ilsa333

Dobra i zła

The Tall Man (2012)

Jak to wygląda na pierwszy rzut oka: Julia, główna bohaterka mieszka w małym górniczym miasteczku w Waszyngtonie. Jest pielęgniarką i od śmierci męża sama wychowuje synka, Davida.W miasteczku od zamknięcia kopalni panuje straszna bieda, ale nie to jest największym zmartwieniem mieszkańców…

Ich największym koszmarem jest człowiek określany jako TALL MAN.

Nikt nie wie kim jest, ani skąd się wziął. Tall man uprowadza dzieci. W przeciągu kilu lat, od zamknięcia kopalni zniknęło już osiemnaścioro. Nadchodzi sądna noc, kiedy syn Julii również zostaje uprowadzony. Julia rzuca się w pościg za porywaczem, aż trafia do opuszczonego hotelu dla górników.

the tall man

Teraz zapomnijcie o tym co tu napisałam i obejrzyjcie film.

Wszystko co napisałam nie ima się prawdy, wszystko jest na opak, tak na opak że trudno to sobie wyobrazić. Obejrzyjcie, mając w pamięci, że wszystko jest relatywne.

Thriller spodobał mi się niesamowicie. Zwrot akcji przywodzi mi na myśl „La cara oculta”. Kocham być w szoku.

Jessica Biel wcielają się w postać Julii w tej „relatywnej moralnie” roli spisała się mistrzowsko. Jednak nie z jej perspektywy śledzimy tą historię. Narratorką opowieści jest Jenny, jedna z dzieci uprowadzonych z ubogiej dysfunkcyjnej rodziny. W tej roli Jodelle Ferland, którą podobnie jak Biel widzieliśmy w sporej ilości filmów grozy – bardzo udana aktorka młodego pokolenia.

Jeśli chodzi o fabułę, to naprawdę nie mogę Wam więcej zdradzić. Ten film opiera się na efekcie zaskoczenia, więc jakiekolwiek wskazówki zepsuły by cały seans. Natomiast swoimi refleksjami na jego temat dzielę się w spoilerze kierowanym tylko do osób, które film już widziały.

the tall man

POTĘŻNY SPOILER: Cały motyw organizacji uprowadzającej dzieci, aby zapewnić im lepsze warunki bytowe – zajebisty. Nikt chyba dotąd nie wpadł na pomysł, że za zagnięciami dzieci może stać szczytny cel, nie pedofilia, sutenerstwo, czy handel organami. Wiem, że to wyssane z palca, ale mam cicha nadzieję, że coś takiego istnieje. Że nie wszytki dzieci znikające bez wieści kończą źle. Mam też nadzieję, że istnieją tacy ludzie, jak Julia i jej mąż, gotowi do największego poświęcenia.

Film daje do myślenia, nie tylko nad zjawiskiem dziedziczenia biedy, które toczy wszystkie społeczeństwa, ale także nad moralnymi wyborami jakich zmuszeni byli dokonać bohaterowie. KONIEC SPOILERA.

the tall man

Moja ocena: 8/10

„Opowieść długa i mało prawdopodobna”

I know what you did in last summer/ Koszmar minionego lata (1997)

I still know what you did in las summer/Koszmar następnego lata (1998)

Myślę, że każdy zna ten film. Ale czy każdy lubi? Ja fanką nie jestem. Żaden ze mnie krytyk, ale części składowe tego filmu przyprawiają mnie o ból brzucha.

Zacznijmy od historii: Czworo maturzystów wracając z imprezy potrąca na drodze but. Ups… to było w strasznym filmie… Potrąca człowieka. Żeby nie zniszczyć sobie świetlanej przyszłości postanawiają sprawę przemilczeć. Zwłoki, które nie do końca są jeszcze zwłokami. wrzucają do zatoczki ,licząc na współpracę z rekinami. Następnego lata final girl czyli…, jak ona miała? Nie ważne, Jeniffer Love Hewitt dostaje list o treści: I know what you did in last summer. Młodzi jednoczą się w procesie prowadzenia śledztwa. Muszą dotrzeć do nadawcy anonimu.

koszmar minionego lata

Tym czasem, borem lasem, nieznany sprawca przerzedza ich szeregi, bo co tu dużo mówić- sprawiedliwości musi stać się zadość. W „Koszmarze minionego lata” mamy- po za beznadziejnym aktorstwem- szczególnie w przypadku final girl– durne dialogi i wiele absurdalnych scen. Pojawiają się- o dziwo- dwa interesujące zwroty akcji, które niestety rozpływają się w oparach absurdu i nudy.

Mogę z pełną odpowiedzialnością powiedzieć, że to nic, w porównaniu z tym co serwuje „Koszmar następnego lata”...

Jeżeli wiesz, jakie miasto jest stolicą Brazylii- wierzę, że większość amerykańskiej i pewnie nie tylko, młodzieży nie wie nawet gdzie leży Brazylia- to jedyny element zaskoczenia w filmie masz już z głowy.

W drugiej części mamy tę samą bryndzę co w pierwszej z tym, że do kwadratu. Jeszcze słabsza i bardziej irytująca Love Hewitt, jeszcze durniejsze rozmówki bohaterów, jeszcze mniej przekonujący scenariusz i oprawa zasługująca na tytuł nieporozumienia roku. Dwójka jest chyba parodią jedynki. Nie wiem, może zamysł twórców do mnie nie dotarł.

Co gorsza istnieje jeszcze jedna część zacnego tworu, bodajże z roku 2005 o zaskakującym tytule „koszmar kolejnego lata” – widać rybak miał dużą rodzinę…

Moja ocena:

Koszmar minionego lata:3/10

Koszmar następnego lata:2/10

Co się zdarzyło w Teksasie?

The Texas chainsaw masacre/ Teksańska masakra piła mechaniczną (2003)

The Texas chainsaw masacre- begining/ Teksańska masakra piłą mechaniczną- początek (2006)

Po raz pierwszy o straszliwej masakrze na terenie stanu Teksas usłyszeliśmy w 1974 roku dzięki Tobiemu Hooperowi.

W przypadku wszystkich filmów traktujących o historii maskary dystrybutorzy posługują się znanym nam reklamowych chwytem pod tytułem: oparte na prawdziwych wydarzeniach.

Wyjaśnimy coś sobie, bo wielokrotnie słyszę, że: absolutnie tak, to prawda! Nie mówię, że nic takiego nie miało miejsca – skąd mogę wiedzieć?

Nic takiego nie zostało udokumentowane.

W dużej mierze inspirację dla stworzenia postaci Thomasa Hewitta mogła stanowić historia Eda Geina z lat ’50. Punktem stycznym w charakterystyce obydwu panów jest noszenie maski z ludzkiej skóry. Podobny chwyt mamy wykorzystany w postaci Buffalo Bila z „Milczenia owiec”, który podobnie jak Gein chciał przeistoczyć się w kobietę. . W „Domu 1000 trupów” również pojawia się amator takiej maski, ale to już prawdopodobnie kwestia fascynacji Rob’a filmem Hoopera.

Zaś w kwestii popierdalania z piłą mechaniczną – cisza…

teksańska masakra piłą mechaniczną

„Teksańska masakra” z 2003 roku jest udanym remake’m. Z filmu, w którym więcej musieliśmy się domyślić niż mogliśmy zobaczyć, reżyser zrobił prawdziwą ucztę gore.

Cenię remake, które wnoszą coś nowego, nie uwłaczając pierwowzorowi. Od pierwszej do ostatniej sceny widz twa w niesłabnącym napięciu.

teksańska masakra piłą mechaniczną

Jednymi z 33 ofiar „skórzanej twarzy” jest czwórka znajomych, jadąca na koncert Lynard Skynard (boże jak ja im zazdrościłam…).

Widać iż casting do filmu nie był prowadzony wyłącznie pod kontem estetyki, bo aktorstwo – jak na teen slasher – mamy bardzo porządne.

Po drodze zgarniają autostopowiczkę wyglądająca jak zmięta gazeta. Dziewczyna wyciąga z „sekretnej kieszonki” pistolet i wali sobie w łeb. Fantastyczne ujęcie, będące zapowiedzią dobrze zmontowanego obrazu

. Za zdjęcia twórca należy się wielkie uznanie, myślę że większe nawet niż za scenariusz.

Trup w samochodzie jest początkiem tragedii…Poznajemy mrożąca krew w żyłach rodzinkę Hewittów i ich zwyczaje.

teksańska masakra piłą mechaniczną

Trzy lata później powstał kolejny horror z rodziną Hewittów w rolach głównych. Nie jest to kontynuacja, lecz begining. Początki zbrodniczej działalności Thomasa są przewidywalne. Tu również większy szacun za zdjęcia niż scenariusz.

Thomas, jak na amerykańskiego morderce przystało, jest zdeformowanym, opóźnionym gwałtownikiem, którego jedyną życiową radością jest praca w rzeźni. Kiedy rzeźnia zostaje zamknięta rodzina Hewittów zostaje bez dochodów. Thomas odkrywa iż ludzi zabija się równie łatwo jak bydło więc szalona familia postanawia rozpocząć nową działalność, by mieć co włożyć do gara. Oczywiście zjawiają się pechowi przyjezdni, którzy posłużą za rekwizyty do prezentacji wysokiej klasy gore.

Obydwa filmy przypadły mi do gustu i uważam je za udane produkcje. Ot dobry obraz wiejskich sodomitów, takie porno dla nekromantów:) Trochę zirytowało mnie zakończenie w pierwszym filmie. Po co? Na co? Eh…

Moja ocena:

Teksańska masakra piła mechaniczną: 6,5/10

Teksańska masakra piłą mechaniczną, początek:6/10

W starym kinie

What ever happened to Baby Jane?/ Co się zdarzyło Baby Jane? (1962)

co się zdarzyło baby jane?

„Co się zdarzyło Baby Jane” to klasyka thrillera.

Nie wyobrażam sobie mówienia o tym gatunku bez posłużenia się tym przykładem. Wielbiciele starego Hollywood mają tu prawdziwą ucztę.

Zawsze z wielkim sentymentem oglądam stare produkcje. Baby Jane jest bezwzględnie jedną z najlepszych.

Scenariusz powstał na motywach powieści Henrego Farrella.Robert Aldrich w ’62 przeniósł historię na srebrny ekran. Żeby było zabawniej w rolach dwóch rywalizujących ze sobą sióstr obsadził dwie prywatnie konkurujące i nienawidzące się gwiazdy, Betty Davis i Joan Crawford. Obydwie panie, które w latach ’60 już były weterankami kina jeszcze raz podjęły rękawice i zafundowały widzom spektakularny aktorski pojedynek.

co się zdarzyło baby jane?

Baby Jane (Davis) to podstarzała alkoholiczka, samotna i sfrustrowana. Kiedyś, jako dziecko była gwiazdą estrady. Bawiła tłumy w czasie występów w towarzystwie taty. Cudowne dziecko niczym Shirley Temple. Jej siostra Blanche (Crawford) obgryzała wówczas z zazdrości paznokcie za sceną.

Ojciec dziewczynek umiera, a wraz z nim kariera Baby Jane.Gdy obie dorastają role odwracają się: Teraz Blanche króluje w Hollywood, a Baby Jane grzeje ławę i tylko dzięki łaskawości siostry czasem uda jej się zagrać w jakimś filmie.

Spektakularna kariera Blanche kończy się gdy ta ulega wypadkowi, który przykuwa ją do wózka inwalidzkiego. Obwinia o niego swoją zapijaczoną siostrę.

Teraz obie panie mieszkają razem. Baby Jane opiekuje się siostrą, jednak nie może znieść, że gwiazda Blanche wciąż świeci, fani o niej pamiętają podczas, gdy o niej już wszyscy zapomnieli.

co się zdarzyło baby jane?

Davis i Craford są budulcami tego obrazu. Obie kobiety zapewne dobrze wiedziały co czuje artystka, niegdyś piękna i podziwiana, dziś samotna, stara i pozbawiona blasku fleszy.Reżyser wykorzystał nie tylko osobisty konflikt pomiędzy aktorkami, ale także ich wewnętrzne obawy. Tak rozwija się szaleństwo, które bije z tej historii.

Napięcie w filmie budowane jest powoli i sukcesywnie tak jak rosła i rozwijała się zazdrość i nienawiść pomiędzy siostrami.

Moim zdaniem to mistrzowski thriller z mocnym zakończeniem.To nie tylko historia dwóch skonfliktowanych sióstr,które żyją przeszłością to też historia Hollywood, historia kina, które jest bezlitosne dla swoich „dzieci”.

Moja ocena: 10/10!

Meksykańska flora

The Ruins/Ruiny (2008)

Amerykańska młodzież wyrusza na podbój Meksyku. Ostatniego dnia wakacji postanawiają wprowadzić trochę innowacji w swój wypoczynek i zamiast gnić nad basenem pozwiedzają nieco…

Spotykają miłego Niemca, który, że tak prostacko ujmę, ma „dojścia” do zabytków niedostępnych dla zwykłych turystów.

Młodzi z różnorodnym stopniem chęci wyruszają szlakiem starej mapy. Trafiają do ukrytej wiele kilometrów od centrum turystycznego piramidy nie zbadanej jeszcze przez archeologów. Piramida jest zacna, efektowna i ohoho.

Bohaterzy jeszcze nie wiedzą, że przyjdzie im tam zdechnąć.

ruiny

Mimo wyraźnie ironicznego podejścia do opisu fabuły uważam ten film za udany.

Średnią IQ całego towarzystwa zawyża aspirujący medyk, który chętnie amputuje co trzeba i powyciąga pasożyty z gibkich dziewczęcych ciałek. Zachowania bohaterów nie drażnią, jak to zazwyczaj bywa, gdy mamy do czynienia z nastoletnią sforą w sytuacji zagrożenia życia.

Kombinują całkiem dobrze. Scenariusz trzyma się kupy, nie ma w nim luk czy niedoróbek realizacyjnych.

ruiny

Jest to horror, czyli film, czyli fikcja, uznaję, więc za bezcelowe rozwodzenie się na tym, czy rdzenni mieszkańcy Meksyku zachowywali się zgodnie z etosem krajów zachodnich, czy analizowanie możliwości istnienia takiej rośliny – nie jesteśmy w końcu wszechwiedzący, a cały pomysł na film (wcześniej na książkę) wydaj mi się dość oryginalny.

W filmie jest to, co powinno być w horrorze: jest pomysł, jest zgrabna realizacja, przyzwoite aktorstwo, wątek tajemnicy, dobrze budowane napięcie, kilka mocniejszych scen.

Moja ocena:

Straszność: 4

Fabuła:8

Klimat:7

Aktorstwo:7

Dialogi:7

Zdjęcia:7

Zabawa:8

„To coś”:7

Oryginalność7

Zaskoczenie:5

68/100

Krzyk i śmiech

The Retreat/ Martwy krzyk (2005)

Wyróżnieni przez profesora za udział w zajęciach studenci, zostają zaproszeni do jego domku w lesie. Jak nakazuje konwencja, morderca w kapturze już na nich czeka.

Plakat zapowiada że będziemy mieli do czynienia z jakimś porno dla fetyszystów. To taka zmyła, bo plakatowe zdjęcie nijak się ma do treści filmu.

Horrorek ma bardzo marną ocenę na filmweb, nie wiem czemu, bo nie jest znowuż tak tragiczny. Całkiem przyswajalny teen slasher na śniegu z ciekawym zakończeniem.

Posiada oczywiście większość wad typowych dla tego rodzaju filmów: przerysowany wątek miłosny, aktorstwo takie se, większość akcji przewidywalna do bólu.

martwy krzyk

Dużym atutem jest tępo w jakim rozwija się akcja. Co krok to nowe morderstwo, dzięki temu możemy mówić o napięciu.

Widz na pewno nie będzie się nudził, a zakończenie wyjaśni rozliczne zabawne niedorzeczności, do których przyczepi się nie jeden wytrawny krytyk portali o filmach.

„Martwy krzyk” przywodzi nam na myśl stare slashery z lat 70 i 80, jest kręcony bez udziału komputerowych efektów. Jeśli nie wymaga się bóg wie czego można obejrzeć.

Moja ocena:

Straszność: 3

Klimat:7

Zabawa:6

Aktorstwo:5

Zdjęcia: 6

„To coś”:6

Oryginalność:4

Zaskoczenie:7

Dialogi:5

Fabuła:6

55/100

Dobra i zła

„Opowieść długa i mało prawdopodobna”

Co się zdarzyło w Teksasie?

W starym kinie

Meksykańska flora

Gdzie obejrzeć

Krzyk i śmiech

Biblia Horroru

Wspieram

Dla parafian

ilsa333

Gdzie obejrzeć

Footer

Biblia Horroru

Wspieram

Dla parafian