Top

Biblia Horroru

Na początku był lęk...

Thriller

Dużo uśmiechu

Happy Face killer/ Morderca z uśmiechniętą buźką (2014)

happy face killer

W 1995 policji udało się ująć kolejnego seryjnego zabójce kobiet. Sprawcą kilku mordów okazał się kierowca ciężarówki, Keith Jasperson. Jego znakiem rozpoznawczym był cyniczny uśmieszek który rysował krwią na ciałach ofiar. Jego historia zainspirowała twórców filmu telewizyjnego „Happy Face Killer”.

happy face killer

Jest to film ukazujący wręcz podręcznikową historię seryjnego mordercy. Niczym Was ona nie zaskoczy, a sam antagonista ginie w tłumie podobnych do siebie. Poznajemy go z chwilą, gdy zmęczona zdradami żona zabiera dwójkę ich wspólnych dzieci i wyprowadza się do matki. Keith bardzo źle to znosi, na tyle źle, że szuka rozładowania napięcia w napaściach seksualnych. Sam gwałt mu nie wystarcza musi jeszcze zabić, a gdy zabije musi się tym w pewien sposób pochwalić. Swoje zadowolenie z dokonanego czynu odzwierciedla z za pomocą rysunku uśmiechniętej buźki, którą rysuje na ciele pierwszej ofiary. A później kolejnej, i kolejnej… Rozentuzjazmowany Keith nagrywa swoje przemyślenia na temat swoich 'dokonań’ na taśmie video, a gdy niefortunnie o jego pierwsza zbrodnie posadzony zostaje ktoś inny ten w poczuciu niedocenienia smaruje do policji list manifestując, że to on jest mordercą, on i tylko on.

happy face killer

Gdyby nie fakt, że 'morderca z uśmiechniętą buźką’ istniał naprawdę i faktycznie robił to co robił posądziłabym twórców obrazu o brak pomysłu na postać seryjnego mordercy. Uśmiechnięta buźka, serio? Ależ trzeba być zdziecinniałym debilem.

Niestety, a może stety seryjni zabójcy często są skrajnie żałosnymi egzemplarzami i wcale nie mają żadnego przesłania dla świata a u podnóża ich dewiacji stoją takie cechy jak niedojrzałość, poczucie niespełnienia, chęć zwrócenia na siebie uwagi. Twórcy filmów robią z nich postaci często niezwykle fascynujące, ale proza życia pokazuje co innego.

Tak było w przypadku Keitha. Sfrustrowany facet w średnim wieku, który wyrastał w przemocowym domu, a jedynym promykiem rozświetlającym cienie parszywego dzieciństwa były chwile ekscytacji jakich doświadczył zabijając zwierzęta. Jego marzeniem było dostanie się do policji konnej, ale niestety marzenie pozostało w sferze marzeń. Jego niedojrzałe podejście do życia sprawiło, że żonka od niego odeszła zabierając dzieci co tylko pogłębiło jego niechęć do kobiet, których i tak nigdy nie darzył szczególnym szacunkiem. I tu zaczyna się zabawa.

happy face killer

Keith zabija pierwszą ofiarę i jest bardzo z tego zadowolony. Porzuca ją jak zużytą zabawkę nie angażując się szczególnie w ukrywanie zwłok przez co trafia do grona tych mniej interesujących 'morderców niezorganizowanych’. Kiedy widzi w gazecie artykuł opisujący jego czyn ekscytacja wzrasta, wreszcie czuje się doceniony, a tu pach… jakaś desperatka kieruje podejrzenia na kogoś innego, przez co nasz niegrzeczny chłopczyk czuje się pominięty. Zabija ponownie dbając o to by podtrzymać zainteresowanie mediów. W końcu ktoś zaczyna się nim interesować, ale chyba nie takiego zainteresowania oczekiwał….

Nie polubiłam Keitha i jego historia mnie nie porwała. Może przez na wskroś prosty sposób jej opowiadania na jaki postawili twórcy filmu, a może po prostu w bydlaku nie było nic interesującego, nad czym warto by się zastanowić?

Moja ocena:

Straszność:2

Fabuła:6

Klimat:6

Napięcie:6

Zabawa:6

Zaskoczenie:4

Walory techniczne:7

Aktorstwo:7

Oryginalność: 4

To coś:5

53/100

W skali brutalności:1/10

i to jest najlepszy powód

In Cold blood/ Z zimną krwią (1967)

z zimną krwią

Dwaj recydywiści Perry i Dick po wyjściu z więzienia planują nowe przestępstwo. Tym razem nie zamierzają popełnić błędów, jakie wcześniej zaprowadziły ich do pierdla. Nie zamierzają zostawić żadnych świadków.

Dick na cel obiera bogatego farmera z Kansas, który to według wiedzy jaką podzielił się z nim współlokator z celi posiada w domu morze gotówki. Perry, niespełniony muzyk, marzący o odnalezieniu zaginionego skarbu u wybrzeży Meksyku, godzi się na skok, wierząc, że zdobyta gotówka przybliży go do realizacji dziecięcego marzenia o zdobyciu pirackiego złota. Obydwaj realizują plan i przez chwilę cieszą się wolnością. Do czasu.

z zimną krwią

Co też skłoniło mnie do zapolowania na ten obraz? To trochę kwestia przypadku. Jego tytuł padł w horrorze „Sinister” z ust głównego bohatera, który jak pewnie pamiętacie marzył o napisaniu mocnej książki o prawdziwej zbrodni, w pewnym momencie mówi, że jego nowa książka może być kolejnym „Z zimną krwią”.

Aha. Odnotowałam sobie tytuł w pamięci i po pewnym czasie udało mi się odnaleźć film o tym tytule.

Stanowi on ekranizację wspomnianej powieści, napisanej w 1966 roku przez Trumana Capote i opisującej prawdziwą zbrodnie do jakiej doszło w małym miasteczku w Kansas w 1959 roku.

Film Richarda Brooksa to nic innego jak kryminał oparty na prawdziwych wydarzeniach, pokazujący pewną wersję owych wydarzeń na tyle autentyczną na ile można było wierzyć schwytanym mordercom.

Sama warstwa kryminalna jest interesująca, pokazuje sposób w jaki przebiegało niełatwe śledztwo, ale dla mnie liczyła się przede wszystkim warstwa psychologiczna, ta część filmu skupiająca się na postaciach morderców.

Dzięki dwóm świetnym aktorskim rolom Roberta Blake i Scotta Wilsona możemy sobie stworzyć wiarygodny obraz dwóch oprychów ze wszystkimi ich walorami. Filmowe dialogi, na których w ogromnej mierze opiera się siła tej opowieści są wręcz doskonałe, można rzecz Hitchcockowskie i w żaden sposób nie dające się porównać z bzdurnymi frazesami jakie współcześni twórcy wkładają w usta swych antybohaterów.

z zimną krwią

Na prawdę czułam ze mogę poznać tych typków i muszę powiedzieć, że mimo całej bezwzględności ich działania nie byłam w stanie ich do końca znienawidzić. Niektóre elementy ich biografii autentycznie chwytają za serce, a jeśli nie za serce to na pewno za gardło.

Wszytko to podane w świetnej formie. Montaż jest niesamowicie płynny i dzięki czemu nie skaczemy chaotycznie po kolejnych klatach tej historii, nie tracimy żadnego z wątków. Do tego estetyka zdjęć utrzymana jest w stylu filmu noir, a takie obrazy wprost uwielbiam.

z zimną krwią

Wracając jeszcze do treści tej opowieści, pada tu wiele celnych uwag, które będą powtarzane jeszcze nie raz przez następne lata, przez kolejne filmu traktujące o zbrodniach i zbrodniarzach. Było ich sporo, przytoczę jeden fragment dialogu:

– Dlaczego go zabiłeś.

– Tak po prostu. Chyba dla jaj.

– I to jest najlepszy powód.

„Z zimną krwią” pokazuje jak niewiele potrzeba do dokonania zbrodni. Jak łatwo skończyć na szubienicy. Oglądając ten film miałam wrażenie, że nie ma na tym świecie nić łatwiejszego niż zabijanie. Pewnie dlatego ludzie tak chętnie poddają się tej rozrywce.

Dwaj mordercy, którzy zawiśli za zamordowanie czteroosobowej rodziny ostatecznie popełnili ten czyn dla 48 dolców, starego radia, i ręcznej latarki. Chyba nie bez powodu tyle się mówi o banalności zła.

z zimną krwią

Mówi się, że książka Capote zrewolucjonizowała spojrzenie na kryminał, sprawiając, że od tamtej pory literatura kryminalna oparta na faktach stała się tą najbardziej pożądaną. Nie znam pierwowzoru filmu, ale robotą jaką wykonał reżyser mojego ulubionego „Kotka na gorącym blaszanym dachu” jest warta uwagi.

Moja ocena:

Straszność:2

Fabuła:8

Klimat:8

Napięcie:6

Zabawa:8

Zaskoczenie:6

Walory techniczne:9

aktorstwo:9

oryginalność:7

To coś:7

70/100

W skali brutalności:1/10

Słoneczna wyspa

La isla Minima/ Stare grzechy mają długie cienie (2014)

la isla minima

Hiszpania, lata ’80. Dwaj policjanci z Madrytu Juan i Pedro przybywają na prowincję w celu zbadania sprawy zaginięcia dwóch nastoletnich sióstr, Estreli i Carmen.

W toku śledztwa odkrywają, że przypadek zniknięcia młodych dziewcząt nie jest odosobniony, bowiem już w przeszłości zdarzało się, że wiejskie dziewczęta znikały bez ślady. Wkrótce mężczyźni znajdują na mokradłach brutalnie okaleczone ciała dwóch nastolatek.

Teraz prowadzą już sprawę o serię morderstw na małej hiszpańskiej wsi.

Tytuł filmu polecił mi jeden z czytelników, gdzieś kiedyś, już nawet nie pamiętam o co rzecz szła. Chyba muszę zrobić nową zakładkę na stronie: „Co polecasz”, bo obawiam się, że tracę sporo dobrych tytułów, które przewijają się w dyskusji. Tak się złożyło, że szczęśliwie tytuł zapamiętałam i niebawem udało mi się film przypolować i dobrze, bo to dobry film.

Polski tytuł „Stare grzechy mają długie cienie” niejako zdradzam nam o czym traktuje film. Oczywiście w największej mierze skupiamy się tu na teraźniejszości, czyli śledztwie prowadzonym przez dwóch detektywów.

la isla minima

To dwa ciekawe typy i właśnie do jednego z nich szczególnie można odnieść ów polski tytuł. Starszy z nich Juan ma bogatą przeszłość, a po jego obecnym zachowaniu widać, że na swój sposób umie się odnaleźć w najgorszej nawet sytuacji. Można rzec 'nie pierdoli się’. Jego partner, młodszy i spokojniejszy drepcze za nim zdając się nie widzieć otaczającego ich gówna.

Mała hiszpańska wioseczka nie jawi się tu jako gniazdo sodomitów, ale przykre sytuacje zdarzają się też tam, a odkąd pojawił się tam człowiek lubiący 'zajeżdżać młode klaczki’ robi się paskudnie.

la isla minima

Juan i Pedro w czasie rozmów z mieszkańcami odkrywają niechlubne zajęcia jakimi zwykły trudnić się wiejskie dziewczęta. Kto jednak jest na tyle perfidny by wykorzystywać ich młodość i naiwność? Ten temat jest zgłębiany powoli. Trop za tropem jak w dobrym kryminale.

To co jest w tym filmie uderzające to obojętność ludzi na zło, rzekłabym nawet – przyzwolenie. Słońce świeci, stateczek pływa po rzece, plony czekają na zebranie, wszytko pięknie, a kij z tym, że ktoś pod nosem obywateli oprawia nielaty. Nie wiedzą, że pewnego dnia spadnie deszcz i to w strugach wody wszytko wyjdzie na jaw.

la isla minima

Bieda, marazm, cienie wojny domowej wszytko to przygniata do ziemi i nie pozwala patrzeć w przyszłość. Słoneczność obrazu, jego artyzm można rzec bardzo kontrastuje z przekazem i to para Hiszpanów odpowiedzialna za to dzieło doskonale ujęła. Dla mnie to kolejne potwierdzenie dla doskonałej kondycji hiszpańskiego kina.

Moja ocena:

Straszność: 3

Fabuła:8

Klimat:8

Napięcie:7

Zabawa:7

Zaskoczenie:6

Walory techniczne:8

Aktorstwo:7

Oryginalność:6

To coś:7

68/100

W skali brutalności:1/10

Wsi spokojna, wsi wesoła

Calvaire/ Kalwaria (2004)

calvaire

Objazdowy muzyk Marc w czasie podróży na kolejny koncert zmuszony jest do postoju w małej wiosce w Ardenach. Tu z pomocą przychodzi mu samotny karczmarz Bartel, oferujący nocleg i pomoc w naprawie auta.

Marc zatrzymuje się w domu mężczyzny. Wkrótce w czasie spaceru Marc pozna bliżej innych mieszkańców wsi, a z czasem także prawdziwe oblicze Bartela.

Nie inaczej, Marc jest pułapce pomiędzy prawdziwymi wariatami.

Dziś mam dla Was coś specjalnego. „Kalwaria” to ewidentnie jeden z najdziwniejszych filmów jakie ostatnio widziałam. No, dobrze, dziwolągi zdarzają się często, ale ten film jest tyle samo dziwny co w tej dziwności genialny i na tym polega jego wyjątkowość.

Nie bardzo wiem do jakiego innego tytułu mogłabym go porównać, żebyście mieli jakieś odniesienie. Klimatem przypomina nieco „Anomalię” z 2012 roku, ale to pewnie kwestia tego, że obydwa filmy posiadają Belgijski rodowód, obydwa dzieją się w małej belgijskiej osadzie.

Sklasyfikowanie gatunkowe „Kalwarii” to karkołomny zamiar, bo znajdziecie tu wszytko: grozę zarówno z pod znaku psychologicznego thrillera jak i torture porn, czarną komedię, dramat, a nawet melodramat. Od tego urodzaju wcale głowa nie boli.

Jest też pięknie zrobiony od strony technicznej. Zdjęcia są wręcz fenomenalne, budują nastrój, który przygniata do ziemi. Nie można zrzucić tej zasługi na dobry wybór plenerów, bo widzimy zwykłą wieś na zadupiu świata, zwykły las i zwykłe pola, ale wszytko sfilmowane w taki sposób, że przyroda staje się integralną częścią całej historii. Ona też opowiada historię.

calvaire

Fabuła filmu rozkręca się bardzo niepozornie. Mamy grajka, który śpiewa swoje smęty po domach starców wzbudzając gorące uczucia w sercach staruszek, sam jednak jawiąc się widzowi jako niezwykle cierpki gość.

Pewnego razu, w czasie swojego tourne dopada go awaria wozu i z pomocą przychodzi mu jeden z miejscowych, Bartel. Bartel to podstarzały komik, który jak twierdzi niegdyś prowadził własny biznes, jednak po odejściu ukochanej żony stracił cały 'entuzjazm’. Facet stara się z zaprzyjaźnić z Marcem, jednak ten odpowiada mu tylko chłodną, uprzejmą obojętnością. W czasie pobytu Marca w domu Bartela gospodarz przestrzega go przed odwiedzaniem innych mieszkańców wioski, twierdząc, że tacy jak oni nie zostaną dobrze przyjęci. Tacy, czyli artyści.

Marc jednak olewa to ostrzeżenie dzięki czemu poznaje seksualne preferencje mężczyzn bez kobiet – uwaga, w całej wsi nie ma ani jeden cipki, na co nie od razu zwróciłam uwagę. Marc widzi jak chłopki roztropki zabawiają się z trzodą chlewną…

calvaire

Od tego punktu robi się coraz dziwniej i dziwniej. Gdy zniecierpliwiony przeciągającą się naprawą auta Marc postanawia mimo wszytko odejść z dziwnego miejsca Bartelowi odbija. Początkowo sądziłam, że to kwestia braku towarzystwa, ale Bartel ma bardzo konkretną wizję ad. swojego nowego przyjaciela.Opisy w sieci zdradzają co też spotka naszego objazdowego grajka więc jeśli chcecie mieć niespodziankę radzę tam nie szperać. Nie spodziewajcie się jakiejś wielkiej makabrycznej wizualizacji – liczy się kontekst, jest on wystarczająco dosadny.

calvaire

Nie spodziewałam się tego rodzaju wrażeń po tym filmie. Ba, niczego się nie spodziewałam, nawet nie przeczytałam filmowego opisu. Po prostu puściłam sobie jakiś film do żelazka. I o mały figiel nie zchajcowała bym sobie ciuchów.

Jeśli lubicie dziwne twory to to będzie doskonały wybór.

Moja ocena:

Straszność:4

Fabuła:9

Klimat:10

Napięcie:8

Zaskoczenie:7

Zabawa:8

Walory techniczne:9

Aktorstwo:8

To coś:8

Oryginalność:8

79/100

W skali brutalności:2/10

Kolejni intruzi w kolejnym domu

Intruders aka  Shut in (2015)

shut in

Anna mieszka w wielkim domu odziedziczonym o ojcu wraz z nieuleczalnie chorym bratem. Okazałe domostwo świadczące o niewątpliwym majątku mieszkańców przyciąga złodziei, którzy to w dniu pogrzebu brata Anny włamują się do domu przekonani, że w tym czasie właścicielka będzie na ostatnim pożegnaniu brata.

Sęk w tym, że Anna nigdzie nie wychodzi. Od dziesięciu lat tkwi w domu sparaliżowana lękiem przed jego opuszczeniem. Z tej przyczyny nie może uciec przed napastnikami. Próby ukrycia się w przestronnych przestrzeniach w końcu kończą się klęską, a Anna zmuszona jest skonfrontować się ze sprawcami.

Czyli mamy kolejny film z rodzaju nietracącego na popularności home invasion.

Dla podkreślenia bezradności ofiary włamania twórcy posłużyli się motywem fobii, która nie pozwala bohaterce na opuszczenie murów domu. Z rozmów z umierającym bratem możemy wywnioskować, że dorosła już kobieta w dzieciństwie doświadczyła nie lada traumy, a śmierć jej ojca przypieczętowała rosnący w niej lęk. Wspominam o tym, bo jest to wątek bardzo istotny dla dalszego rozwoju tego w gruncie rzeczy wstępnie prostego pomysłu.

Nasza Anna doświadczy tego, czego obawiają się wszyscy, napadu we własnym domu, miejscu z gruntu bezpiecznym. Szczególnie dla niej, tej którą paraliżuje myśl o przekroczeniu progu domu.

shut in

Niestety sprawcy nie będą się nad nią litować. Pierwsza połowa filmu to ta jego część pokazująca standardowy rozwój wydarzeń w takiej sytuacji. Anna próbuje się ukryć, kiedy to nie pomaga próbuje znokautować sprawców. Nie dzieje się tu nic nadzwyczajnego.

W drugiej części obrazu sytuacja się poniekąd odwraca. Zwabieni do piwnicy domu napastnicy zostają tam uwięzieni przez naszą bohaterkę. Teraz Anna jest oprawcą. W tym momencie możemy ją poznać od nieco innej strony, wyklaruje się wątek jej przeszłości, który jest, chyba mogę to powiedzieć, dość interesujący, ale na pewno nie oryginalny.

Od tego obrazu nie macie co oczekiwać nowatorskich rozwiązań fabularnych, i to powinnam powiedzieć już na wstępie. Nawet gdy sytuacja się odwraca nie uświadczymy tu elementu porażającego zaskoczenia.

shut in

Muszę jednak przyznać, że dobrze się stało, że twórcy scenariusza podjęli choć ten wysiłek by urozmaicić klasyczne home invasion w chwyt revegne. Gdybym przez kolejne pół filmu miała patrzeć tylko i wyłącznie na szamotaninę bohaterki przeciwstawiającej się antybohaterom znudziłabym się znacznie mocniej, a tak mogę powiedzieć, że nie było źle.

Jest to więc niezły film, dość sprawnie zrealizowano cały zamysł i nie mam tu większych zarzutów ad realizacji. Nie przysporzy on jednak większych wrażeń i trudno go nazwać emocjonującym. Ot taki średniaczek, dla zabicia czasu.

Moja ocena:

Straszność:2

Fabuła:6

Klimat:6

Napięcie:5

Zabawa:6

Zaskoczenie:5

Walory techniczne:6

Aktorstwo:6

Oryginalność:5

to coś:5

52/100

W skali brutalności:1/10

Pamięć to sprytny demon

Regresion/ Regresja (2015)

regression

Siedemnastoletnia Angela Grey oskarża swojego ojca o molestowanie seksualne. Ucieka z domu, szukając schronienia na parafii u znajomego księdza. Miejscowy detektyw Bruce Kenner przesłuchuje bogobojnego ojca dziewczyny, a ten ku zdziwieniu wszystkich przyznaje się do winy. Przyznaje, w pewnym sensie, zaznaczając, że nie pamięta żeby kiedykolwiek zgwałcił córkę, co nie znaczy, że tego nie zrobił o_O.

Zdezorientowany funkcjonariusz nie ma innego wyjścia jak tylko porozmawiać się z domniemaną ofiarą. Kolejne rozmowy z nią i innymi potencjalnymi świadkami, a także o zgrozo, uczestnikami czynu rozpościerają obraz popularnego w owym czasie (lata ’90) kultu satanistycznego.

Cechą wspólną dla wszystkich przesłuchiwanych jest wyparcie wspomnień, dopiero stopniowe ich odtwarzanie dzięki metodzie zaangażowanego w sprawę hipnoterapeuty, tworzy drabinę szczeblami sięgającą samego piekła.

regression

Oto nowy film mego hiszpańskiego ulubieńca, czyli Alejandro Amenabar. Jego filmografia jako reżysera nie jest może zbyt bogata, ale przecież nie chodzi o ilość, ale o jakość. A jakość jego filmów, jeśli chodzi o dotychczas przeze mnie widziane produkcje jest wręcz niezawodna. Ostatnim filmem tego twórcy jaki miałam okazję zobaczyć, był dramat „Agora”. Innymi bardziej znanymi produkcjami są chociażby moi ulubieni „Inni„, których oglądam kompulsywnie dla samych estetycznych doznań, bo scenariusz znam już na pamięć. Amenabar nakręcił też rewelacyjne „W stronę morza”, czy „Otwórz oczy”. Czekam na każde jego twórcze posuniecie z niecierpliwością.

„Regresja” jest thrillerem psychologicznym pełnym pułapek, w które łatwo wpaść. Wpadają w nie sami bohaterowie, można powiedzieć, że sami je na siebie zastawiają. Tematem filmu jest nieco już przebrzmiały temat natury sekt satanistycznych, które to rzekomo dopuszczają się rytualnych mordów, gwałtów i czarnej magii oczywiście. Wyznawcy diabła mogą być wszędzie, w końcu każdy nosi w sobie zło, trzeba je tylko wypuścić w świat, podkarmić odpowiednią sugestią i hulaj dusza.

Obraz natury zła przedstawiony w filmie Hiszpana rodzi się powoli. Wszytko zaczyna się od zarzutu o przemoc seksualną i kazirodztwo. Zarzuty te wychodzą ze zgrabnych usteczek Emmy Watson, która to wciela się tu w postać Angeli, nastolatki wychowywanej przez ojca alkoholika.

Wobec takich zarzutów szybko pojawia się gliniarz o twarzy Ethana Hawke, czyli Bruce. Jego zaangażowanie w śledztwo jest godne podziwu. Pcha śledztwo naprzód z impetem i werwą, aż zapiera mu dech od miary potworności do jakich się dogrzebał.

regression

Pomoc hiponoterapeuty, który ma pomóc w zarówno Angeli jak i jej ojcu w odtworzeniu przykrych zdarzeń jest tu nieoceniona. To właśnie dzięki seansom widz może być świadkiem pięknie przedstawionych mrocznych obrazów, które wysypują się z głów kolejnych bohaterów zamieszanych w sprawę.

Sceny, w których widzimy rytuały mogłyby wydać się śmieszne, bo sataniści byli już tyle razy filmowani, że ich kult zaczął ocierać się o groteskę, ale na szczęście nie u Amenabara. Dla mnie owych momentów mogłoby być jeszcze więcej, ale nie o to tu chodzi. Chodzi głównie o to czego nie widać, co czai się gdzieś po powierzchnią, podejrzenia, spojrzenia, szepty gdzieś z tylu głowy. Diabeł ma tu pole do popisu. Ale pamiętajcie nie jest to tyle thriller religijny, co psychologiczny.

Tytułowa regresja biorąc pod uwagę łacińskie znaczenie tego słowa, znaczy tyle co 'cofanie się’. To termin bardzo popularny w psychologii, choć nie koniecznie posiadający pozytywne skojarzenia. Terapia regresywna ma w założeniu odtworzenie dawnych, przykrych przeżyć, często wypartych ale nadal wpływających na obecne funkcjonowanie pacjenta w celu ich przepracowania. Dla owego cofnięcia się, często stosuje się hipnozę, czyli mamy już dwa nie lubiane przez naukę terminy.

Sensacyjne wyniki jakie przynosiły próby hipnoterapi regresywnej pozwoliły rozrosnąć się tej dziedzinie do miary niektórym mogącej wydać się absurdalną. Pod wpływem hipnozy pacjenci cofali się nie tylko do zdarzeń z młodości, czy dzieciństwa, hipnoterapeuci wysyłali ich świadomość do życia płodowego, a gdy tego było mało, do poprzedniego wcielania. Teraz już chyba rozumiecie dlaczego nie wszyscy są zwolennikami tej metody;)

Co więcej sama  hipnoza niektórym może już śmierdzieć szwindlem, bo opiera się ona na niczym innym jak na sugestii, więc jeśli hipnoterapeuta może was przekonać do tego, że bardzo chce Wam się spać to do czego jeszcze?

Moi mili, pamięć to sprytny demon. W filmie Amenbara nadziewa na bujne poroże  świadomość bohaterów. Pamięć zastawia sprytne pułapki.

regression

W ogólnym rozrachunku cały pomysł na film uważam za dość udany, choć dużo bardziej przekonuje mnie do niego realizacja owego pomysłu niż on sam. Sam w sobie może być łatwy do rozgryzienia i pewnie wielu z Was też tak uzna. Wykonanie jednak odznacza się przede wszystkim profesjonalizmem. Dobre aktorstwo, klimat zbudowany na ponurych podwalinach ludzkich tragedii i stosownie wkomponowane w to zdjęcia. Wspomniałabym też o muzyce, ale rzuciła mi się w ucho dopiero przy napisach końcowych, więc trochę bieda. Fajnie, ale jak na Amenabara, co do którego oczekiwania mam sufitowe,  to raczej średnio. Ale cóż, czasem musi nastąpi regres by mógł wystąpić progres;)

Moja ocena:

Straszność: 3

Fabuła:8

Klimat:8

Napięcie:7

Zaskoczenie:6

Zabawa:7

Walory techniczne:8

Aktorstwo:8

Oryginalność:6

To coś:7

68/100

W skali brutalności:1/10