Biblia Horroru

Truth or die

Truth or dare/ Raz, dwa, trzy umrzesz ty (2012)

Grupa studentów prawa imprezuje świętując zakończenie semestru. W czasie balangi ciągną grube kreski i sowicie sobie popijają. Żeby było ciekawiej w międzyczasie grają w starą jak świat 'butelkę’ na 'prawda czy wyzwanie’. Pozornie nic nadzwyczajnego się nie dzieje: 'ktoś dostał w nos, to popłakał się ktoś’. Jednak jeden z imprezowiczów nieśmiały Feliks wkrótce po imprezie podejmuje próbę samobójczą.

Teraz grupa znajomych staje przed największym wyzwaniem. Ktoś przystawi im broń do głów aby dowiedzieć się jaka jest prawda.

Brytyjski film, błędnie moim zdaniem określany horrorem- bliżej mu bowiem do thrillera– oparty jest na spranym już schemacie 'gry o życie’.

raz dwa trzy umrzesz ty

Ani reżyser ani scenarzysta obrazu nie są znanymi filmowcami. Bynajmniej ja o nich nie słyszałam.

Nie można jednak powiedzieć, że „Truth or dare” pozbawiony jest elementów zaskoczenia. Tu nie mogę wiele zbyt wiele się rozpisać, żeby nie psuć Wam niespodzianki.

Oprawca, który podejmuje grę z ofiarami, chce dowiedzieć się, które z nich wysłało Feliksowi mało przyjemną w treści wiadomość, według niego będącą bezpośrednią przyczyną załamania chłopaka i nawiązującą do tego co stało się na imprezie.

W okół tej kwestii sporo się będzie działo. Kogo by tu obstawić?

Blondyneczkę w której rzekomo kochał się Feliks? Może jej zazdrosnego chłopaka? A może złośliwą femme fatale, a może jej partnera, butnego i szczerze gardzącego Feliksem? No i jest jeszcze drobny diler, który również tam był, chłopak lubi się bawić cudzym kosztem?

raz dwa trzy umrzesz ty

Ostatecznie nawet rozstrzygniecie tej kwestii nie wystarczy, bo mamy w zanadrzu jeszcze dwie niespodzianki.

Jak na horror, momentów grozy jest niewiele. Zdarzy się mała torturka, trochę szamotaniny, ktoś oberwie kulą, ale żeby od razu horror, to raczej nie.

Nie można obrazu nazwać nudnym, ale szczególnie pasjonujący też nie był. Można obejrzeć, ale nie ma takiej konieczności.

Moja ocena:

Straszność: 4

Napięcie:7

Klimat:5

Fabuła:7

Zabawa:6

Zaskoczenie:8

Walory techniczne:6

Aktorstwo:6

Oryginalność:4

To coś:6

59/100

W skali brutalności: 4/10

Mutaki z czerwonego wzgórza

The hills have eyes/ Wzgórza mają oczy (1977)

The hills have eyes/ Wzgórza mają oczy (2006)

Mutaki z amerykańskich bezdroży po raz pierwszy wyłoniły się zza pustynnych wzgórz w 1977 za sprawa (znowuż) Wesa Cravena. Film miał być (podobno) odpowiedzią Cravena na Hopperową „Teksańską masakrę piłą mechaniczną”. Nie sądzę jednak by Wes faktycznie potrzebował takiej inspiracji, gdyż już na początku lat siedemdziesiątych nakręcił swój pierwszy film z pod znaku gwałtu i emocji (exporation camp) „Ostatni dom po lewej” posługując się formułą rape and revenge. Wykorzystał co prawda motyw kanibalizmu i przemocy oraz umieścił miejsce akcji na odludziu, ale na tym w zasadzie podobieństwa się kończą. Jedni to właśnie Wesa uważają za ojca wszelakich „Dróg bez powrotu” i innych masowo produkowanych filmów z bliźniaczym wątkiem, inni za takowego uważają jednak Hoppera.

Zarówno oryginalny film jak i jego remake opowiadają o rodzinie Carterów, którzy w drodze do Kaliforni postanawiają odwiedzić starą kopalnie srebra.

wzgórza mają oczy

W oryginale zostają ostrzeżeni przed tym przez starego pracownika stacji, w remake są przez niego z premedytacją skierowani w niebezpiecznym kierunku. W oryginale stary jest ojcem 'dowódcy’ watahy sodomitów. Kiedy jego nieudaczny synuś podrósł został przez niego przegnany na pustynie, gdzie założył swój klan wraz uprowadzoną prostytutką. Stary jest wrogo nastawiony do ludzi ze wzgórz.

wzgórza mają oczy

W remeke mamy do czynienia z bardziej futurystyczną wizją, nawiązująca do testów nuklearnych, których ofiarami padają górnicy i ich rodziny – promieniowanie było dla nich katastroficzne w skutkach toteż obecnie żyją w odosobnieniu i rozmnażają się sprowadzając na świat coraz to bardziej odjechane mutaciątka. Pracownik stacji wspiera ich kanibalistyczne zapędy.

Po za tym dość zasadniczym, ale nie bardzo wpływającym na dalszy przebieg akcji wątkiem początku ludzi ze wzgórz obydwa filmy nie różnią się pod względem fabuły praktycznie wcale.

Charakterystyka rodziny Carterów: Patriarchalny Duży Bob, jego rozmodlona małżonka, dwójka nastoletnich dzieci- śliczna Brenda i ciapowaty Mały Bob, oraz dorosła córka z mężem i niemowlęciem u piersi, również jest identyczna z tym, że w remake twórca nieco bardziej rozwinął wątki rodzinnych relacji.

Kiedy już rodzinka wyląduje w zepsutym aucie i klaustrofobicznej przyczepie na bezludziu zaczyna się polowanie. Ojciec rodziny wraz z mężem córki udają się w poszukiwaniu pomocy, znika jeden pies. Wzrasta nastrój zagrożenia, aż w końcu sodomici wpadają do przyczepy. Jest gwałt, jest morderstwo, uprowadzenie niemowlęcia w celach konsumpcyjnych.

wzgórza mają oczy

W remake wszystko pokazane jest bardziej dosadnie. Szczególnie makabryczny wydaje się stos, na którym zapłonie ojciec rodziny. Mocnym elementem jest również wycieczka po włościach dawnych górników i spotkanie z resztą chalastry mutantów.

wzgórza mają oczy

Zarówno film Cravena jak i remake francuskiego reżysera nie są obrazami przyjemnymi w odbiorze. Sodomia jest wszechobecna, zagrożenie nieustannie depcze po piętach.

Sama lokalizacja miejsca akcji przyprawia o dreszcze.

wzgórza mają oczy

Jeżeli miałabym wybrać, którą wersję tej historii wolę nie potrafiłabym się zdecydować. Każda ma swój urok. W oryginale mamy cudowny klimat lat 70, ale od strony technicznej nowsze wzgórze prezentują się lepiej.

Moja ocena:

Wzgórza mają oczy 1977: 7/10

Wzgórza mają oczy 2006: 7+/10

W skali brutalności:

Wzgórza mają oczy 1977: 7/10

Wzgórza mają oczy 2006:9/10

Syn setki szaleńców

A Nightmare on Elm Street/ Koszmar z ulicy wiązów 1-3 (1984-1987)

„Koszmar z ulicy wiązów”, który powstał 1984 roku odniósł ogromny kasowy sukces i doczekał się wielu kontynuacji i nieszczęsnego remake. Dziś będzie tylko o trzech pierwszych filmach z Freddym Kruegerem, które generalnie uważam za najbardziej udane.

koszmar z ulicy wiązów

Nic nie przebije pierwszej części „Koszmaru z ulicy wiązów”, kiedy to poznajemy Nancy i jej przyjaciół, których dręczą złe sny. W owych snach widzą odrażającego faceta pokrytego bliznami po poparzeniach, w brudnym swetrze, starym kapeluszu i z nożycami przytwierdzonymi do rękawicy. W koszmarach mężczyzna ściga naszych małolatów po starej fabryce i usiłuje uśmiercić.

Okazuje się, że sny nie są jedynie snami, bo kto zostanie zabity we śnie umiera na jawie. Kim jest ich koszmar i czego chce?

Historię Freddiego Kruegera, nazwanego tak przez reżysera „na cześć” jego szkolnego prześladowcy poznajemy stopniowo.

Z pierwszej części serii dowiemy się jak zginął Freddy Krueger i czym ów uprzejmy Pan zajmował się przed śmiercią. Dowiemy się także dlaczego akurat Nancy, Tina, Rod i Glen padają jego ofiarami.

Pierwszy seans z Freddym był dla mnie, w dzieciństwie, dość traumatycznym przeżyciem. Wcześniej oglądałam raczej opowieści o duchach oparte na twórczości Poego, czy Hitchcockowskie dreszczowce bazujące raczej na suspensie. A tu raptem wyskakuje Fred Krueger ze swoimi nożycami.

Panicznie bałam się dźwięku jakie wydawały w zetknięciu ze ścianą, czy czymkolwiek, po czym lubił 'szorować’. Już pierwsze morderstwo jest niesamowicie makabryczne. Rzeki krwi rodem z hotelu Overlook i mała blondyneczka Tina, którą zły sen obija po ścianach i suficie.

koszmar z ulicy wiązów

W moim odczuciu Fredy bije na głowę wszystkich Mayersów, Jasonów i innych kultowych morderców. Jest obrzydliwy, szyderczy i posiada władzę nie wynikającą z głupoty ofiar (jak to bywa w slashera) lecz z siły jaką czerpie… no właśnie skąd? Z lęków swoich przerażonych koszmarami ofiar? Z chęci zemsty? Nie bardzo wiemy.

Jedno jest pewne, Fredy był istnym koszmarem za życia, a po śmierci jest zdecydowanie jeszcze gorszy.

koszmar z ulicy wiązów

Wes Craven wykorzystał w swoim scenariuszu pierwotny człowieczy lęk przed tym, że umrze we śnie. Do tego dorzucił grupę małolatów borykających się dodatkowo z problemami rodzinnymi jako ofiary owego lęku. Wszystko okrasił kultową już muzyką Charlesa Bernteiana, który wcześniej maczał palce w „Entity„.

W zasadzie wszystkie elementy filmu można obecnie nazwać kultowymi: Postać Kruegera, ścieżkę dźwiękową i oczywiście upiorną rymowankę.

One,two, Freddy come for you

Three, four,better lock your door

Five, six grab your crucifiks

Seven, eight gonna stey up late

Nine, ten never sleep again

Druga odsłona wesołych przygód Freddiego w krainie snów jest już słabsza. Wes już nie miał takiego udziału w filmie toteż wyszło to dość słabo. Znowu wracamy na Elm Street, gdzie do domu Nancy wprowadza się nowy małolat, którego znowuż dręczą złe sny.

koszmar z ulicy wiązów

Sceny mordów są mało pomysłowe, momentami idiotyczne. Fabuła trochę gubi logikę.

Na szczęście trzecia część, która znowuż zyskała nowego reżysera wraca poniekąd do korzeni.

Powraca Nancy, obecnie stażystka w szpitalu, gdzie grupa nastolatków leczona jest z zaburzeń snów.

koszmar z ulicy wiązów

Mimo iż mamy tu zupełnie inne miejsce akcji to fabuła jest zdecydowanie bardziej zbliżona do tej z jedynki. Charakterystyka postaci jest ciekawa, a sceny makabreski bardziej udane.

W tej części przybliżone zostaje także pochodzenie Freddiego- syna setki świrów.

koszmar z ulicy wiązów

Jest bardziej groźnie i klimatycznie. Moim zdaniem, zaraz po jedynce jest to najlepsza część.

Moja ocena:

Koszmar z ulicy wiązów: 10/10

Koszmar z ulicy wiązów 2: 7/10

Koszmar z ulicy wiązów 3: 8+/10

Nieszczęśliwa Ziemia

Szczęśliwa Ziemia – Łukasz Orbitowski

Z twórczością Orbitowskiego miałam do czynienia tyle – o ile.

Przeczytałam kilka jego opowiadań, między innymi to ze zbioru „Halloween„, ale nie wiedziałam jak pisarz sprawdza się w dłuższych formach. Stąd też moje zainteresowanie „Szczęśliwą Ziemią”. Zostałam stosownie przestrzeżona o tym, że nie jest to typowa powieść grozy. Dlatego i Was ostrzegam. Jeśli szukacie krwawego horroru to nie tym razem.

Moja matka nazywała się Wściekłość. Mieszkaliśmy razem, gdy zacząłem słyszeć.

Zaintrygowały mnie pierwsze zdania tej powieści. Co mogą oznaczać? Że matka narratora opowieści Szymka, w dzieciństwie zwanego Sedesem cierpiała na wahania nastrojów i często wybuchała gniewem? Być może. A może oznacza, że nasz bohater został zrodzony z uczuć, tajemnych mocy, których nieodłącznym elementem jest złość i rozczarowanie? Być może.

„Szczęśliwą ziemię” bardzo ciężko zaklasyfikować gatunkowo.

Jest to powieść obyczajowa.

O piątce przyjaciół, którzy mieli marzenia. Każdy własne, każdy inne. Miłość, pieniądze, zdrowie, święty spokój… Mieszkali w małej miejscowości na Śląsku, po maturze ich drogi się rozeszły. Jeden został w mieścinie i ożenił się z miejscową wariatką, inny zaliczył wpadę z koleżanką i urodziło mu się dziecko – przeniósł się do Krakowa. Inny przejął po ojcu firmę i kosił pieniądz w stolicy, a jeszcze inny szukał miłości w Danii. Kogoś jednak brakuje. Jeden z chłopców, nie wyjechał, nie umarł, nie został. Zniknął…

Jest to powieść z pogranicza fantastki i grozy.

Zanim drogi chłopców się rozeszły symbolicznym rytuałem przejścia dla nich okazało się odwiedzeni podziemi zamku w ich miasteczku. Każdy kto odwiedzi mroczna piwnicę ma prawo do wypowiedzenia życzenia. Ale nic za darmo, nic na zawsze. Fabuła zahacza o legendę tratującej o „Szczęśliwej ziemi” przywiezionej przez księcia Ottona do biednego miasteczka. O legendę o dziwnym stworzeniu na kształt Minotaura, który daje i zabiera.

To bardzo tajemnicza historia. Wciągająca, niejednoznaczna i smutna w swoim przesłaniu. Warsztatowo dobrze napisana. Nie wiem tylko, czy zadowoli fanów potworności mimo swojego złowieszczego klimatu.

Moja ocena: 7+/10

Za książkę dziękuję wydawnictwu SQN:

szczęsliwa ziemia łukasz orbitowski

Rozstrzygnięcie konkursu z duchami

Dziś dobiegł końca konkurs z filmowymi duchami.

Waszym zadaniem było prawidłowe rozpoznanie tytułów horrorów i thrillerów na podstawie zdjęć grasujących w nich duchów.

Nie sądziłam, że wybrane przeze mnie filmowe kadry będą tak trudne do rozpoznania. Nikt z Was, niestety, nie podał wszystkich prawidłowych odpowiedzi.

W związku z wcześniejszym ustaleniem nagrody zostały rozlosowane pośród tych osób, które rozpoznały najwięcej duchów.

Dziękuję za bardzo duże zainteresowanie konkursem i gratuluję tym, którym się udało:)

A oto poprawne odpowiedzi:

1. Silent hill

2. 1408

3. Apartament 143

4. Kręgosłup diabła

5. W kleszczach lęku

6. Ciemność

7. Gothika

8. Kołyska

9. Lake Mungo

10. Lśnienie

11. Forget me not

12. Inni

13. Kobieta w czerni

14.Cassadaga

15. Grobowiec Ligei

Nagrody ufundowane przez wydawnictwa Oficynka i G+J powędrują do:

Ewy S. (katonna666) za 14 poprawnych odpowiedzi

Wery (vera123) również za 14 poprawnych odpowiedzi

oraz do

Ewekop (Romanov) także za 14 poprawnych odpowiedzi

Halloween again

W ubiegłym roku wybrałam dla Was propozycje kilku filmowych zestawów do obejrzenia w Halloween. W tym zrobię to samo.

Mieliśmy TAM: Horrory azjatyckie, stare ghost story, stare slashery, gore &t torture porn, horrory religijne, filmy o seryjnych mordercach i paradokumenty.

A dziś:

Dla fanów hiszpańskiego kina grozy:

1. Słodkich snów

2. Kręgosłup diabła

3. Inni

Dla fanów współczesnych horrorów/ thrillerów nastrojowych

1. Enter nowhere

2. After life

3. Naznaczony

Dla fanów bardzo starych filmów:

1. Stary mroczny dom

2. Furman Śmierci