Top

Biblia Horroru

Na początku był lęk...

100 najlepszych filmów grozy

Horrory, które musisz zobaczyć.

Obserwuj listę na Mediakrytyk.

Śmierć w intensywnej czerwieni

Profondo Rosso/ Głęboka czerwień (1975)

głęboka czerwień

Młoda Niemka, Helga obdarzona zdolnościami telepatycznymi uczestniczy w wykładzie w Rzymie.  W jego trakcie, doznaje wizji, która odsłania przed nią mroczne uczynki i zamiary jednego z widzów.

Jeszcze tego samego wieczora Helga zostaje brutalnie pozbawiona życia czego świadkiem jest pianista, Markus, który pragnie pomóc w rozwiązaniu sprawy morderstwa.

głęboka czerwień

„Głęboka czerwień” to młodszy z filmów dobrze znanego Włocha, młodszy przynajmniej od „Suspirii„. Oglądając go łatwo w nim rozpoznać rękę Dario Argento, choć oba wspomniane filmy różnią się od siebie w sposobie wyboru środka ciężkości.

W „Głębokiej czerwieni” cały film opiera się złożonym i zaskakującym scenariuszu. To bardzo typowe giallo– połączenie krwawego horroru z kryminalnym śledztwem.

głęboka czerwień

Nie uwiódł mnie klimatem w sposób w jak udało się to „Suspirii”. Elementy takie jak scenografia, muzyka, sposób kręcenia nie były aż tak dopieszczone – w moim odczuciu.

„Głęboka czerwień” nadrabia za to historią, która jest autentycznie wciągająca, aktorstwem, czy dialogami. Więcej się tutaj dzieje, przez co, być może, nie zwracałam tak wielkiej uwagi na formę przekazu.

Mocnych, brutalnych, zlanych intensywnie czerwoną posoką, scen jest bardzo wiele i zrobione są z typową dla Dario finezją.

głęboka czerwień

Muzyka Goblina jest oczywiście dobra, ale… no właśnie, prawdopodobnie zostanę za to zlinczowana, ale nie pasowała mi tu. Nie była dość upiorna, dość nastrojowa. Nie zrobiła na mnie TAKIEGO wrażenia jak w innych filmach i na pewno nie zrobiła takiego wrażenia jak w „Suspirii”. 

Pod względem soundtracku górowała nad nimi dziecięca melodyjka (lub kolęda?) towarzysząca mordercy.

głęboka czerwień

Mimo wszystko ciężko mi zdecydować, który z filmów bardziej mi się spodobał. „Suspiria” w porównaniu z „Głęboką czerwienią” bardzo kuleje fabularnie, a i tak oglądałam ją z zachwytem.

Oczywiście polecam „Głęboką czerwień”, choć kwestię, który film jest lepszy zostawiam nierozstrzygniętą.

Moja ocena:

Straszność:8

Fabuła:8

Klimat:8

Napięcie:7

Zaskoczenie:8

Zabawa:7

Walory techniczne:9

Aktorstwo:8

Oryginalność:8

Co coś:8

79/100

W skali brutalności:5/10

Nie ma w Tobie życia

After life/ Życie po życiu (2009)

afterlife

Anna ma kochającego chłopaka, dobrą pracę, jest zdrowa, ładna i… chronicznie nieszczęśliwa. Łykając antydepresanty jak mentosy i awanturując się z chłopakiem kompletnie skołowana powoduje wypadek samochodowy. Budzi się w zakładzie pogrzebowym Eliota Deacona. Mężczyzna oznajmia jej, że nie żyje i teraz przez najbliższe trzy dni będzie przygotowywana do pochówku.

afterlife

Wstępnym założeniem filmu Agnieszki Wójtowicz – Vosloo jest filozoficzna rozwaga nad tym, jak wygląda przejście 'na drugą stronę’ człowieka, który zmarł. Jednak w toku filmu widz zaczyna zastanawiać coś zupełnie innego.

Konstrukcja fabuły sprawia, że dość szybko zaczynamy mieć wątpliwości względem postaci przedsiębiorcy pogrzebowego. Facet twierdzi, że posiada zdolność porozumiewania się ze zmarłymi, ale może w rzeczywistości jest psychopatą, który grzebie ludzi żywcem?

Film jest na tyle dobrze zrobiony, że wątpliwości te towarzyszą nam niemal do samego końca. Każdy widz zapewne będzie miał swoją wersję na to jak faktycznie wygląda położenie Anny, jednak scenariusz dba o to, by zwątpił w to co myśli.

Nawet kiedy już zyskujemy pewność film nadal trzyma w napięciu, bo 'co teraz?!’ (Choć przyznam, że zyskanie pewności jest raczej sprawą wyboru interpretacji niż ostatecznego rozwiązana fabularnego).

Jest w tym duża zasługa postaci Eliota wykreowanej przez Liana Neesona. To jego postawa najbardziej daje do myślenia. Co tak naprawdę widzi Eliot? Pustkę i brak życia w żyjących, czy minione życie w martwych?

afterlife

Anna, w którą wciela się Christina Rici nie budzi aż takiego zainteresowania. Nie jest to wina aktorki tylko raczej postaci, której główna cechą jest bierność. Pogrążona w depresji Anna szybko się poddaje i jej początkowe 'rozczarowanie’ faktem bycia martwą szybko ustępuje odrętwieniu. Nawet gdy podejmuje jakieś działanie szybko rezygnuje, tak jakby w pewnym stopniu bycie martwą było dla niej dobrym rozwiązaniem.

afterlife

„After life” to jeden z tych thrillerów, który nie boi się przeintelektualizowania.

„Umieramy po to, żeby życie nabrało większej wagi” (…) „Wy ludzie myślicie, że skoro oddychacie i sracie to żyjecie. Kurczowo trzymacie się swojego życia jakby było coś warte”

Zmusza nas do namysłu jednocześnie nie zapominając typowych przymiotach thrillera, jak fabularne twisty, nastrój tajemnicy etc. Jest bardzo wyważony pod względem klimatu, spokojny a jednocześnie trzyma w napięciu.

Duże brawa dla naszej rodaczki, która napisała dobry scenariusz, zorganizowała dobrą obsadę i nakręciła film, który wyróżnia się na tle innych produkcji.

Moja ocena:

Straszność:7

Fabuła:9

Klimat:9

Napięcie:9

Zaskoczenie:8

Zabawa:9

Walory techniczne:8

Oryginalność:9

To coś:9

Aktorstwo:8

85/100

W skali brutalności:0/10

Więźniowie labiryntu

Prisoners/ Labirynt (2013)

labirynt

Keller Dover to facet gotowy na wszytko. Nastoletniego syna przyucza do polowań w terenie, a w swojej piwnicy gromadzi zapasy na wypadek apokalipsy. Jest surowym człowiekiem, który sporo w życiu przeszedł – między innymi samobójczą śmierć ojca. Jedyne czego teraz się boi były alkoholik to utrata kontroli nad sytuacją. Los bywa jednak podstępny i na każdego twardziela znajdzie haka.

W dniu święta dziękczynienia, które rodzina Dover spędza u zaprzyjaźnionych sąsiadów znikają dwie dziewczynki. Córka Kellera, Anna i córka Franklina Joy. Śledztwo w sprawie zaginięcia prowadzi odnoszący sukcesy detektyw Loki, sprawa jest jednak zawikłana niczym labirynt, w którym zbłądzą wszyscy bohaterzy filmu.

labirynt

labirynt

„Labiryntu” z pewnością nie można określić jako powiew świeżości w kręgach filmów o seryjnych mordercach, jest to jednak niewątpliwie najmocniejszy thriller psychologiczny jako ostatnimi czasy udało się zmajstrować w Hollywood.

Tak gęstej atmosfery otaczającej tajemnicze wydarzenia nie było być może od czasu „Milczenia owiec„. Film jest po prostu mroczny i przytłaczający. Wpłynęły na to z pewności zabiegi czysto techniczne, ale taki nastój nigdy by nie wykiełkował bez dobrej historii. Film, co prawda nieco się dłuży, bo trwa grubo ponad dwie godziny, jednak cały czas trzyma w napięciu, więc nikt nie powinien ziewać.

W rolę głównego bohatera brawurowo wcielił się Hugh Jackman, przy którym detektyw Loki – Jake Gyllenhaal – wygląda jak licealista w przed dzień szkolnego balu. Oczywiście uwielbiam Jake’a, ale nie do końca pasował mi do tej roli. Jackam ukradł cały film, nie tylko dlatego, że jest solidnym aktorem, ale głównie dlatego, że jego postać jest tu najbardziej ambiwalentna, moralnie relatywna i po prostu, ciekawa.

labirynt

Keller nie potrafi siedzieć na dupie, kiedy od zniknięcia jego córeczki mijają godziny i dni. Człowiek czynu bierze sprawy w swoje ręce i gdy policja puszcza wolno głównego podejrzanego z powodu braku dowodów jego winy, ten postanawia sam wyciągnąć od niego zeznania.

Sceny, w których obserwujemy jak nawalony Keller maltretuje upośledzonego Alexa mrożą krew w żyłach.

labirynt

Z drugiej strony zastanawiamy się, czy czasem aby nie jest to jedyna droga? Bo weźmy pod uwagę pewność Kellera względem winy Alexa. Pewność ta popycha go do przodu i sprawia, że nie potrafi już cofnąć się przed niczym.

Biorąc pod uwagę charakterystykę tej postaci nasuwa się jednak podejrzenie – jest pewny, czy chce być pewny? Czy czasem nie wmawia sobie, że ma przed sobą winowajce, tylko po to, by odzyskać choć skrawek kontroli nad tą dramatyczną dla rodzica sytuacją? Ha.

labirynt

Widz nie jest ani o krok do przodu przed naszym bohaterem. Osobiście skłaniałam się do tego, że Alex jest niewinny, ale były momenty, w których traciłam tą pewność.

Śledztwo tymczasem przebiega z wolna. Okazuje się, że ulice miasta, w którym doszło do zaginięcia dziewczynek są pełne niewyjaśnionych przestępstw. Jak gdyby nigdy nic ksiądz pedofil trzyma w piwnicy truchło dorosłego mężczyzny. Młodzieniec o wyglądzie świadka Jehowy na niedzielnym obchodzie trzyma w domu skrzynie pełne węzy. Wszytko jest ze sobą powiązane i łączy się ze sobą jak korytarze labiryntu.

Większość z Was pewnie już obejrzała ten film, ja sama zrobiłam to już jakiś czas temu, tylko z wpisem się ociągałam.

Tych, którzy jeszcze nie widzieli „Labiryntu” zachęcam do nadrobienia tematu.

Moja ocena:

Straszność: 8

Fabuła:9

Klimat:9

Napięcie:9

Zaskoczenie:9

Zabawa:7

Aktorstwo:8

Walory techniczne:8

Oryginalność:7

To coś:9

83/100

W skali brutalności: 5/10

Samotna Sara

Dom Sary (1985)

dom sary recenzja

Doktor Wiktor bardzo martwi się o podupadającego na zdrowiu przyjaciela. Próbując dociec przyczyn nagłego osłabienia Kamila dowiaduje się, że to miłość do niejakiej Sary Bragi wysysa z młodzieńca wszystkie soki. Postanawia ratować przyjaciela o ile to możliwe, a także poznać Sarę, kobietę niezwykłej urody obdarzonej wręcz nadprzyrodzoną mocą uwodzenia.

dom sary recenzja

Stefan Grabiński, polski pisarz przełomu XIX i XX wieku, autor opowiadania „W domu Sary”, „Pożarowisko”, „Ślepy tor„, wydaje mi się coraz bardziej interesujący. Teraz już jestem pewna, że polska literatura grozy istniała dużo wcześniej mimo iż ciężko się do niej dokopać.

Grabiński nazywany jest polskim Edgarem Allanem Poe, albo polskim Lovecraftem. Przez pół życia cierpiał na nieuleczalną chorobę, na którą w końcu zmarł w wieku 49 lat – w samotności i ubóstwie. Fakt, że nikt 'o nim już nie mówi, nikt o nim nie pamięta’ jest cóż … bardzo typowy. Przeczytałam i „”Ślepy tor” i „W domu Sary” i spokojnie mogę powiedzieć, że jest to literatura jak najbardziej godna uwagi. Facet ma niesamowite pomysły, a styl piękny, kwiecisty, plastyczny i bardzo płynny.

W oparciu o opowiadanie „W domu Sary” Zygmunt Lech nakręcił obraz „Dom Sary” określany jako horror i film poetycki. Dość wiernie trzyma się on fabuły pierwowzoru, choć niestety Lech, będący jednocześnie scenarzystą trochę zmienił pierwszy dialog Kamila (Kamil w opowiadaniu jest Kazimierzem, z resztą) i Wiktora, który tak bardzo podobał mi się, gdy czytałam opowiadanie. Jako, że opowiadanie jest króciutkie filmowiec dodał sporo od siebie, ale są to elementy jak najlepiej integrujące się z całym zamysłem, więc jest okej.

dom sary recenzja

Cała opowieść skupia się na nierównej walce mężczyzny z kobietą, nie dość, że piękną i sprytną to jeszcze zdaje się mającą po swojej stronie samego diabła. Wiktor musi oprzeć się pokusie 'cielesnego obcowania’ z Sarą, jeśli ulegnie – jest zgubiony. Dlaczego? Musicie obejrzeć, albo przeczytać 🙂

dom sary recenzja

Historia ta porusza wątek sadyzmu seksualnego, wątek biblijnej opowieści o Sarze i jej siedmiu mężach, wątek paktu z diabłem i miłości of course.

Klimat filmu jest przepiękny, taki uwodzicielski i przygnębiający jednocześnie.

Aktorsko również trzyma poziom, choć niektórzy pewnie będą rozczarowani Hanną Balińską w roli Sary – że taka nie dość urodziwa.

Grabiński opisywał swoją Sarę tak: „Nazwać ją piękną, znaczyło uchwycić jej powierzchowność z zasadniczo fałszywego punktu patrzenia. Była raczej demoniczno, szatańsko ponętna. Te rysy nieregularne, mięsiste wargi i nos silnie rozwinięty nie dawały wrażenia piękna – a jednak twarz o oślepiająco białej, matowej cerze, tym mocniej kontrastująca płomiennym spojrzeniem czarnych, zionących żarem oczu, przykuwała z nieopisaną siłą. Miała coś z prostoty żywiołu, który pewny swej władzy gardzi akcesoriami.”

Moją szczególną uwagę zwrócił odtwórca roli lokaja Sary, upiornego Juliana, Ździsław Kuźniar, jego aparycja w tym filmie spokojnie może konkurować z Borisem Karloffem w „Starym mrocznym domu„.

dom sary recenzja

Bardzo dobry film, choć zapewne, nie dla wszystkich.

Moja ocena:

Straszność:7

Fabuła:9

Klimat:10

Napięcie:6

Zaskoczenie:5

Zabawa:9

Walory techniczne:8

Aktorstwo:8

Oryginalność:8

To coś:9

79/100

W skali brutalności:1/10

Długa droga do domu

La casa del fin de los tiempos/ Dom na końcu czasu (2013)

dom na koncu czasu

Przesunęłam całą kolejkę wpisów, żeby polecić Wam, TADAM: thriller wenezuelski.

Skojarzenia z tymże krajem mogą raczej odbiegać od gatunków grozy, ale warto dać szansę:)

Film rozpoczyna się w momencie, gdy kobieta o imieniu Dulce znajduje w piwnicy zadźgane zwłoki swojego męża, Juana, a na jej oczach 'coś’ wciąga w mrok jej dziesięcioletniego syna Leo. Kobieta zostaje oskarżona o podwójne morderstwo, trafia do więzienia skąd wychodzi po 30 latach. Wraca do swojego domu pod nadzorem policji. Jedyną osobą, która wykazuje zainteresowanie jej losem jest młody ksiądz i to jemu Dulce opowiada o tym, co stało się w jej przedziwnym domu.

dom na koncu czasu

Moim mili, może to dziwnie zabrzmi, ale wenezuelscy filmowcy, dla większości widzów wprawieni głównie w sławnych na całym świecie telenowelach, coś jednak z tych swoich tasiemców wynieśli. Co? Zdolność tworzenia porąbanych fabuł, gdzie nigdy nie wiadomo kto jest kim.

Może to brzmi jak ironia, ale piszę to absolutnie serio, bo „Dom na końcu czasu” jest moim faworytem jeśli chodzi o elementy zaskoczenia w fabule.

Byłam gotowa sądzić, że Kolumbijska „La cara oculta” jest odosobnionym przypadkiem autentycznie dobrego filmu z Ameryki Południowej. Później przypomniałam sobie o urugwajskim „La casa muda”, a wczoraj obejrzałam „La casa del fin de los tiempos”.

dom na koncu czasu

dom na koncu czasu

Nie mogę Wam wiele zdradzić jeśli chodzi o zalety scenariusza, bo zepsułabym seans, na który mam nadzieję Was namówić.

Dość, że powiem iż „Dom na końcu czasu” jest naszpikowany twistami fabularnymi wysokiego sortu. Przestrzeń rozgrywających się wydarzeń jest oszczędna i nie ma tu zbędnych wątków pobocznych, więc spokojnie unika on wrażenia chaosu- tak częstego gdy scenarzyści tak kombinują.

Zdarzenia rozgrywają się głównie na terenie domu Dulce. Jego wystrój idealnie pasuje do scenografii nastrojowego filmu grozy. Nie ma tu szczególnie dużo jump scenek, czy efektów specjalnych- nie ma ich praktycznie wcale.

dom na koncu czasu

Groza jest budowana na bazie kontekstu do wcześniejszych wydarzeń i dobrze zbudowanego napięcia. Aktorstwo na wysokim poziomie, dobra muzyka i ujęcia. Ciężko mi uwierzyć, że to debiut twórców filmu. Polecam!

Moja ocena:

Straszność:3

Fabuła:8

Klimat:9

Napięcie:8

Zabawa:8

Walory techniczne:8

Zaskoczenie:10

Aktorstwo:8

Oryginalność:9

To coś:9

80/100

W skali brutalności:1/10

Lola Cię pokocha

Loved ones (2009)

loved ones

Nastoletni Brent to chmurny młodzieniec, który paląc trawkę i słuchając heavy metalu radzi sobie z z traumą jaką był dla niego wypadek samochodowy, w którym zginął jego tata. Pogrążona w depresji matka po cichu obwinia za to syna nie mniej jednak szaleje z niepokoju gdy pewnego dnia Brent znika. Jak się okazuje nie jest to przypadek odosobniony, bo w małym australijskim miasteczku często znikają młodzi, przystojni chłopcy.

To nie jest kolejny teen slasher – To Wam mogę ogłosić już na wstępie.

Ten horror w istocie bazuje na wielu konwencjach. Od ostrego torture porn po czarną komedie i thriller psychologiczny z bardzo wprawnym portretem chorego oprawcy. Dzieje się w świecie nastolatek, w dodatek akcja osadzona jest w dniu szkolnego balu, ale nie spodziewajcie się świra z siekierą, który będzie rąbał młodych jurnych oraz słodkie i niewinne w ramach standardowego schematu.

Kto będzie sprawcą tragedii możecie domyślić się dość szybko. I sądzę, że większość świata będzie takim rozwiązaniem fabularnym usatysfakcjonowana.

Już na początku seansu zerkałam podejrzliwie na dziecinnie wyglądającą Lolę, która zalotnie zerka na Brenta, nawet w chwili gdy ten oddaje się rozpuście ze swoją laską;)

Postać Loli to mistrzostwo świata. Szalone kobiety są moimi faworytkami pośród wszelkich złoczyńców. A 'różowa księżniczka’ jak najbardziej wpisuje się w ten typ bohaterki.

loved ones

Twórca filmu wpadł na pomysł by z przeciętnej nastolatki, która w różowym kajeciku wkleja zdjęcia swojej sympatii zrobić totalnie odjechaną świruskę. Lola to bez wątpienia wizjonerka jeśli chodzi o relacje damsko-męskie.

loved ones

Cały obraz balansuje między grozą i groteską. Wszytko jest tu jakby… nie na miejscu, po zniekształcane i po naciągane do granic możliwości.

Wszystko w tym filmie jest jaskrawe niczym różowa sukienka naszej księżniczki. Kadry są bardzo wyraziste i ostre, muzyka potrafi wepchnąć się na pierwszy plan.

A fabuła, czego tu nie ma… Po za fajnie ukazaną psychologią, a może raczej psychopatologią, ucieszymy oko licznymi nieoszczędzającymi widza scenami tortur. Jest wątek kazirodczy, jest nawet kanibalizm.

Jest to horror raczej mało popularny, prawdopodobnie z racji swojej niestandardowości i dziwności. To obraz skierowany do fanów porytych filmów, serio, ostrzegam😉

Moja ocena:

Straszność:9

Fabuła:9

Klimat:8

Napięcie:9

Zaskoczenie:7

Zabawa:10

Walory techniczne:8

Oryginalność:8

Aktorstwo:8

To coś:8

84/100

W skali brutalności:6/10