mrocznymi zamiarami. W zasadzie cała oprawa zbudowana jest na zasadzie kontrastów. Zapowiada, że oto za chwile zderzą się dwa przeciwstawne światy.

W dziesięć lat po wypuszczeniu na rynku niemieckojęzycznego „Funny Games” ten sam reżyser zapragnął wystawić tę samą sztukę w innym teatrze z innymi aktorami.

funny games recenzja

funny games recenzja

Zastanawia mnie celowość istnienia nowej wersji „Funny Games”. Nic do niej nie mam, jest równie dobra jak oryginał, lecz taka jakby… zbędna.

Nie zmieniono niemal żadnego ujęcia, zgadza się wystrój domu, ubrania aktorów, dialogi są niemal identyczne, scenariusz różni się tylko niuansami typu kierunek studiów jednego z oprawców, czy miejsce akcji przeniesione za ocean.

Aktorsko bardzo dobrze dali sobie radę zarówno odtwórcy ról ofiar jak i morderców.

W roli Anny mamy dobrą jak zazwyczaj Naomi Watts, jedna z najchętniej zatrudnianej w filmach grozy amerykańska aktorkę. Partneruje jej Tim Roth. Strzałem w dziesiątkę było zaangażowanie Michaela Pitta z jego wydelikaconą buźką i diabelską iskrą szaleństw w oku, do roli Paula.

funny games recenzja

Grubaska gra równie dobry choć chyba nie tak dobry jak oryginalny grubasek, Brady Corbet.

Po za obsadą i wcześniej wspomnianymi niuansami filmy absolutnie niczym się nie różnią. „Funny Games U.S.” stanowi bezpieczną kalkę bardzo dobrego „Funny Games”.

 

Moja ocena:

Funny Games: 8/10

Funny Games U.S.: 7+/10

 

W skali brutalności:5/10

Zmarzlina

The Frozen Ground/ Polowanie na łowcę (2013)

polowanie na łowcę recenzja

Nieletnia prostytutka, Cindy zgłasza na policji gwałt i próbę morderstwa. Jej oprawcą jest jednak szanowany obywatel toteż nikt nie interesuje się jej krzywdą do puki bystry detektyw  Glenn Flothe nie łączy całego zajścia serią zaginięć i morderstw na młodych kobietach. Sprawa jednak nie idzie jak burza, sporo tu problemów natury biurokratycznej, a także konfliktów o, że tak powiem, podłożu obyczajowym.

polowanie na łowcę recenzja

Robert Hansen nie jest tak popularny jak morderca z nas Green River, Kuba Rozpruwacz czy inni mordercy prostytutek, jest jednak nie mniej interesujący dla kryminologów, profilerów i innych zapaleńców taką tematyką.

Typowy przykład uciśnionego przez przemocowych rodziców jąkały, który brak poczucia kontroli nad własnym smutnym żywotem rekompensował sobie polowaniami na ludzi. Jak śpiewali Analogsi: Lubił karabiny jak każdy kto się boi. Ciężkie epizody maniakalne obfitowały seriami częstych ataków na kobiety a także morderstw w latach 70 i 80. Szacuje się, że uśmiercił około 30 młodych, ładnych i niekoniecznie dobrze prowadzących się dziewcząt.

W filmie Scota Walkera w jego postać wciela się John Cusack. Zobaczyć tego aktora w roli tak popieprzonego typka było ciekawym doświadczeniem. Z resztą – z całej obsady tylko on spisał się przyzwoicie.

polowanie na łowcę recenzja

Gwiazdka Disneya, która ostatnio bardzo chce być niegrzeczna odegrała rolę skrzywdzonej prostytutki. Z jej figlarnych czarnych oczek, łzy lały się strumieniami, co stosownie zostało podkreślone odpowiednio rozmazanym makijażem. Nie zobaczyłam w niej jednak niczego ciekawego, żadnej 'rany’ emocjonalnej nawet gdy opowiadała o posuwającym ją wujku i sprzedawaniu dupy na ulicy od trzynastego roku życia.

polowanie na łowcę recenzja

Przykro, że ta ważna dla filmu postać została tak wyzuta ze stosownego dla siebie dramatyzmu.

Nicolas Cage w roli bystrego gliny przez większość część filmu nie był w stanie sie rozkręcić i tchnąć odrobiny życia w w postać Glenn’a. Ekspresyjnie wybuchł pod koniec filmu, ale szybko wrócił do swojej niskiej normy. Czekam na jakiś dobry film z nim, ale chyba granie w bardzo marnych produkcjach nazbyt przyzwyczaiło go prezentowania marnego warsztatu. Na dodatek mamy jeszcze amerykańskiego rapera, któremu doczepiono włosy i zrobiono z niego alfonsa. Twórcą wybitnie zależało, żeby w filmie zagrali znani i lubiani…

A co do całego filmu: Pomysł ciekawy, jeśli zgromadzenie dość ogólnodostępnych informacji na temat całej sprawy można nazwać 'pomysłem’ – wszystkie info. zawarte w filmie można sobie przeczytać w Wikipedii.

polowanie na łowcę recenzja

Nie silono się tu szczególnie na przedstawienie portretu psychologicznego sprawcy – a poruszenie tej kwestii sobie cenię w takich produkcjach.

W scenariuszu jest sporo dość niezgrabny pseudo prawd na temat ciężkiego życia prostytutek – Dużo lepiej jest to ukazane w obrazie „Morderca z nad Green River„.

Nie nudziłam się oglądając ten film, można go nazwać dość ciekawym, ale historia miała moim zdaniem większy potencjał niż to, co finalnie z niej wynikło. Bardzo dotkliwie brakuje tu jakiegokolwiek elementu zaskoczenia. O banalności polskiego tytułu nawet nie che mi się wspominać, jak zwykle dali dupy.

Moja ocena:

Straszność:4

Fabuła:7

Klimat:6

Napięcie:6

Zaskoczenie:3

Zabawa:7

Walory techniczne:7

Aktorstwo:4

Oryginalność: 6

To coś:5

55/100

W skali brutalności: 2/10