Top

Biblia Horroru

Na początku był lęk...

Bez gatunku

Mutaki z czerwonego wzgórza

The hills have eyes/ Wzgórza mają oczy (1977)

vs

The hills have eyes/ Wzgórza mają oczy (2006)

wzgórza mają oczy

wzgórza mają oczy

Mutaki z amerykańskich bezdroży po raz pierwszy wyłoniły się zza pustynnych wzgórz w 1977 za sprawa (znowuż) Wesa Cravena. Film miał być (podobno) odpowiedzią Cravena na Hopperową „Teksańską masakrę piłą mechaniczną”. Nie sądzę jednak by Wes faktycznie potrzebował takiej inspiracji, gdyż już na początku lat siedemdziesiątych nakręcił swój pierwszy film z pod znaku gwałtu i emocji (exporation camp) „Ostatni dom po lewej” posługując się formułą rape and revenge. Wykorzystał co prawda motyw kanibalizmu i przemocy oraz  umieścił miejsce akcji na odludziu, ale na tym w zasadzie podobieństwa się kończą. Jedni to właśnie Wesa uważają za ojca wszelakich „Dróg bez powrotu” i innych masowo produkowanych filmów z bliźniaczym wątkiem, inni za takowego uważają jednak Hoppera.

Zarówno oryginalny film jak i jego remake opowiadają o rodzinie Carterów, którzy w drodze do Kaliforni postanawiają odwiedzić starą kopalnie srebra.

wzgórza mają oczy

W oryginale zostają ostrzeżeni przed tym przez starego pracownika stacji, w remake są przez niego z premedytacją skierowani w niebezpiecznym kierunku. W oryginale stary jest ojcem 'dowódcy’ watahy sodomitów. Kiedy jego nieudaczny synuś podrósł został przez niego przegnany na pustynie, gdzie założył swój klan wraz uprowadzoną prostytutką. Stary jest wrogo nastawiony do ludzi ze wzgórz.

wzgórza mają oczy

W remeke mamy do czynienia z bardziej futurystyczną wizją, nawiązująca do testów nuklearnych, których ofiarami padają górnicy i ich rodziny – promieniowanie było dla nich katastroficzne w skutkach toteż obecnie żyją w odosobnieniu i rozmnażają się sprowadzając na świat coraz to bardziej odjechane mutaciątka. Pracownik stacji wspiera ich kanibalistyczne zapędy.

Po za tym dość zasadniczym, ale nie bardzo wpływającym na dalszy przebieg akcji wątkiem początku ludzi ze wzgórz obydwa filmy nie różnią się pod względem fabuły praktycznie wcale.

Charakterystyka rodziny Carterów: Patriarchalny Duży Bob, jego rozmodlona małżonka, dwójka nastoletnich dzieci- śliczna Brenda i ciapowaty Mały Bob, oraz dorosła córka z mężem i niemowlęciem u piersi, również jest identyczna z tym, że w remake twórca nieco bardziej rozwinął wątki rodzinnych relacji.

Kiedy już rodzinka wyląduje w zepsutym aucie i klaustrofobicznej przyczepie na bezludziu zaczyna się polowanie. Ojciec rodziny wraz z mężem córki udają się w poszukiwaniu pomocy, znika jeden pies. Wzrasta nastrój zagrożenia, aż w końcu sodomici wpadają do przyczepy. Jest gwałt, jest morderstwo, uprowadzenie niemowlęcia w celach konsumpcyjnych.

wzgórza mają oczy

wzgórza mają oczy

W remake wszystko pokazane jest bardziej dosadnie. Szczególnie makabryczny wydaje się stos, na którym zapłonie ojciec rodziny. Mocnym elementem jest również wycieczka po włościach dawnych górników i spotkanie z resztą chalastry mutantów.

wzgórza mają oczy

Zarówno film Cravena jak i remake francuskiego reżysera nie są obrazami przyjemnymi w odbiorze. Sodomia jest wszechobecna, zagrożenie nieustannie depcze po piętach.

Sama lokalizacja miejsca akcji przyprawia o dreszcze.

wzgórza mają oczy

Jeżeli miałabym wybrać, którą wersję tej historii wolę nie potrafiłabym się zdecydować. Każda ma swój urok. W oryginale mamy cudowny klimat lat 70, ale od strony technicznej nowsze wzgórze prezentują się lepiej.

Moja ocena:

Wzgórza mają oczy 1977: 7/10

Wzgórza mają oczy 2006: 7+/10


W skali brutalności:

Wzgórza mają oczy 1977: 7/10

Wzgórza mają oczy 2006:9/10

Syn setki szaleńców

A Nightmare on Elm Street/ Koszmar z ulicy wiązów 1-3 (1984-1987)

koszmar z ulicy wiązów

koszmar z ulicy wiązówkoszmar z ulicy wiązów

„Koszmar z ulicy wiązów”, który powstał 1984 roku odniósł ogromny kasowy sukces i doczekał się wielu kontynuacji i nieszczęsnego remake. Dziś będzie tylko o trzech pierwszych filmach z Freddym Kruegerem, które generalnie uważam za najbardziej udane.

koszmar z ulicy wiązów

Nic nie przebije pierwszej części „Koszmaru z ulicy wiązów”, kiedy to poznajemy Nancy i jej przyjaciół, których dręczą złe sny. W owych snach widzą odrażającego faceta pokrytego bliznami po poparzeniach, w brudnym swetrze, starym kapeluszu i z nożycami przytwierdzonymi do rękawicy. W koszmarach mężczyzna ściga naszych małolatów po starej fabryce i usiłuje uśmiercić.

Okazuje się, że sny nie są jedynie snami, bo kto zostanie zabity we śnie umiera na jawie. Kim jest ich koszmar i czego chce?

Historię Freddiego Kruegera, nazwanego tak przez reżysera „na cześć” jego szkolnego prześladowcy poznajemy stopniowo.

Z pierwszej części serii dowiemy się jak zginął Freddy Krueger i czym ów uprzejmy Pan zajmował się przed śmiercią. Dowiemy się także dlaczego akurat Nancy, Tina, Rod i Glen padają jego ofiarami.

Pierwszy seans z Freddym był dla mnie, w dzieciństwie, dość traumatycznym przeżyciem. Wcześniej oglądałam raczej opowieści o duchach oparte na twórczości Poego, czy Hitchcockowskie dreszczowce bazujące raczej na suspensie. A tu raptem wyskakuje Fred Krueger ze swoimi nożycami.

Panicznie bałam się dźwięku jakie wydawały w zetknięciu ze ścianą, czy czymkolwiek, po czym lubił 'szorować’. Już pierwsze morderstwo jest niesamowicie makabryczne. Rzeki krwi rodem z hotelu Overlook i mała blondyneczka Tina, którą zły sen obija po ścianach i suficie.

koszmar z ulicy wiązów

W moim odczuciu Fredy bije na głowę wszystkich Mayersów, Jasonów i innych kultowych morderców. Jest obrzydliwy, szyderczy i posiada władzę nie wynikającą z głupoty ofiar (jak to bywa w slashera) lecz z siły jaką czerpie… no właśnie skąd? Z lęków swoich przerażonych koszmarami ofiar? Z chęci zemsty? Nie bardzo wiemy.

Jedno jest pewne, Fredy był istnym koszmarem za życia, a po śmierci jest zdecydowanie jeszcze gorszy.

koszmar z ulicy wiązów

Wes Craven wykorzystał w swoim scenariuszu pierwotny człowieczy lęk przed tym, że umrze we śnie. Do tego dorzucił grupę małolatów borykających się dodatkowo z problemami rodzinnymi jako ofiary owego lęku. Wszystko okrasił kultową już muzyką Charlesa Bernteiana, który  wcześniej maczał palce w „Entity„.

W zasadzie wszystkie elementy filmu można obecnie nazwać kultowymi: Postać Kruegera, ścieżkę dźwiękową i oczywiście upiorną rymowankę.

One,two, Freddy come for you

Three, four,better lock your door

Five, six grab your crucifiks

Seven, eight gonna stey up late

Nine, ten never sleep again

koszmar z ulicy wiązów

Druga odsłona wesołych przygód Freddiego w krainie snów jest już słabsza. Wes już nie miał takiego udziału w filmie toteż wyszło to dość słabo. Znowu wracamy na Elm Street, gdzie do domu Nancy wprowadza się nowy małolat, którego znowuż dręczą złe sny.

koszmar z ulicy wiązów

Sceny mordów są mało pomysłowe, momentami idiotyczne. Fabuła trochę gubi logikę.

Na szczęście trzecia część, która znowuż zyskała nowego reżysera wraca poniekąd do korzeni.

Powraca Nancy, obecnie stażystka w szpitalu, gdzie grupa nastolatków leczona jest z zaburzeń snów.

koszmar z ulicy wiązów

Mimo iż mamy tu zupełnie inne miejsce akcji to fabuła jest zdecydowanie bardziej zbliżona do tej z jedynki. Charakterystyka postaci jest ciekawa, a sceny makabreski bardziej udane.

W tej części przybliżone zostaje także pochodzenie Freddiego- syna setki świrów.

koszmar z ulicy wiązów

Jest bardziej groźnie i klimatycznie. Moim zdaniem, zaraz po jedynce jest to najlepsza część.

Moja ocena:

Koszmar z ulicy wiązów: 10/10

Koszmar z ulicy wiązów 2: 7/10

Koszmar z ulicy wiązów 3: 8+/10

Wampirze opowieści

Byzantium (2012)

Byzantium

Dwie samotne kobiety tułają się po Stanach w poszukiwaniu schronienia i środków do życia. Starsza z nich Clara podająca się za siostrę drugiej kobiety, nastoletniej Eleonor trudni się prostytucją i zawodowo uwodzi facetów. Tym sposobem trafiają do tytułowego pensjonatu Byzantium. Nikt nie wie kim są ani skąd pochodzą. W rzeczywistości owe panie są złowrogą anomalią, zagrożeniem dla gatunku ludzkiego, legendarnymi wampirami.

byzantium

Do horroru „Byzantium” podeszłam bardzo ostrożnie z obawy, że będę mieć do czynienia z kolejną próbą 'przezmierzchowania’ motywu wampirów w kinie grozy. Nadzieję, że tak jednak nie będzie dało mi nazwisko reżysera. Neil Jordan w latach ’90 nakręcił świetny „Wywiad z wampirem” w oparciu o prozę Ann Rice. Obecnie jest reżyserem jednego z moich lubych seriali, „Rodziny Borgiów”.

Efekt okazał się lepszy niż oczekiwałam, ale nie poniósł mnie zachwyt.

Podobnie jak to było w przypadku „Wywiadu z Wampirem” wątkiem dominującym w obrazie jest relacja pomiędzy parą wampirów. tu dla odmiany mamy dwie kobiety. Matkę i córkę. Z retrospekcji opowiedzianej głosem Eleonor poznajemy historię ich 'narodzin dla mroku’. Opowieść jest dość ciekawa. Przenosimy się dość daleko w czasie i poznajemy nową wersję tego skąd biorą się wampiry. Podobnie jak to było w przypadku Louisa Eleonor boryka się z jarzmem samotności. Niechętnie zabija ludzi i waha się między przywiązaniem, a pogardą dla tej, która ją stworzyła. Ta kalka wątków nie przeszkadzała mi szczególnie, bo w obecnych czasach w świecie filmowych wampirów dominują raczej inne wątki, toteż z dwojga złego wolę naśladowaniem „Wywiadu z wampirem” niż „Zmierzchu„:)

byzantium

byzantium

Bardzo podobał mi się spokojny ton snucia opowieści. Nie zaznamy tu wartkiej akcji, pościgów czy przemocy jak np. w „Underworldzie”. Wątek sensacyjny owszem pojawia się ale jest dość wymuszony i moim zdaniem zbędny, nawet w oczach samego twórcy, gdyż upchnął go dość na siłę.Podobną sytuację mamy z wątkiem miłosnym. Na szczęście nie został on przedstawiony w formie totalnej romantycznej sraki.

W całym filmie najbardziej cieszyło mnie to, że na powrót przedstawił wampira jako postać samotną i nieszczęśliwą. Nie jako półboga, który opływa w luksusie, ma nadprzyrodzone zdolności, które pozwalają mu przewidzieć notowania giełdowe i żyje sobie szczęśliwie otoczony bliskimi, a wszystkie problemy rozwiązują się same.

Jeśli chodzi o walory techniczne, to wszystko wygląda całkiem zgrabnie. Powolne ujęcia prezentujące plenery, niezłe efekty wykonane ze smakiem bez przesytu, czy przesady.

byzantium

Moja ocena:

Straszność:4

Fabuła:7

Klimat:7

Napięcie:4

Zabawa:6

Zaskoczenie:4

Walory techniczne:8

Oryginalność:5

To coś:6

Aktorstwo:6

57/100

W skal brutalności:2/10

We are the same

Kill theory/ Teoria zabijania (2009)

teoria zabijania

Thriller „Teoria zabijania” to film z serii: grupa młodych ludzi wyjeżdża do domku letniskowego położonego na odludziu. Wśród znajomych znajdą się dwie pary i dwójka singli. Wszyscy oni padną ofiarą przebiegłego mordercy, który pragnie sprawdzić pewną teorię… Czy 'normalni’ ludzie postawieni wobec ekstremalnego wyboru pomiędzy życiem własnym, a swoich przyjaciół, są zdolni zabić?

teoria zabijania

Reżyser Chris Moore jest znany głównie z bardziej lub mniej ambitnych filmów o młodzieży i ich problemach.

„Teoria zabijania” zdecydowanie znajduje się w grupie tych mniej ambitnych choć nie można powiedzieć, że jest to klasycznie głupiutki slasher, gdzie chodzi tylko o cycki i krew.

Modus operandi mordercy jest ciekawy i dość nieźle przemyślany. Nieźle zakładając, że uznamy smutną historię mordercy za prawdopodobną. Poznajemy ją już w pierwszych scenach: Młody alpinista zostaje skazany na przymusowe leczenie psychiatryczne po tym jak uśmiercił w górach swoich przyjaciół. Doszło do wypadku w wyniku, którego wszyscy troje zawiśli nad przepaścią. Morderca był najwyżej więc odciął swoich kompanów, gdyż wiedział, że lina całej trójki nie utrzyma. Może sama jestem psychopatką, ale jego zachowanie wydaje mi się jak najdalsze od szaleństwa.

Nasze ofiary z domku na odludziu nie bardzo wyrastają ponad przeciętny schemat. Nic tu widza nie zaskoczy. Niestety.

teoria zabijania

Średnio trzyma w napięciu, a uciech estetycznych też tu nie doświadczymy. Ani to film dla fanów nastrojówek ani dla miłośników krwawej jatki.

Aktorstwo do bólu przeciętne. Jednoznacznie wszystkie przymioty tego filmu składają się na film bardzo, bardzo średni.

Moja ocena:

Straszność:6

Fabuła:6

Napięcie:5

Klimat:5

Aktorstwo:4

Zabawa:5

Oryginalność:5

To coś:4

Walory techniczne:6

Zaskoczenie:4

50/100

W skali brutalności:5/10

Najstarsza z Carrie

Carrie (1976)

carrie recenzja

„Carrie” debiutancka powieść Stephena Kinga była jednocześnie pierwszym dziełem tego autora, z którym się zetknęłam. Było to na tyle dawno, że nie jestem w stanie powiedzieć Wam na ile obraz Briana De Palmy jest jej wiernym odwzorowaniem. Nie wiele pamiętam z „Carrie” za wyjątkiem tego, że ta dość krótka powieść bardzo mi się podobała.

Z tego co wiem, King nie był zachwycony filmem, podobnie jak to było w przypadku „Lśnienia” Kubricka, więc śmiem podejrzewać, że w tym filmie mamy podobne skróty i innowacje. Cóż, King ma wielkie szczęście do ekranizacji swych książek, wielu pierwszoligowych pisarzy może mu pozazdrościć, a i tak narzeka:)

Już niebawem, bo za dziesięć dni, do kin wchodzi nowa „Carrie” i z tej właśnie okazji odświeżyłam sobie jej pierwszą kinową wersję, nakręconą już w dwa lata od ukazania się książki.

Brian De Palma nie jest reżyserem słynącym z delikatności, to też nikogo nie dziwi, że „Carrie” – spojrzawszy na fabułę będąca typowym teen horrorem – w jego wizji urosła do rangi kina ocierającego się o estetykę gore.

carrie recenzja

Tytułowa Carrie White to zahukana licealistka wychowywana przez samotną matkę, religijną fanatyczkę. Fanatyzm starszej pani White ociera się o ciężką postać psychozę to też nikogo nie powinno dziwić, że jej córka jest istotką bardzo nieszczęsną.

Pomiataną w domu i będącą obiektem szyderstw w szkole. Carrie kompletnie nieuświadomiona w sprawach płci nie wie nawet co to miesiączka, co zostaje obrócone przeciwko niej w grupie rówieśniczek. Carrie zostaje po raz kolejny upokorzona.

carrie recenzja

W tym samym czasie, gdy dojrzewa jako kobieta odkrywa w sobie niezwykłe zdolności. Carrie potrafi wprawiać w ruch przedmioty samą tylko siłą umysłu. W jej liceum wielkimi krokami zbliża się bal studniówkowy na który, ku wielkiemu zaskoczeniu wszystkich Carie zostaje zaproszona przez szkolnego gwiazdora Tommy’ego. Brzydkie kaczątko zmienia się w pięknego łabędzia, ale nie będzie jej dane nacieszyć się szczęściem, bo oto czekają na nią kolejne przykrości.

Stephen King w swojej powieści użył postaci szarej myszki by uczynić z niej swoistą maszynę do zabijania. Nie dał swojej Carrie nic po za narzędziem zbrodni jakim stały się jej moce.

Jak zwykle pobawił się trochę w psychologa konstrując sugestywny portret wykolejonej matki i obraz jej wpływu na życie córki. Nie zabraknie też miejsca na psychologię grupy. Obraz zbiorowej nagonki na inność, która utożsamia Carrie.

carrie recenzja

Pierwsza połowa filmu to dramat nastolatki, druga to jej krwawa zemsta. Tu teen horror zmienia się w gore. Moją uwagę zwrócił sposób kręcenia poszczególnych ujęć, który bardzo skojarzył mi się z charakterystycznym dla Fulciego.

Bardzo ciekawi mnie wizja nowej „Carrie”. Głównie ze względu na ciekawą obsadę. Mała Chelsa  i Julianne Moore w roli matki Carrie. Nie wiem, czy będą godnymi zastępczyniami dla Sissy Spacek i  Piper Laurie, nie mniej jednak jestem żywo zainteresowana efektem.

Moja ocena:

Straszność:7

Fabuła:8

Klimat:9

Napięcie:7

Zabawa:7

Aktorstwo:8

Zaskoczenie:3

Oryginalność:7

To coś:7

Walory techniczne:8

71/100

W skali brutalności:3/10

Co byś wolał?

Would You Rather (2012)

would you rather recenzja

Iris wraz z ciężko chorym bratem boryka się z poważnymi problemami finansowymi. Pomocną dłoń wyciąga do niej przyjaciel lekarza prowadzącego jej brata. Osobliwy mężczyzna proponuje Iris udział w przyjęciu w swojej posiadłości, gdzie goście będą się oddawać pewnej grze, w której udział i przede wszystkim zwycięstwo może rozwiązać wszystkie ich problemy, w szczególności te finansowe.

Iris udaje się we wskazane miejsce, gdzie czekają już organizatorzy i uczestnicy. Czas rozpocząć grę w „Co byś wolał?”

would you rather recenzja

Ciekawą sprawą jest, że jak zazwyczaj film, którego premiera przeszła bez najmniejszego echa okazał się produkcją dużo bardziej wartą uwagi niż większość szumnie zapowiadanych filmów.

Scenarzystą tego ciekawego obrazu jest reżyser niedawno tu opisywanego horroru „Primal„. Tym razem facet udowodnił, że ma łeb na karku i zamiast mieszać z jakimiś nieznanymi, drapieżnymi gatunkami skupił się na ludziach i ich wyborach.

Sporo ostatnimi czasy wypłynęło filmów, w których bohaterzy są zmuszani przez czarne charaktery do podejmowania dramatycznych i iście krańcowych decyzji. To się zaczęło chyba od hiciora zwanego „Piłą”. Od tej pory twórcy filmowi prezentują widzom najróżniejsze odmiany gier, w których stawką jest życie bohaterów.

Dość oszczędny w formie obraz nie atakuje widza przerostem zbędnych ozdobników. Wydarzenia rozgrywają się z zasadzie na przestrzeni jednego pomieszczenia gdzie goście pousadzani przy stole kolejno decydują np. czy wolą porazić prądem siedzącą obok staruszkę, czy młodą dziewczynę, czy wbić sąsiadowi szpikulec w udo ryzykując przebiciem tętnicy, czy wychłostać krańcowo wyczerpanego i skatowanego mężczyznę ryzykując, że w końcu wykorkuje.

would you rather recenzja

W miarę rozwoju gry wybory są coraz trudniejsze. Z ludzi zaczynają wychodzić najgorsze lub najlepsze cechy charakteru. Kto jest gotowy się poświęcić, a kto zabije z zimną krwią by wygrać?

Główną rolę w filmie powierzono Brittany Snow, która jednocześnie przyłożyła rękę do produkcji obrazu. Nie zobaczymy tu wiele znanych twarzy choć spora uwagę zwraca na siebie gwiazdka porno Sasha Grey bardzo dobrze wcielająca się w postać wrednej suki, Amy.

would you rather recenzja

Jest to na pewno obraz, który ma szansę wzbudzić w widzu silne emocje. Może szok, może przerażenie, może złość. Być może zmusi do zastanowienia nad tym, co Ty byś wolał?

Moja ocena:

Straszność: 8

Fabuła:9

Klimat:7

Zaskoczenie:7

Zabawa:10

Aktorstwo:9

Zdjęcia:8

Oryginalność:7

To coś:9

74/100