Ghost story

7500 (2014)

Akcja filmu rozgrywa się w samolocie pasażerskim lecącym z Los Angeles do Tokio. Bohaterami są podróżni i personel pokładowy. Poznajemy spory przekrój charakterów, od stewardesy romansującej z żonatym pilotem po pasażera, który wiezie ze sobą tajemniczą lalkę związaną z japońskimi wierzeniami na temat życia po śmieci.

Gdy samolot znajduje się nad Pacyfikiem występują turbulencje. Wkrótce po tym jak udaje się zapanować nad sytuacją jeden z pasażerów, mężczyzna od lalki, umiera.

Od tej chwili na pokładzie zaczynają się dziać coraz dziwniejsze i przerażające rzeczy. Kluczem do wyjaśnienia sprawy jest legenda związana z lalką.

Film został nakręcony w 2011 roku i aż trzy lata czekał na premierę. Reżyserem jest Takashi Shimizu, twórca „Klątwy Ju-on”, zaś za scenariusz odpowiada Craig Rosenberg, któremu świetnie udało się skonsolidować skośny pomysł z amerykańskimi środkami wyrazu w filmie „Nieproszeni goście„. Ma też na koncie pracę przy innych filmach grozy, jak tegoroczni „Uśpieni„, czy starszy już „Półmroku„. Tak więc współpraca zapowiadała się  nieźle.

Niestety nie wyło to za dobrze.

Horrory, których akcja rozgrywa się wysoko w przestworzach nie są żadną nowością ale też nie jest to lokalizacja szczególnie popularna.

Akcja filmu toczy się z wolna, pełno tu wątków, które można uznać za poboczne, jak perypetie poszczególnych pasażerów. Każdy ma z czymś problem i w sumie nie wiadomo jakie ma to znaczenie dla wątku przewodniego. Jednym słowem dużo obyczajówki.

Aktorstwo nie jest najgorsze, ale dialogi wypadają jakoś tak… sztucznie i patetycznie, jak mowy pogrzebowe:).

Główny pomysł na film, cały surprise jest typowy, przywołany po raz setny. Nie ma tu nic nowego, czy szczególnie interesującego. Aż chce się krzyknąć: ale to już było!

Wykonanie całkiem dobre. Bardzo precyzyjne i dokładne prowadzenie kamery, stosowne oświetlenie.

Szkoda tylko, że polotu w tym wszystkim brak i film jest przez to dość nijaki, choć dobrze się to ogląda.

Moja ocena:

Straszność: 4

Fabuła:5

Klimat:6

Napięcie:5

Zaskoczenie:5

Zabawa:6

Aktorstwo:6

Walory techniczne:7

Oryginalność: 3

To coś: 5

52/100

W skali brutalności:2/10

Annabelle (2014)

Koniec lat sześćdziesiątych. W słonecznej Kalifornii mieszka młode małżeństwo, Mia i John Gordon. Kobieta jest w zaawansowanej ciąży, zaś mężczyzna ma rozpocząć karierę w zawodzie lekarza. Są mili, sympatyczni i pobożni. Pewnego dnia John wręcza swojej małżonce piękną lalkę do jej kolekcji.

Zwyczajna kukła jest niczym więcej, jak dziecięcą zabawką, aż do chwili, gdy za sprawą satanistycznych zapędów pary młodocianych czcicieli ciemnych mocy staje się ona siedliskiem zła.

Córka sąsiadów młodej pary zabija swoich rodziców po czym kieruje się do domu obok, domu Grodonów. Dziewczyna podcina sobie gardło w rękach trzymając lalkę Mii. Śmierć Annabelle Higgins staje się początkiem klątwy jaka spada na Gordonów.

Nie ukrywam, że nie szalałam z niecierpliwości by obejrzeć prequel ubiegłorocznej „Obecności„. Ów film, jak dla mnie był zbyt nijaki, zbyt wtórny, żebym mogła podzielić opinie rzeszy jego fanów. Dlatego też po „Annabelle” nie spodziewałam się niczego lepszego. Choć sądziłam, że nie będzie tak źle…

Ku mojemu zdziwieniu reżyserem filmu wcale nie został James Wan, twórca „Obecności”. Historię nawiedzonej lalki, która przewinęła się w starszej produkcji rozwija już ktoś inny. Filmowiec dość sprawny, posiadający spore doświadczenie, szczególnie jako operator kamery. Niestety jako reżyser nie wniósł do świat horroru nic nowego. „Annabelle” jest bowiem jeszcze bardziej standardowym straszakiem niż „Obecność”. Ślizga się po wszystkich schematach aż piszczy w uszach. Ma wprawę, nie powiem, szczególnie we wprowadzaniu na plan skocznych scenek, ale wszystkie one są żywcem zerżnięte z innych produkcji. Zjawy przelatujące w tle, nie pchające się wcale na pierwszy plan to, to co najbardziej podobało mi się w „Naznaczonym„. Tu mamy to samo. Nie zabraknie też chwytów bardziej bezczelnych, jak ciąganie bohaterki po podłodze przez niewidzialną siłę. Ale to przecież też już było, i to ile razy.

Scenariusz będący dziełem specjalisty od raczej niszowych pomysłów, jak 'krwiożercza małpa’ jest zlepkiem typowych sekwencji wydarzeń jakich zawsze uświadczymy w horrorze. Motyw opętanego przedmiotu, w tym przypadku lalki, walka o duszę dziecka, pełna poświecenia ze strony młodej mamy, troskliwy ksiądz, który przybywa z pomocą, i przyjaciel, który gotowy jest poświęcić życie dla kogoś, kogo zna kilka tygodni…

Wszytko jest takie płaskie, powierzchowne, niedorobione. Nawet przy samym motywie powstania Annabelle twórcy się nie natrudzili tylko zerżnęli wszytko z „Laleczki Chucky”. Zerowe zaangażowanie.

Kilka dobrych ujęć, niezłych scen i fajna ścieżka dźwiękowa to jedyne elementy, które mogę pochwalić.

Straszna bieda jest z aktorstwem, ale to zauważyłam już na trailerze. Odtwórczyni roli Mii to totalne drewno, a partnerujący jej odtwórca roli męża wcale nie jest lepszy. Twarz  lalki wyrażała więcej emocji niż oni razem wzięci w najbardziej dramatycznych momentach filmu.

Bardzo to wszytko średnie, a nawet marne jeśli skonfrontujemy szeroko zakrojona promocję filmu z tym co rzeczywiście oferuje.

Moja ocena:

Straszność:2

Fabuła:5

Klimat:6

Napięcie:4

Zabawa:4

Zaskoczenie:3

Aktorstwo:5

Walory techniczne:8

Oryginalność:4

To coś:5

46/100

W skali brutalności:1/10