Top

Biblia Horroru

Na początku był lęk...

filmy grozy z 2014

Gdzie ukrywa się diabeł

Where the devil hides (2014)

where the devils hides

W osadzie New Bethlehem szóstego dnia, szóstego miesiąca przychodzi na świat sześć dziewczynek.

Bogobojni mieszkańcy wierzą, że to zwiastun spełnienia się przepowiedni o „Drommelkind”, wg. której jedna z tych dziewczynek w dniu swoich osiemnastych urodzin stanie się ‘ręką diabła’. Przywódca Amiszów chce pozbyć się dziewczynek, jednak ojciec jednej z nich nie godzi się na taki rozwiązanie. Ostatecznie przy życiu zostaje piątka dziewcząt, które tuż przed swoimi osiemnastymi urodzinami zaczynają znikać.

Jedna z nich, Mary, zaczyna badać sprawę wówczas na światło dzienne powoli wyjdą kolejne wykroczenia jakich przez lata dopuszczał się przywódca religijny, a także tajemnice jakie skrywał jej własny ojciec.

where the devils hides

„Where the Devil hides” to kolejny horror religijny z serii: w najbardziej religijnych społecznościach jest najwięcej diabelstwa.

Mała osada odcięta od cywilizacji staje się siedliskiem paranoi zwianej z lokalnym zabobonem. Napędzani strachem mieszkańcy są zdolni do mało chrześcijańskich czynów, by nie dopuścić do siebie diabła. Błędne koło się kręci, a niewinni ludzie padają ofiarami wypaczonej religijności.

where the devils hides

Historia jest na swój sposób ciekawa, choć mało oryginalna. Niestety jej walory horrorowi są bardzo wątpliwe. Bardzo często robi skręty w stronę obyczajówki, czy opowiastki os szczeniackich romansach, natarczywie moralizuje, spłyca i często olewa logikę zgodnie z którą należało by prowadzić fabułę. Dużo tu nonsensownych rozwiązań, jak ucieczki i powroty w miejsce największego zagrożenia.

Pojawia się sporo skocznych scen, bardzo gwałtownych migawek, do których widz w żaden sposób nie jest przygotowany przez stopniowanie napięcia. Takie ‘nic, nic, bum, nic, nic, bum’.

where the devils hides

Aktorsko stoi na nie najgorszym poziomie, ale trudno wyłapać potknięcia w kreacji postaci, które są bardzo proste.

Nie wzbudził mojego entuzjazmu, choć jak na debiut nie jest fatalnie. Kariery wielkiej twórcą nie wróże to ewidentnie widać tu brak wyczucia gatunku, a tego raczej nie da się wypracować.

Moja ocena:

Straszność:5

Fabuła:6

Klimat:5

Napięcie:5

Zaskoczenie:5

Zabawa:6

Oryginalność:5

To coś:6

Aktorstwo:6

Walory techniczne:6

55/100

W skali brutalności:1/10

Kot kazał mi mordować

The Voices/ Głosy (2014)

głosy

Jerry, pracownik fabryki w niewielkim miasteczku Milton cierpi na schizofrenie i nie chce przyjmować leków. Świat wygląda dużo lepiej gdy jest się świrem. Samotność nie doskwiera, bo można pogadać z kotem, czy psem, mieszkanie wygląda lepiej i nawet wizja związku z nieprzystępną pięknością z działu księgowości wydaje się bardziej realna.

Pewnego dnia w wyniku splotu nieszczęśliwych zdarzeń- umówmy się- Jerry zabija wspomnianą piękność. Teraz kierując się radami swoich zwierząt obmyśla plan zatajenia zbrodni. Niestety sugerując się zdaniem tytułowych głosów, Jerry zaczyna wierzyć, że głowa Fiony w lodówce czuje się samotna….

„Głosy” to bardzo przewrotny film. Można go nazwać psychologicznym thrillerem, bo traktuje o umysłowo chorym mordercy, który próbuje ukryć swoje zbrodnie i bezpiecznie kontynuować śmiercionośną działalność. Ale spokojnie można go też nazwać czarną komedią, bo powiedzmy sobie szczerze stwierdzenie:kot namówił mnie o morderstwa, brzmi na tyle absurdalnie by rozbawić. W ogóle humor sytuacyjny jest tu przedni.

głosy

Patrząc z innej strony jest w tym też tragizm. Samotny mężczyzna gada ze zwierzętami. Próbuje odnaleźć się w społeczeństwie, znaleźć antidotum na brzydotę. Jest w filmie fragment gdzie Jerry, niechętnie bo niechętnie, ale jednak zażywa lekarstwo. Wtedy widzi, że piękna główka Fiony wcale nie mówi i nie zje z nim płatków na śniadanie, a jego schludne mieszkanko to w rzeczywistości nora szaleńca. Szybko odwraca się plecami do smutnej prawdy.

Ryan Reynolds, którego zaczynam coraz bardziej doceniać prezentuje się na ekranie w roli Jerry’ego zupełnie niesztampowo. Nie przypomina żadnego z osławionych Nocnych Łowców, czy innych świrów czerpiących satysfakcję z zadawania bólu. Już bliżej mu do Ed’a Gaina, który trzymał w domu trupy. Może też czuł się samotny? To doprawdy uroczy bohater – tak, wiem jak to brzmi. Wygląda zupełnie niegroźnie i nie przejawia żadnych oznak agresji. A mimo to zabija i znowu zabija.

głosy

Kiedy zobaczyłam trailer filmu, wiedziałam, że muszę go obejrzeć. Gadający kot! No, pies też gada, ale kot jest niesamowity. Rudy złośliwiec, naigrywający się ze swojego pana i przekonujący go robienia złych rzeczy. Taki diabełek zasiadający na ramieniu. Jest też pies. Psina robi tu za głos sumienia, czyli aniołek z drugiego ramienia.

Słowem podsumowania mogę rzec, że film jest jak najbardziej udany. Nie wiem tylko, czy ten miszmasz gatunków, to nietypowe podejście, spodoba się każdemu. W moim przypadku wystarczy umieścić kota w obsadzie, a już będę piała z zachwytu więc nie wiem, czy jestem w pełni obiektywna;)

Generalnie polecam, jeśli lubicie psy, koty i seryjnych morderców.

Moja ocena:

Straszność:3

Fabuła:8

Klimat:6

Napięcie:7

Zabawa:9

Zaskoczenie:4

Aktorstwo:8

Walory techniczne:8

Oryginalność:9

To coś:8

70/100

W skali brutalności:2/10

Na Węgorzowych Moczarach nadal bez zmian

The Woman in Black 2: Angel of Death/

Kobieta w czerni 2: Anioł śmierci (2014)

the woman in black

W 2012 roku książka Susan Hill „Kobieta w czerni” doczekała się pierwszej kinowej adaptacji. Choć wielu widzom i tak bardziej utkwiła w pamięci adaptacja dla TV, niezwykle klimatyczny film z lat ’80, to i tak można mówić o sukcesie nowego filmu, który na pewno trafił do szerszej grupy odbiorców. W dwa lata po premierze „Kobiety w czerni”  doczekaliśmy się sequela. Po co? Nie wiem, ale jest, więc obejrzałam.

Historia „Anioła śmierci” (kocham takie wyświechtane tytuły) rozgrywa się w czasie drugiej wojny światowej. Dwie nauczycielki postanawiają przyjść z pomocą osieroconym dzieciom i zabrać je z bombardowanego Londynu na wieś. Jako schronienie obierają opuszczony od lata dom na Węgorzowych Moczarach. To właśnie tam grasuje duch tytułowej kobiety w czerni, którą mieliśmy okazję poznać, czy to za sprawą powieści Susan Hill, czy to za sprawą którejś z filmowych adaptacji.

the woman in black

Pierwsza połowa filmu całkowicie poświęca się warstwie dramatycznej. Scenarzyści, w tym autorka książki Susan Hill, podsuwa widzom tragiczny obraz losu dzieci, a także ich opiekunki, Evy. Oczywiście co się tyczy przeszłości nauczycielki, scenariusz stara się okryć ją tajemnicą, ale robi to na tyle nieudolnie, że po pierwszej scenie z koszmarem sennym wiemy już co nasza bohaterka ma wspólnego z kobietą w czerni. Element zaskoczenia nie wypalił, ani ten, ani następny.

Druga połowa filmu, na której, przyznam, ucięłam sobie drzemkę (niektóre filmy wywołują u mnie objawy narkolepsji) to 'horror właściwy’, czyli wszelkie sceny z udziałem zmory i desperackie próby ratowania dzieci przed złym duchem.

the woman in black

Scenariusz uderza w bardzo dramatyczne tony, podobnie, jak to było u schyłku pierwszej części tej historii. I podobnie wydaje mi się to przesadne. Niestety miejsca na przerażenie tu nie ma.

W takiej sytuacji zazwyczaj wspominam o zbyt dużej liczbie bohaterów na planszy. Pamiętacie chyba, że w „Kobiecie w czerni” była to rozgrywka na jedną parę. Tu mamy jeszcze dwie nauczycielki, lekarza i chmarę dzieciaków. Tak na prawdę nie jest dane nam przywiązać się do kogokolwiek, toteż śledzenie ich losów jest mniej angażujące. Irytowała mnie tez nad ekspresja odtwórczynie roli Ewy. Jeśli chodzi o efekty to nie jest najgorzej, widać, że twórcy nie mieli węża w kieszeni. Co za pewne jest zasługą oczekiwanego sukcesu filmu. Nie wiem tylko na jakiej podstawie się go spodziewali, bo film lichy. Jedyne co może przyciągnąć widza to wspomnienie o pierwszej „Kobicie  w czerni” .

the woman in black

Zdziwiło mnie nazwisko autorki książki, jako współtwórczyni scenariusza. Z tego, co udało mi się wyhaczyć, to nie brała ona udziału w żadnej z poprzednich adaptacji i może lepiej? Szczerze mówiąc jej książka nie zrobiła na mnie oszołamiającego wrażenia. Dużo bardziej podobała mi się fabuła przekształcona na potrzeby filmu, i jednego i drugiego.

Film na pewno znajdzie swoich zwolenników, bo przyciąga wspomnieniem o filmie z 2012. Stara się też wypełnić niszę na klasyczne brytyjskie horrory gotyckie, ale czy robi to w sposób godny pochwały to śmiem wątpić.

Moja ocena:

Straszność: 4

Fabuła:6

Klimat:7

Napięcie:5

Zaskoczenie:3

Zabawa:5

Oryginalność:4

To coś:5

Aktorstwo:6

Walory techniczne:8

53/100

w skali brutalności:1/10

Gwiazda

Starry eyes (2014)

starry eyes

Sarah wierzy, że zostanie wielką aktorką. Nim jednak jej gwiazda trafi do alei sław dziewczyna zmuszona jest pracować w Fast food’zie. Wieczorami uczęszcza na lekcje aktorstwa i biega na castingi.

Któregoś dnia trafia na przesłuchanie organizowane przez wytwórnie Astreus, która szuka odtwórczynie głównej roli do nowego horroru, „Silver Scream”. Sarah zrobi wszystko by dostać rolę. Poświeci honor, zdrowie a nawet życie.

starry eyes

„Starrry eyes” to po „Babadook’u” najlepszy reżyserski debiut ubiegłego roku. Nie mam, co do tego wątpliwości. Podobnie jak produkcja rodem z Australii ten obraz ma w sobie niespotykaną często oryginalność i siłę.

Duet Kolsch i Widmyer posiłkując się mocnym gore ukazali historię ciekawą i wielowymiarową. Posiadającą interesującą fabułę i doskonale zrealizowaną.

Film, który nie trafił jeszcze w Polsce do oficjalnej dystrybucji już budzi zachwyt u wielu widzów, choć oczywiście oponentów też nie brakuje. W końcu wyjałowiona do granic możliwości formuła horroru to w większości hollywoodzka papaka bez pomysłu i polotu. Trudno się dziwić, że gdy ktoś wyskakuje z podgatunkiem zapomnianym, który z resztą nigdy nie był popularny dużo osób nie ogarnia tematu.

Fabuła, jak wspomniałam w opisie, traktuje o aspirującej aktorce. Sarah to dziewczę niezwykle ambitne, które na każdą porażkę reaguje autoagresją. Gdy trafia do Astreusa i jej występ (bądź, co bądź bardzo dobry) nie wzbudza najmniejszego nawet entuzjazmu u przesłuchujących Sarah udaje się do toalety, gdzie tłucze wszystkimi kończynami w ściany kabiny i z furią wyrywa sobie włosy z głowy (!) To zwraca uwagę ludzi z castingu.

starry eyes

starry eyes

Atak histerii sprawia, że dają jej szansę na pokazanie swoich spazmów. Sarah ma co do tego opory, w końcu to nie średniowiecze gdzie biczownicy zapierdzielali środkiem ulicy i szczycili się swoim umartwieniem. Ludzie z Atreusa oczekują od niej, w zamian za rolę, wyzbycia się wszelkich hamulców. Począwszy od zaprezentowania swojego ataku, przez obnażenie się przed kamerą, po zezwolenie na seksualne napastowanie. Wszystko to by dostać rolę w kolejnym głupim horrorze.

Sarah zrobi wszystko by zaistnieć. Pozwoli na powolny rozkład ciała i duszy, zarówno ten metaforyczny, gdy jak to określa ‘sprzedaje dusze’ jak i ten dosłowny, gdy po nocy spędzonej z producentem jej ciało zaczyna powoli się rozpadać.

starry eyes

Tu na arenę wkraczają motywy bliskie filmowi „Contracted„, gdzie młoda dziewczyna po stosunku z obcym mężczyzną zaczyna zmieniać się w zombie. „Starry eses” odchodzi jednak od motywu zombizmu, uderza raczej w nurt satanistyczny, ale nie będę się wdawać w szczegóły, co i dlaczego.

Jeśli idzie o dosłowny odbiór filmu to mamy tu gnijącą laskę, która wygląda do prawdy fatalnie i wierzcie mi jej widok budzi bardzo nieprzyjemne uczucia. Odwala jej na punkcie dążenia do sławy, atakuje swoich przyjaciół, którzy wg, niej nie posiadają siły przebicia. To blagierzy, którzy tylko gadają o wielkich planach, a w rzeczywistości tylko żłopią piwsko. Ona jest kobietą czynu. 

Jeśli chodzi o warstwę metaforyczną to mamy tu opowieść o Hollywood. Młoda, urodziwa dziewczyna z Los Angeles chce zrobić karierę. Wiadomo, że łatwe to nie jest. Twórcy filmu pokazali to w sposób skrajny, jako konieczność całkowitego wyzbycia się siebie. Przemiany duchowej i cielesnej. By Sarah została gwiazdą musi najpierw uśmiercić swoją doczesną powłokę.

starry eyes

Nie jest to na pewno kolejny głupi film. A i popatrzeć jest na co. Praca kamery jest niezwykle precyzyjna, montaż szybki, ujęcia gwałtowne, kolorystyka brudna. Dobra muzyka i doskonała kreacja głównej bohaterki, nad ekspresyjna nawet, bym rzekła, szalona. Polecam poszukiwaczom nowych wrażeń.

Moja ocena:

Straszność:7

Fabuła:7

Klimat:8

Napięcie:6

Zabawa:8

Zaskoczenie:6

Aktorstwo:9

Walory techniczne:8

To coś:7

Oryginalność:7

73/100

W skali brutalności:3/10

Zdjęcie na jutro

Time Lapse (2014)

time lapse

Troje przyjaciół wynajmujących wspólnie mieszkanie pewnego dnia odkrywa tajemnicę swojego sąsiada. Znajdują truchło faceta i ogromną maszynę – aparat fotograficzny, który jak się szybko okaże służył posiadaczowi do robienia zdjęć… przyszłości, dokładnie dobę później. Każdego dnia o godzinie dwudziestej aparat robił fotkę ukazującej wydarzenie z dania następnego. Ich sąsiad obrał sobie właśnie ich, troje młodych szalonych jako obiekt badawczy. Callie, jej facet Fin i kumpel Jasper odnajdują całą ścianę wytapetowaną zdjęciami robionymi im z ukrycia przez fantastyczną maszynę. Co zrobią młodzi? Na pewno nie zgłoszą trupa władzom i na pewno nie oddadzą drogocennego sprzętu….

time lapse

„Time Lapse” to thriller sci-fi utrzymany w raczej luźnym klimacie. Nie powalający grozą, suspensem, czy arcy fantazyjną naukową wizją.

To opowieść o tym, co bohater uczyni wobec możliwości poznania swojej przyszłości. Tu zaledwie z dobowym wyprzedzeniem.

Cała teoria, na której oparto film to bardziej naciągana wersja podejrzeń na temat zdjęć, które w jakiś sposób ukazują zdarzenia z przyszłości, jak np. zdjęcie Lincolna z rysą w miejscu postrzału.

Finn jako aspirujący malarz przeżywa kryzys twórczy, jednak na pierwszym zdjęciu z przyszłości widzi obraz, który zmaluje dnia następnego. Traktuje więc zdjęcia jako inspirację. Teraz ciacha jeden szalony obraz dziennie i za nic w świecie nie chce odpuścić. Jasper lubiący środki odurzające widzi w tym możliwość zarobienia porządnej kasy. Wpada na pomysł obstawiania gonitw i już nazajutrz ma zdjęcie, na którym widać przyklejone do okna wyniki, które zagwarantują mu wygraną. Tylko Callie pozornie nie ma żadnego zysku z całego zamieszania z aparatem. Podkreślam, pozornie.

time lapse

Gdy nasi bohaterzy znaleźli trupa pojawiło się też domniemanie na temat przyczyny śmierci. Naukowiec znając przyszłość chciał w nią ingerować. Dlatego zginął. Teraz nasi młodzi muszą twardo stosować się do 'instrukcji ze zdjęć’. Sądzą, że robią to świadomie, ale jak wiadomo oszukanie przeznaczenia, próba manipulowania, czy nawet dostosowania się z pełną premedytacją jest niemożliwe, zawsze trafi się jakaś niespodzianka czyhająca 'po za kadrem’.

time lapse

Cóż, „Time Lapse” to sympatyczne filmidło. Nie nie jest ani nudny, ani głupszy niż przeciętnie. Kolejny średniak, na który można zerknąć dla zabicia czasu.

Moja ocena:

Straszność:4

Fabuła:7

Klimat:5

Napięcie:6

Zaskoczenie:6

Zabawa:6

Aktorstwo:6

Oryginalność:6

To coś:6

Walory techniczne:6

58/100

W skali brutalności:1/10

Śmierć na 26 sposobów

ABC’s of death/ Alfabet śmierci (2014)

abc

Nie było dla mnie zaskoczeniem, że do życia powołano kolejną odsłonę „Alfabetu śmierci”, czyli zbioru 26 filmów krótkometrażowych nakręconych przez zacnych reprezentantów przemysłu filmowego specjalizujących się w horrorach.

Tak jak to było w przypadku poprzedniej części spotkamy tu wiele znanych nazwisk, wiele pokręconych pomysłów, a motywem przewodnim będzie śmierć. Śmierć na 26 sposobów.

Tak jak w recenzji filmu z 2012 roku nie będę opisywać wszystkich, wybiorę tylko te, które zrobiły na mnie największe wrażenie.

Zauważyłam, że i tym razem najlepsze nowelki trafiły na koniec filmu. Początek alfabetu jest raczej słaby, choć są wyjątki.

Spodobał mi się np. „C jak czyn karany śmiercią” – to oczywiście polska wersja tytułu – w reżyserii Juliana Gilbey’a. Krótka historia traktuje o mężczyźnie, który zostaje zmuszony do przyznania si do morderstwa na zaginionej nastolatce. Młoda oczywiście żyje i ma się dobrze, ale domniemanemu oprawcy i tak spadnie łeb z karku.

abc

Co mi się tu spodobało? Ano rzetelność z jaką ukazano proces odcinania głowy. We wszystkich, albo prawie wszystkich filmach wystarczy jeden ślepy cios, a głowa odlatuje w ciemny las. Nie u Gilbey’a. U niego zobaczymy, jak trudne jest to zadanie. Bardzo nieprzyjemna dla oka scena. Mimo krótkiego metrażu udało się zbudować nastrój napięcia- zdążą ciachnąć, czy nie?… Reżysera możecie kojarzyć z bardzo dobrego thrillera „A lonley place to die”.

Później długo, długo nic, aż dotrzemy do literki J. „J jak Jezus” to film o próbie wyegzorcyzmowania geja, w celu wyleczenia go z nieaprobowanych przez bliźnich skłonności. Tu nie mamy takiego popisu gore jak w „C”, ale też jest nieapetycznie. Dennsona Ramalho nie kojarzę z innych jego filmowych dokonań.

Moją uwagę zwrócił też „O jak ochlokracja”, czyli bardzo ciekawy zombie movie traktujący o sądzie na kobiecie oskarżonej o mordowanie zombiaków. Przewrotny azjatycki twór Hajome Ohaty.

abc

Ciekawie wypada również „S jak system podziału” w wykonaniu Juana Martineza Moreno. Film dowodzi tego, że w ułamku minuty da się zawiązać ciekawą, trzymającą w napięciu intrygę.

Fajnie wypada też „V jak Wakacje” w reżyserii Jerome Sable. Film kręcony z ręki, a w zasadzie z kamery internetowej, traktuje o poczynaniach dwóch panów, którzy wyjechali w delegacje do Tajlandii, a tam oczywiście koks i dziwki… i śmierć.

abc

Wspaniały popis gore w bardzo japońskim stylu mamy w „Y jak Youth” ( w domyśle młodość) w reżyserii Soichi Umezawa. Nowelka o tym jak pewna nastolatka pisząc jadowitego esemesa wizualizuje swoje mordercze zamiary, swoją wściekłość. Wiem, że może brzmieć banalnie, ale jest na co popatrzeć:)

abc

Sam pomysł mówi nam w zasadzie o tym, jak silne emocje targają naszą młodzieżą i gdyby któraś z rozwścieczonych gówniar wcielała w życie to o czym myśli to… to mielibyśmy niezłe gore w gimbusach;)

Na koniec mój faworyt „Z jak Zygota” w reżyserii Chris’a Nash’a. Mało, że obrzydliwy to jeszcze pomysłowy! Historia pewnej kobiety, która postanowiła poczekać z porodem na powrót męża. Czekała 13 lat…

Słowem podsumowania mogę powiedzieć, że ciężko mi polecić „ABC’s of death 2”, bo dobrych filmów jest tu niewiele, a przebrnąć trzeba przez morze gniotów, które są w zdecydowanej większości.

Moja ocena:

Amateur/ Amator :3/10

Badger/ Borsuk: 5/10

Capital punishment/ Czyn karany śmiercią: 7/10

Deloused/ Dehelmintyzacja: 5/10

Equilibirium/ Ekwilibr: 2/10

Falling/ Fiknąć kozła:2/10

Grandad/ Geriata:3/10

Head Games/ Harce miłosne:2/10

Invincilble/ Impas: 2/10

Jesus/ Jezus:7/10

Knel/Kościelny dzwon pogrzebowy:2/10

Legacy/ Legat:1/10

Masticate/ Memłać:3/10

Nexsus/Następstwa:4/10

Olochracy/ Ochlokracja:8/10

PPP scary/ Przerażające:3/10

Questionnaire/ Kwestionariusz

Roulette/ Ruletka:5/10

Spilt/ System podziału: 9/10

Torture porn:5/10

Utopia:3/10

Vakacje:6/10

Wish/ wymysł:2/10

Xylofon:6/10

Youth/ Młodość:8/10

Zygota:9/10

Całość:4/10

W skali brutalności:5/10