Horror religijny

Proces egzorcysty

The Exorcism of Emily Rose/ Egzorcyzmy Emily Rose (2005)

Scott Derrickson w swoim horrorze „Egzorcyzmy Emily Rose” przedstawia historię procesu sądowego księdza, ojca Moore’a, który zostaje oskarżony o nieumyślne spowodowanie śmierci młodej studentki Emily Rose. Opowieść rozpoczyna się od przybliżenia sylwetek prawniczki, jej klienta księdza oraz samej zmarłej Emily.

Poznajemy młodą religijną dziewczynę, która rusza do wielkiego miasta by zdobyć stosowne wykształcenie i zostać nauczycielką. Sprawy zaczynają się komplikować już na początku semestru kiedy Emily doznaje przedziwnych objawów, branych przez lekarzy za padaczkę. Leki na epilepsje jej nie pomagają więc dziewczyna oraz jej rodzice zwracają się do księdza ze swojej parafii z prośbą o odprawienie egzorcyzmów, dla zbawienia duszy i ciała cierpiącej.

egzorcyzmy emily rose recenzja

Film Derricksona odniósł ogromny kasowy sukces. Rzesze fanów horrorów popadły w zachwyt nad pomysłową forma obrazu- połączenie dramatu sądowego i filmu grozy z wątkami religijnymi.

Zachwyciła ich także sama historia, rzekomo opętanej dziewczyny.

Reżysera zainspirowała głośna sprawa, Annelise Michel, która w latach siedemdziesiątych doprowadziła do całkowitego zakazu przeprowadzania egzorcyzmów na terenie Niemiec.

egzorcyzmy emily rose recenzja

Amerykański twórca przeniósł historię za ocean, do czasów współczesnych.

Miałam przyjemność oglądać film dokumentalny o młodej Niemce, która poddana egzorcyzmom w końcu straciła życie. Zrobił na mnie dużo większe wrażenie niż hollywoodzka wersja tej historii. Dlaczego? Może z powodu formy. Osobiście nie do końca przypadł mi do gustu pomysł z procesem sądowym jako wątkiem przewodnim. Poczynania prawniczki, prokuratora, przesłuchania etc. wybijały mnie z rytmu śledzenia moim zdaniem głównej historii, czyli samego opętania i egzorcyzmów, bo to szczerze mówiąc bardziej mnie interesowało niż los księdza i moralne dylematy prawniczki.

egzorcyzmy emily rose recenzja

Retrospekcje w których poznajemy historię Emily, są przedstawione do prawdy rewelacyjnie, ale cóż z tego jak za moment dostajemy przerywnik w postaci zajadłej walki na sali sądowej. W jakiś sposób podtrzymuje to napięcie, ale działa raczej na niekorzyść klimatu, przynajmniej w moim odczuciu.

Sam sposób przedstawienia 'przesłania Emily dla świata’, czyli końcowe sceny na sali sądowej wydały mi się trochę żałosne, może dlatego żem nie wrażliwa objawienia maryjne;)

Tak jak wspomniałam, w moim odczuciu siłą tego filmu są retrospekcje. Sceny na kampusie kiedy Emily doznaje dziwnych wizji i czegoś na kształt paraliżu, sceny w jej rodzinnym domu w czasie egzorcyzmów – na prawdę mocna rzecz i ze względu na to właśnie warto ten film obejrzeć.

egzorcyzmy emily rose recenzja

Co do aktorstwa nie mam zastrzeżeń. Jennifer Carperter świetnie wcieliła się w rolę opętanej. Zdjęcia Roberta storna, który nie miał raczej doświadczeń z horrorami robiły wrażenie, muzyka Christophera Younga jak zwykle na medal.

Moja ocena:

Straszność:9

Fabuła:7

Klimat:7

Napięcie:8

Zaskoczenie:6

Zabawa:7

Walory techniczne:9

Aktorstwo:8

Oryginalność:8

To coś:7

76/100

U Buffy kilka dni temu ogłoszono konkurs z nagrodami. Zadaniem dla uczestników jest rozpoznanie na podstawie zdjęć tytułów współczesnych horrorów. Zapraszam, bawcie się Moi Drodzy🙂

Zawód: egzorcysta

Constantine (2005)

„Constantine” to thriller fantasty oparty na komiksie „Hellblazer”. Za reżyserię odpowiada Francis Lawerence, który dwa lata po sporym sukcesie Constantina nakręcił „Jestem legendą”, również filmowa adaptacje z tym, że powieści nie komiksu.

„Constantine” to, mówiąc krótko, historia pyszałkowatego egzorcysty, który zawodowo wypędza demony z ciał ludzi. Jest cyniczny, a jego podejście do religii jest delikatnie mówiąc sceptyczne. Sam o sobie mówi: Ja wiem, a nie wierzę, toteż nie ma dla niego miejsca w królestwie niebieskim.

constantine recenzja

John Constantine pewnego dnia na swojej drodze spotyka piękną aczkolwiek upierdliwą Angele, która prosi go o pomoc w rozwikłaniu tajemnicy samobójczej śmierci jej siostry bliźniaczki. Tragiczne zdarzenie, czyli śmierć pomylonej Isabel zbiega się w czasie podejrzanie jawną działalnością istot przeklętych w świecie żywych. Ktoś z lokatorów piekła zdaje się coś kombinować. Pyszałkowaty musi stawić temu czoło.

„Constantne” nie należy do czołówki moich ulubionych filmów o tematyce religijnej, nie mniej jednak zdarza mi się do niego wracać i oglądam go z dużą przyjemnością. Jest łatwy w odbiorze, nie budzi strachu, nie szokuje. Ot bliżej mu do bajki niż do filmu grozy. Fabuła nie jest zbyt skompilowana, ale też nie ogłupiająca.

Drażniła mnie nieco postać Angeli, natomiast polubiłam Johna.

constantine recenzja

Podobał mi się cyniczny przekaz tego filmu. Obraz walki dobra ze złem przedstawiony bez niepotrzebnego patosu, trochę z przymrużeniem oka. Lucyfer jest tu prawie oswojony.

Film miło ogląda się również ze względu na walory czysto techniczne. Bardzo ciekawe zdjęcia, dość sporo efektów specjalnych, ale zrobionych ze smakiem, niezła muzyka.

constantine recenzja

Aktorsko spisał się Keanu Reeves, Rachel Weisz trochę gorzej, ale jej postać, czyli Angela i tak nie miała zbyt dużego potencjału.

Jeśli ktoś preferuje takie nieco bajkowe klimaty to prawdopodobnie obraz przypadnie mu do gustu.

Moja ocena:

Straszność:4

Fabuła:7

Klimat:7

Zaskoczenie:5

Zabawa:9

Dialogi:7

Oryginalność: 8

To coś:6

Aktorstwo:7

Zdjęcia:8

68/100

Piekło też ma swoich bohaterów

Ninth gate/ Dziewiąte wrota (1999)

Ponad trzydzieści lat po sukcesie „Dziecka Rosemary„ Roman Polański po raz kolejny przywołał diabła w swoim filmie. O wielkości tego reżysera niema co si rozwodzić. Wystarczy spojrzeć na jego filmografię. Romeczek choć już stareńki i prześladowany przez obrońców rzekomej cnoty pewnej obecnie już 40 letniej nimfetki z basenu Nicholsona nadal tworzy i ma się dobrze:)

„Klub Dumas” powieść Artura Pereza wymagała od scenarzystów i samego reżysera sporo pracy. Niektóre książki adaptuje się łatwiej, inne trudniej. W przypadku „Dziecka Rosemary„ sprawa była prosta jak konstrukcja cepa, ale „Klub Dumas” to zupełnie inna sprawa to tez twórcy scenariusza dokonali na powieści zbiorowego gwałtu i drastycznych cięć. Wyciągnęli z niej tylko ich zdaniem niezbędne elementy odpuszczając sobie głębszą analizę postaci głównego bohatera i domniemania na temat tego dlaczego diabeł się nim tak szczególnie zainteresował.

dziewiąte wrota recenzja

Corso, w tej roli świetny jak zawsze Johny Depp, to cyniczny rządny pieniędzy łowca białych kruków. Jego postać jest dość oślizgła i przypomina widzowi podstępnego węża, który wlezie każdą dziurą i dzięki sprawnej manipulacji zawsze dostane to co chce. Pewnego dnia do naszego bohatera zgłasza się kolekcjoner książek okultystycznych, który powierza mu pozornie proste zadanie. Corso ma porównać egzemplarz jego książki z dwom innymi ocalałymi kopiami. Jednak nie mamy tu do czynienia z powiedzmy XVII wiecznym wydaniem „Dom Kichota”, lecz z księgą napisaną z pomocą samego Lucyfera.

dziewiąte wrota recenzja

Corso przemierza Europę w pogoni za zwodniczą tajemnicą książki zostawiając za sobą szereg zimnych trupów. Towarzyszy mu pewna zielonooka piękność – obecna żona Polańskiego Emmanuell Seigner – która podąża zawsze o krok za nim pozornie nie wpływając na jego poczynania.

dziewiąte wrota recenzja

Intryga w tym horrorze jest jedna z lepiej skrojonych diabelskich sztuczek, chyba tylko podstęp z „Harrego Angela” podobał mi się bardziej.

Film nie tylko wciąga swoją fabułą, ale stanowi dla widza także podnietę estetyczną toteż niekonieczni musisz być fanem horrorów z motywem satanistycznym żeby ten film przypadł Ci do gustu. Mnie „Dziewiąte wrota” podobają się już od samych napisów początkowych kiedy to czołówka filmowa przemierza dziewięcioro wrót przy akompaniamencie muzyki Wojciecha Kilara, która zresztą towarzyszyć nam będzie przez cały seans. Muzyka filmowa jest z resztą na medal i z tym nie ma co dyskutować.

Czy nowy diabeł Polańskiego podoba się komuś, czy nie, pewne jest, że mamy tu solidny horror.

dziewiąte wrota recenzja

Moja ocena:

Straszność:9

Fabuła:9

Klimat:10

Zaskoczenie:6

Zabawa:8

Dialogi:7

Aktorstwo:8

Zdjęcia:9

Oryginalność:7

To coś:8

81/100

Dokąd mam uciec od samego siebie

Shelter/ Inkarnacja (2010)

Juliane Moore- już nie mogę się doczekać kiedy zobaczę ją w roli matki „Carrie”, a premierę znowu przesunęli, dranie- w „Shelterze” wciela się w postać lekarza psychiatrii (Nie PSYCHOLOGA, krew mnie zalewa jak ktoś te dwie profesje myli i bohaterka „Sheltera” raz jest psychologiem, raz psychiatra w zależności od preferencji „recenzenta”).

No, więc, jeszcze raz: Julian Moore w „Shelterze” wciela się w postać lekarza psychiatrii. Ostatnimi czasy miała do czynienia z przypadkiem osobowości wielorakiej. Badany przez nią pacjent/podejrzany dostał kare śmierci, bo pani doktor nie była w stanie przekonać ławy przysięgłych, że nadużywana przez filmowców z Hollywood osobowość mnoga na prawdę występuje i nie jest tylko usprawiedliwieniem zbrodni w afekcie. Teraz smutna Caroline pewnie zalewała by się jeszcze dość długo w ponurym barze by zdusić poczucie winy gdyby nie telefon od ojca, również lekarza psychiatry, który ma dla córki kolejny ciekawy przypadek. David- w tej, że roli Jonathan król Henryk Tudor Mayers został przewieziony do szpitala wprost z ulicy. Chłopak jest sparaliżowany. Caroline poddaje go badaniu (udałam, że nie widzę jak ta pani posługuje się Rorschachem, to tylko film – w końcu) następnie opuszcza sympatycznego pacjenta, a gdy wraca ten przedstawia jej już swoje nowe „wcielenie”, chamskiego typka, Adama.

inkarnacja recenzja

Przez godzinę i 4 minuty (mniej więcej) śledzimy rozwój wydarzeń, który wskazywał by, że oglądamy horror psychologiczny. Poznajemy wachlarz osobowości Adama, obserwujemy moralne rozterki Caroline, dowiadujemy się czegoś o jej życiu osobistym, by nagle przeskoczyć w horror religijny. Bóg, wiara, nadzieja, zbawienie i potępienie… wyskakuje jak filip z konopi i całkowicie zmienia kształt filmu. Twórcom wydawało się pewnie, że w ten sposób przydają filmowi oryginalności, ale – nie szukając daleko- kilka wpisów wcześniej pisałam o „The lost” gdzie też kwestia zaburzenia psychicznego przybrała ostatecznie kształt czegoś w rodzaju opętania. Więc mimo iż wprowadzili tu dużo zamieszania to oryginalność tego chwytu jest wielce wątpliwa.

Co więcej, ja osobiście już wolałabym trzymania się wątków horroru psychologicznego niż przeskoku w nachalne moralizowanie. Zło czeka za każdym rogiem i tylko ludzie mocnej wiary mogą mu stawić czoła…

inkarnacja recenzja

Bardzo cenię sobie Juliane Moore, jej aktorstwo na pewno zrobiło dużo dobrego dla tego filmu jednak, nie mogę oprzeć się wrażeniu, że z dwóch szwedzkich reżyserów „Scheltera” każdy miał różny pomysł na ten film stąd mamy do połowy horror psychologiczny, a od połowy horror religijny w dodatku z bardzo banalnym morałem.

PS. Może ktoś się dopatrzył, bo ja nie, jakich „Twórców The Ring” mogą mieć na myśli projektanci plakatu? Bo nie dopatrzyłam się ani jednej osoby, która by maczała palce w obu tych filmach;)

Moja ocena:

Straszność: 6

Fabuła:6

Klimat:6

Aktorstwo:7

Zdjęcia:7

Dialogi:6

Zabawa:6

Zaskoczenie:6

Oryginalność:5

To coś:5

60/100

Sen romantyka, sen wariata

Diabeł (1972)

Diabeł w reżyserii Andrzeja Żuławskiego jest na pewno jednym z najbardziej chorych filmów jakie miałam okazje zobaczyć. Robiłam do niego dwa podejścia zanim zobaczyłam go w całości. Na pewno nie jest to kino łatwe.

Rok 1793 Wielkopolska. Z klasztoru będącego jednocześnie więzieniem dżentelmen nie podający swojego imienia uwalnia niedoszłego królobójcę, Jakuba. Wyprowadza go stamtąd pośród powszechnego zamieszania, uprowadzają jeszcze tamtejszą zakonnicę która ma służyć Jakubowi za towarzyszkę w drodze do domu.

diabeł recenzja

Nie mam pojęcia, w którym miejscu należało by przerwać streszczanie fabuły tego filmu. Podejrzewam, że nawet jakby streściła tu calutki film nie ułatwiło by to nikomu jego odbioru, ani nie popsuło niespodzianki jaką ten obraz jest.

Widz szybko zorientuje się kto jest tytułowym diabłem. „Dobrodziej” Jakuba kieruje nim od samego momentu przestąpienia progu klasztoru. Wręcza brzytwę, nakazuje być Jezusem oczyszczającym świat z grzechu, dba by Jakub zawsze pojawił się w niewłaściwym miejscu i czasie.

diabeł recenzja

„Diabeł” jest utworem bardzo poetyckim. Fabuła może kojarzyć się widzowi z losami „Kordiana” Juliusza Słowackiego. Podobni jak ten romantyczny bohater Jakub próbując zabić króla mdleje w ostatniej chwili i zostaje złapany. (Kordian co prawda dybał na życie cara). Poetycka jest także cała otoczka filmu. Dialogi, monologi są przesiąknięte często niezrozumiałą symboliką.

Jakub miota się jak szalony biega po lasach napotykając coraz to nowsze cuda i dziwy. Wszyscy bohaterowie opowieści zachowują się jakby byli na ostrym haju.

diabeł recenzja

Jakub nie mogąc pogodzić się z „prawdą” jaką objawia mu diabeł wyżyna po kolei większość pojawiających się po drodze postaci.

Ekspresja jaką posługuje się ten film jest na pewno nadnaturalną. Nie jest to obraz który w obecnych czasach może przerazić, Choć gdy został wyprodukowany z miejsca zakazała go cenzura, na pewno wzbudzi w widzu uczucie pomieszania. Tego co tam widzimy nie sposób ogarnąć rozumem. Każdą kolejną scenę śledziłam z rosnącym niedowierzaniem. I mimo iż niełatwy odbiór filmu sprawiał że momentami miałam ochotę odwrócić głowę i uciąć sobie drzemkę to i tak jestem pod wrażeniem tej wielowymiarowej wizji.

Film jest także mocno teatralny, popisy poszczególnych aktorów, ich epileptyczne podrygi przyprawiają o zawrót głowy. Są też nieco śmieszne- po prostu. Schiza goni schizę i nie bardzo wiadomo do czego to zmierza. Nie wiem nawet czy sam Żuławski się w tym nie pogubił.

diabeł recenzja

W „Diable” spotkamy sporo znanych aktorskich twarzy. Przede wszystkim mistrzowska jest tu rola diabła- tancerza zagrana przez Wojciecha Pszoniaka. W postać Jakuba wciela się Leszek Teleszyński. Nie zabraknie też młodej Małgorzaty Braunek.

Co się tyczy zdjęć i montażu to jest tu nieco niechlujnie. Nie wiem czy to niechlujstwo jest celowe i też „coś tam” ma nam pokazać, czy po prostu wszyscy byli tam naćpani łącznie z operatorami i montażystami.

Warto obejrzeć jako egzotyczną ciekawostkę, coś kompletnie odjechanego:)

Moja ocena:

Straszność:5

Fabuła:5

Klimat:10

Zdjęcia:6

Zaskoczenie:8

Oryginalność:10

To coś:8

Aktorstwo:9

Dialogi:8

Zabawa:6

75/100

Kto opętał małą Emmę?

La Posesión de Emma Evans/ Exorcismus- Opętanie Amy Evans (2010)

Uciśniona przez nadopiekuńczych rodziców nastoletnia Emma zostaje opętana przez demona… Można by się teraz spodziewać groteskowych grymasów na jej twarzy, dziwnych akrobacji, mówienia w nieznanych dialektach. Nic bardziej mylnego. Hiszpańska produkcja nie jest filmem czerpiącym pełnymi garściami z klasycznego obrazu opętana jaki mieliśmy podany w „Egzorcyście”, czy historii Annelise Michel- fanom horrorów znanej jako Emilly Rose. Opętanie Emmy objawia się początkowo złym zachowaniem. Emma z dnia na dzień robi się coraz bardziej wredna. Z czasem opętanie objawia się bardziej fizycznie. Będzie jedna lewitacja i atak padaczki. Będą też ofiary w ludziach. Po odrzuceniu medycznych przyczyn zmian jakie zaszły w Emmie przyszedł czas na egzorcyzmy, które odprawi brat matki Emmy, ksiądz, który już kiedyś uśmiercił jedną opętaną.

Czas realny w filmie przeplata się z retrospekcją pewnego tragicznego dla Emmy wieczoru. Wygląda na to, że młoda nawaliła się i pocięła, ale do czego tak naprawdę wówczas doszło dowiemy się dopiero w finałowych scenach. Muszę przyznać, ze fabuła jest skonstruowana w dość oryginalny sposób. Co więcej gdy poznamy, że tak powiem. etiologie opętana Emmy możemy być mile zaskoczeni.

opętnie amy evans recenzja

Jednak wiele jest w filmie elementów rażąco słabych. Aktorstwo i realizacja rażą amatorszczyzną. Kolorystyka obrazu oscyluje w jasnych pastelowych barwach. Prowadzenie kamery jest bardzo zachowawcze. Obraz samego procesu egzorcyzmowania Emmy mocno ocenzurowany. Oczywiście nie oczekiwałam masturbacji krucyfiksem i rzygania na zielono, ale mogła by chociaż trochę pobluźnić:)

opętnie amy evans recenzja

Wszystko to doprowadziło do zjawiska niecodziennego w hiszpańskich horrorach- kompletny brak klimatu. Jest to jednoznaczna wina realizacji. Niedoświadczony reżyser nie wiedział co zrobić z całkiem przyzwoitym scenariuszem, którego autorem był David Munzo („Kręgosłup diabła”). W wyniku tego mamy zupełnie średni obraz, który nie ma szansy wystraszyć.

Moja ocena:

Straszność: 3

Klimat:5

Fabuła:7

Aktorstwo:5

Zabawa:5

Dialogi:5

Zaskoczenie:8

Oryginalność:7

To coś:3

Zdjęcia:3

50/100

Proces egzorcysty

Zawód: egzorcysta

Piekło też ma swoich bohaterów

Gdzie obejrzeć

Dokąd mam uciec od samego siebie

Sen romantyka, sen wariata

Gdzie obejrzeć

Kto opętał małą Emmę?

Biblia Horroru

Wspieram

Dla parafian

Horror religijny

Gdzie obejrzeć

Gdzie obejrzeć

Footer

Biblia Horroru

Wspieram

Dla parafian