Top

Biblia Horroru

Na początku był lęk...

filmy grozy z 2016

Romantyczny zombie movie

Pride and Prejudice and Zombies/ Duma i uprzedzenie i zombi (2016)

duma i uprzedznie i zombie

W Hertfordshire szaleje epidemia zmieniająca ludzi w zombie. Siostry Bennet w codziennej potyczce z potworami znajdują jednak czas na miłosne perypetie. Wszystko byłby jak w romantycznym świecie Jane Austen, gdyby nie zombie…

Powiem szczerze, nie chciałam oglądać tego filmu. Pomysł na połączenie klasyki XIX wiecznej literatury romantycznej z konwencją horroru z bardzo współczesnym ujęciem motywu zombie wydał mi się durny już w chwili, gdy usłyszałam o publikacji książki na podstawie której powstał ten film.

Doprawdy nie wiem skąd biorą się te poronione pomysły, „Abraham Lincoln łowca wampirów„, „Jerzy Waszyngton kontra zombie”, obawiam się kto zostanie ośmieszony w następnej kolejności.

duma i uprzedznie i zombie

Uwielbiam Jane Austen choć nie przystaje to do moich horrorowych upodobań. Natomiast nie przepadam za współczesnymi zombie movie. Oczywiste więc było dla mnie, że połączenie tych dwóch rzeczy odbije się czkawką. Tak też było. Olaboga.

Pierwsza część filmu, który stanowi niemal wierne odwzorowanie ekranizacji „Dumy i uprzedzenia” z 2005 roku, jest całkiem przyjemna. Zombiaki pojawiają się tu na zasadzie przerywnika, akcentu komediowego, czasem bywa nawet zabawnie.

duma i uprzedznie i zombie

Niestety w miarę rozwoju fabuły pozytywy zostają wyparte. Wątki z powieści Jane Austen są kolejno przekształcane na potrzeby zombie movie. Jedno z drugim coraz mniej współgra. Poczułam więc znużenie i trwałam w nim do końca filmu.

Staram się szukać jakichś plusów tej produkcji, ale poza wysokim budżetem, który pozwolił na zgrabną realizację tego poronionego pomysłu nie dostrzegam tu większych walorów.

Nie będę Was wzywać do bojkotu tego filmu, bo zdaję sobie sprawę, że to takie kino rozrywkowe i wielu osobom przypadnie do gustu – co poradzić.

Pozwolę sobie jednak ostrzec poszukiwaczy grozy- ten film nawet odrobinę nie jest straszny, nastawcie się raczej na komedię.

Moja ocena:

Straszność:1

Fabuła:4

Klimat:4

Napięcie:4

Zaskoczenie:3

Zabawa:5

Walory techniczne: 7

Aktorstwo:6

Oryginalność:3

To coś:3

40/100

W skali brutalności:2/10

Gdzie obejrzeć

Zasilane przez JustWatch

Widżet zawiera linki afiliacyjne.

Demony z Wielkiego Kanionu

The Darkness (2016)

darkness

Czteroosobowa rodzina Taylorów wraca z kempingu. Będąc w okolicy Wielkiego Kanionu autystyczny syn Taylorów wpadł do ukrytej jaskini skąd przyniósł drobne suweniry w postaci kamieni. Jak się szybko okaże nie były to znowuż takie zwykłe kamienie. Gdy ciemność nadciągnie do rodzinnego domu Petera, Bronny, Stephany i Michaela będą zmuszeni stoczyć duchową walkę.

„Darkness” to wynik współpracy reżysera między innymi „Akolitów” ze scenarzystą oraz reżyserem słynnego „Wolf creak„. Efekt tej współpracy nie jest jednak taki jakiego można by spodziewać się po filmowym dorobku tych trzech Panów, bo zamiast potyczek z mordercami mamy tu do czynienia z ghost story.

Nieznana, i jak się okaże pierwotna siła, przybyła do domu amerykańskiej rodziny by siać zamęt. Oczywiście ciemne moce posłużą się u tradycyjnymi dla tego nurtu horroru emanacjami, ale znacznie więcej uwagi poświęcą emocjonalnemu rozbijaniu członków rodziny niż nadnaturalnym manifestacjom. I to jest pewien plus tego filmu,  którym plusów nie znajdziemy w sumie zbyt wiele jeśli spojrzeć surowym okiem. Jest to plus, bo tradycyjne zagrania z duchami/demonami wypadają tu dość słabo jeśli chodzi o wizualny efekt.

Na to konto dostajemy więc wątki dramatyczne. Te może niebyt oryginalne przynajmniej jakoś przyciągają uwagę, co jest zasługą dobrego aktorstwa, niewątpliwie. Doświadczona obsada potrafi być przekonująca. Co więc ich spotka?

darkness

Demoniczna, złowroga siła wyciągnie z nich wszystko co najgorsze. U Petera pogłębi jego skłonność do skoków w bok, u jego żony Bronny pociąg do butelki, a u nastoletniej córki autoagresywne zachowania. Nawet autystyczny Michael zacznie zachowywać się jeszcze dziwniej niż zwykle.

Wszystko rozwija się więc w obrębie schematu: rodzina osaczona przez złe moce. Co może nastąpić później? Ano objawienie. Zawsze znajdzie się jakiś członek rodziny o bardziej otwartym umyśle, który spojrzy na sprawę z innej perspektywy i z pomocą internetu rozwikła genezę tajemniczych wydarzeń.

darkness

Teraz czas na konfrontacje i to w zasadzie na tyle jeśli chodzi o fabułę filmu. Nic nowego Moi Drodzy, nic nowego. Poszukiwacze mocniejszych wrażeń już pewnie przysypiają. Taki to właśnie film, mało oryginalny, mało tajemniczy, mało straszny i niezbyt angażujący emocjonalnie. Nazwałabym go zwyklakiem i przeciętniakiem, bo na większe cięgi nie zasługuje, ale zachwyty muszę zostawić na inną okazję.

Moja ocena:

Straszność:2

Fabuła:6

Klimat:6

Napięcie:5

Zabawa:6

Zaskoczenie:4

Walory techniczne:6

Aktorstwo:8

Oryginalność:5

To coś:5

53/10

W skali brutalności:1/10

Zimą nam odbija

Edge of Winter (2016)

edge of winter

Elliot po rozstaniu z żoną stara się utrzymać dobry kontakt z synami, co nie jest łatwe. Zaprasza ich do siebie na parę dni i postanawia wdrożyć chłopców w prawdziwe męskie zabawy. Zabiera ich w plener i uczy strzelać. Starszemu pozwala prowadzić samochód, młodszego częstuje piwkiem. Właśnie w czasie tych uroczych rodzinnych chwil przydarza im się wypadek. Ich samochód grzęźnie w zaspie. Co teraz robić? Ojciec czuje się silnie zmotywowany do zapewnienia dzieciom bezpieczeństwa w tej trudnej sytuacji zwłaszcza, że może to być ich ostatnie spotkanie.

Filmy w zimowej scenerii to coś co lubię, więc bez zbytniego zainteresowania opisem fabuły sięgnęłam po nowy thriller Roba Connolly’ego – nie znam gościa, na podstawie scenariusza Kyle’a Manna, scenarzysty „Resetu„.

Wybór okazał się całkiem dobry, bo „Edge of winter” to niezłe kino zarówno dla miłośników survivali jak i psychologicznych thrillerów.

Sytuacja w jakiej postawieni zostali trzej bohaterzy budzi skojarzenie z filmami o walce z naturą. Tu mamy leśne pustkowie w środku śnieżnej zimy. Jednak te niesprzyjające okoliczności do dopiero wierzchołek góry lodowej. Prawdziwym wrogiem bohaterów będzie szaleństwo.

edge of winter

Nie chcę się tu zbytnio wdawać w szczegóły bo po co, ale jest to film o niezwykle silnej desperacji, która prowadzi do szeregu nieszczęść i budzi grozę. No, dobrze, może nie jest to film najstraszniejszy, ale budzący nieprzyjemne myśli.

Scenariusz jest dobrze przemyślany, mimo, że w gruncie rzeczy jest prosty – podobnie było zresztą w przypadku wspomnianego „Resetu”.

Obsada, zarówno odtwórca roli ojca jak i wcielający się w role jego synów młodzi aktorzy trafiają w punkt.

Klimat w zasadzie robi się sam. Jak dla mnie las i śnieg to wystarczające argumenty.

edge of winter

Co może się w tym filmie nie podobać? Nie wiem, ale coś chyba może, bo oceny na mądrych portalach filmowych nie powalają, ale tak to już bywa.

Osobiście jakiś wielkich minusów nie dostrzegam, film jak najbardziej do obejrzenia.

Moja ocena:

Straszność:2

Fabuła:7

Klimat:8

Napięcie:7

Zabawa:7

Zaskoczenie:5

Walory techniczne:7

Aktorstwo:7

Oryginalność:6

To coś:7

63/100

W skali brutalności:1/10

Zły film o złym domu

The Remains (2016)

remains

Niedawno owdowiały John wraz z trójką dzieci przeprowadza się do 'nowego, starego domu’. Tu na pogrążoną w żałobie familię czeka masa rozrywek w postaci objawów nadprzyrodzonej aktywności w budynku. Coś robi niezłe zamieszanie. Nie poprzestaje na rzucaniu przedmiotami, miesza też w głowie bohaterom, co rychło prowadzi do nieszczęścia.

Prędziutko rzuciłam się na ten film spragniona dobrej historii nawiedzonego domu – takich nigdy dość. Historia okazała się jednak bardzo przeciętna. Nie tylko dlatego, że ortodoksyjnie trzyma się schematu typowego dla ghost story, to jestem w stanie wybaczyć, bo klasyczne podejście to czasem lepsze rozwiązanie niż nieudaczne udziwnienia, ale niestety twórca dał ciała w realizacji swojego zamysłu.

Widać tu nie tylko brak doświadczenia w tworzeniu scenariusza, czy w reżyserii całego projektu, to co najbardziej boli to brak wyczucia klimatu grozy. Wierzę, że facet szanuje i lubi cała kulturę horroru, ale niestety talentu pozwalającego mu na dorzucenie choćby cegiełki do kultu ghost story mu ewidentnie brak.

Próby odwzorowania kolejnych scen z udziałem zjawisk nadprzyrodzonych na podstawie znanych i lubianych filmowych horrorów kończą się fiaskiem. Zawsze czegoś brakuje, lub czegoś jest za dużo.

remains

Gwoździem do trumny jest tu jednak aktorstwo. Cała obsada, jak jedne mąż powinna iść do odstrzału. Dobry aktor nawet w najbardziej drętwy dialog potrafi tchnąć trochę życia, w schematyczną postać wrzucić coś od siebie. Tu widziałam warsztat na poziomie szkolnej akademii z pierwszej lepszej podstawówki. Do najmłodszych aktorów w rolach Viky i Aiden’a nie mam wielkiego żalu, bo widać, że nie miał kto ich poprowadzić, ale odtwórca roli ojca rodziny Johna, czy jego nastoletnia córka Izzy to klęska nad klęskami. Pomijając już fakt, że nastkę gra u dobiegające  trzydziestki babsko – co widać – laska chyba już kompletnie zapomniała jak to jest być młodą gniewną, bo jej popisy szczeniackiego buntu wypadają groteskowo.

Wątki obyczajowe, warstwa dramatyczna leży powalona na obydwie łopatki.

Motyw przewodni filmu, czyli rzeczone nawiedzenie poznajemy tradycyjnie dzięki retrospekcji w pierwszych minutach filmu. Przenosimy się do roku 1891, kiedy to w obecnym domu Johna i dzieci odbywały się seanse spirytystyczne Madame 'Jakiejśtam’. Ten prolog zdradza nam wszystkie tajemnice domu, nie pozostawiając wątpliwości odnośnie tego z kim spotkają się główni bohaterowie po przeprowadzce.

remains

Te retrospekcyjne sceny wypadły pod względem wizualnym całkiem nieźle, a ja wyłapałam pewien błąd. W czasie całego zamieszania uruchamia się gramofon, a z niego płynie znana melodia „Daisy Bell” (królowała też w pierwszym sezonie „Scream„. Ale mamy rok 1891 a o ile wiem piosenkę skomponowano w 1892, a wydano w 1894.

Jak wspomniałam, sceny seansu wypadły nieźle, co mogło być zapowiedzią drygu do kręcenia wszelakich scen z nadprzyrodzonymi emanacjami, ale tak po prawdzie w dalszej części filmu wypadają one licho i nie sądzę by ktoś kto często karmi się horrorami odczuł choćby śladową porcję grozy.

„Remains” to więc nic innego jak nieudane naśladownictwo tego, co w horrorach tak dobrze zwykło się sprzedawać. Ja na pewno tego nie kupuję.

Moja ocena:

Straszność:2

Fabuła:5

Klimat:5

Napięcie:4

Zabawa:4

Zaskoczenie: 3

Walory techniczne:6

Aktorstwo:3

Oryginalność:3

To coś:4

38/100

W skali brutalności:1/10

Jedźmy na obóz!

Summer Camp (2015)

summer camp

Dwie czarowne Amerykanki przybywają na hiszpańską prowincję by wypełnić wakacyjny czas pracą w charakterze opiekunek na obozie językowym. Tu wraz z dwoma kolegami przygotowują się do pracy, gdy nieoczekiwanie jednemu po drugim zaczyna odbijać. Krwawe mordy, obłęd w oczach i walka o przetrwanie.

„Summer camp”, jak wskazuje już sam tytuł filmu, miał nawiązywać do znanej konwencji camp slasherów – mojej ulubionej odmiany horrorwych rąbanek.

Pod tym względem swoje zadanie spełnia, choć twórcy nie silili się na odwzorowanie uroku lat ’80 – złotej ery takowych produkcji – postawili na współczesność. Przez to „Summer camp” nie bardzo zbliża się do klimatu typowego camp slashera, ale tworzy swoją własną atmosferę opartą na czasem bardziej czasem mniej udanej grze z konwencją.

Pierwszy rzut to rozpoznanie, czyli przedstawienie urokliwej okolicy, starej hiszpańskiej hacjendy no i gospodarzy imprezy, czyli czwórki klasycznie skrojonych bohaterów. Mamy tu Michelle – równiachę, 'dziewczynę z sąsiedztwa’,  Chrisy – nadętą egoistkę z perfekcyjnie wyprostowanymi włosami, Antonia – Hiszpańskiego lowelasa, który planuje czym prędzej wypuścić swojego ptaka na łowy i sympatycznego okularnika Willa. Już wiemy kogo mamy lubić, kogo nie. Czas na wprowadzenie antagonisty.

summer camp

I u moi Drodzy za pewne nasunie Wam się skojarzenie z „Cabin fever„, bo głównym zagrożeniem dla życia bohaterów będzie zaraza. No i fajnie, ale posłużono się tu dość klasycznym obrazem horrorowej choroby – zombizm, albo coś w podobie. Każdy kto zostanie zainfekowany zmienia się w żadną krwi bestię. Żeby nie było do końca nudno blado i typowo scenariusz nieco zmodyfikował ten motyw.

SPOILER: Otóż, żaden z bohaterów po zetknięciu się z toksyczną substancją nie umiera. W związku z tym nie jest to zombie w tradycyjnym rozumieniu. Bardziej przypomina to wściekliznę. KONIEC SPOILERA

Nie potrzebujemy więc zewnętrznego antagonisty, który wyłazi z lasu i macha siekierą. Jest to partia na czworo. Bohaterzy są jednocześnie antybohaterami, atakują siebie nawzajem. Będą żwawe sceny walk i pościgów, ale to nie wszytko, bo mamy kolejną zmyślna zagrywkę.

SPOILER: Efekt działania trucizny jest krótkotrwały. Jak działanie prochów lub innych substancji psychoaktywnych. Po mniej więcej 20 minutach szaleństwa osoba chora wraca do normalności i nie pamięta, że przed chwilą kogoś uszkodziła. KONIEC SPOILERA.

summer camp

Ten zabieg, owa innowacja w przebiegu choroby rozwiązała problem zbyt szybkiego rozwiąznia akcji. Bo jak można przez półtorej godziny uśmiercać cztery osoby? Toż to nuda i bida. Dlatego w klasycznych camp slasherach mamy pokaźną liczbę ofiar i giną sobie biedactwa po kolei.

Tu, dzięki takiemu a nie innemu przebiegowi choroby tworzy nam się niezłe zamieszanie. Fajne zamieszanie, trochę taka komedia pomyłek. Każdy chce zabić każdego i nie wiadomo kto przyjaciel kto wróg. Mnie to przekonało. Finał rozgrywki nie jest wesoły, zostaje zadany mały cios w tradycję final girl, po czym wracamy do klasycznego trybu: oj, będzie jeszcze gorzej.

„Summer camp” stanowi niezłą rozrywkę choć, nie wszystkim się spodobał. Oceny są raczej mało przychylne, ale ja się do nich nie przyłącze, bo to całkiem klawy straszak, jeśli nie postawicie mu zbyt wygórowanych oczekiwań.

Moja ocena:

Straszność:2

Fabuła:7

Klimat:7

Napięcie:6

Zabawa:7

Zaskoczenie:6

Walory techniczne:7

Aktorstwo:6

Oryginalność:5

To coś:6

59/100

W skali brutalności:2/10

Przeżyjmy przygodę, której możemy nie przeżyć

In the deep (2016)

in the deep

Siostry Lisa i Kate są na wycieczce w Meksyku. Młodsza z sióstr, przebojowa Kate wpada na pomysł skorzystania z lokalnej atrakcji: nurkowanie w żelaznej klatce wśród rekinów. Strachliwa Lisa w końcu się zgadza.

Już po kilku minutach zabawy zaczynają się problemy. Wciągarka nie wytrzymuje i klatka wraz z dziewczynami opada na dno. Zamiast na pięciu, znajdują się teraz na 47 metrach głębokości. Rekiny żywo się nimi interesują, ale nie jest to największy problem bohaterek.

Po thriller „In the deep” sięgnęłam bez większego przekonania mając w pamięci lekkie rozczarowanie po ostatnim rekinim survivalu „183 metry strachu„. Spodziewałam się czegoś na zbliżonym poziomie. A tu proszę, niespodzianka.

Od obrazów nastawionych na przedstawienie walki człowieka z naturą, oczekuję przede wszystkim emocji – bardzo żywych nie podkręcanych sztucznie przez iście paranormalną logikę wydarzeń. Niestety najczęściej logika nie jest mocną stroną takich scenariuszy przez co trudno o to, by emocje związane z kibicowaniem survivalowcom górowały nad irytacją i zniecierpliwieniem.

in the deep

Tu o dziwo, siedziałam jak na szpilkach i wcale nie miałam ochoty zbluzgać scenarzysty. Faktem jest, że ciąg nieszczęść jakich doświadczają protagonistki jest nad wyraz bogaty, ale ani razu nie czułam się oszukana.

Fabuła jest absolutnie prosta i nawet w pewnym stopniu przewidywalna, nie mniej jednak, potrafi wciągnąć, potrafi utrzymać permanentnie wysoki poziom napięcia.

Praktycznie od chwili gdy Kate i Lisa lądują na dnie emocje mnie nie opuściły. To chyba ta słynna Hitchcockowska zasada: najpierw trzęsienie ziemi, a później napięcie ma tylko rosnąć. Tu się to udało, w moim przypadku przynajmniej. Może miałam dobry dzień, bo przez parę dni odpoczęłam od oglądania filmów grozy wszelkiej maści, a może faktycznie mamy tu coś zaskakująco solidnego?

Filmy, w których mamy do czynienia z uwięzieniem bohaterów przez siły natury są chyba jednymi z moich ulubionych. Jedno niefortunne zdarzenie i jesteśmy w czarnej dupie. Co robić? No, ratować się za wszelką cenę.

Jako osoba skłonna do paniki, co może zaświadczyć każdy kto świadkował mojej histerii na Orlej w Tatrach, bardzo silnie utożsamiałam się z panikującą Lisą i z przyjemnością obserwowałam jej postępy w ogarnięciu się. Tu mamy sporo naciąganych sytuacji, ale szczęśliwie nie widzimy tu przemiany w Larę Craft. Postarano się nawet o ciekawy zwrot akcji.

in the deep

Filmowe zdarzenia są bardzo dynamiczne i praktycznie nie ma tu chwili wytchnienia. Nie chcę Wam zdradzać szczegółów, bo jak zacznę to już poleci.

Wszystko rozgrywa się pod wodą, więc naturalnie możemy powiedzieć tu o klaustrofobicznych nastrojach. Za chwilę nie będzie czym oddychać. No, chyba nie może być już gorzej.

Wizualnie wygląda to dobrze. Jeśli chodzi o rekiny to nie zachowują się jakoś nienormalnie, ale też po prawdzie nie na nich się tu skupiamy. Pojawiają się od czasu do czasu by wzbudzić jeszcze większy popłoch. Działa.

Aktorstwo jest okej, choć Mandy Moore raczej moją faworytka nigdy nie była.

„In the deep” spełnia oczekiwania jakie stawiam tego typu obrazom i jestem zadowolona, że tak skutecznie podniósł mi ciśnienie.

Moja ocena:

Straszność:4

Fabuła:7

Klimat:9

Napięcie:9

Zabawa:8

Zaskoczenie:6

Walory techniczne:7

Aktorstwo:7

Oryginalność:5

To coś:8

70/100

W skali brutalności:2/10