horror religijny

The Rite/ Rytuał (2011)

Michael Kovak szuka swojej drogi w życiu. Nie wie jeszcze, w którym kierunku będzie ona przebiegać, jednak pewien jest, że będzie jak najdalsza od rodzinnego interesu- zakładu pogrzebowego. Wybiera seminarium duchowne, jednak zamierza wycofać się z kapłaństwa. Wtedy do akcji wkracza jego mentor i wysyła go do Rzymu, by zapoznał się z problematyka rytuału egzorcyzmów. Tam poznaje ekscentrycznego duchownego, księdza Lucasa, wprawnego egzorcystę.

Bardzo lubię ten film. I na pewno nie dlatego, że wnosi coś nowego w tematykę horroru religijnego i opętań przez demony.

Pierwszym niezaprzeczalnie mocnym argumentem na jego korzyść jest rola Anthony’ego Hopkinsa. Uwielbiam go w każdej roli w jaką się wciela. Myślę, że nawet gdyby miał grać ofiarę seryjnego zabójcy w podrzędnym slasherze zostałby najlepszą final girl w historii:)

Anthony w roli księdza Lucasa jest jak zawsze… precyzyjny. Miałam w nim zobaczyć księdza/ szarlatana i go zobaczyłam. Często aktorzy, którzy mają na koncie tak charakterystyczne role, jak Hopkins w „Milczeniu owiec” już zawsze pozostają tą jedną postacią. Na szczęście nie on.

Osoby odpowiadające z charakteryzacje i efekty trochę dały ciała 'ozdabiając’ księdza Lucasa.

Lekki SPOILER: Serio, on by świetnie zagrał opętanie samą mimiką twarzy nie trzeba było uprawiać takiej groteki. Wierzę w niego, szkoda, ze twórcy tej wiary w sobie nie mieli.KONIEC SPOILERA

Efekty to chyba jedyny zarzut jaki mam dla tego filmu. Nic innego póki co nie przychodzi mi do głowy.

Wracam do plusów:

Klimat filmu, może nie jest genialny, ale dla mnie całkowicie zadowalający. Kanciapa księdza jest dość upiorna, a na rzymskich ulicach czuć zimny oddech boga.

Sposób w jaki twórcy podeszli do tematu egzorcyzmów nie jest szczególnie odkrywczy, ale przynajmniej główny głos oddano demonom, które zazwyczaj mają ciekawsze rzeczy do powiedzenia niż recytacja katechizmu. Mamy tu też postać demona, którego wcześniej nie 'angażowano’ w horrorach, a to też miła odmiana.

Nie mamy tu do czynienia tylko i wyłącznie z wątkami religijnymi, nasi księża 'romansują z ateizmem’ i szczególnie Michael ma bardzo ludzkie problemy. Niestety dość nachalnie rżnięte z „Egzorcysty„. Z resztą, bodźmy szczerzy, jest sporo analogii pomiędzy scenariuszami obydwu obrazów.

Jeśli o scenariuszu mowa to jego autor Michael Petroni zdążył zaskarbić sobie mogą sympatię już wcześniej. Jest dobry w pisaniu scenariuszy na bazie książek. Ostatnimi czasy mile zaskoczył mnie „Złodziejką książek”, wcześniej nie najgorzej przedstawił „Królową potępionych. Scenariusz „Rytuału” powstał w oparciu o „Obrzęd. Tajemnice współczesnych egzorcyzmów” Matt’a Baglio – konieczne muszę się zapoznać.

Szwedzki reżyser filmu zasłynął głównie dramatem „Zło”, ale w świecie horroru znany jest z „1408„.

Polecam jeśli jeszcze nie widzieliście.

Moja ocena:

Straszność:8

Fabuła:8

Klimat:8

Napięcie:8

Aktorstwo:10

Zabawa:9

Zaskoczenie:6

Oryginalności:6

To coś:8

Walory techniczne:8

79/100

W skali brutalności:1/10

Stigmata/ Stygmaty (1999)

W roku 1999 powstały przynajmniej dwa dobre horrory religijne. Pierwszym są oczywiście „Dziewiąte wrota„, drugi to „Stygmaty”. Może te odwrócone szóstki tak działały filmowcom na wyobraźnię?

„Stygmaty” opowiadają historię młodej, rozrywkowej fryzjerki Frankie- aktorkę możecie kojarzyć chociażby z trzeciej odsłony przygód Freddiego Krugera. Dziewczyna otrzymuje od matki paczkę z suwenirem z jej wycieczki do Rio. Prezentem jest różaniec, który jeden z 'wiernych’ zakosił martwemu księdzu. Księdzu, którego zwłoki zostały uznane za 'cudowne’ i których cudowność bada amerykański ksiądz naukowiec Andrew. Kiedy Frankie zaczyna doznawać dziwnych omamów, a na jej ciele pojawiają się rany drogi klechy i fryzjerki krzyżują się by wbić włócznie w kamienne serce kościoła katolickiego.

Horrory religijne mają to do siebie, że mają bardzo konkretne przesłania. Wyznaczają wyraźną granicę pomiędzy dobrem i złem. Zło oczywiście stoi po stronie diabła i satanistów, a dobro po stronie boga i chrześcijan. Stygmaty niejako przełamują ten ścisły schemat, bo mimo iż, owszem chrześcijanie są tu posłańcami dobra, a diabeł czyha na ich duszyczki, to w tym filmie diabeł niejako zasiada po prawicy pana.

Fabuła filmu dotyczy tematu bardzo aktualnego i ponadczasowego: Czy kościół nie jest czasem tylko instytucją, która posiada ogromną władzę? Czy biskupi i inni wysoko postawieni członkowie Watykanu nie traktują dogmatów religii bardzo wybiórczo? Czy nie przeinaczają słów biblii? Nie nadinterpretują symboli? Taki celibat np. Ksiądz Andew bohater „Stygmatów” przyznaje, że to dla niego spory problem, ale musi być, bo takie jest słowo boże… A to słowo to, to tak naprawdę Watykański dekret z XIII wieku, który zabraniając duchownym zakładania rodzin ratuje majątki kościelne, które mogli by dziedziczyć ich potomkowie.

W „Stygmatach” pojawia się motyw domniemanej ewangelii Chrystusowej, spisanej przez samego Jezusa, która w bardzo określony sposób pokazuje ideę chrześcijaństwa. Nie jest ona na rękę zwierzchnikom kościoła, więc jest ukrywana. Nasza bohaterka z nieznanych przyczyn posiada wiedzę na temat treści owej ewangelii.

’Objawienia’ jakich doznaje są gwoździem programu. Mamy w filmie sporo mocnych momentów, chociażby biczowanko w metrze, jednak największą zaleta filmu jest wciągająca fabuła.

To dobry, sprawnie zrobiony film jednak należy pamiętać, że jest to tylko film, więc nie ma co się nadmiernie ekscytować jego treścią – mam tu na myśli zarówno nabożną wiarę w jego treść jak i bulwersowanie się nią i nazywanie herezją.

Moja ocena:

Straszność:7

Fabuła:8

Napięcie:7

Klimat:8

Zabawa:9

Walory techniczne:7

Aktorstwo:7

Zaskoczenie:6

Oryginalność:7

To coś:8

74/100

W skali brutalności: 2/10

The Exorcism of Emily Rose/ Egzorcyzmy Emily Rose (2005)

Scott Derrickson w swoim horrorze „Egzorcyzmy Emily Rose” przedstawia historię procesu sądowego księdza, ojca Moore’a, który zostaje oskarżony o nieumyślne spowodowanie śmierci młodej studentki Emily Rose. Opowieść rozpoczyna się od przybliżenia sylwetek prawniczki, jej klienta księdza oraz samej zmarłej Emily.

Poznajemy młodą religijną dziewczynę, która rusza do wielkiego miasta by zdobyć stosowne wykształcenie i  zostać nauczycielką. Sprawy zaczynają się komplikować już na początku semestru kiedy Emily doznaje przedziwnych objawów, branych przez lekarzy za padaczkę. Leki na epilepsje jej nie pomagają więc dziewczyna oraz jej rodzice zwracają się do księdza ze swojej parafii z prośbą o odprawienie egzorcyzmów, dla zbawienia duszy i ciała cierpiącej.

Film Derricksona odniósł ogromny kasowy sukces. Rzesze fanów horrorów popadły w zachwyt nad pomysłową forma obrazu- połączenie dramatu sądowego i filmu grozy z wątkami religijnymi.

Zachwyciła ich także sama historia, rzekomo opętanej dziewczyny.

Reżysera zainspirowała głośna sprawa, Annelise Michel, która w latach siedemdziesiątych doprowadziła do całkowitego zakazu przeprowadzania egzorcyzmów na terenie Niemiec.

Amerykański twórca przeniósł historię za ocean, do czasów współczesnych.

Miałam przyjemność oglądać film dokumentalny o młodej Niemce, która poddana egzorcyzmom w końcu straciła życie. Zrobił na mnie dużo większe wrażenie niż hollywoodzka wersja tej historii. Dlaczego? Może z powodu formy. Osobiście nie do końca przypadł mi do gustu pomysł z procesem sądowym jako wątkiem przewodnim. Poczynania prawniczki, prokuratora, przesłuchania etc. wybijały mnie z rytmu śledzenia moim zdaniem głównej historii, czyli samego opętania i egzorcyzmów, bo to  szczerze mówiąc bardziej mnie interesowało niż los księdza i moralne dylematy prawniczki.

Retrospekcje w których poznajemy historię Emily, są przedstawione do prawdy rewelacyjnie, ale cóż z tego jak za moment dostajemy przerywnik w postaci zajadłej walki na sali sądowej. W jakiś sposób podtrzymuje to napięcie, ale działa raczej na niekorzyść klimatu, przynajmniej w moim odczuciu.

Sam sposób przedstawienia 'przesłania Emily dla świata’, czyli końcowe sceny na sali sądowej wydały mi się trochę żałosne, może dlatego żem nie wrażliwa objawienia maryjne;)

Tak jak wspomniałam, w moim odczuciu siłą tego filmu są retrospekcje. Sceny na kampusie kiedy Emily doznaje dziwnych wizji i czegoś na kształt paraliżu, sceny w jej rodzinnym domu w czasie egzorcyzmów – na prawdę mocna rzecz i ze względu na to właśnie warto ten film obejrzeć.

Co do aktorstwa nie mam zastrzeżeń. Jennifer Carperter świetnie wcieliła się w rolę opętanej. Zdjęcia Roberta storna, który nie miał raczej doświadczeń z horrorami robiły wrażenie, muzyka Christophera Younga jak zwykle na medal.

Moja ocena:

Straszność:9

Fabuła:7

Klimat:7

Napięcie:8

Zaskoczenie:6

Zabawa:7

Walory techniczne:9

Aktorstwo:8

Oryginalność:8

To coś:7

76/100

U Buffy kilka dni temu ogłoszono konkurs z nagrodami. Zadaniem dla uczestników jest rozpoznanie na podstawie zdjęć tytułów współczesnych horrorów. Zapraszam, bawcie się Moi Drodzy🙂