Fall 2: Deadpoint/ Nie patrz w dół 2 (2026)

Jax, opłakuje tragicznie zmarłą siostrę, Hunter, miłośniczkę ekstremalnych wspinaczek i youtuberkę, która zginęła podczas brawurowej wspinaczki na starą wieżę radiową („Nie patrz w dół” 2022). Dziewczyna chce przekazać pamiątki po siostrze osobom, dla których Hunter była w jakiś sposób ważna i tym sposobem trafia na jej koleżankę ze studiów, Luce. Nowa znajomość owocuje spontaniczną decyzją o wspólnej wyprawie do Tajlandii by zmierzyć się z górą Kvan, która to znajdowała się u szczytu listy ekstremalnych wypraw, których nie zdążyła zrealizować Hunter. Obie dziewczyny nie mają absolutnie żadnego przygotowania do takiej akcji, ale zdrowego rozsądku starcza im choć na tyle by wynająć przewodnika. Problem zaczyna się gdy dwie Brawurki tracą Jona z oczu i zostają same na rozchybotanej i spróchniałej kładce otaczającej szczyt góry.
Wiecie, że „Nie patrz w dół” bardzo mi się spodobało, prawda? To też widome było, że będę bardziej niż skłonna obejrzeć drugą część. Z tym, że niekoniecznie tak było. Nie spodziewałam się błysku i dość długo zwlekałam z seansem. Jak się okazało mój brak entuzjazmu ostatecznie znalazł walidację. Twórca jedynki ograniczył się do roli producenta zaś główne stery przekazał braciom Spierig, którzy, owszem, mają doświadczenie w kręceniu grozy, ale raczej kiepskiej, sygnowanej niedorobionym scenariuszem i tanimi efektami. Budżet filmu też nie był powalający jak na zamiar nakręcenia produkcji dość wymagającej finansowo. No i wyszło jak wyszło.

Już samo zawiązanie akcji, wyjściowy pomysł prezentuje nam dość swobodne obchodzenie się z prawidłami logiki. Żałoba żałobą, ale w jakim trzeba być delulu by porwać się na zdobywanie góry na drugim końcu świata, z praktycznie obcą osobą, przewodnikiem z get your guide i alpinistycznym doświadczeniem sprowadzającym się do pokonania ruchomych schodów w galerii handlowej? Taką właśnie decyzję podejmuje Jax przez co, umówmy się, pogrzebała jakiekolwiek widoki na współczucie ze strony widowi. Dla mnie akcja mocno przegięta i dramat zmontowany na siłę. Relacja dziewczyn, budowana tak naprawdę w trakcie całej operacji jest dość nijaka i brakuje tu iskry. Dużo jest natomiast motywacyjnych sentencji wygłaszanych z entuzjazmem robota, a wszystko to na tle bardzo takiego CGI.

To czego nie można odmówić tej produkcji to akcja. Dzieje się myślę nawet więcej niż w 'jedynce’, co ktoś mógłby ocenić na plus. Ja jestem raczej minimalistą i lubię cieszyć się sama perspektywa upadku bez dodatkowych dystraktorów. Wątek kryminalny u progu finału był już kompletnie dopchnięty nogą na siłę i doprawdy ciężko mi uwierzyć, że ktokolwiek porywałby się na walkę z narkobiznesem po tym jak spędził kilkanaście ekstremalnych godzin dyndając na spróchniałym szczeblu na zadupiu Azji. Po co to było? Żeby jeszcze raz przelecieć się po dziurawej kładce? No chyba. Słabe widowisko, na słabym scenariuszu, niedoszacowane zamiary i tylko operatora mi szkoda, bo robił co mógł wykorzystując na maksa szerokie plany i wywołać trochę agorafobii. Może nie byłabym tak surowa gdybym nie miała jeszcze w pamięci wrażeń z jedynki, a były to dobre wrażenia, czego o tym seansie rzec nie mogę.
Moja ocena:
Straszność: 1
Fabuła:5
Klimat:6
Napięcie: 6
Zabawa: 6
Zaskoczenie: 4
Walory techniczne:7
Aktorstwo:6
Oryginalność:4
To coś:5
50/100
W skali brutalności: 1/10

Dodaj komentarz