Top

Biblia Horroru

Na początku był lęk...

vampire movies

Ekspresja grozy

Nosferatu, eine Symphonie des Grauens/ Nosferatu, Symfonia grozy (1922)

nosferatu symfonia grozy

Nosferatu wiekopomne dzieło niemieckiego ekspresjonisty Fredricha Wilhelma Marnau jest filmową wariacją na temat powieści Brama Stokera, „Dracula”. Problem z prawami autorskimi sprawił, że wierna adaptacja nie mogła mieć miejsca toteż zamiast Hrabiego Draculi mamy Grafa Orloka w roli tytułowego Nosferatu. Imiona pozostałych bohaterów również zostały zmienione, pokombinowano także z fabułą, choć główne założenia, takie jak przybycie młodego handlarza nieruchomościami do zamku w Karpatach, pociąg Nosferatu do jego małżonki, obłęd starego sługi Nosferatu i wreszcie śmierć wampira pozostały nietknięte.

Pierwszym pełnometrażowym 'strasznym filmem’ był oczywiście „Gabinet doktora Caligari” jednak nie został on oficjalnie przyporządkowany do gatunku grozy, prekursorem został więc w tej kwestii „Nosferatu”.

nosferatu symfonia grozy

Dlaczego?

Nosferatu posiada wszystkie cechy dobrego horroru. Fabułę, oparta na legendzie, w tym przypadku o krwiopijcy oraz antybohatera, który przeraża swoją charakterystyką. Odtwórca roli Orloka, Max Shreck (jego nazwisko oznacza grozę) był posądzany o wampiryzm, sam reżyser święcie w to wierzył i szybko wokół Maxa stworzono nastrój upiornej tajemnicy.

nosferatu symfonia grozy

Jego naturalny wygląd sprzyjał takim podejrzeniom, a dodatkowa charakteryzacja na potrzeby filmu rozwaliła widzów na łopatki. Tak, w horrorach z lat 20 wszyscy aktorzy wyglądają dość upiornie, zapewne to kwestia mody na bladość, mocne podkreślanie oczu no i używanego wówczas oświetlenia. Nasz łysy pan z dziwną budową czaszki, nienaturalnie długimi kończynami, lekko przygarbioną postawą wygląda wręcz arcygroźnie.

nosferatu symfonia grozy

Kolejną sprawą jest typowe dla starego kina europejskiego kręcenie w plenerze. Widzimy więc łąki, na których czai się potwór, osnute mgłą zamczysko otulone szczytami gór, upiorne powykręcane drzewa w świetle księżyca. Za oceanem tak się nie wysilali, budowali makietę i gotowe. To typowo romantyczne odzwierciedlanie w siłach natury nastroju obrazu bardzo sprzyja klimatowi grozy. Zresztą z fabuły filmu wynika, iż wampir jako istota jeszcze niezbadana przez naukę jest nieodłącznym elementem ekosystemu, jak np.mięsożerne rośliny. Przybycie wampira do Wisborgu jest utożsamiane z epidemią, śmiercią, czyli również rzeczą niestety naturalną.

Co do reszty symboli filmowych niektórzy doszukiwali się tu feministycznego manifestu, bo w końcu to nie kto inny jak niewinna niewiasta rozprawia się z potworem.

nosferatu symfonia grozy

Uzupełnieniem tego wszystkiego jest muzyka. Rewelacyjna, mocna, nastrojowa, taka jaka w pełni potrafi zrekompensować niedogodność niemego kina.

Nawet jeśli ktoś nie gustuje w starych filmach, powinien zobaczyć „Nosferatu”.

Moja ocena: 10/10

Gdzie obejrzeć

Zasilane przez JustWatch

Widżet zawiera linki afiliacyjne.

Danny, który nadal lści

Doktor Sen – Stephen King

doktor sen recenzja

Przyznam, że sporym zaskoczeniem dla mnie był fakt, że Stephen King podjął się napisania modnego w świecie horroru seqela, czyli kontynuacji. Zdarzyło mu się to tylko raz, chyba, że wziąć pod uwagę cykl „Mroczna wieża”. A tu taka niespodzianka, bo po 36 latach po raz kolejny spotykamy starego bohatera jednej z najbardziej cenionych powieści mistrza grozy Stephena Kinga, Dannego Torrence’a.

Chłopca, który lśnił i który przeżył koszmar w hotelu Overlook/ Panorama. Chłopca, którego chciał zabić własny ojciec i zmory zamieszkujące nawiedzony hotel. Autor przyznał, że motorem napędowym do napisania kontynuacji losów tego bohatera były pytania czytelników:Hej, nie wie Pan co się stało z tym dzieciakiem z „Lśnienia”?

Chyba wiedział, bo na stronicach powieści „Doktor sen” wymalował bardzo wiarygodną wersję jego losów, mam tu na myśli szczególnie wątki obyczajowe.

Danny dorastał wraz z matką. Nadal lśnił i bał się. Bał się duchów z hotelu, które nie chciały mu odpuścić, bał się, że pójdzie w ślady ojca.

Horror bazuje na lękach. Nie dziwne więc, że wszystkie obawy naszego bohatera się spełniły.

Dorosły Danny chla na umór i robi wszystkie te rzeczy, które spokojnie można zamknąć w zbiorze znaczeń słowa DNO. Duchy też się pojawiają, i te z przeszłości i nowe. Danny nadal wyczuwa śmierć i zagrożenie. Jednak w jego życiu pojawiają się osoby, które wyciągną do niego pomocną dłoń. W tym także tacy, którzy lśnią.

Dan także będzie niósł innym pomoc. Jako sanitariusz w hispicjum dzięki swojej mocy i pomocy, ku mej wielkiej ucieszę, kota Azziego, będzie ułatwiał umierającym przejście na drugą stronę. Opisy takich scen mogą wycisnąć łezkę z czytelnika.

W powieści doświadczymy także brawurowego pojedynku dobra ze złem- tak to najprościej można określić.

Grupa ludzi-nieludzi podróżuje po Ameryce i zabija dzieci, które lśnią. Tylko osoby o podobnym im mocom mogą ich skutecznie pokonać. Danny wiedziony poczuciem misji, a także wyrzutami sumienia za pewne zdarzenie z przeszłości podejmie rękawice.

Cieszę się, ze ta kontynuacja powstała i cieszę się, że dopiero po tylu latach. Sam King przyznał, że pisząc „Lśnienie” nie był w najlepszej 'kondycji’ jeśli chodzi o kwestie popijania.  Teraz po 36 latach, kiedy pisarz jak twierdzi dzielnie trzyma się abstynencji  wiarygodnie przedstawił nam dalsze losy Dannego, który pił i który przestał pić. Ta postać przez te długie lata bardzo w nim 'dojrzała’, że tak ujmę.

Długi okres przerwy pomiędzy pisaniem obu powieści wpłynął też na ich klimat. „Doktor sen” jest zdecydowanie mniej mroczny, ale nadal jest horrorem, z tego autor się nie wycofał.

Chłopiec, który zrodził się lata temu w jego wyobraźni 'lśni’ dalej i to jest najważniejsze.


Moja ocena: 7/10

Recenzja bierze udział w wyzwaniu Klasyka horroru

Pozytywka

Livide ( 2011)

livide recenzja

Francuski duet Alexandre Bustillo i Julien Maury znani z przede wszystkim z niezwykle brutalnego obrazu „Najście” tym razem stworzyli film, któremu bliżej do nastrojówek Guillermo del Toro niż francuskiego torture porn.

Młoda studentka Lucie odbywa praktyki w zawodzie opiekunki/pielęgniarki pod czujnym okiem surowej Pani Wilson. W czasie pracy dziewczyna poznaje historie jednej z podopiecznych, staruszki Deborah Jessel, która od lat pogrążona jest w śpiączce. Legenda głosi, że stara ukrywa gdzieś w domu cudowny skarb. Po namowach swojego przygłupiego chłopaka Wiliama Lucie decyduje się na włam do domu Jessel…

livide recenzja

Na temat filmu dominują raczej negatywne opinie, dlatego też ociągałam się obejrzeniem go. Jedno co muszę stwierdzić z całym przekonaniem, że dawno nie miałam do czynienia z tak osobliwym obrazem…

Pierwsza połowa filmu, powiedzmy do 50 minuty, przebiega z wolna. Obserwujemy Lucie i jej zabiedzonych podopiecznych, przyglądamy się dziwnej Pani Wilson, poznajemy osobiste problemy bohaterów.

Pierwsze naprawdę niepokojące zdarzenie wiąże się z postacią pani Wilson. Był to spory szok i nie od razu ogarnęłam o co chodzi.

livide recenzja

Od momentu włamu wydaje się że akcja pędzi na łeb na szyje, przeplatając elementy fantasty z krwawym horrorem. Film jednak nie gubi swojego klimatu.

Na dużą uwagę zasługuje scenografia, charakteryzacja i użyte tu efekty. Dom Jessel wygląda jednocześnie baśniowo i upiornie, trochę jak dom Panny Havisham z „Wielkich nadziei”.

livide recenzja

Podobnie sama staruszka, niesamowicie wychudzona, podłączona do aparatu tlenowego- wyglądała jak śmierć. Jej dom skrywa sporo tajemnic. Pozornie nie uświadczymy tu żadnej przełomowej nowości.

SPOILER: Nadopiekuńcza matka znęcająca się nad córką KONIEC SPOILERA.

Ale ta prostota obleczona jest w ramy mocnej, momentami wręcz absurdalnej, fantazji. Przekonacie się o tym przekraczając wraz z Lucie próg pewnego strzeżonego pokoju.

livide recenzja

Film bardzo pozytywnie mnie zaskoczył i jestem jak najbardziej na tak.

Moja ocena:

Straszność:9

Klimat:9

Fabuła:8

Zaskoczenie:7

Zabawa:7

Zdjęcia:9

Aktorstwo:7

Oryginalność:8

To coś:8

Dialogi:6

78/100

Upadek króla wampirów

Dracula 2000 (2000)

dracula 2000

Niech nikogo nie zmyli nazwisko reżysera, Patricka Lussiera, bo oto mamy montażystę w służbie Wesa Cravena. który jest producentem „Draculi 2000”. Zabawne. Obok mamy scenarzystę, Joela Soissona, który jest współproducentem dzieła. Tak oto czytając informacje o filmie nasunęła mi się wizja, zdolnego faceta – wypada spojrzeć co jeszcze „montował”-  wciśniętego pomiędzy dwóch gostków, którzy wykładają kasę. Śmiem mniemać, że nie wiele miał do powiedzenia, dlatego pisząc o filmie wszelkie pochwały i kopniaki będę kierować do producentów filmu.

Wes, mający zamiłowanie do odgrzebywania starych tematów porwał się na kontynuowanie historii najsłynniejszego wampira. Z jakim skutkiem? O tym za moment.

Oto mamy nowe stulecie. Jest rok 2000. Do pilnie strzeżonego sejfu Van Helsinga włamuje się kilku rządnych kasy złodziejaszków – uśmiechnęłam się tu na widok dr. Erika Formana – zamiast skarbów znajdują srebrną trumnę, a w niej wyschnięte, oblepione pijawkami zwłoki – nie wiem czy to dobre określenie- Draculi. Hrabia szybko przechodzi do rzeczy – pokrótce mówiąc.

Czego może szukać stary wampir w nowym świecie? Oczywiście ukochanej.

dracula recenzja

Nie można odmówić Wesowi i Joelowi odważnych i nowatorskich pomysłów. Chociażby postać Van Helsinga, skąd on się tu wziął po tylu latach? Potomek? Ależ skąd! SPOILER: Van Helsing wysysał za pomocą pijawek krew Draculi i ją popijał by być nieśmiertelny jak on i strzec jego truchła by ten nigdy nie powrócił do swojej działalności. KONIEC SPOILERA.

Sprawa pochodzenia Draculi – to była dopiero niespodzianka! Co za chytry pomysł, ale czy wykorzystany w odpowiedni sposób? No, nie bardzo, nie bardzo.

Pomimo tej całej pomysłowości, tej burzy mózgów, które wyprojektowały tak zacne rozwiązania scenariusz niemal od początku do końca tkwi na mieliźnie i nic nie jest w stanie rozbujać tej historii. Kilka klawych chwytów nie zamydliło i oczu i widziałam przede wszystkim banał i tandetę w wykonaniu bardzo słabych aktorów. O ile postać Draculi miała jeszcze potencjał to nie został on zupełnie wykorzystany. Scenarzysta nie dał mu szansy.

dracula 2000

Ukochana Draculi, Mery w tej roli znowu jakaś przeciętnie urodziwa i totalnie drewniana aktorka swoją ekspresją świetnie zgrała się z marnym scenariuszem. Dialogi w filmie to jakaś kpina, po prostu kpina. Dobrze, że chociaż muzyka była dobra. Ścieżka dźwiękowa z filmu zawiera wiele smacznych kasków dla fanów mocniejszych brzmień.

Warto wiedzieć, że historia ta znalazła zwolenników, bo powstały jeszcze dwie części przygód Draculi we współczesnym świecie, tych samych twórców.

Nie polecę tego filmu nikomu. Chyba, że ktoś ma ochotę na ponad półtorej godzinną przeprawę przez opowieść w tonie bliskim „Zmierzchowi”.

Moja ocena:

Straszność:5

Fabuła:4

Klimat:3

Zabawa:2

Dialogi:1

Zdjęcia:7

Aktorstwo:4

Oryginalność:5

To coś:2

Zaskoczenie:7

40/100

Narodziny Draculi

Dracula (1931)

dracula recenzja

Tod Brrowning, ex cyrkowiec, wielki miłości Poego w roku 1931 nakręcił pierwszy udźwiękowiony horror, właśnie „Draculę”. Filmowy scenariusz opiera się na kultowej już powieści wydanej w 1897 roku autorstwa Brama Stockera.

Obecnie „Dracule” znają wszyscy. Od momentu ukazania się powieści doczekała się ona niezliczonej ilości adaptacji teatralnych a w końcu i filmowych.

W rolę hrabiego z wielkim powodzeniem wcielił się rumuński aktor Bela Lugosi, który zanim dostał angaż do filmu odgrywał rolę wampira na deskach teatru. Facet wydaje się być stworzony do tej roli. Jego prezencja, akcent, sposób wysławiania się i akcentowania poszczególnych słów, to jak patrzy to jak się porusza… Bela sam był zafascynowany postacią Draculi do tego stopnia, że prywatni lubił się za niego podawać:)

deacula recenzja

Filmowa historia Draculi rozpoczyna się od nocy, w której do jego zamku przybywa młody pan Renfield, który to pada ofiarą Draculi i ostatecznie ląduje w szpitalu psychiatrycznym, dalej wiernie służąc Draculi.  Tak pechowo się składa, że ów szpital sąsiaduje z posiadłością nabytą  przez Dracule.

Hrabia zaprzyjaźnia się z kilkoma mieszkańcami Londynu i z pośród nich wybiera kolejne ofiary. Najpierw bezduszny stwór wbija kły w piękną i niewinną Lucy by później przekierować swoje wampirze zainteresowanie na jej przyjaciółkę Mindy. Jej ojciec zaniepokojony tajemniczym przybyszem z Transylwanii wzywa do pomocy profesora Van Helsinga. Wszyscy starają się zapobiec tragedii.

dracula recenzja

Jeśli chodzi o wcześniejsze, starsze filmy o wampirach do głowy przychodzi mi jedynie „Nosferatu”. Jednak to ekranizacja „Draculi” okazała się przełomem w kwestii obrazu wampiryzmu i zyskała największą popularność.

Film ten jest niezaprzeczalnie godnym reprezentantem gatunku grozy. Mamy tu motyw istoty nie z tego świata przedstawiony w jak najbardziej upiornej formie.Posępny mężczyzna snujący się po mrocznych komnatach, śpiący w trumnie, zmieniający w nietoperza tudzież wilka wbija bezlitośnie kły w szyję pięknej niewiasty.  Chyba po raz pierwszy wampir pokazany został jako potwór będący jednocześnie mężczyzną obdarzonym niezwykłym magnetyzmem, który przyciąga do niego kobiety.

dracula recenzja

Jeśli chodzi o aktorstwo to cała obsada ginie w tle za Belą. No, może jedynie kreacja Renfielda Dwighta Frye zapadła mi w pamięć dzięki jego upiornemu, szaleńczemu śmiechu. Co się tyczy damskiej części obsady. Damy są stosownie ładne, przerażone i egzaltowane.

dracula recenzja

Scenografia w filmie wypadała bardzo ciekawie, jest mroczno- tak jak powinno być. Efekty specjalne są iście śladowe, więc nie ma co się w tym temacie szczególnie rozwodzić. Jeśli chodzi o muzykę to nie uświadczyłam jej tu zbyt wiele, bo w pamięć zapadł mi tylko motyw z Jeziora Łabędziego pojawiający się przy napisach początkowych. Jeśli chodzi o inne sprawy techniczne to prowadzenie kamery wydało mi się niezwykle drętwe.

Jako że w każdej bajce jest ziarnko prawdy warto wiedzieć, iż pierwowzór dla Draculi stanowił rzeczywisty władca ziemski, bogaty i bezlitosny Vlad Palownik, którego zamek, podobno ozdabiany był nabitymi na pal głowami jego wrogów;)

Moja ocena:

Straszność:7

Fabuła:7

Klimat:10

Zdjęcia:6

Zabawa:7

dialogi:6

Oryginalność:8

To coś:7

Aktorstwo:8

Zaskoczenie:4

70/100

Stare oblicza wampiryzmu

Vampyr– Der Traum des Allan Grey/ Wampir (1932)

vampyr recenzja

Czyli kolejny wpis kierowany przede wszystkim do fanów starego kina. A może nie tylko?

„Ta historia opowiada o dziwnych przygodach młodego Allana Greya. Jego badania nad kultem diabła i wampirami sprzed wieków, uczyniły go marzycielem, dla którego zatarły się granice między rzeczywistością a światem nierzeczywistym”

vampyr recenzja

Od takiegoż wstępu zaczyna się na wpół niemy obraz Carla Theodora Dyera. Na wpół niemy- nie wiem czy to dobre określenie… Nieliczne dialogi po między postaciami są „udźwiękowione”, Widz czyta to, co ma do powiedzenia w temacie narrator opowieści, oraz fragmenty pojawiającej się w filmie książki. Nie spotkałam się jeszcze z takim zabiegiem, ale mało widziałam, więc, cóż:)

Nasz bohater Allan, w tej roli wielki entuzjasta kina i współtwórca obrazu Nicolas de Gunzburg, przybywa do wioski Courtempierre. Zatrzymuje się w motelu, gdzie z niespokojnego snu budzi go starszy mężczyzna, który wtargnął do jego pokoju zostawiając po sobie tajemniczą książkę oraz słowa „Ona nie może umrzeć”. Nazajutrz Allan poznaje personalia owego człowieka. Jest nim bogaty lord, właściciel zamku i ojciec dwóch córek z czego jedna trawiona jest właśnie śmiertelną chorobą. Na oczach Allana lord pada martwy. Cień na ścianie wskazywałby na użycie broni palnej, ale w tym filmie nic nie jest pewne. Allan będący świadkiem śmierci tego człowieka zostaje w jego domu i stara się pomóc umierającej i jej siostrze. Przy okazji pilnie studiuje pozostawioną przez zmarłego książkę, „Dziwne opowieści o wampirach”.

vampyr recenzja

O jakości i wartości tego filmu decyduje przede wszystkim jego atmosfera. Fabuła ma tu raczej drugorzędne znaczenie, bo ani nie jest odkrywcza ani szczególnie wciągająca. Oglądając film kilkakrotnie wciskałam pauzę, aby lepiej przyjrzeć się poszczególnym kadrom. A jest na co popatrzeć. Film ogląda się jak własny sen –  Motyw snów jest z resztą bardzo ważny w tym obrazie.

vampyr recenzja

Podobnie jak w wspomnianym nie tak dawno „Furmanie śmierci” zastosowano tu nakładanie na siebie dwóch taśm filmowych, by uzyskać efekt przezroczystości wszelkich „widm”.

Obraz epatuje mglistą bielą, jakby prześwietliły im się taśmy. Zapewne to zabieg celowy, aby jeszcze silniej podkreślić oniryzm powieści. Mamy dzięki temu wrażenie, że wszystkie wydarzenia dzieją się bardzo wczesnym, oślepiająco bladym świtem. W końcu kiedy noc przechodzi w świt można dopiero ujrzeć ohydne oblicza nocnych bestii. Z resztą najintensywniej śnimy właśnie o świcie- podobno:)

vampyr recenzja

Praca kamery jest iście mistrzowska. Ujęcia są bardzo długie przez co widz ma wrażenie, że płynie przez ten film, albo płynie wraz z nim – to już kwestia podatności na sugestie.

Tak jak sen, film posługuje się językiem symboli. Biel- kolor ofiary, chłop z kosą jako zwiastun nadciągającej śmierci. etc.

Wampiryzm jest tu przedstawiony jako zgnilizna, starość, drapieżna chęć przetrwania. Wampiry to starcy i staruchy, które piją krew by jakoś przetrwać. Żaden tam kult młodości piękna i nieskończonych uciech. Oglądając takie filmy możemy zobaczyć jak przez lata ewoluowała wizja wampiryzmu.

vampyr recenzja

Nie będę nachalnie lobbować nikogo do oglądania takich prehistorycznych obrazów, ale jeśli ktoś ma ochotę to polecam:)

Moja ocena:

Straszność:8

Fabuła:7

Klimat:10!

Zdjęcia:10!

Zaskoczenie:7

Zabawa:7

Aktorstwo:8

Oryginalność:9

To coś:10

Dialogi:5

72/100