Top

Biblia Horroru

Na początku był lęk...

popieprzone złe dzieci

Chodź się pobawić

Come out and play (2012)

come out and play recenzja

Małżeństwo Beth i Francis spędzają wakacje w Meksyku. Mężczyzna postanawia wynająć łódź, a jej właściciel proponuje mu wyprawę na pobliską wyspę. Ciężarna kobieta i jej mężczyzna wyruszają w podróż.

Gdy ich stopy staną na suchym lądzie para szybko zorientuje się, że coś jest chyba nie tak z tym miejscem. W opustoszałym miasteczku królują dzieci. Kiedy parze udaje się spotkać wreszcie jakiegoś dorosłego zostaje on szybko eksterminowany przez bachory na ich oczach. Przerażeni bohaterzy będą musieli jakimś cudem znaleźć schronienie w królestwie małych morderców i albo spróbować stamtąd uciec.

come out and play recenzja

Film oceniany jako „mega gniot”. Nie będę już nawet rozwodzić się na temat moich podejrzeń dlaczego lwia część widowni oceniła go w taki sposób, napiszę natomiast jak ja się na to zapatruje.

Twórcą filmu jest firma jednoosobowa w osobie niejakiego Makinova. On jest reżyserem, opowiada za sprawy techniczne oraz napisał scenariusz na podstawie powieści „El juego de los niños”.

come out and play recenzja

Historia opowiedziana w horrorze nieco przypomina to, z czym mieliśmy do czynienia w „Children„.

Jednocześnie film jest remake obrazu z 1976 „Czy zabiłbyś dziecko” – nie miałam jeszcze okazji go obejrzeć, więc ciężko mi powiedzieć coś na temat jego wartości jako nowej wersji starego filmu.

Klimat tej historii i tło umieszczone jest  w bardzo egzotycznym miejscu. Wyludnione miasteczko prezentuje się bardzo osobliwie. W czasie karnawału zanim jeszcze doszło do tragedii musiało tętnić życiem, pełne mieszkańców i turystów. Teraz spotkać tam można tylko pojedyncze egzemplarze rozchichotanych dzieci.

come out and play recenzja

Pomysł na fabułę, tak jak wspomniałam oryginalny nie jest, bo powiela zamysł z „Children” przede wszystkim pod względem morału: wobec takich niewinnych istotek jesteśmy bezbronni, nikt nie jest w stanie skrzywdzić dziecka etc. Nie to żebym się z tym zgadzała, ale rozumiem, że wiele osób „tak ma”.

come out and play recenzja

Oprawcami w „Come out and play” są obce dla bohaterów dzieci, inaczej niż to było w „Children”, a mimo to nasi bohaterzy mają problem ze skutecznym bronieniem się przed małoletnimi, którzy z kolei tworzą sobie małą społeczność sodomitów jak to był np. w „Dzieciach kukurydzy”.

W ich działaniu nie ma jednak logiki, są radosne spontaniczne, zabijają dla zabawy. Kreacje dzieci są jednocześnie upiorne i bardzo naturalne. Nasze ofiary to  z kolei spięci i przerażeni turyści nie mogący racjonalnie ogarnąć co się wokół nich dzieje. Rozgrywająca się tu akcja jest bardzo dramatyczna i mocno trzyma w napięciu. Finał jest taki jakiego można by się spodziewać, ale nie trąci jakimś melodramatycznym patosem i całkiem mi się spodobało takie rozwiązanie.

Raczej arcydziełem gatunku obraz ten się nie stanie, ale mimo wszystko sądzę, że opinie o nim są daleko niesprawiedliwe zwłaszcza,  że nie mamy tu do czynienia z jakąś mega produkcją tylko filmem niskobudżetowym.

Moja ocena:

Straszność: 8

Fabuła:8

Klimat:8

Zabawa:7

Zaskoczenie:7

Zdjęcia:7

Oryginalność:6

Aktorstwo:7

Dialogi:7

To coś:7

72/100

Młody Gniewny

The Good son/ Synalek (1993)

synalek recenzja

Joseph Ruben tym filmem po raz kolejny udowodnił iż w jego twórczości ważne miejsce zajmują relacje rodzinne. Te, większość osób zdaje sobie z tego sprawę – choć są zapewne szczęśliwcy żyjący w niewiedzy- bywają nad wyraz pokręcone 🙂

Kilka lat po nakręceniu rewelacyjnego horroru „Ojczym„, oraz jego kontynuacji, Ruben jeszcze raz wykorzystał motyw amerykańskiej rodziny by zejść głęboko w najmroczniejsze pokłady człowieczej duszy.

W przypadku „Synalka” to dziecko, nie rodzic reprezentuje wcielenie zła. Między obiema postaciami- Jerrego Blake’a i małego Henrego Evansa istnieją dwa podstawowe podobieństwa: obydwaj są osobowościami psychopatycznymi oraz działają w obrębie własnej rodziny – to najbliżsi są ofiarami ich psychopatyczno- sadystycznych zapędów. Podobieństw za pewne znalazłoby się więcej, ale nie chcę tu psychoanalizy uprawiać:)

„Synalka” po raz pierwszy oglądałam będąc w wieku jego tytułowego bohatera. Zrobił na mnie przeraźliwe wrażenie. Z jednej strony budził we mnie popłoch, z drugiej zazdrościłam mu tego psychopatycznego przekonania o własnym geniuszu the best’u.

Zanim trafimy do domu małego diablątka, Henrego, poznajemy jego kuzyna, Marka. W tej roli mały dzielny hobbit Eljah Wood. Ucieleśnienie niewinności i wszelkiego dobrodziejstwa odbija się w jego wielkich błękitnych oczętach. Biedny chłopiec po śmierci matki zmuszony jest przez dwa tygodnie mieszkać z wujostwem podczas, gdy ojciec zajmuje się interesami. Postać Marka po za ta bijącą od niego dobrocią jest niczym innym jak filmowym portretem ztaraumatyzowanego śmiercią matki dziecka.

Gdy trafia do domu wuja i ciotki w odległym Maine wydaje się, że wszystko zmierza ku lepszemu. Chłopiec szybko zaprzyjaźnia się z kuzynem, Henrym.

Tu na arenę wkracza Macaualy Culkin, ikona kina familijnego, wiecznie porzucany w świąteczny czas Kevin. Dobór takiego aktora świadczy o sporej przekorności twórców. Postać, w którą się wciela w „Synalku” ma wbrew pozorom bardzo dużo wspólnych mianowników z małym Kevinem…  Henry czuje się (o ile możemy założyć, że psychopata coś czuje, lepiej użyjmy określenia : reaguje.) No więc reaguje agresją na członków swojej rodziny, szczególnie rodzeństwo, które zagraża jego pozycji. (Psychopaci tak już mają, że zawsze muszą udowadniać swoją władzę nad innym, to coś stylu rany okresu narcystycznego, która każe mu bezwzględne eliminować tych, którzy zagrażają jego pozycji).

Wyobraźmy sobie, że mały, słodki Kevin posiadał cechy, które w połączeniu z pewnymi czynnikami środowiskowymi mogłyby doprowadzić do wykształcenia się nieprawidłowej osobowości. Powiedzmy, że bardzo silnie przeżył porzucenie przez rodzinę, które doprowadziło do reakcji spustowej i oto w kolejnej części filmu wyrzyna cała swoją familię, żeby tylko zatrzymać ich przy sobie:)   Pojechałam po bandzie, wiem, ale niezbadane są intencje twórców, którzy z dziecka robią potwora, więc czemu  by nie..??

synalek recenzja

Mały Henry obdarza Marka zaufaniem i zdradza mu swoje brudne sekreciki. Przekonuje go, że nie warto się bać. On też się bał. Zanim przekonał się, że może wszystko:) Henry bez lęku przekraczał kolejne granice tego co dozwolone. Sprawnie manipulując nieświadomym niczego otoczeniem wzmacniał tylko przekonanie o własnej bezkarności. Nie chcę zdradzać co robił, ale możecie mi wierzyć na słowo, że mały ma mocno pojechane zagrania:) Henry upaja się rosnącą trwogą w błękitnych oczętach Marka. Straszenie go jest jego nową rozrywką. Wie, że chłopiec stracił do niego sympatie: a kto nie ze mną ten przeciwko mnie.

Napięcie w filmie rośnie w miarę jak nakręca się spirala szaleństwa w głowie Henrego. Choć tak jak wspomniałam, Mark z racji ciężkiego przeżycia tez nie jest do końca psychicznie ogarnięty. W tym filmie podobnie jak w recenzowanej wcześniej „Sierocie” szybko wkraczamy na płaszczyznę rodzaju paranoid thriller, z tym że ofiarą jest tylko Mark. To z niego wszyscy robią wariata z mania prześladowczą, który własne poczucie winy za śmierć matki projektuje na ukochanego syna wujostwa.

synalek recenzja

Mocny finał jest zwieńczeniem perfekcyjne zbudowanego nastroju. Wielkie brawa, chylę czoła przed Josephem Rubenem i pozostałymi uczestnikami „zabawy”.

… I niech nie zmyli was cukierkowa muzyka rodem z niedzielnego filmu familijnego, której użyto w filmie- to kolejny dowód przewrotności twórców:)

synalek recenzja

SPOILER: Podobnie jak Mark również zastanawiam się, jak postąpiła by matka Henrego, gdyby miała szansę „wybrać” jeszcze raz. Nasuwa mi się w związku z tym kolejne pytanie: Co było kryterium jej wyboru w tamtej chwili? Jeżeli kierowała się impulsem: on próbował mnie zabić, przed chwilą dowiedziałam się, że zabił moje dziecko- mogłaby  żałować tego wyboru, gdy emocje opadły. Jednak jeżeli zdecydowała tak bo stwierdziła: Statystyki mówią iż szanse na wyleczenie psychopatii są praktycznie zerowe, nie chcę by mój syn skrzywdził kogoś jeszcze- To wobec tego po raz kolejny zrobiła by to samo. Hym??? KONIEC SPOILERA.

Moja ocena:

Straszność: 3

Fabuła: 10

Klimat:10

Aktorstwo:9

Dialogi:10

Zdjęcia: 7

Zaskoczenie: 7

Oryginalność:7

Zabawa:10

To „coś”: 10

83/100

Przygarnij sierotkę

Orphan/ Sierota (2009)

sierota orphan

Mówiłam już, że mam słabość do filmów o „popieprzonych, złych dzieciach”.

„Sierota” jest generalnie jednym z lepszych w tej, że tak powiem, kategorii. Bezwzględnie numerem jeden jest dla mnie „Juleńka”, rosyjski horror, o którym pisałam wcześniej. Jest z resztą dużo punktów stycznych między historią „Sieroty” i „Julenki”.

POTĘŻNY SPOILER: Między innym motyw dorosłej kobiety uwięzionej w ciele dziecka z powodu choroby. KONIEC SPOILERA.

Ester, sierota z Rosji zostaje szczęśliwie adoptowana przez amerykańską rodzinę, później przez kolejną, gdy tej pierwszej przytrafia się nieszczęśliwy wypadek.

Ląduje u  zamożnego małżeństwa, które niedawno, w dość makabrycznie przedstawionych na wstępie obrazu okolicznościach, stracili dziecko. Taki typowy początek nie poraża oryginalnością, ale jak się okazuje jest wystarczający, by pociągnąć fabułę w dobrym kierunku.

sierota orphan

Postać dziewczynki robi niepokojące wrażenie, gdy tylko pojawia się w kadrze. Cała jej powierzchowność jest nadmiernie posągowa. Ostre rysy twarzy, staroświeckie stroje, do tego ten twardy akcent i dziwna siła w jej wypowiedziach – tak, jakby zawsze wiedziała, co chce usłyszeć jej rozmówca.

  Nowi rodzicie są oczarowani Ester. Dziewczynka z pełnym zaangażowaniem wdraża się w rolę ich nowej córki…

sierota orphan

Widz jest światkiem niemal wszystkich jej poczynań – niemal, bo drobne niespodzianki są zostawione na finał – natomiast pozostali bohaterowie długo będą nieświadomi jej manipulacji. Ester nie raz zaskoczy.

Wszystko to  zmierza bardziej w stronę ostrego psychologicznego thrillera niż horroru.

Kiedy matka Ester wreszcie zorientuje się, że coś jest nie tak z jej nowa córką, pocznie stosowne kroki w celu najpierw rozwikłania tajemnicy dziewczynki później zaś z celu pozbycia się jej z domu.

Jak to w takich sytuacjach bywa, sprawna manipulantka nie pali za sobą wszystkich mostów. Dba o to by mieć odpowiednich popleczników, oraz trzymających buzię na kłódkę wspólników.

Przybrana matka zostaje sama na placu boju – Typowe zagranie w stylu paranoid thriller, kiedy to jeden nieszczęśnik podejrzewany jest o problemy psychiczne, tylko dlatego, że dostrzega coś podejrzanego tam gdzie inni widzą tylko rozlewającą się zewsząd słodycz. 

sierota orphan

Do czego zmierza Ester? Co ukrywa? Gwarantuję, że będzie to sporą niespodzianką, choć początkowo może się wydawać, że film od początku do końca będzie bazować na ogranych motywach.

Co mnie trochę wkurza. Zazwyczaj w tego typu filmach złem wcielony okazuje się nie rodzone dziecko  tylko dziecko adoptowane, przygarnięte. Same kłopoty z takimi dziećmi! Weźmy choćby „Przypadek 39”, „Stevie”, „Krąg” i of course „Omen”. Na pewno jest więcej takich filmów, ale te akurat w tym momencie wpadły mi do głowy. To trochę nie ładnie z ich strony, jakby hołdowali przekonaniu, że w sierocińcach siedzą tylko przyszłe seryjne morderczynie i wykolejeńcy. Ale never mind.

Młoda aktorka wcielająca się w rolę Ester zasługuje na duże brawa, wróżę jej dużą karierę w rolach psychopatek 🙂

Moja ocena:

Straszność:3

Fabuła:9

Klimat:7

Aktorstwo:8

Zaskoczenie:10

Oryginalność:6

Zabawa:10

Dialogi:7

To „coś”:8

Zdjęcia:8

76/100

Uprowadzenie „Omena”

Whisper/Zabójczy szept (2007)

zabójczy szept

Mały David zostaje uprowadzony przez grupkę porywaczy amatorów z własnego przyjęcia urodzinowego.

Niezbyt rozgarnięci przestępcy prawdopodobnie nie poradziliby sobie gdyby chodziło o zwykłe porwanie zwykłego dziecka, a co mowa gdy trafił im się „taki” okaz?

David sprawnie manipuluje swoimi oprawcami, doprowadzając do kłótni, szarpanin, a nawet zgonów, świetnie się przy tym bawiąc. Ofiara staje się antagonistą.

zabójczy szept

zabójczy szept

Horror bardzo silnie nawiązuje do filmu „Omen„, oczywiście fabułą, bo jeśli chodzi o klimat to mamy tu coś zupełnie innego.

Można powiedzieć, że film opowiada o tym, co mogło by spotkać tych, którzy wchodząc w szranki z diabłem. Mnie osobiście to nawiązanie bardziej przeszkadzało niż zachęcało.

Spodoba się fanom filmów z cyku „popieprzone złe, dzieci”, ale motyw szatana mnie osobiście tu zbywał. Nie pasował. Uwierał w fabułę. Niektórych wątków po prostu nie warto łączyć. Takie jest moje zdanie. Wszytko jest ok, do puki nie wychodzą na jaw szatańskie moce.

Moja ocena:

Straszność:3

Fabuła:6

Klimat:6

Zaskoczenie:5

Aktorstwo:7

Zdjęcia:7

„To coś”:5

Oryginalność:4

Zabawa:6

Dialogi:7

56/100

Uwaga, gnoje!

Eden Lake (2008)

eden lake

 

Eden Lake to brytyjski thriller utrzymany w konwencji survivalu. Wzbudził sporo kontrowersji nie tylko ze względu na tematykę. Widzowie podzielili się na tych, którzy wychwalają realizm prezentowany w obrazie i tych wytykających najmniejsze uchybienia w celu zdyskredytowania wiarygodności tego, co dzieje się w filmie.

Ja, osobiście stoję po pierwszej ze stron. Nie dlatego żem ślepa na to, co krytycy określają jako totalne wodolejstwo i naciągactwo, lecz dlatego, że pomimo tego widzę w tym obrazie niespotykany ostatnio w gatunku potencjał.

Film podejmuje dość trudną tematykę, choć sama w sobie nie jest ona niczym nowym.”Popieprzone złe dzieci” to moja ulubiona kategoria. Podłość,brutalność i brak sumienia najmłodszych nieodmiennie wprawia mnie w osłupienie. Może dlatego, że sama byłam wyjątkowo ułożonym dzieckiem.

Brytyjski reżyser stworzył obraz wymęczający emocjonalnie co wrażliwszego widza. Mamy przed sobą koszmar osadzony we wiarygodnych moim zdaniem realiach.Coś takiego może się zdarzyć. I to jest największym atutem filmu.

eden lake

Młodzi, zakochani- Steve i Jenny udają się na krótki wypoczynek za miasto. Ich sielankę psuje pojawienie się grupy wyrostków. Napotkane dzieciaki nie czynią młodym niczego szkodliwego, ot głośno puszczają muzykę i spuszczają ze smyczy groźnie wyglądającego psa. Steve chcąc najprawdopodobniej odegrać role samca alfa na obcym terenie prowokuje małolatów. Ci nie pozostają miastowym dłużni. Gdy kradną im dla zabawy samochód i porzucają go nie opodal, Steve dostaje piany. Tu powinna już mu się zapalić czerwona lampa: ONI SIĘ CIEBIE NIE BOJĄ.Steve jednak dalej rusza z natarciem, dochodzi do bójki, w wyniku której zostaje raniony pies jednego z chłopaczków. Nie dziwie się, że gnojek  się wkurwił. Sama jestem nadwrażliwa w temacie zwierząt i podejrzewam, że zgotowałabym Steve’owi niezłe piekiełko w odwecie, gdyby dotyczyło to mojego kota;)

Wyrostki użyją teraz zemsty za psa jako pretekstu do krwawej zabawy.Tu mamy cały wachlarz zachowań psychologicznych w grupie. Jest szef, jego straż przyboczna, dziewczyna, która chce za wszelką cenę pokazać, że jest równie twarda jak chłopcy, i czarnoskóry młodzian spytany na margines sfory.

Zło w tej niedojrzałej, niewyrośniętej jeszcze formie jest jeszcze bardziej sugestywne niż, gdy mamy do czynienia z dorosłymi oprawcami.

Dzieci są sto razy gorsze, są nie przewidywalne a wszystko jest dla nich zabawią.

Sfrustrowani, dorastający w patologicznym środowisku- jak wielka to patologia dowiemy się w finale- z chęcią dokopią bezbronnej parce z „lepszego świata”.

eden lake

Steve bardzo szybko przekona się, że nie warto było zgrywać twardziela, bo w świecie w jakim żyją małolaty nie ma taryfy ulgowej. Szkoda tylko, że reżyser nie dał swoim survival’owcom szansy.

eden lake

Wszystko wydaje się być przesądzone bardzo szybko. Brak szansy na happy end odbiera widzowi radość kibicowania dzielnej Jenny. Przydaje to jednak atmosferze zaszczucia, braku perspektywy na ratunek i napędza wyobraźnie do tworzenia coraz to nowszych pomysłów na wyjście z opresji. Wszystkie jednak zostają szybko wyeliminowane przez bezwzględny dla bohaterów scenariusz.

Na dobitkę mamy jeszcze brutalniejsze zakończenie. To co zgotowały parze czarcie nasionka jest niczym w porównani  z dorosłą formą diabelstwa, patologi i zepsucia moralnego.

Moja ocena:

Straszność:6

Fabuła:8

Klimat:7

Aktorstwo:7

Dialogi:8

Zabawa:7

„To coś”:8

Oryginalność:6

Zaskoczenie:7

Zdjęcia:8

72/100

Zła dziewczynka

Yulenka/Juleńka (2009)

julenka

Istnieje jeszcze anglojęzyczny tytuł:Deadly lesson, ale to można sobie darować:)

„Juleńka” to niezwykła produkcja. Pod każdym względem. Jest rosyjską odpowiedzią na szereg anglojęzycznych filmów traktujących o „popieprzonych, złych dzieciach”.

julenka

Jest to nastrojową opowieścią osadzoną w realiach rosyjskiej szkoły dla dziewcząt.  Uczęszcza tam niezwykła dziewczynka, Julia Majewska. Nad wiek dojrzała, poważna i rozwinięta intelektualnie.  W Julence jest jednak coś niepokojącego. Czy jest po prostu złą dziewczynką, czy kryje się za tym coś więcej?

W  fabule”Julenki” mamy rozliczne nawiązania do greckiej mitologi, której dziewczynka jest miłośniczką. Swój życiowy plan Julia wciela w życie ze stoickim spokojem i precyzją godną chirurga.

To dziecko otacza przeszywające wszechobecne zło, nawet jej uroda jest niepokojąca.

julenka

Jej nauczyciel dostrzega straszne rzeczy dziejące się w szkole z internatem, do której uczęszcza jego pasierbica Nastia, Julenka i inne dzieci. W tej przedziwnej atmosferze facet zaczyna lekko wariować, bo czy to możliwe żeby grupa małych dziewczynek była zdolna do przemocy, a nawet morderstwa?

julenka

Film jest totalnie nie amerykański, to jego największa zaleta. Groza po rosyjsku, wygląda zupełnie inaczej. Zupełnie inne społeczne i kulturowe uwarunkowania wpływają na tło filmu w znaczny sposób. Niektóre zachowania bohaterów mogą dziwić, ale dla mnie to była miła odmiana.

W „Julence” nawet brutalność jest wysmakowana. Amerykanie lubią dorabiać ideologię do swoich poczynań w stylu „zabijam ludzi bo nikt mnie nie lubi”. Tu wyższa idea, jest naprawdę wyższa. Logika jest może nico pokrętna, ale to dodaje filmowi jeszcze większej wartości i wyróżnia go na tle filmów typu „Case 39” czy „Hurt”, gdzie bohaterami również są dzieci.

Zaletą są również piękne zdjęcia. Aktorsko, można przyczepić się do kreacji nauczyciela, ale on i tak ginie gdzieś w tyle i robi tło dla doskonałej roli Julii. Szczerze mogę polecić, bo to jeden z tych filmów, do których zawsze z przyjemnością wracam.

Moja ocena: 9/10