książki

Anatomia zbrodni – 

A. Binkowska, R. Zalewski, I. Miecik, A. Zakrzewicz, I. Jaruska, J. Gołębiowski, M. Wójcik, E. Ornacka, A. Gass, M. Chojnacka, A. Węgłowski, A. Fedorowicz, D. Loranty

„Anatomia zbrodni” to zbiór najróżniejszych artykułów o zbrodniach i zbrodniarzach. Nie wiem na jakiej zasadzie były dobierane, bo książkę cechuje duża… różnorodność.

Autorzy to w większości reporterzy śledczy, którzy nawet po zamknięciu tej, czy innej słynnej sprawy kryminalnej nadal drążą temat i doszukują się luk w tym, co wymiar sprawiedliwości uznał za oczywistość.

Możemy się z niej sporo dowiedzieć na temat przestępczości zorganizowanej, słynnych rodzinach mafijnych polskich i zagranicznych.

Część niesławnych bohaterów to relikty przeszłości z czasów PRL inni to współcześni cyberprzestępcy zadziwiający skutecznością i przebiegłością.

Poruszane są też sprawy jednostkowe, gwałty na kobietach – te prawdziwe i te zmyślone, zbrodnie popełnione z miłości przez narcystycznych kochanków, przywoływane są historie chorych psychiczne przestępców.

Artykuły niekiedy obnażają w dość bezlitosny sposób ułomność polskiego sądownictwa.

Słowem – czego tu nie ma?

Z jednej strony różnorodność, z drugiej wielki chaos. Sporo się z tej lektury dowiedziałam, ale też rozczarowałam takim skrótowym podejściem do spraw na temat, których naprawdę można by się rozpisać.

Książka jest króciutka, liczy zaledwie 130 stron. Czyta się ją bardzo szybko, jest mała i poręczna, co czyni ją idealną lekturą na wakacje. Dużą zaletą jest także cena: 16,90 zeta:)

Poziom artykułów jest bardzo zróżnicowany, więc są tu zarówno historię słabsze jak mocniejsze, te lepiej i gorzej napisane.

„Anatomia zbrodni” na pewno zainteresuje osoby fascynujące się kryminologią.

Moja ocena:

6/10

Za książkę dziękuję wydawnictwu G+J:

Kobieta w bieli – Wlkie Collins

Młody rysownik Walter Hartrigh wraca pewnej letniej nocy z Hampsted do Londynu. Niespodziewanie na jego drodze wyrasta młoda, przestraszona kobieta, cała ubrana na biało. Walter pomaga nieszczęśniczce dostać się do Londynu, a sam następnego dnia udaje się do Limmeridge House, gdzie rodzina Fairlie zatrudnia go jako nauczyciela rysunku dla dwóch młodych dam: Laury i Marianny. Właśnie w Limerige Walter poznaje tożsamość dziwnej kobiety w bieli, którą  spotkał: To Anna Catheric, uciekinierka z domu wariatów i sobowtór panny Laury.

„Kobieta w bieli” to po za „Kamieniem księżycowym” najbardziej znane dzieło nico zapomnianego pisarza Wilkiego Collinsa. Powieść ta sprawiła, że został on okrzyknięty ojcem angielskiego kryminału. Każdego kto zna treść kobiety w bieli nie powinno to dziwić.

Powieść ta przesiąknięta jest intrygami i tajemnicami. Nigdy nie wiesz co spotka cię na następnej stronie, a sam finał książki był ciężki do przewidzenia.

„Kobieta w bieli na pewno przypadnie do gustu osobom lubujących się w literaturze XIX wieku. Jest świetnym przykładem tamtejszego stylu i dobrym odwzorowaniem obyczajowości.

Sięgnęłam po ta książkę zaraz po lekturze „Drooda”, Dana Simmonsa, który przedstawił alternatywną, jego własną wizję biografii Wilkiego i jego przyjaciela Charlesa Dickensa. Postać Wilkiego zaintrygowała mnie na tyle, że musiałam skonfrontować mój pogląd na jego osobę z tym czego mogę się o nim dowiedzieć na podstawie jego twórczości. Musze powiedzieć, że mimo iż Simmons stworzył historię całkowicie fikcyjną to cechy osobowości jakimi obdarował nieszczęsnego Wilkiego znajdują swoje odwzorowanie w jego twórczości. Przede wszystkim jadowity szowinizm. Postać Marianny, młodej rozsądnej kobity, która stara się ocalić swoją siostrę przed małżeństwem z podejrzanym typem Persivalem, przedstawiona jest w sposób który budzi zgrozę.  Wilkie stworzył postać kobiety silnej, niezależnej, MYŚLĄCEJ tylko po to by co chwila podcinać jej skrzydła, bądź podkreślać jakże różni się ona od zwykłego gatunku kobiecego. Zwykły gatunek kobiecy jak możemy dowiedzieć się z lektury nie jest stworzony do myślenia, wysiłek umysłowy jest drogie panie ponad nasze siły. Jeżeli był to pogląd powszechnie panujący w XIX wieku to dickensowskie czasy były jakąś tragedią…

Wilkie jawił mi się jako człowiek traktujący swoja prace literacką, przede wszystkim jako pracę, dająca dochód i splendor. Czytając niektóre przydługie i przynudne fragmenty „Kobiety w bieli” miałam wrażenie, że autor przeszedł tu odrobić dzienną porcje pańszczyzny. Momentami bywało kiepsko i bardzo płyciutko, popłynąć się z tekstem nie dało.

Co mnie zaskoczyło, to momentami kpiarski wydźwięk jego historii. Postać Federicka Farlie jawiła mi się wręcz jako karykatura samego autora. Wiecznie zbolały, hipochondryczny neurotyk, który nie dba o nic po za swoją wygodą:)

Ciekawa sprawą jest forma powieści. Posiada ona kilku narratorów, którzy po kolei uzupełniają swoje „zeznania”. Uważam, że to zabieg ciekawy i odważny.

Mimo iż potraktowałam ta książkę jako swoiste studium charakteru autora to i tak jej fabuła mnie wciągnęła. Nie zawsze było porywająco, ale przez większość czasu Wilkiemu udaje się trzymać czytelnika w napięciu.

Moja ocena: 7/10

Matnia – Anna Piecyk

Czym jest tytułowa matnia z powieści Anny Piecyk? Jest potrzaskiem, błędnym kołem, w którym zamknięta jest rodzina Wrońskich. Rodzina alkoholowa. Dzięki lekturze książki poznajemy wydarzenia od lat ’70 ubiegłego stulecia do współczesności- roku 2012, a także patrzymy dalej w przyszłość, aż do roku 2063 kiedy to matnia wydaje się – zostaje przerwana. 

Wydarzenia kręcące się w ogół patologii poznajemy z perspektywy dzieci. Na podstawie nie jednej powieści mogliśmy się przekonać, że dziecko to najwierniejszy i najwrażliwszy narrator. Anna Piecyk sprawnie ten fakt wykorzystała prezentując nam bagno widziane oczyma niewinnych.

Ryszard, Grażynka i Filip – mimo iż dzieli ich pokolenie są sobie bliżsi niż może się wydawać: Zdolny maturzysta i dwójka dzieci w wieku wczesnoszkolnym. W miarę jak pokonujemy kolejne kartki książki dowiadujemy się, że łączą ich bliskie więzy krwi i przysięga, że nigdy się nie stoczą jak ich rodzice.

Powieść Anny Piecyk na pewno znajdzie zwolenników, bo nic tak nie przeraża jak krzywda tych, którzy na to niczym nie zasłużyli.

Problem jakim jest dziedziczenie skłonności do uzależnień jak i forsowne próby przezwyciężenie tego schematu poznajemy dzięki narracji pierwszoosobowej. Dodaje to powieści rzetelności i wpływa na współodczuwanie czytelnika z narratorem.

Niestety autorka mimo wręcz podręcznikowej znajomości tematu nie uniknęła pewnych niezręcznych wykrętów i w momentach, w których mogła zrobić największe wrażenie na czytelniku wycofywała się rakiem. Było w książce kilka naprawdę mocnych wręcz traumatycznych wydarzeń jednak mimo starań autorki, prób wczucia się w sytuacje dzieci, odniosłam wrażenie, że opisuje to wszytko zza szczelnej szyby a czytelnik tkwi tam w raz z nią, co uniemożliwiało mi pełne zaangażowanie w opisaną sytuacje i osiągniecie granic emocjonalnego zmęczenia – a właśnie taki efekt powinny wywołać opisane tam zdarzenia. W recenzowanej przeze mnie wcześniej powieści „Zapomnj patrząc na słońce„ ten efekt został osiągnięty w pełni mimo iż obraz patologii nie był aż tak uderzający jeśli chodzi o opisywane sytuacje.

Książkę przeczytałam bardzo szybko, zrobiła na mnie pozytywne wrażenie, jednak nie mogłam się wyzbyć wrażenia, że autorka boi się tego o czym pisze. Boi się i to nie pozwala jej w pełni rozwinąć skrzydeł i popłynąć w opisywanym rynsztoku wraz ze swoimi bohaterami.

Moja ocena:7/10

Za książkę dziękuję wydawnictwu Oficynka:

Etnolog w mieście grzechu – Mariusz Czubaj

Mariusz Czubaj jest jednym z czołowych pisarzy literatury kryminalnej w Polsce. Z wykształcenia jest antropologiem kultury. Z połączenia tych dwóch życiowych pasji autora zrodził się pomysł napisana książki, która jest swoistym przewodnikiem po najciemniejszych zakamarkach kryminalnych opowieści, jednocześnie analizującą kulturowe uwarunkowania rządzące światem przedstawionym w powieściach z gatunku.

Gdy tylko swoim bystrym okiem wypatrzyłam  ten tytuł wiedziałam, że muszę tę książkę przeczytać, niezależnie od tego, czy kryminał jest moim ulubionym gatunkiem literackim czy też nie. Przyznam – nie jest, wolę thrillery, czy horrory, powieści psychologiczne itp. Ale kryminał jako gatunek zawsze wydawał mi się niepotrzebnie spłycany przez  co odbierany jest jako gatunek rozrywkowy. Diabeł jednak zawsze tkwi w szczegółach i to co może wydawać się tylko czystą rozrywką może skrywać w sobie ważne informacje o świecie i ludziach. Tak jak w przypadku horrorów, które bazując na ludzkich lękach wyciągają z nas to, co ukryte, często w sposób bezlitosny.

Pierwsze stronice pracy Czubaja były dla mnie szokiem i nosiły znamiona męki. Nie rozumiałam połowy używanych przez autora terminów a i część przeczytanych przez niego fragmentów – ważnych fragmentów książek – które czytałam już dawno ogarnęły mroki nie pamięci. Z czasem gdy już oswoiłam się, przyzwyczaiłam do analizowania przypisów – licznych przypisów – szło już gładko, a ja poczułam się „wciągnięta”.

Książka Czubaja to kompendium wiedzy dla czytelnika kryminałów, a także dla osób, które chciały by bliżej poznać tło i okoliczności tworzenia takiego dzieła. Czubaj z maniakalną dokładnością rozpisuje, analizuje, szereguje techniki pisarskie autorów kryminałów, przywołując często dzieła zapomniane takie jak np. „Kobieta w bieli” Collinsa, którą swoją drogą nie dawno skończyłam czytać. Nie bazuje tylko na wielkich znanych nazwiskach klasyków, ale schodzi też na niższe pułapy sfery popkultury, książek, które obecnie goszczą na listach bestselerów i są znane każdemu – chociażby ze słyszenia.

Doszukuje się w pozornie prostych i nieznaczących wiele dla fabuły powieści poszczególnych fragmentach   znamion uwarunkowań kulturowych i sprytnie przemycanych społecznych zachowań typowych dla danych w powieści czasów, czy też miejsca akcji.

„Etnolog w mieście grzechu” to książka dla osób, które chcą wiedzieć więcej o świecie kryminałów. Jeżeli nie odstraszy Was nieco „wykładowa” forma książki, to nie będziecie rozczarowani.

Moja ocena:8/10

Za książkę dziękuję wydawnictwu Oficynka:

Hotel zaświat – Przemysław Borkowski

Krzysztof po kilkunastu latach nieobecności w rodzinnej miejscowości wraca w tamte strony by sprzedać dom. Kraina jego dzieciństwa zmieniła się znacznie. Pełno w niej zagadkowych zdarzeń, zdziwaczałych ludzi, nawet zwierzęta zachowują się podejrzanie. Krzysztof nie może wyzbyć się wrażenie ogarniającej go ciemności i zła.

Moje oczekiwania wobec tej książki były zupełnie inne. Winę za to ponosi znowuż reklama. O książce możemy przeczytać, że jest przerażająca „Lśnienie” sobie obejrzyj, szybciej zaśniesz„. Po co wypisywać takie rzeczy? Nawiązanie do „Lśnienia” i słowo „Hotel” w tytule od razu nasunęło mi skojarzenie z jakąś opowieścią ghost story. A co faktycznie tu mamy?

Przez lwią część książki śledzimy poczynania Krzysztofa, który głównie spaceruje po okolicy. Przy tej okazji przywołuje z pamięci lokalne legendy, wspomina ważne historyczne wydarzenia, a także swoją młodość. Uświadczymy tu dużo interesujących wątków.

Autor umieścił w powieści krótkie opowiadania, stare wiersze, czy fragmenty zapomnianych książek poruszających z goła mistyczną tematykę. Problem w tym, że nijak się to ma do wątku przewodniego, którym jest uwaga… nie duch, nie mara, nie zjawa, lecz pospolita zagadka kryminalna.

Autor robi czytelnikowi smak na opowieść pełną ludowych podań, dziwnych niewytłumaczalnych zdarzeń by na koniec rozegrać decydująca partie w sposób najprostszy z możliwych.

Czytając „Hotel zaświat” miałam wrażenie, że pisarz miał bardzo wiele pomysłów, ale czasu mu nie starczyło na porządne rozwiniecie każdego z nich tak aby powstały z tego powiedzmy trzy powieści- upchnął wszytko w jedną i choć poszczególne jej elementy i motywy są naprawdę godne uwagi to w połączeniu nie tworzą żadnej całości.

„Hotel zaświat” oceniam na plus mimo tych organizacyjnych uchybień. Może i lepiej było by zrobić z tego zbiór krótkich opowiadań, ale powieść mimo wszytko czyta się dobrze, przyjemnie i szybko. Powieść ma świetny klimat co jest w dużej mierze zasługą opisanego miejsca akcji i tła powieści.Bardzo silnie skojarzyło mi się z moją osobistą „Krainą wiecznego szczęścia”.

Duży plus za świetną, przyciągającą uwagę okładkę!

Moja ocena: 7/10

Za książkę dziękuję wydawnictwu Oficynka: