Horror sci-fi

Body snatchers/Porywacze ciał (1993)

To już trzecia, ale jeszcze nie ostania filmowa wariacja na temat książki „Inwazja porywaczy ciał” Jacka Finneya. 

Tym razem bohaterami filmu jest rodzina Malone: ojciec naukowiec, jego żona, nastoletnia córka i mały synek, którzy wspólnie zamieszkują na terenie bazy wojskowej, gdzie Steve Malone ma zbadać  zanieczyszczenia odkryte na terenie bazy i ich związek z dziwnym zachowaniem u żołnierzy.

Wkrótce widz przekona się, że nie mamy tu do czynienia ze zwykłym zanieczyszczeniem, czy szkodliwym promieniowaniem, a z przybyłym z kosmosu organizmem, który posiada zdolność replikowania żywych organizmów, niszczenia oryginalnego żywiciela i zastępowania go powstałą w ten sposób kopią całkowicie zmienioną pod kątem osobowości i pozbawioną emocji.

Każda kolejna adaptacja książki Finneya różni się pod względem fabuły, dlatego tka gorliwie oglądam kolejne odsłony tej historii. Tym razem głównym bohaterem zostaje uczyniona nastolatka, Marti Malone. To za nią podążamy badając tajemnicę porywaczy ciał, choć nie jest na pierwszą osobą, która dostrzeże dziwne zmiany w ludziach mieszkających na terenie bazy.

Pierwszy będzie jej mały braciszek, który pewnego ranka stwierdzić, że mama nie jest mamą, bo mama nie żyje. To on zauważy, że dzieci w przedszkolu rysują identyczne rysunki i coraz więcej ludzi w  jego otoczeniu ‘zmienia się’. Jego dziecięcy umysł tego nie racjonalizuje, ale sceny z jego udziałem są jednymi z najlepszych w filmie.

Do zanalizowania sytuacji przysłuży się starsza siostra, która z pomocą przystojnego żołnierza będzie próbować ratować rodzinę, a przynajmniej to co z niej zostało.

Jak widzicie, mamy tu trochę nowe spojrzenie. Inaczej prezentuje się tez proces przemiany w istotę pozaziemską. Tu nie mamy kokonu z piany jak w najstarszym filmie, ani czegoś na kształt larwy jak w adaptacji z lat 70. Tu mamy pnącza wpełzajcie do nozdrzy i ust wyglądające jak makaron spagetti. Pnącza oplatają człowieka, wysysają go, by na drugim końcu ‘rośliny’ powstać mogła kopia.

Jeśli porównać te trzy spojrzenia na historie, to pierwszą rzeczą, jaką wychwyciłam to sposób w jaki Ferrera wykorzystał jeden z najlepszych fragmentów filmu Kaufmana, mam tu na myśli scenę z Sutherlandem rozdziawiającym otwór gębowy w przeraźliwym i nieludzkim krzyku i wskazujący palcem przed siebie.

W starszym filmie pojawia się to tylko raz, no może dwa, tu Ferrera używa tego nagminnie, więc o ile początkowo budzi to podobne uczucie grozy jak w scenie z Sutherlandem tak tu z czasem nam powszednieje.

Finał historii również różni się od poprzednich filmów. Jest chyba bardziej optymistyczny, daje nadzieję na przerwanie inwazji.

Nadal nie wiem, która wersja opowieści podoba mi się najbardziej, bo jak wspomniałam różnią się od siebie i w każdej widzę coś dobrego.

Każda na swój sposób inteligentnie pointuje i daje widzowi przestrzeń do refleksji. Każda ma swoje mocne momenty i każda ma szanse wzbudzić emocje.

Moja ocena:

Straszność:7

Fabuła:8

Klimat:7

Napięcie:7

Aktorstwo:6

Walory techniczne:7

Oryginalność:6

To coś:7

Zaskoczenie:6

Zabawa:8

69/100

W skali brutalności:2/10

Blutgletscher/ Krwawy lodowiec (2013)

Na stacji badawczej w austriackich Alpach przebywa grupa naukowców i techników, w tym mechanik Janek, zapijający smutki samotnik.

Pewnego dnia w czasie kontroli jednego z urządzeń natrafia na dziwnie wyglądający lodowiec. Tworzy on jaskinie, ale nie to jest w nim niezwykłe. Pokrywa go coś na kształt krwawej mazi, tak jakby pod lodem znajdowała się jakaś substancja, która teraz pod wpływem ciepła została uwolniona z lodu. Jego towarzyszka, pies o imieniu Tinny znajduje w owej jaskini dziwnie wyglądającego lisa. Pies zostaje raniony, a Janek wraca do bazy i opowiada towarzyszom o dziwnym znalezisku. Tymczasem do bazy z wizytacją ma przybyć Pani minister wraz ze swoją strażą przyboczną. Grupa ma pokonać szlak w okolicy krwawiącego lodowca.

Reżyser i scenarzysta, Marvin Kren zawsze fascynował się monster movie. Jego pierwsza produkcja traktowała jednak o potyczka z zombiakami, a dopiero parę lat później zdołał uciułać trochę grosza na nakręcenie filmu bliższego swoim fascynacjom.

„Krwawy lodowiec” spodobał mi się już od pierwszych ujęć. Piękne alpejskie plenery widziane z ziemi i z powietrza. Pokryte śniegiem i lodem tworzą bardzo zimny klimat, a otaczające zewsząd pustkowia z miejsca budzą niepokój.

Grupie naukowców – bardzo barwne stado- przyjdzie się tam zmierzyć z iście Carpenter’owskim zagrożeniem. Tak, skojarzenia z „The Thing” są bardzo czytelne, bo znowu mamy motyw 'czegoś’ ukrytego pod lodem, co jak się szybko okaże jest pasożytem zagrażającym życiu wszystkich żywych organizmów na ziemi. 'Modus operandi’ nieznanego bardzo przypomina pomysł z filmu Carpenter’a, jednak, żeby nie było, działa na nieco innych zasadach.

W szczegóły wdawać się nie będę. Dość powiedzieć, że widz będzie miał okazję popatrzeć na owe obrzydliwe 'coś’, przyjrzeć się dość dokładnie, bo mimo iż twórca nie bardzo mógł zaszaleć z efektami, to postarał się by jego 'cosiek’ wypadł bardzo efektownie.

Scen krwawych, brutalnych i budzących obrzydzenie tu nie zabraknie, ale udało się twórcy utrzymać na granicy znośnego smaku, nie ocierać o kicz i nie hołdować zbyt estetyce gore. Co pewnie jedni uznają za zaletę, inni za wadę.

Sama historia oparta jest na pomyśle Carpenter’a i nie ma co tego ukrywać. Można mówić o bezlitosnym przerżnięciu pomysłu, albo o czytelnej inspiracji. Wszystko zależy od dobrej woli widza.

Jak wspomniałam filmowi bohaterzy tworzą ciekawe stado. Na pierwszym planie mamy Janka, ze złamanym sercem i mocno nadużywaną wątrobą, którego towarzyszką życia jest suczka Tinny.

Jest też para naukowców, do których Janek odnosi się z lekceważeniem, co bywa dość zabawne. Gdy na plan wkracza pani minister ze swoją świtą mamy wzbogacenie o kolejne ciekawe charaktery. Tu szczególną uwagę zwraca pani minister ’nie żryj banana gdy płaczesz’, która, jak się okazuje nie tylko w polityce radzi sobie bardzo dobrze. W tej roli, co ciekawe zobaczymy mamusie twórcy filmu:)

Żeby nie było, że to jakaś komedia, zaznaczę, że klimat grozy, napięcie stosowne do dramatycznych wydarzeń cały czas jest obecne i film należy traktować całkiem serio. Przynajmniej do pewnego momentu… Nie mogłam pojąć jak twórca ,który tak fajnie radził sobie z całym scenariuszem tak skopał go w finale. Zakończenie jest po prostu durne i nieadekwatne. Typowe dla filmów z motywem jakiejś zarazy, ale nie pasujące do tego konkretnego scenariusza. Jest jakby oderwane od całości i zupełnie bez sensu, jeśli mam być szczera.

Te ostanie minuty filmu mogę wybaczyć, bo całość jest zadowalająca w stopniu większym niż przeciętny. Być może przemawia przeze mnie sentyment do „The Thing”, ale film mi się spodobał.

Moja ocena:

Straszność: 7

Fabuła:7

Klimat:8

Napięcie:7

Zabawa:8

Zaskoczenie:5

Walory techniczne:8

Aktorstwo:7

Oryginalność:3

To coś:7

67/100

W skali brutalności:4/10