Top

Biblia Horroru

Na początku był lęk...

Ocenione na 60-70 punktów

Przebranie na mordowanie

Dressed to kill/ W przebraniu mordercy (1980)

w przebraniu mordercy

Doktor Robert Elliott jest psychoanalitykiem, który w swoim gabinecie przyjmuje najróżniejszych pacjentów. Jednym z nich jest sfrustrowana seksualnie Kate, która pewnego dnia postanawia zerwać z małżeńską rutyną i zastosować klasyczny skok w bok. Jej niezobowiązująca znajomość znajduje szybki finał. Nie zdążywszy wrócić do męża Kate zostaje zamordowana w windzie. Świadkiem zbrodni jest prostytutka, Liz i to ona wspólnie z nastoletnim synem zamordowanej postanawia wytropić morderce. Oczy detektywów amatorów jak i policji szybko kierują się w stronę barwnej rzeszy pacjentów Roberta Elliotta.

w przebraniu mordercy

„W przepraniu mordercy” to dość klasyczny thriller z wątkami psychologicznymi i kryminalnymi. Nakręcił go nikt inny jak Brian De Palma na podstawie własnego scenariusza. W obsadzie po za świetnym Michaelem Cainem w roli psychiatry możemy też podziwiać filuterną Nancy Alen pierwszą żonę reżysera, którą wcześniej obsadził w roli wrednej Chris w „Carrie„.

w przebraniu mordercy

Fabuła filmu skupia się, co dość oczywiste, na rozwiązaniu zagadkowego zabójstwa. Głównymi tropicielami zbrodni jest Liz, która znalazła ofiarę i kątem oka dostrzegła kobietę – potencjalną sprawczynie oraz syn ofiary nastoletni Peter – jego też rozpoznacie jako gwiazdę wielu horrorów z lat ’80, chociażby „Christine”.

Sprawą zajmuje się też rzecz jasna policja. Z uwagi na to, że Kate mogła mieć styczność z innymi pacjentami swojego terapeuty policja zaprasza doktora Elliott’a do współpracy. Ten mimo niepokojących sygnałów odmawia ujawnienia tajemnicy lekarskiej.

Śledzimy tu więc potyczki detektywów amatorów i doktora, który może znać tożsamość sprawcy. Wszyscy są w niebezpieczeństwie, bo morderca jest nadal w grze.

Wnosząc po fabule mamy tu więc kawałek niezłej historii. W przeciwieństwie do typowego dla lat ’80 podejścia do tematyki seryjnych morderców nie mamy tu do czynienia ze zgraja sisiumajtków latających po lesie, a z inteligentną zagadką kryminalną. De Palma ma dla widzów niespodziankę, dość solidną aczkolwiek nie medalową. W epilogu poznamy podłoże działań zabójcy, pokuszono się tu o całkiem ciekawe studium psychologiczne.

w przebraniu mordercy

Na dużą pochwałę zasługują też zdjęcia, jak zawsze w filach De Palmy nie ma tu przypadkowych ujęć, wszytko jest bardzo konsekwentne, każdy detal odgrywa tu rolę. Scena zabójstwa często porównywana jest do tej którą Hitchcock przedstawił w „Psychozie„. Film więc spokojnie można zaliczyć do grona tych bardziej udanych produkcji w temacie chorych morderców.

Moja ocena:

Straszność: 2

Fabuła:7

Klimat:8

Napięcie:6

Zabawa:7

Zaskoczenie: 6

Walory techniczne:9

Aktorstwo:8

Oryginalność:6

To coś:7

66/100

W skali brutalności:1/10

W pewnej kamienicy

Jericho Mansions/ Kamienica (2003)

kamienica

W kamienicy Jericho Mansions mieszka kilku lokatorów. Każdy wiedzie swoje życie, niekiedy pełne udręk i różnego kalibru kłopotów. Wszystkich lokatorów dobrze zna dozorca, Leonard. Mężczyzna od lat nie opuszcza murów budynku, ponieważ cierpi na agorafobie. Do tego dokuczają mu nawracające zaniki pamięci.

Od pewnego czasu w kamienicy zaczyna źle się dziać. Właścicielka budynku, o wszystko obwinia dozorce. W końcu dochodzi do morderstwa, którego ofiarą pada jeden z lokatorów. Leonard postanawia dowiedzieć się co tak naprawdę wyprawia się w jego maluczkim świecie. 

kamienica

Już pewnie zauważyliście, że lubię filmy, których akcja rozgrywa się w starych kamienicach. Takie stare budynki mają zazwyczaj długa historię, skrywają w swoich murach nie jeden sekret. Stanowią doskonałą przestrzeń do zbudowania nieco klaustrofobicznego klimatu, bo twórców rzadko interesuje co dzieje się na zewnątrz.

Na takiej oszczędnej przestrzeni, żyje grupa filmowych bohaterów. Co ciekawe w filmowych kamienicach zazwyczaj żyją jacyś odszczepieńcy i dziwacy. Tworzą barwne stado, a ich wzajemne relacje są dużo bardziej pogmatwane niż można by się spodziewać. Każdy pilnuje swojego kawałka podłogi jak niepodległości, i często ma do ukrycia bardzo brzydkie sekreciki.

kamienica

Nie inaczej jest w przypadku „Kamienicy” Alberto Sciammy. Ten film jest do prawdy mocno zakręcony. Opowiedziany pół żartem, pół serio tworzy dramatyczną historię kilku bohaterów, których losy splotły się za sprawą jednego budynku.

Najciekawsza postacią jest Leonard i to z nim będzie wiązać się najwięcej filmowych niespodzianek. Aktorska kreacja James’a Cann’a bardzo się tu przysłużyła. Nie wiemy, czy oto mamy przed sobą czarny charakter, twórcę całej intrygi, świra i mordercę, czy ofiarę spisku kogoś z lokatorów. Musimy sięgnąć daleko w historię kamienicy, przyjrzeć się z bliska każdemu z bohaterów, zwracać uwagę na szczegóły, by zrozumieć motywacje i połączyć ją ze skutkiem. Tak z marszu nie jest to wcale proste i to czyni ten obraz bardzo intrygującym.

kamienica

„Kamienicę” nie łatwo przydzielić do jednego, konkretnego filmowego gatunku, bo mamy tu sporo część składowych, a każda pasuje gdzie indziej. Z jednej strony krwawy mord, tajemnica, złożone portrety psychologiczne, z drugiej spora porcja groteski, satyry, czarnego humoru. Myślę, że tworząc ten miszmasz twórcy nieco wzorowali się na „Delicatessen„. Idąc na kompromis można ten film określić thrillerem, ale pamiętajcie, że gatunkowe ramy są tu chwiejne.

Czy film się spodoba każdemu, tego w żadne sposób nie jestem w stanie zagwarantować. Jest dość dziwny, także narracyjnie, dużo tu niejasności i niektórych widzów może to zniechęcić. Jak dla mnie film całkiem dobry i godny uwagi.

Moja ocena:

Straszność:2

Fabuła:8

Klimat:7

Napięcie:6

Zabawa:7

Zaskoczenie:7

Walory techniczne:7

Aktorstwo:8

Oryginalność:7

To coś:7

66/100

W skali brutalności:1/10

Braterska więź

Seconds Apart (2011)

second apart

Nastoletni bliźniacy Seth i Jonah tworzą niezwykły duet. Po za tym, że posiadają niezwykłe zdolności parapsychiczne z zamiłowaniem przyglądają się ludzkim nieszczęściom. Śmierć, to ciekawi ich najbardziej. W ramach eksperymentu nazywanego enigmatycznie 'projektem’ sprawdzają swoją czułość na różnego rodzaju makabryczne bodźce. Niestety wygląda na to, że nic ich nie rusza. Dopiero pojawienie się między nimi dziewczyny budzi falę nieoczekiwanych emocji.

„Seconds apart” jest horrorem nakręconym przez twórcę wielu produkcji telewizyjnych. Nie przebił się szczególnie, nie było o nim głośno i myślę, że mógł umknąć wielu miłośnikom gatunku, a szkoda.

To, co w tym filmie stanowi główny nośnik fabuły to motyw bliźniąt. Ludzi od dawna podejrzewają bliźniacze rodzeństwa o specyficzny rodzaj łączących ich więzi. Mówi się o telepatii, silnym współodczuwaniu.

Twórcy „Seconds Apart” poszli o krok do przodu i obdarzyli filmowych bliźniaków pakietem dodatkowych właściwości.

second apart

Więź miedzy braćmi okraszona jest cechami nadnaturalnymi, wspólnie potrafią wpływać na ludzi i siłą sugestii przekonać ich do najbardziej makabrycznych czynów. Obaj posiadają też pewien defekt, kompletny brak empatii. Jedyne uczucie, to to jakie ich łączy. Ciężko to jednak nazwać miłością, raczej przywiązaniem. Widzowie kilkakrotnie będą świadkami ich popisów, z czego niektóre są wyjątkowo udane.

W pierwszej partii filmu poznamy też detektywa badającego sprawę w którą Jonah i Seth są zamieszani. To właśnie jego udziałem będzie zgłębienie mrocznej tajemnicy bliźniaków.

Wspomniałam o dziewczynie. Ładniutka i bardzo chętna nastolatka wchodzi między braci. Interesują się jednym z nich, co nie podoba się temu drugiemu. Zazdrość mocno nadwątla braterską więź.

second apart

Realizacyjnie film stoi na dobrym poziomie, choć nie ma walorów, które mogłyby powalić. Na pewno największą zaletą jest tu gra aktorska naszych bliźniaków. Obaj odnajdują się w kinie grozy i nie da się ukryć, że ich aparycja temu sprzyja.

„Seconds Apart” arcydziełem na pewno nie jest, niestety momentami za mocno zajeżdża teen horrorem i przez to gubi klimat, ale ogólnie jest dosyć przyjemny i warto się z nim zapoznać.

Moja ocena:

Straszność: 3

Fabuła:7

Klimat:6

Napięcie:6

Zabawa:7

Zaskoczenie:7

Walory techniczne:6

Aktorstwo:7

Oryginalność:6

to coś:6

61/100

W skali brutalności:2/10

Widzę Cię w mroku

Lights Out/ Kiedy gasną światła (2016)

kiedy zgasna swiala

Po śmierci drugiego męża Sophie pogrąża się w psychicznym dołku, który uniemożliwia jej opiekę nad synkiem, Martinem. Interweniować musi córka Sophie z pierwszego małżeństwa, młodziutka Becca. To właśnie ona odkryje, że za psychicznym załamaniem matki stoi coś więcej niż żałoba.

„Kiedy gasną światła” jest reżyserskim debiutem Davida Sandberga, który po raz pierwszy miał okazję zabłysnąć w długim metrażu. Inspiracją dla scenariusza był jego króciutki, kilku minutowy mini horrorek pod tym samym tytułem, który nakręcił parę lat wcześniej. Dzięki wsparciu scenarzysty znanymi z sequeli i prequeli mógł rozwinąć swoją historię w pełnometrażowy horror.

Fabuła filmu, jak na nią spojrzeć surowym okiem niczym się nie wyróżnia spośród popularnych nastrojówek.

Główyny motyw przewodni to rozgrywka między obłędem, a nawiedzeniem, choć nie przeprowadzona na zasadzie klasycznego pojedynku dwóch wersji prawdy. Tu oba te motywy uzupełniają się, co tworzy w pewnym sensie nową jakość obydwu motywów. Dla mnie na plus.

W przypadku „Kiedy gasną światła” plakietka 'horror nastrojowy’ nie została przypięta przypadkiem z braku lepszego określenia. Ten film ma naprawdę fajny klimat.

kiedy zgasna swiala

Wszystkie straszne sceny zbudowane są na podstawie tego, co reżyser zaprezentował w swoim krótkometrażowym debiucie. Sprawa wygląda następująco. Jest ciemność. W ciemności dostrzegamy 'coś’. Szybko zapalamy światło. Coś znika. Gasimy. Coś znowu się pojawia. Bardzo prosty zabieg i bardzo skuteczny. Oparty na pierwotnym ludzkim lęku przed ciemnością kiedy to wyobraźnia podsuwa nam przerażającą interpretacje słabo widocznego obrazu.

kiedy zgasna swiala

Straszne momenty w filmie nie są więc jakoś szczególnie przekombinowane. Nawet gdy w miarę rozwoju akcji lepiej możemy przyjrzeć się temu co czai się w domu Sophie. Widać w tym zamiłowanie do gatunku i szacunek do widza.

Fabuła nie przynosi niespodzianek, których objawienie spowodowałoby opad dolnej szczęki, ale coś tam sobie wymyślili i nie są to rozwiązania, których mogłabym się czepiać.

Jak wspomniałam technicznie jest dość minimalistycznie, co do aktorstwa też nie mam zarzutów. Teresa Palmer to niezwykle sympatyczne dziewczę i miło się ją ogląda na ekranie. Trudniejszą rolę miała Maria Bello w roli szalonej mamuśki i jak zazwyczaj dała radę.

Film więc całkiem dobry, jak najbardziej do obejrzenia choć nie oszołamiający.

Moja ocena:

Straszność: 3

Fabuła:7

Klimat: 9

Napięcie:6

Zabawa:7

Zaskoczenie:5

Walory techniczne:8

Aktorstwo:7

Oryginalność:6

To coś:7

65/100

W skali brutalności:1/10

Mamy wampira

Anna i wampir (1981)

anna i wampir

Zagłębie Dąbrowskie, lata ’60 XX wieku. W mglisty dzień zostaje zamordowana młoda kobieta, Anna. Jej częściowo obnażone zwłoki i głowa rozbita ciężkim narzędziem to początek całej serii ataków na kobiety, których wedle Katowickiej milicji miał dopuszczać się Zdzisław Marchwicki znany jako Wampir z Zagłębia.

Po film Janusza Kidawy nakręcony jeszcze w czasach PRL sięgnęłam w związku ze zbliżającą się premierą nowej historii skazanego za wielokrotne morderstwo Zdzisława Marchwickiego, „Jestem mordercą”. Z tego co zdążyłam się zorientować nowy film, ma przeczyć historii przedstawionej w „Anna i Wampir”, czyli zaprzeczać winie Marchwickiego, zaś jego skazanie przedstawiać jako manipulację ówczesnych władz.

Sprawa Marchwickiego, trzeba przyznać, nie była tak ewidentna jak chociażby przypadek Bogdana Arnolda. Wiele osób twierdzi, że Marchwicki – niewykształcony, słaby na umyśle, człowiek z marginesu społecznego – stał się kozłem ofiarnym. O szczegółach, tej i innych teorii możecie przeczytać w sieci, znajdziecie tam nawet pamiętnik Marchwickiego pisany przed egzekucją, więc nie będę teraz wdawać się w polemikę z historią przedstawioną w „Annie i wampirze”. Ocenę zostawię Wam.

anna i wampir

Filmów o polskich seryjnych mordercach mamy niewiele, ale faktem jest, że w naszym kraju raczej niechętnie przypina się zabójcom tego rodzaju łatki. W porównaniu z Ameryką wypadamy blado. „Anna i wampir” jest więc pewnego rodzaju nowością, choć jak sami zauważyliście polskich twórców filmowych zaczyna kręcić ten temat. W ubiegłym roku doczekaliśmy się „Fotografa„ i „Czerwonego Pająka„.

Obrazu Kidawy nie da się porównać z hollywoodzkimi filmami o seryjnych zabójcach. Mało w nim thrillera, jeszcze mniej horroru. Bardziej przypomina fabularyzowany dokument niż film fabularny, a tym bardziej daleki jest od kina sensacyjnego.

Mnie mimo całych wątpliwości ad. autentyczności tej rzekomo autentycznej historii przypadł do gustu. Może dlatego, że lubię stare polskie kino i jego estetykę. „Anna i Wampir” bardzo od niej nie odbiega i to co oferuje film to przede wszystkim naturalizm.

Reżyser unikał filmowego studia, stawiał na plenery, więc co i rusz możemy podziwiać bardzo nastrojowe obrazy polski czasów PRL. Nastrój filmu jest stosowne przygnębiający. Szarobure kadry, mało atrakcyjne wyglądające miasto, łyse drzewa otulone mgłą. Dźwięk nagrywano na żywo. W tym wszystkim, kobiety, kilka kobiet (Marchwicki podobno dokonał 23 ataków), które pożegnały się z życiem i ich zwłoki z zadartymi sukienkami możemy tu podziwiać. Jedna z nich przeżyła atak, ale już nie wróciła do normalności.

Naszego mordercy nie zobaczymy w akcji byt szybko. Skupiamy się na ścigających go milicjantach, którzy z lepszym lub gorszym skutkiem starają się wdrożyć w śledztwo amerykańskie pomysły i teorie na temat technik kryminalistycznych.

anna i wampir

Dowodzący śledztwem komisarz Andrzej Jaksa, jawi się tu jako bardzo rozważny i myślący człowiek. Zależy mu na złapaniu prawdziwego sprawcy, nie złapaniu kogokolwiek by zadowolić zwierzchników. Tu bardzo dobrze aktorsko daje radę Wirgiliusz Gryń (bardzo pracowity aktor, znany chociażby z serialu „Dom”).

Zaś sam Marchwicki… ciężko tu coś o nim powiedzieć, niby film jednoznacznie potwierdza jego winę, tworzy nawet pewien profil psychologiczny, ale odtwórca jego roli nie miał tu wielkiego pola do popisu. Całość więc bardziej przypomina „Obywatela X” niż „Milczenie owiec„.

anna i wampir

Jak wspomniałam niewiele tu grozy jeśli chodzi o fabułę, czy sposób jej opowiadania. Groza przyczaja się raczej w formie, zdjęciach, muzyce. Jest zresztą bardzo subtelna. Do tej pory mam przed oczami ostatni filmowy kadr.

Podsumowując, film zdecydowanie nie dla każdego. Jeśli jesteście w opozycji do starego polskiego kina to raczej Was tym filmem do niego nie przekonam. Nie mniej jednak jeśli jesteście fanami tematu seryjnych morderców, warto poznać historię jednego z naszego własnego podwórka.

Moja ocena:

Straszność: 1

Fabuła: 7

Klimat: 8

Napięcie: 6

Zaskoczenie:4

Zabawa:7

Walory techniczne:8

Aktorstwo:8

Oryginalność:7

To coś:7

63/100

W skali brutalności:1/10

Grunt to rodzina

Estranged (2015)

estranged

January dochodzi do siebie po wypadku na skuterze. Z powodu amnezji postanawia kontynuować rehabilitację w domu rodzinnym, w którym nie była od sześciu lat. Przybywa do okazałej willi wraz ze swoim chłopakiem, który od razu nie podoba się jej krewnym. Sama January ma mieszane uczucia względem rodziców i rodzeństwa. Nie pamięta ich, ale czuje, że coś jest nie tak.

„Estranged” to brytyjski thriller z niewielką domieszką horroru i potężną warstwą dramatyczną. Fabuła opiera się na motywie rodzinnej tajemnicy, która, jeśli dotrwacie do finału, okaże się nie licha. Kamera nie rejestruje tu ogromu brutalności, ale pojawią się nieprzyjemne sceny, w tym gwałt.

Wszytko zaczyna się bardzo niepozornie. Mamy młodą dziewczynę i jej chłopaczka. Po przybyciu do rodzinnego domu bohaterki zaczynają się problemy.

estranged

Surowy ojciec nie jest zachwycony obecnym życiem córki, przede wszystkim tym, że całkowicie zerwała z nim kontakt. Dlaczego tak się stało? Tego nie wiemy. O ile ojciec rodziny jawi nam się jako typowy tyran, nadęty buc w typie brytyjskiego lorda, jednak o powierzchowności typowego buraka to dużo ciekawiej wygląda reszta familii. Matka jest jakby pogrążona w półśnie. Całkowicie podporządkowana wyrokom męża, jakoś nieskończenie smutna. Jak poznacie już przyczynę tego stanu stwierdzicie, że i tak dobrze się trzymała. Dwójka rodzeństwa January to też ciekawe egzemplarze. Synek zdecydowanie wdał się w tatę, ale to córunia okaże się bardziej wykolejona.

Mamy tu więc całkiem ciekawy portret rodzinny. Zdecydowanie ciekawsza jest jednak jej geneza, ale to tym sza.

estranged

Bardzo przypadły mi do gustu sceny z migawkami wspomnień January. Zrobione na modę klasycznych filmów grozy. Technicznie film jest poprawny mimo niewielkiego doświadczenia reżysera. Scenarzysta też nie ma się czym szczególnie pochwalić, ale złożył całkiem ciekawą historię. Aktorstwo jest dobre, wszyscy całkowicie wywiązują się z powierzonych ról. Rozpoznacie tu kilka twarzy, ale nie są to naczelne gwiazdy.

Generalnie, całość jak najbardziej na plus, choć oceny innych widzów różnią się od mojej, co też miejcie na uwadze.

Moja ocena:

Straszność:2

Fabuła:7

Klimat:6

Napięcie:6

Zabawa:7

Zaskoczenie:7

Walory techniczne:7

Aktorstwo:7

Oryginalność:6

To coś:6

61/100

W skali brutalności:2/10