Top

Biblia Horroru

Na początku był lęk...

ghost story

Kto jest z tobą?

Insidious: Chapter 2/ Naznaczony: Rozdział drugi (2013)

naznaczony 2

Nie powiem, żebym szczególnie wyczekiwała tej produkcji. Kontynuacje to zazwyczaj strata czasu i w najlepszym wypadku zadowalają połowicznie.

Akcja drugiego rozdziału „Naznaczonego” rozpoczyna się od momentu, na którym skończyła się jedynka:

Renai ze zgrozą stwierdza, że z astralnej wycieczki jej mąż, Josh przyprowadził pasażera na gapę. Mimo bez wątpienia zapadającego w pamięć przerażenia kobiety jakie zapamiętaliśmy z finału w 2010 to bohaterka bardzo łatwo daje sobie zamydlić oczy, co trochę rozczarowuje.

naznaczony 2

Ach, mamy jeszcze retrospekcje z lat 80, właściwie to zaczynamy właśnie od niej. Wspomnienie to będzie stanowić poniekąd klucz do rozwiązania głównej filmowej zagadki „Naznaczonego: rodzdział 2”.

naznaczony 2

Jako że reżyser zaczął swoją opowieść niejako od punktu kulminacyjnego w obrazie tym zabraknie wyważonego stopniowania napięcia. Wszystko dzieje się „już”. Trochę mi zabrakło subtelnych sygnałów, duchów przemykających na drugim planie. Nie twierdzę, że w ogóle wycięto tego typu elementy, ale jest ich zdecydowanie mniej. Zamiast tego jest ostra nawalanka, głośny wrzask. Wypada to trochę nachalnie w porównaniu z tym jak operowano grozą w pierwszej części, nie mnie jednak można dostać palpitacji w poszczególnych scenach.

naznaczony 2

Jeśli chodzi o fabułę, to strasznie tu namieszali… Nie wiem, czy się z tego cieszyć czy nie, ale rozwiązanie tajemnicy tożsamości upiornej kobiety w czerni, która prześladowała Josha, a później jego syna, Daltona. wywołało u mnie szczere zdziwienie. Chyba jednak wolałabym bardziej klasyczny pomysł. Nasza antybohaterka była na tyle charakterystyczna i wyrazista, że nie potrzebowała takiego kopa w dupę na rozpęd.

Jest to jednak dość dobra kontynuacja z tego też względu, że reżyser potrafił korzystać z tego co już miał, czyli zamiast manewrować nie wiadomo gdzie, trzymał się znanego podwórka i tylko rozwijał wątki które już były. Wchodzi niejako w polemikę z tym co widz brał za pewnik i nie zbraknie tu właśnie zaskoczenia- czy pozytywnego, czy negatywnego to już kwestia indywidualnej oceny.

Były elementy komediowe za sprawą duetu 'pogromców duchów’ znanych nam z jedynki i trochę hollywoodzkiej ckliwości. Upchnięto także sceny kręcone amatorska kamerą, moim zdaniem zupełnie niepotrzebny element.

Nie sądzę, że film powali fanów poprzedniej części na kolana, ale nie powinien także ich srodze rozczarować.

naznaczony 2

Moja ocena:

Straszność:8

Fabuła:7

Napięcie:6

Klimat:7

Zaskoczenie:8

Aktorstwo:7

Walory techniczne:7

Oryginalność:6

To coś:6

Zabawa:7

69/100

W skali brutalności:1/10

Gdy skończą się pomysły

When the lights went out/ Gdy zgasną światła (2012)

gdy zgasna światła

Jenny, jej mąż Len i nastoletnia córka Sally wprowadzają się do nowego domu w Yorkshire. Szybko okazuje się, że budynek jest nawiedzony, mieszkają w nim nie jeden, a przynajmniej dwa duchy. Przerażona rodzina nie wie co począć.

gdy zgasna światła

Brytyjski horror zaskakuje widza raczej niemile. W fabule mamy dużo nielogicznych rozwiązań, dziwacznych zachowań prezentowanych przez postacie, sporo zbędnych wstawek przez, które film bardzo się dłuży i na koniec dość idiotyczny finał.

Obraz rzekomo przedstawia autentyczne wydarzenia, które miały miejsce w Wielkiej Brytanii w latach siedemdziesiątych. Podobnie jak osławiona „Obecność” film przenosi nas do tamtych czasów. Zarówno w jednym jak i drugim filmie stanowi to dużą zaletę.

Twórcom „Gdy zgasną…” udało się zbudować niezły klimat lat 70 i oddać nastroje panujące w WB w tamtych czasach.

Jeśli chodzi o obyczajową część fabuły to szokowały mnie nieco relacje pomiędzy córką a rodzicami. Niby normalna familia,  a co chwila bogu ducha winna córa jest nazywana dziwką przez własną matkę. Starałam się tłumaczyć to sobie złowrogą obecnością ducha, ale ostatecznie sądzę, że to sprawa nie do końca przemyślanego scenariusza, który umiejscawiał eskalacje emocji w nie koniecznie odpowiednich momentach.

gdy zgasna światła

Aktorstwo jest przeciętne jednak odtwórcy głównych ról starali się wydobyć z siebie coś, co pozwoliłoby uczynić ich postaci charakterystycznymi. Niestety na jałowej ziemi dorodna roślinność nie wystąpi toteż  od początku kiepska realizacja pomysły starannie utrudniała tworzenie czegoś sensownego.

Muzyka, też nie była najgorsza. „Straszne momenty”, objawianie się złowrogiej działalności ducha chwilami całkiem pomysłowa, ale znowuż pozbawiona autentycznego ducha grozy. Kiepsko szło stopniowanie napięcia, przez to film zwyczajnie nudził i nie potrafił mnie utrzymać w niepokoju.

gdy zgasna światła

Nie polecam, generalnie to szkoda czasu.

Moja ocena:

Straszność: 5

Fabuła:5

Klimat:6

Napięcie:5

Zaskoczenie:2

Zabawa:4

Walory techniczne:6

Aktorstwo:5

Oryginalność:3

To coś:4

45/100

W skali brutalności:1/10

Jak się robi horror

Apartament 1303  3D (2012)

apartament 1303

Lara i Janet, dwie dorosłe siostry mieszkają z matką alkoholiczką. Po nieprzyjemnym incydencie Janet postanawia się wyprowadzić. Wynajmuje pierwsze z brzegu mieszkanie w apartamentowcu i przenosi się do niego. Niestety w domu straszy.

apartament 1303

Nie wiem, jakimi słowami opisać moje wrażenia po tym filmie. Chciałabym móc powiedzieć, że to film amatorski i w dodatku debiut reżysera i scenarzystów, stąd taki poziom poniżej poziomu. Niestety oni go kręcili bardzo serio. Każdy z twórców ma przynajmniej z pięć tytułów w filmografii. Nie mogę też powiedzieć, że aktorstwo jest kijowe jak barszcz, bo wzięli obsadę z „Ukrytej prawdy”. Na ekranie widzimy bowiem Rebece De Mornay i Mischę Burton.

apartament 1303

Ten film to istny przepis na gniota.

A jak taki przepis wygląda: Odsmaż na patelni udany azjatycki horror ( w tym przypadku Japoński „Apartament 1303”) po czym wyrzuć go do kosza, bo nie jest Ci potrzebny – w końcu możesz zrobić coś bardziej zajebistego. Przygarnij grupę niegdyś niezłych aktorów, obecnie koniecznie po odwykach i z problemami – nie zwrócą uwagi na to, że scenariusz jest do dupy, a ich nazwiska na opakowaniu sprawią, że ktoś się twoim daniem zainteresuje. Następnie skleć na kolanie scenariusz, którego fabułę przemyślałeś zeszłej nocy wymiotując na zasraną posadzkę w luksusowym klubie w Hollywood.

Kiedy masz już wszystkie potrzebne składniki przestąp do działania pamiętając o tym, żeby potraktować aktorów paralizatorem przed każdą sceną, żeby czasem nie wydobyli z siebie nadmiernej ekspresji, jest ona niezdrowa i niewskazana w przypadku horroru – chyba nie chciałbyś kogoś przypadkiem przestraszyć? Jak już skończysz, pamiętaj o doprawieniu efektem 3 D.

Chciałam wyłączyć ten film mniej więcej po upływie trzydziestu minut. Byłam już znudzona i zniesmaczona obserwowaniem Różowinki, która gadając sama do siebie rozpakowuje z kartonów rzeczy, które w poprzedniej scenie stały już na blacie za jej plecami. (a może to już duchy?) Poczekałam jednak na rozwój wydarzeń. Dzięki temu mogłam usłyszeć nie tylko dalszy ciąg monologu, ale także zapoznać się ze złowrogim duchem, który to energicznie rzuca po ścianach najpierw pierwszą później drugą ofiarę, w międzyczasie napierdzielając głową o szybę balkonowego okna. Duch jest bardzo zły, bo miał ciężkie dzieciństwo – tak, ta historia jest godna nagrody Darwina – za to ma idealnie wyprostowane włosy, taki ukłon w stronę azjatyckich zjaw.

apartament 1303

Na koniec napiszę, coś miłego o tym filmie: Z balkonu był bardzo ładny widok.

Moja ocena:

Straszność: 1

Fabuła:2

Napięcie:3

Klimat:2

Zaskoczenie:2

Aktorstwo:3

Walory techniczne:3

Oryginalność:3

To coś:1

Zabawa:3

23/100

W skali brutalności:1/10

W ciemnym korytarzu

Saint Ange/ Szepty w mroku (2004)

Szepty w mroku recenzja

Lata 50 XX wieku. W  sierocińcu gdzieś w Alpach trwają przygotowania do zamknięcia zrujnowanego przybytku. W końcu w ogromnym budynku zostają tylko trzy kobiety: Młodziutka świeżo zatrudniona służąca, stara kucharka Helenka i lekko szalona podopieczna Judith.

szepty w mroku

szepty w mroku

Jak to zazwyczaj bywa, stary budynek ma swoje tajemnice. Dudnią rury, trzeszcza podłogi, gasną światła, krany zakręcają się i odkręcają same. Wszystko to wydaje się mieć związek z duchami dzieci, które zmarły tu w czasie wojny.

Klasyczne ghost story – można by rzecz – ale nie jest tak do końca. Pascal Laugier, francuski reżyser znany głównie z głośnego „Skazani na strach”, nie lubi prostych historii. Nie musicie obawiać się makabreski w stylu wspomnianego obrazu. Film Laugiera bardziej przypomina powiedzmy „kręgosłup diabła” niż jego późniejsze dzieła.

Groza objawia się bardzo delikatnie. Nic nie wyskoczy z szafy, nie zepchnie ze schodów. Nastrój budowany jest w oparciu o mroczną historię Saint Ange przy pomocy prostych zabiegów technicznych, jak ustawienie oświetlenia, czy długie ujęcia sunącej przez korytarze i włości wokół budynku kamery.

szepty w mroku

Główną bohaterką jest nasza młoda służąca ,która boryka się ze sporym problemem, którego lokacji należy szukać pod ściśle zawiązanymi wokół pasa bandażami.

Dziewczyna nie jest do końca normalna, ponad to wciąga w swoje szaleństwo Judith, chcąc za wszelką cenę dowiedzieć się, co niegdyś stało się  w sierocińcu.

szepty w mroku

Film skierowany do fanów stonowanych i nastrojowych obrazów, którym momentami bliżej do dramatu niż horroru.

Moja ocena:

Straszność:7

Fabuła:7

Napięcie:6

Klimat:9

Zabawa:7

Walory techniczne:7

Aktorstwo:7

Oryginalność:6

To coś:7

Zaskoczenie:5

68/100

W skali brutalności: 0/10

One way ticket

Otoshimono/ Tunel (2006)

tunel recenzja

Licealista Nana podczas pobytu matki w szpitalu opiekuje się młodszą siostrą. Pewnego dnia pozwala jej samej pojechać w odwiedziny do matki. Mała nie wraca do domu. Okazuje się, że na terenie dworca zaginęło znacznie więcej osób, szczególnie dzieci. Wszystkie zniknięcia związane są z osobą zmarłej kobiety. Siostra Nany przed dzień zaginięcia odnajduje bilet, który należał do zmarłej.

tunel recenzja

Jeszcze dziesięć lat temu azjatyckie kino grozy było czymś dość egzotycznym. Jedni byli zachwyceni inni z dezaprobatą kręcili głową jednak każdy musiał przyznać, że stanowiło powiew świeżości na tle zachodnich produkcji. Z czasem powielanie schematów czarnowłosych duchów i ich zemsty zza grobu stało się na tyle popularne, że aż oklepane i około roku 2005 już trudno było znaleźć w skośnych produkcjach coś, co by wykraczało po za wspomniany schemat.

„Tunel” jest klasycznym przykładem na to, że Japończycy zaczynają przynudzać. Nawiedzona kaseta, nawiedzona piosenka, nawiedzony sms, nawiedzone nieodebrane połączenie, nawiedzony komputer, a teraz – nawiedzony bilet do metra.

Kolejny duch grasujący w metropolii, szukający nie wiadomo czego, domagający się tego w niekoniecznie cywilizowany sposób, nękający niczego nieświadomych pasażerów pociągu. Niekiedy do owego nawiedzenia dorabiana jest jakaś dość pokrętna logika i dzięki temu robi się nieco ciekawiej.

tunel recenzja

W przypadku „Tunelu” nie wiadomo o co, tak do końca chodzi. Ktoś umiera i szuka tego co stracił. Kto go zabił, dlaczego, po co itd – nie wiemy. I nie dowiemy się.

Momentami fabuła zwalnia do tego stopnia, że nie uśniemy tylko cudem. Masa scenariuszowych 'zapchaj dziur”. Smętne cukierkowe wątki, brawurowe poświęcenie dla sprawy i kompletnie nieudane efekty specjalne. Można się przemęczyć z tym filmem, ale nie bardzo wiem po co, skoro ostało się jeszcze sporo dobrych azjatyckich produkcji.

Moja ocena:

Straszność:4

Fabuła:5

Napięcie:3

Klimat:5

Zaskoczenie:4

Zabawa:3

Aktorstwo:5

Walory techniczne:4

Oryginalność:2

To coś:4

39/100

W skal brutalności:2/10

Nawiedzony telewizor pożre Ci dziecko

Poltergeist/ Duch (1982)

Poltergeist

Rodzina Freelingów wprowadza się na nowo powstałe osiedle domków jednorodzinnych w Kalifornii. Nawet ojciec rodziny, Steve,  który pracował przy tym projekcie nie zdawał sobie sprawy, że jego dom stoi na starym indiańskim cmentarzysku. Wszyscy fani horrorów wiedzą, że dom na indiańskim cmentarzu to murowane nawiedzenia. Dom Freelingów nawiedzają złośliwe poltergeisty. Jeden z nich rozmawia z najmłodszą członkinią rodziny, Caroline, za pomocą telewizora i w końcu wciąga ją w 'zaświaty’.

„Poltergeist”, na którego plakacie widnieje nazwisko Toby’ego Hoppera jest w rzeczywistości dzieckiem Spielberga, który zatrudnił słynnego reżysera horrorów  dlatego, że wg. prawa obowiązującego w 'Fabryce snów’ nie mógł reżyserować dwóch filmów jednocześnie. Wówczas pracował także nad „E.T”. Oficjalnie odpowiadał za produkcję i scenariusz. W rzeczywistości decydował o wszystkim od obsady, przez muzykę po ujęcia. Widać jednak, że kilkakrotnie musiał dopuścić do głosu Hoppera. Mamy bowiem w filmie kilka scen zupełnie nie w tylu Stevena za to jak najbardziej w estetyce Toby’ego. Np. scena w łazience ze 'zdejmowaniem’ twarzy.

Poltergeist

W filmie dominuje jednak nastrój kina familijnego, to najbardziej przeszkadzało mi w „Poltergeiście”. Horror familijny, tak roboczo przeze mnie określany, jest chyba najbardziej znienawidzonym przeze mnie gatunkiem:)

„Poltergeist” nie wystraszył mnie, ani kiedyś ani obecnie, ale jest to film kultowy przynajmniej z kilku powodów. Wyznaczył poniekąd drogę dla współczesnych horrorów.

Poltergeist

Schemat rodzinki w złym nawiedzonym domu. Najmłodsze dziecko bez problemu nawiązuje kontakt z duchem, który jednak pragnie je skrzywdzić – to samo pojawia się co prawda w „Amityville” trzy lata wstecz, lecz to „Poltergeist” jest bardziej rozpoznawalnym filmem – następnie mamy heroiczną walkę o życie dziecka, na arenę wkracza medium – najczęściej jest to postać dość groteskowa – odprawione zostają 'czary mary’ i rodzinka znowuż jest w komplecie.

Ile mamy współczesnych horrorów z tym schematem?

Następną sprawą jest Spielbergowskie uzasadnienie wrednej działalności duchów. Niektórzy po prostu nie dopuszczają do siebie świadomości własnej śmierci. Słowa dr. Lesh być może stały się punktem wyjściowym dla filmów takich jak „Szósty zmysł„.

Poltergeist

Wątek ducha, który opętuje człowieka przy pomocy technologii – w przypadku „Ducha” na myśli telewizor – bardzo szeroko powielany jest w kinie azjatyckim, mniej więcej od czasu Sadoko i „The Ring”.

Inna kwestią jest złowrogi nastrój tajemnicy wokół procesu produkcji. Odtwórczyni roli Caroline nie dożyła premiery trzeciej części „Poltergeista” umierając na stole operacyjnym w wieku 12 lat. Odtwórczyni roli starszej córki została uduszona przez zazdrosnego chłopaka przed dzień premiery pierwszej części horroru. Podobno tragicznych wypadków było znacznie więcej. Wszystko to niezmiennie przysparza popularności temu filmowi. Chodzą słuchy, że film kręcony był faktyczne na terenie indiańskiego cmentarzyska. Czy to prawda, czy legenda w tym momencie nie jest ważne. Ważne, że działa na wyobraźnię.

Poltergeist

Moja ocena:

Straszność:5

Fabuła:7

Napięcie:6

Klimat:7

Zaskoczenie:5

Zabawa: 7

Oryginalność:8

To coś:7

Aktorstwo:9

Walory techniczne:9

70/100

W skali brutalności:1/10