Thriller

Body/ Denat (2016)

Trzy młode przyjaciółki spędzają przedświąteczny wieczór w domu jednej z nich. Znudzone postanawiają zmienić miejscówkę. Jedna z nich, Cali, proponuje przeniesienie imprezy do wypasionej willi jej wuja. Dziewczyny są już w szampańskich nastrojach, gdy okazuje się, że dom wuja wcale nie jest domem wuja, a ich obecność została zauważona przez stróża. Gdy facet postanawia przegnać intruzów z domu dochodzi do niefortunnego wypadku.

„Denat” to thriller, który zaczyna się od przypadkowej śmierci, a później jest już tylko gorzej. Napędzane lękiem przed karą młode dziewczyny podejmują szereg złych decyzji w konsekwencji czego kwalifikacja ich przestępczego czynu ulega znacznej zmianie.

Fabuła nieco skojarzyła mi się z filmem „Stuck”, choć „Denat” robi znacznie mniejsze wrażenie. Nie wywołał u mnie wielkich emocji, choć trzeba przyznać, że scenariusz starał się takowe wzbudzić.

Wszytko sprowadza się tu do moralnego dylematu. Co zrobić by uniknąć kary, ale zachować przy tym resztki przyzwoitości.

Rozgrywka w tej sprawie toczy się między trzema bohaterkami. Cali przywódczyni całej rebelii najchętniej zwiałaby z miejsca wypadku. Ten pomysł, może okrutny i tak był chyba lepszy niż to co panny wymyśliły później…

Holly naciska na przyjaciółki by wezwać policję i przyznać się do wszystkiego. Widmo hańby jaka spłynęłaby na nią i jej rodzinę sprawa, że godzi się na inny, moim zdaniem, jeszcze bardziej pokręcony pomysł. Zaś Mel, przyszła prawniczka, godzi się w zasadzie na każdą durnotę jako wymyśla jej dwie zdesperowane przyjaciółki.

Tak więc cała akcja napędzana jest prze kolejne wymysły dwóch dziewczyn aż do twisu, który jeszcze pogorszy ich położenie. Gorsze położenie to kolejna zmiana planu na… jeszcze głupszy. I tak to się drodzy Państwo rozkręca aż bohaterki znajdą się w kolosalnie czarnej dupie.

Finał tej historii jest więc łatwy do przewidzenia, choć może nie oczywisty. Nie oczywisty ze względu na sprytne zwody w scenariuszu ,ale ze względu na zaskakujący poziom głupoty młodych bohaterek. Możemy tu więc zobaczyć, w jak dziwny sposób ludzie potrafią reagować na sytuacje kryzysowe.

Jak wspomniałam wielkich emocji i silnych wrażeń tu nie ma, ale ogląda się to nieźle. „Denat” z pewnością posiada walory rozrywkowe, nie można narzekać na brak akcji, a większych aspiracji raczej i tak nie miał.

Moja ocena:

Straszność: 1

Fabuła:6

Klimat:5

Napięcie:6

Zabawa:6

Zaskoczenie:5

Walory techniczne:6

Aktorstwo:6

Oryginalność:5

To coś:5

51/100

W skali brutalności:1/10

Don’t breathe/ Nie oddychaj (2016)

Troje drobnych złodziejaszków szykuje się na skok życia. Ich łupem ma paść okrągła sumka odszkodowania jakie pewien ślepy staruszek otrzymał po tragiczny wypadku, w którym zginęła jego córka. Z uwagi na kalectwo ofiary włam ma być bułką z masłem, jednak pozory mylą, a w domu starszego mężczyzny złodziei czeka szereg niemiłych niespodzianek.

Nie oddychaj to dzieło twórcy remake „Martwego zła„. Zresztą pojawia się tu w roli głównej odtwórczyni roli Mii. Spodziewałam się więc, że będzie krwawo i efekciarsko, ale co gatunek to obyczaj i w przypadku „Nie oddychaj” mamy do czynienia z thrillerem, nie zaś horrorem.

Nadrzędnym celem fabuły jest więc utrzymanie widza w napięciu, choć nie powiem na mały straszek też jest tu szansa.

Nasi bohaterzy mimo, że przestępcy mają nam się jawić pozytywnie, możemy to wyczuć już w momencie przedstawiania ich sylwetek. Mamy współczuć przede wszystkim dziewczynie, Rocky. Kto więc będzie antagonistą? No chyba nie ślepy dziadek?

Tak drodzy Państwo fortuna kołem się toczy i już w początkowej partii filmu przekonamy się, że dziadek jest twardy jak głaz i gdyby nie ślepota włamywacze nie mieliby z nim żadnych szans. Całkowite odwrócenie konwencji home invasion.

Gdy na oczach dwójki bohaterów dziadek załatwia trzeciego z nich pozostaje im tylko modlić się o to by nie dowiedział się o ich obecności. Tak więc będziemy tu mieli do czynienia z zabawą w chowanego. Mroczne zakamarki domostwa sprzyjają bohaterom jednak sprawa nadal nie jest prosta.

Wystąpią dodatkowe komplikacje, które jeszcze bardziej wpędzą naszych dzielnych przestępców w popłoch. Dziadek wymiata, nie pogadasz.

Będziemy tu mieli okazji przyjrzeć się bliżej naszemu antagoniście doskonale wykreowanemu przez Stephena Langa. Ślepiec skrywa nie jedną tajemnicę i tak naprawdę włam do jego domu to proszenie się o najgorsze. Co i jak, sami się dowiecie. Może i sprawa nie jest szczególnie wymyślna, ale fanów podręcznikowo robionych thrillerów powinna zadowolić.

Jak wspomniałam, postawiono tu na napięcie, dość wartką akcję, gdzie poczucie zagrożenia utrzymuje się nieustannie. To duży plus. Nie wiem tylko, czy proponowane tu rozwiązania nie są czasem za mocno osadzone w schemacie. Film można polecić ze spokojnym sumieniem, bo raczej nikt nie uzna go za wybitnie nieudany. Pytanie tylko, czy znajdą się tacy, którzy z kolei będą mogli się nim wybitnie zachwycić.

Moja ocena:

Straszność:2

Fabuła:6

Klimat:6

Napięcie:7

Zabawa:6

Zaskoczenie:5

Aktorstwo:7

Walory techniczne:7

Oryginalność:5

To coś:6

57/100

W skali brutalności:2/10

Sacrifice/ Ofiara (2016)

Tora wraz z mężem Duncanem przeprowadza się ze Stanów do Szkocji, skąd pochodzi małżonek. Tu mają adoptować upragnione dziecko, Tora ma kontynuować karierę lekarza ginekologa w spokojniejszych warunkach, a Duncan ma spędzić więcej czasu z ojcem.

Szybko okaże się, że małe szkockie miasteczko do spokojnych nie należy, bo we własnym ogródku można znaleźć pokryte torfem zwłoki młodej kobiety. Podczas gdy wszyscy chcą przekonać Torę, że jej znalezisko to relikt historii naturalnej ona przekonana jest, że kobieta zginęła niedawno i ma to związek z lokalnymi wierzeniami.

„Ofiara” to nakręcony dla TV thriller, którego scenariusz, jak to często bywa, oparto o fabułę książki.

Jak na produkcje telewizyjną film sprawdza się całkiem dobrze, zarówno pod względem samego pomysłu jak i wykonania. Ogląda się go przyjemnie.

Z pewności spodoba się osobom z zamiłowaniem do mrocznych legend. Tym razem jest legenda rodem ze Szkocji związana z kultem, który stawiał na rytualne mordy dokonywane na kobietach. Nie chce Wam zdradzać szczegółów, bowiem cała legenda ożywa w filmowym scenariuszu i stanowi rozwiązanie całej zagadki. Osobiście, nigdy o niej nie słyszałam.

Główną bohaterką i demaskatorem spisku będzie Tora. To ona, jak na bystrą i wykształconą kobietę przystało 'weźmie trupa w swoje ręce’ i wywęszy niebagatelnie potężny spisek.

SPOILER: Tu nasunęło mi się skojarzenie z „Żonami ze Stepford„, bo między Torą na Joanną spokojnie można dopatrzeć się masy podobieństw.KONIEC SPOILERA.

Filmowe napięcie budowane jest w miarę gdy kolejne karty zostają odsłaniane. Oczywiście tym wszystkim rządzi sporo doza przewidywalności. Widzowie przywykli do prostych thriller’owych zagrywek bez trudu dodadzą dwa do dwóch i nie dadzą wyprowadzić się pole.

Nie mniej jednak nie burzy to konstrukcji fabuły. Wszystko nadal wygląda poprawnie. Niestety nie wiele ponad średnią. Nie widzę tu aspiracji na coś więcej, choć ogólne wrażenia są jak najbardziej pozytywne.

Moja ocena:

Straszność:1

Fabuła:7

Klimat:6

Napięcie:6

Zabawa:6

Zaskoczenie:4

Walory techniczne:6

Aktorstwo:6

Oryginalność:4

To coś:6

52/100

W skali brutalności:1/10