książki

Dracul – Dacre Stoker, J.D.Barker

Irlandia, XIX wiek. Siedmioletni Abraham Stoker cierpi na nieznaną chorobę, która w każdej chwili może spowodować jego śmierć. Ulgę w dolegliwościach przynosi mu tylko obecność niani, tajemniczej Ellen Crone. Dobrodziejska działalność kobiety ma jednak swoją mroczna stronę, która może zagrozić zarówno chłopcu jak i całej jego rodzinie. W końcu kobieta 'znika’, by 'powrócić’ po przeszło dziesięciu latach i na nowo wprowadzić zamęt w życiu Stokera.

Dobrze widzicie, bohaterem powieści „Dracul” jest nie kto inny jak Bram Stoker autor „Draculi”  i przodek Dacre’a Stokera.

Przyznam, że miałam spore wątpliwości względem pomysłu przywołania ducha „Draculi” przez współczesnego autora. Wiecie jak to jest z przywoływaniem duchów – ma przyjść ukochana babcia, przychodzi jakaś poczwara z piekła i psuje meble;) Obawiałam się karykatury Draculi z rodzaju filmowego „Dracula 2000”, albo jeszcze gorzej. Moje katastroficzne wizje spowodowały odwlekanie lektury w czasie, by nie psuć celebrowanego w mojej świadomości obrazu oryginału. W końcu się przełamałam i wiecie co? Książka okazała się nie tylko dobra, a nawet bardzo dobra. Nie dziwi mnie to, że wytwórnie filmowe rzuciły się na prawa do ekranizacji – wyścig wygrał Paramount i to w przedbiegach, bo jeszcze przed premierą powieści. Tak więc wypatrujcie filmowego „Dracula”.

Książka ma formę powieści epistolarnej co jest pierwszym odwołaniem do oryginału. Czytamy tu korespondencję i zapisy z dzienników bohaterów. Wyłania się z tego historia,  jak twierdzi, autor ma swoje poparcie w prawdziwych wydarzeniach. Do wiary w to nie jestem skłonna, ale muszę przyznać, że sprawa została rozegrana na tyle sprawnie, że mamy wrażenie, że oto dokopaliśmy się do skały, u stóp której wybiło źródło inspiracji najsłynniejszej powieści wampirycznej w dziejach literatury. Możemy się dowiedzieć, kto jest kim. Dajmy na to sama postać Johnatana Harkera –  to nasz Bran, Mina to jego siostra Matylda etc.

Dacre Stoker pracując wspólnie z Barkerem bazował na zapiskach autora „Draculi” i korzystał z tej samej, powiedzmy, bazy danych. Tak powstał można rzecz prequel „Draculi” w postaci „Dracula”. Autorom udało się oddać klimat XIX wiecznej opowieści grozy, co jest chyba największą zaletą powieści. Książka jest dopracowana i przemyślana. Mogę ją polecić z czystym sumieniem, co nie da się ukryć jest dla mnie ulgą.

Moja ocena: 7+/10

Dziękuję wydawnictwu Czarna Owca

Upiorne święta – Jakub Bielawski, Robert Cichowlas, Jakub Ćwiek, Tomasz Hildebrand,  Hanna Greń, Graham Masterton, Adam Przechrzta, Artur Urbanowicz, Przemysław Wilczyński, Marek Zychla

Tradycja świątecznych opowieści jest głęboko zakorzeniona w naszej kulturze. Charles Dickens słynął z faktu, że na każde święta Bożego Narodzenia publikował opowiadanie w świątecznym klimacie. Jest to przykład najbardziej znany, ale zdecydowanie nie odosobniony. Nawet coroczna polsatowska emisja „Kevina…” stanowi przykład pokłosia świątecznych narracji. W ubiegłym roku miałam okazje czytać zbiór klasycznych opowieści grozy „Wigilia pełna duchów„, w tym roku dość wcześnie, bo już we wrześniu premierę miał zbiór złożony ze współczesnych opowiadań „Upiorne święta” i dziś napiszę parę słów na jego temat.

Zacznę od tego, że spływające zewsząd recenzje nie nastroiły mnie pozytywnie do lektury. Czytelnicy wskazywali, że spośród dziesięciu opowiadań maksymalnie trzy nadawały się do czegokolwiek. Ja natomiast przeczytawszy cały zbiór, bo nie ręczę, że nie znaleźli się tacy, którzy zniechęcili się po drodze, jestem w stanie w mniejszym lub większy stopniu pochwalić 80% z nich.

Jeśli chodzi o opowiadania, które kompletnie nie przypadły mi go gustu to na czele peletonu staje opowiadanie Adama Przychrzty „Kontrakt”, dziwnie bełkotliwy niekończący się dialog toczony między anonimowymi dla czytelnika osobami dramatu dotyczący motywu tak dalekiego od świątecznego wątku jak to tylko możliwe. Moja ocena: 2/10

Marne wrażenie zrobiło też dla mnie naiwnie kryminalno/sensacyjne? opowiadanie Hanny Greń „Pechowe święta”. Moja ocena: 3/10 Obydwa trafiły na początek zbioru stąd być może tak surowe oceny całości wśród czytelników.

Zbiór otwiera opowiadanie nieznanego mi autora Tomasza Hildebranda „Opowieść wigilijna”. Sam pomysł przypadł mi do gustu, nawiązanie do kary za złe uczynki popełnione w święta to ukłon w stronę Dickensa, ale duża ilość językowych nieporęczności i rozchwiany styl sprawiły, że był to ukłon dość nieporadny i tylko średnio zadowalający. Moja ocena: 5/10

„87 centymetrów” dzieło dobrze znanego Artura Urbanowicza to już wyjście powyżej średniej. Już sam początek historii to wejście w klimat i temat świąt oczywiście od stosownie upiorniejszej strony. Miałam parę uwag ad. fabuły:chmara licealistów puszczona samopas w wigilię, rodzice zgadzający się na to by pociechy spędzały ten wyjątkowy wieczór z dala od rodziny. Nie wspominając już o świadomości czającego się zagrożenia. Hymmm. Iście slasherowa rzeczywistość;) Nie mniej jednak owe założenia są do przełknięcia i w sumie warto je przełknąć, bo w nagrodę dostaniemy solidną w grozę i dopracowaną opowieść. Moja ocena: 6+/10

Graham Masterton w „Czerwonym Rzeźniku z Wrocławia” przedstawia niewymagającą, ale sprawnie poprowadzoną opowieść nawiązującą do urban legend. Historia jest krótka i zwieńczona mocnym finałem, który miał szansę zaskoczyć.  Moja ocena: 7/10

„Rezerwat”, opowiadanie Marka Zychli to chyba mój faworyt i z pewnością byłby nim bezsprzecznie, gdyby nie obecność w zbiorze Kuby Bielawskiego. Wiadomo jak to u mnie jest, tam gdzie Bielawski tam nikt inny nie ma szans;)
„Rezerwat” ociera się o bizzaro w stylu Dawida Kaina, a styl ten wyjątkowo sobie ostatnio ulubowałam. Futurystyczna opowieść o świętach w cieniu antyutopijnej rzeczywistości. Świetnie napisana rzecz oparta na wyjątkowym pomyśle. Pierwszy raz mam styczność z autorem i deklaruję, że będę mieć go na oku. Moja ocena: 10/10

„Prezent od Gwiazdora” Roberta Cichowlasa to opowiadanie w stylu… Cichowlasa:) Mainstream i brak ryzykownych odstąpień od prawideł gatunku grozy w wersji bardzo saute. Wyczuć tu można trochę Kinga, trochę Mastertona. Klasyczna formuła z taką ilością psychologii by nikomu nie odbiło się to czkawką. Bardzo sprawne, angażujące i zwieńczone małą przewrotnością.Duży plus za Bukowskiego. Moja ocena: 7+/10

Jakub Ćwiek i  „Już nie jesteś smutkiem” to kolejny skok w poziomie zbioru. To moje drugie spotkanie z autorem i zaczynam wierzyć, że facet jest bezdomny. Albo był bezdomny;) Czytałam w niemałym zachwycie jego „Ciemność płonie” i tam też występuje wątek bezdomności. Ten głupi żart ma zamaskować może poczucie wstydu, że miałam tak mało do czynienia z twórczością Ćwieka. W każdym razie jego opowiadanie stawiam na podium, bo szalenie spodobała mi się jego przewrotna interpretacja wigilijnego cudu. Moja ocena: 9/10

„Dom na końcu ulicy” zupełnie nieznanego mi Przemysława Wilczyńskiego to dobry przykład umiejętności wykorzystania banalnego motywu, w tym przypadku Wilkołaka w niebanalny sposób. Autor nie odkrył może przy tym Ameryki, ale zwrócił uwagę na mniej oczywisty aspekt sytuacji i wykorzystał go do pchnięcia swojej historii na inne tory. Bez nachalnej pseudopsychologi i bezwiednie wplótł w fantastyczny motyw wilkołaka zupełnie przyziemny i prostolinijny problem zachwianej męskości. Wigilia była naprawdę upiorna. Moja ocena: 8/10

Najlepsze na koniec. Ostatnie z opowiadań „Krótka historia na pożegnanie” Kuby Bielawskiego mimo, że najmniej wigilijne – mniej wigilijne był chyba tylko „Kontrakt” – podobało mi się najbardziej. Kiedyś usłyszałam, że pisarze czy inni wierszokleci mają w sobie coś z czarodziei, bo rzucają uroki przy pomocy słów. Odkąd Jakubowa „Ćma„ usiadła mi na głowie błędnym wzrokiem wypatruje gdzie by tu znaleźć jakieś zrzeszenie psychofanek Bielawskiego. W opowiadaniu czuć oddech „Dunkela„ i powojennej rzeczywistości, ale nie w historycznym wymiarze. Świeżo wyciśnięty sok smutku. Moja ocena: 10/10

Na koniec powiedzieć mogę tylko tyle, że sięganie po zbiory opowiadań różnych autorów, także ten o którym dziś była mowa to ryzykowna przygoda. Nie wiadomo co się trafi i czy przebrnięcie przez mniej atrakcyjne treści zostanie nagrodzone spotkaniem z dobrą literaturą. W przypadku „Upiornych opowieści” okazało się, że było warto.

Całość: 7/10

Dziękuję wydawnictwu Akurat

Rozmowy z seryjnymi morderczyniami. Królowe zbrodni – Christopher Berry -Dee

Słaba płeć – tak zwykło się mówić o kobietach, ale czy ktokolwiek odważyłby się na takie określenie względem bohaterek książki kryminologa Christophera Berry’ego Dee? Nie sądzę. Autor po raz kolejny dzieli się z czytelnikiem relacją ze swoich kontaktów z najokrutniejszymi z ludzi, tym razem rezerwując przeszło dwieście stron kobietom. W ten sposób zadaje kłam przekonaniu o słabości i delikatności płci pięknej. Kobiety potrafią zabijać równie skutecznie co mężczyźni.

To będzie ostatnia książka autora po którą sięgnę. Nie dlatego, że jest najgorsza z pośród tych, które miałam już okazję przeczytać. Po prostu wiem, że nie usłyszę od niego już nic nowego. Niektóre z niesławnych bohaterek pojawiały się już w dwóch poprzednich publikacjach jakie miałam okazję przeczytać, więc kolejne strony nie wniosły nic nowego. Autor powtarza też niektóre stwierdzenia, teorie i anegdoty. Nie zmniejsza się też jego maniera chorobliwej autopromocji, co z książki na książkę drażni coraz bardziej. Co jest w tym najsmutniejsze, w jego badawczych dążeniach nie dostrzegam ciekawości poznawczej względem 'obiektów’ tylko typowo laicką pogardę. Od specjalisty oczekiwałabym jednak jakiegoś fasonu. Nie wiem czemu szczególnie ten ostatni aspekt wyjątkowo rzucił mi się w oczy akurat przy tej publikacji. To chyba solidarność jajników 😉

W każdym razie z panem Berry’Dee uroczyście się żegnam, na osłodę powiem co dobrego znalazłam w „Królowych zbrodni”. Bardzo przypadł mi do gustu opis rosyjskiego więzienia dla kobiet w Sablino, któremu autor poświęcił przedmowę. Rozdział poświęcony analizie motywów był nieco chaotyczny, ale ciekawy. Do tego dorzucę jeszcze pochwałę dla chęci autora by zaprezentować mniej znane kobiece zbrodniarki jak Flora Bell, czy Eva Dugan. Klasycznie, jak w dwóch poprzednich publikacjach, tytuł „Rozmowy…” niekoniecznie przystaje do treści, owszem parę soczysty cytatów się trafiło, ale  zbyt mało. Oczywiście książka punktuje już samą tematyką. Jest więc co pochwalić, ale nie zmienia to faktu, że na dłuży czas mam dość Pana Kryminologa i jego wieeeelkiego ego;)

Moja ocena: 5/10

Dziękuję wydawnictwu Czarna Owca