Baza recenzji Syndykatu ZwB

Pozdrowienia z Londynu – Krzysztof Beśka

„Pozdrowienia z Londynu” to druga część kryminalnej serii autorstwa Krzysztofa Beśki. Pierwszą jest „Drugi brzeg styksu”, którego nie miałam jeszcze okazji przeczytać. Wydaje mi się, że zapoznawanie się ze wszystkimi książkami Beśki w kolejności, nie jest konieczne dla zrozumienia fabuły poszczególnych historii.

Akcja „Pozdrowień z Londynu” rozgrywa się latem 1892 roku w Łodzi. Czy ten rok coś Wam mówi?

Zaledwie cztery lata wcześniej na drugim końcu Europy grasował Kuba Rozpruwacz. Wygląda na to, że Anglia go znudziła i teraz przybył do Polski w poszukiwaniu świeżej krwi.

Rok 1892 to też data tak zwanego 'buntu łódzkiego’, czyli strajku lokalnych robotników, o którym dziś mało kto pamięta.

Obydwa skojarzenia z 1892 są jak najbardziej trafne. Powieść Beśki rozpoczyna strajk, w którym biorą udział łódzcy robotnicy z największych fabryk. W tym samym czasie dwaj chłopcy znajdują zwłoki dwóch kobiet. Carska policja bierze się do roboty, ale z marnym skutkiem. Wtedy do akcji wkracza Stanisław Berg, detektyw ze złamanym sercem.

Z założenia główną osią fabuły jest śledztwo w sprawie polskiego rozpruwacza. Morderca śmiało sobie poczyna i tak jak o było w Londynie, wysyła do stróżów prawa, dziennikarzy, a także detektywa małe pamiątki z miejsc zbrodni wraz z listami, w którym obiecuje kolejne ofiary.

Powieść Beśki szła mi opornie. Warsztatowo jest napisana całkiem dobrze. Autor bardzo stara się żeby wymalować przed czytelnikiem obraz miasta schyłku XVIII wieku, ery romantyzmu, czasów, gdy polska znajdowała się pod zaborami, niestety dopiero na szarym końcu uwzględnia zagadkę kryminalną.

Morze wątków pobocznych z czasem staje się nieznośnie męczące. Wyczerpujące opisy, które zamiast pobudzać wyobraźnie narzucają czytelnikowi, w którą stronę ma teraz 'spojrzeć’. Jeżeli nie byłby to kryminał, zaakceptowałabym takie rozwiązania, ale ja mimo wszytko oczekiwałam przede wszystkim napięcia, a skakanie z wątku na wątek nie sprzyja temu.

Historia Kuby Rozpruwacza ma ogromny potencjał. Każdy kto trochę interesuje się tematem, wie że pośród podejrzanych o straszliwe zbrodnie byli także emigranci z Polski, w tym chirurg polskiego pochodzenia. Pomysł, że Rozpruwacz wraca w rodzinne strony jest jak najbardziej wiarygodny. Właśnie ze względu na ten wątek zainteresowałam się powieścią.

W tym miejscu Beśka mnie rozczarował. Punkt w którym poznajemy tożsamość mordercy i motywy jego postępowania jest tak bezpłciowy, że aż boli. Spośród tylu potencjalnych podejrzanych autor wybrał opcję najbardziej banalną, desperacko uzasadniając swoją decyzję jeszcze większymi banałami.

Książkę bardziej polecam osobom lubującym się w powieściach obyczajowych z historycznym tłem niż fanom mrocznych kryminałów, bo pod tym względem zdecydowanie lepiej zdaje egzamin.

Moja ocena:

5/10

Za książkę dziękuję wydawnictwu Rebis:

Lśniące dziewczyny – Lauren Beukes

Historię opisaną przez Lauren Beukes, pisarkę i dziennikarkę z RPA poznajemy z dwóch perspektyw:

Pierwszą śledzimy oczyma bezdomnego włóczęgi i mordercy, Harpera Curtisa, który pewnego dnia roku 1931 znajduje w Chicago tajemniczy dom. Z zewnątrz wygląda jak rudera jednak w środku skrywa przepych i niezwykłe możliwości. Znajduje się w nim pokój stanowiący portal do innych momentów w czasie. Poprzedni lokator domu, polski inżynier wykorzystywał ten fakt dla zysków finansowych, jednak Harper ma zupełnie inne potrzeby.

Przenosząc się w czasie poluje na dziewczęta. Wybiera je, gdy są jeszcze dziećmi, po czym znajduje je w przyszłości, jako młode kobiety i morduje w okrutny sposób.

Jest wybredny, wybiera dziewczyny, które jak określa, lśnią. W małych dzieciach dostrzega potencjał, który mógłby im zapewnić świetlaną przyszłość, szczęśliwe, niezwykłe życie. Harper jednak bezdusznie gasi to wewnętrzne światło wypruwając im wnętrzności.

Jedną z jego ofiar miała być Kirby, młoda, zwichrowana studentka dziennikarstwa, wychowana przez ekscentryczną i dość dysfunkcyjną matkę. Kirby jest jedną, która z zamachu na swoje życie wychodzi cało.

Jej prywatne śledztwo w sprawie mężczyzny, który usiłował ją zabić stanowi drugą perspektywę z jakiej śledzimy historię „Lśniących dziewczyn”.

Lektura książki jest bardzo satysfakcjonująca. Zapewne autorka nie osiągnęłaby tego efektu, gdyby skupiła się tylko na Kirby, nie poszerzając spektrum obserwacji na antybohatera powieści.

Perypetie Kirby są dość typowe, jak na powieść kryminalną. Sprytna smarkula wtrynia się w środowisko, które może ułatwić jej zdobywanie informacji. Poznaje samotnika, Dana, który angażuje się w pomoc dziewczynie. Między bohaterami czuć napięcie seksualne, ciągnie ich do siebie, co pogłębia ich relację czyniąc ciekawszą – choć to oczywiście kwestia dyskusyjna, bo nie każdy czytelnik toleruje upychanie wątków romansowych do powieści z pogranicza grozy i akcji. Beukes czyni to jednak z pewną klasą i unika ckliwości, zastępując ją humorem.

Kirby jest sympatyczną i ciekawą bohaterką, ma charakter, ma ten blask, który przed laty dostrzegł w niej Curtis.

Mimo iż polubiłam Kirby dużo ciekawsze wydarzenia wyczytałam z 'rozdziałów Harpera’.

Autorka bardzo obrazowo przedstawia sceny spotkań dziewięciu lśniących dziewcząt z mordercą. Nie robi uników przed brutalniejszymi opisami jednocześnie pamiętając o tym, by dać szanse czytelnikowi na poznanie dziewcząt. Każda z nich jest bowiem inna. Różną je pokolenia, bo jak wspomniałam, Harper wyszukuje je w najróżniejszych czasach, tak więc mamy tu przekrój lśniących kobiet od lat 30 do 90, żyjących w zupełni innych realiach, pochodzących z różnych warstw społecznych i grup etnicznych.

Mamy szanse je poznać i zrozumieć, co takiego dostrzegł w nich morderca.

Wiele powieściowych wątków do końca pozostaje owianych tajemnicą. Nie wiemy skąd wziął się dom i dlaczego Harper był przekonany, że to ON nakazuje mu mordować – oczywiście jeśli wykluczymy chorobę psychiczną, bo ostatecznie nawet pies sąsiada może motywować świra do świrowania:) Niewiele też wiemy o samych Harperze, za wyjątkiem tego, że od maleńkości miał sadystyczne zapędy.

Te niejasności dają przestrzeń dla wyobraźni, choć dla niektórych czytelników mogą stanowić problem – założywszy, że ktoś od finału historii oczekuje rozplątania wszytki supełków i typowej 'kawy na ławę’.

Dla mnie historia domyka się w bardzo ciekawy sposób – zatacza koło. Doceniam autorkę za to, że tak sprytnie odnalazła się w czasowych przeskokach, nie gubiąc wątków po drodze.

Jej styl pisarski jest bardzo przystępny i poprawny. Widać w nim dziennikarskie zacięcie i umiejętność przykuwania uwagi czytelnika.

Dzięki wątkom fantastycznym książka różni się od standardowych powieści o seryjnych zabójcach, in plus, of course.

Moja ocena: 9/10

Za książkę dziękuję wydawnictwu Rebis:

Surogat – Witold Tauman

Pewnego dnia trzydziestoletni doktorant na uczelni zastaje pod swoim domem szpitalny ambulans. Facet nie uważa się za chorego, ale po namowach ciotki decyduje się na wizytę w szpitalu. Tam słyszy upiorną diagnozę: Jest pan nieuleczalnie chory. Tylko nadzieja i szpitalne kuracje mogą pana uratować.

Szybko przestałam mieć nadzieję na to, że  w przypadku „Surogata” będę obcować z normalną literaturą. Historia spisana, tak na dobrą sprawę nie wiadomo przez kogo, bowiem Witold Tauman to postać fikcyjna, jeden z bohaterów „Surogata”, ociera się o Sci-fi, choć sama chętniej wymieniłabym surrealizm.

W jednej chwili mężczyzna w sile wieku zostaje zamknięty w ogromnym gmachu, który wydaje się żyć własnym życiem. Słyszy o nieznanej chorobie, śmiertelnym Katarze, który go uśmierci jeśli pacjent nie będzie stosował się do wymogów lekarzy.

„O, tak. Nadzieja. Oczywiście. Nadzieja jest i zawsze będzie. O Nadziei musi pacjent koniecznie pamiętać, musi w nią wierzyć. Niech pan to sobie wbije do głowy: głęboka nadzieja i wiara do zdrowia potrzebna para. Jednak wiara wewnętrzna nie wystarczy. Ważniejsza jest zewnętrzna. Po stokroć ważniejsza. Niech pacjent wbije sobie do głowy, kto wiarę manifestuje ten lepiej się czuje. Kiedy ostatnio pacjent manifestował swoją wiarę? Czy poddawał się kuracjom?”

Od tej chwili biedny Franz stara odnaleźć się w szpitalnych realiach. Początkowo wyraża lekkie oburzenie, nieznaczny sprzeciw, ale szybko zostaje wciągnięty w szpitalne życie. Godzi się na bolesne kuracje, polegające w zasadzie na masochistycznych torturach nie mających żadnego zastosowania medycznego. To one mają zwrócić uwagę Dyrektora szpitala, a tylko osobista wizyta u niego może pomóc nieuleczanie chorym.

Ani przez moment nie zastanawia się np. nad swoimi objawami, a ściślej mówiąc ich braku. Nie zastanawia się dlaczego nikt nie opuszcza szpitala. Nie zastanawia się nad niczym, całkowicie skupiony na walce o wyzdrowienie. Czy z czymś Wam się to kojarzy? Mnie, osobiście od razu zaleciało „Procesem” Kafki.

Podobnie jak bohater tej książki nasz Franz – jeszcze to imię – całkowicie poddaje się sugestii z zewnątrz nie popartej żadnymi argumentami. Jeśli ktoś mówi, że jest chory to znaczy, że jest chory, jeśli ktoś mówi, że przebijanie palca igłą na wylot ma pomóc, to robi to bez sprzeciwu.

Czytałam „Proces” na tyle dawno, że nie pamiętam jego szczegółów, ale idę o zakład, że autor, kimkolwiek jest starał się stworzyć coś na kształt współczesnego „Procesu”. Z tym, że w „Surogacie” wykorzystał nie system prawno-karny lecz służbę zdrowia.

Niby książka jest pełna absurdów, ale czy rzeczywistość nie składa się właśnie z nich?  Czy przypadkiem autor nie opisał tego, co widział? Chociażby opisane zachowania lekarzy. Niektórzy pacjenci, aby zdążyć na wizyty przeprowadzali się ze swoich cel pod gabinety, a mimo to i tak słyszeli, że są spóźnienia i że swoją postawą marnują czas lekarzy.

Sami Doktorzy, wszyscy identyczni, wtłoczeni w ten sam wzór, czy wykrój cierpią na kompleks boga, zaś pacjentów traktują 'z małej litery’. Niczego nie tłumaczą, unikają konkretów, a gdy przyjrzeć im się z boku zachowują się jak debile i szaleńcy.

Być może nasz autor miał taki pogląd na służbę zdrowia, może szpital to tylko dobry symbol obrazujący funkcjonowanie świata, w którym, albo jesteś 'wybalonowanym’ Doktorem albo pacjentem.

Książka w pełni oddaje 'uroki’ systemów, w których zmuszeni są żyć ludzie. Żeby było zabawniej autor używa narracji drugoosobowej, byśmy mieli wrażenie, że pisze o nas.

Z pod pióra naszego  anonimowego autora wyjdą jeszcze dwie kolejne książki „Taktotu” i „Koncept nr 14” – nie powiem, szalenie jestem ciekawa do czego to wszytko zmierza. Do lektury zachęcam. Książka nietuzinkowa i oryginalna.

Moja ocena: 8/10

Za książkę dziękuję wydawnictwu Oficynka:

Frankenstein, czyli współczesny Prometeusz

– Mary Shelley

O okolicznościach powstania powieści „Frankenstein” krążą legendy. Jedna z nich mówiła, iż młoda autorka napisała swoją ją w trakcie kilkudniowej balangi zaprawianej opium w posiadłości Lorda Byrona. Inna  wersja tej historii mówi o tym, że owszem, Mary i jej luby bawili nad jeziorem genewskim i tam właśnie zrodził się koncept powieści, jednak jej napisanie zajęło autorce dwa lata.

Jeśli jesteśmy przy legendach to w historii stworzenia książki nasi rodacy mają swój skromny udział: W XVII wieku w pewnej miejscowości, obecnie znajdującej się na terenie polski, grupa grabarzy dopuściła się zbezczeszczenia zwłok za co wszyscy zostali skazani na okrutną śmierć. Chodzą słuchy, że właśnie ta słynna afera zainspirowała Mary. Dlaczego? Miejscowość, o której mowa, obecnie zwana Ząbkowicami Śląskimi, wówczas nosiła nazwę Frankenstein.

Autorka „Frankensteina” była niepokorną osóbką. Pochodziła z inteligenckiej rodziny, jej matka była słynną feministką, zaś sama Mary po raz pierwszy zasłynęła w kręgach towarzysko – artystycznych w momencie, gdy w wieku siedemnastu lat zwiła z domu z żonatym i dzieciatym poetą, w dodatku przyjacielem ojca. Czekając na rychły zgon opuszczonej małżonki zakochana para przebywała min. w Szwajcarii, gdzie Mary nawiązała znajomość z Byronem.

Sama historia „Frankensteina” zapisała się w kulturze przede wszystkim jako powieść grozy, z czasem okrzyknięta pierwszą powieścią Sci- fi. Nikt w zasadzie nie zwracał uwagi, że reprezentuje nurt romantyczny, a tym bardziej, że jest szalenie mądrym utworem o zatrważająco smutnym przesłaniu. Winą za to można obarczyć liczne adaptacje i 'przeróbki’ powieści, które całkowicie pomijają warstwę filozoficzną, egzystencjalną, skupiając się na taniej grotesce. Często dochodzi do przeinaczeń i w świadomości wielu osób tytułowy Frankenstein o właśnie TEN potwór, nie zaś ambitny naukowiec, który stworzył bezimiennego samotnego stwora, którego porzucił rozczarowany swym dziełem. W zasadzie istnieje tylko jedna, na milion, adaptacja tej powieści trzymająca się historii. Mam tu na myśli ekranizację z 1994 roku z Robertem de Niro w roli potwora.

Książka nosi podtytuł „Współczesny Prometeusz”. O tym także wie niewiele osób, mimo iż odwołanie do mitologicznego boga, który stworzył człowieka jest bardzo czytelne jeśli już zapoznamy się z oryginalną wersją „Frankensteina”.

Podobnie można odnieść to do chrześcijańskiej wizji stworzenia. Bo co takiego zrobił nasz Wiktor Frankenstein? Stworzył człowieka. Stworzył go z niedoskonałych części, zwłok różnych przestępców, tchnął w niego życie licząc iż dzieło jego będzie doskonałe. Naiwny był, bo jak to możliwe by z niedoskonałych części powstała doskonała całość?

Podobnie jak biblijny bóg wygnał go ze swego łona rozczarowany tym, iż nie jest taki jak sobie wyobrażał. W przeciwieństwie do pierwszego mężczyzny w religii katolickiej wygnaniec Mary Shelley był całkiem sam, nie miał swojej Ewy, więc domagał się zadośćuczynienia od stwórcy i naprawienia tego błędu. Wiktor okazał się jednak wyjątkowo okrutnym bogiem. Jego pogarda dla potwora jest absolutna i tylko przez moment widać w nim oznaki współczucia wobec swego 'dziecka’.

„Frankenstein” to książka o samotności. Mary oddała bezmiar opuszczenia jakiego może doznać człowiek posługując się elementami grozy i sci fi, wszystko po to by oddać ludzkie kalectwo w całej mierze.

Zafascynowana odkryciami naukowymi być może jakimś szóstym zmysłem wyczuła, że postęp medycyny, rozwój cywilizacji, udoskonalanie świata skutkować będzie tym, iż na świecie zapanuje jeszcze większy podział, a takich samotnych wadliwych istot będzie coraz więcej. A może wcale nie patrzyła w przyszłość, lecz opisała tylko to co widziała obok siebie?

Jedno jest pewne, w XVIII wieku Mary wyprzedziła swoją epokę, szkoda tylko że współcześni słuchacze jej historii najczęściej widzą tylko to co widział tytułowy bohater- groteskowego potwora.

Moja ocena:9/10

Recenzja bierze udział w wyzwaniu Klasyka Horroru

Chór sierot – Sophie Hannah

Louise, matka siedmioletniego Josepha i żona Stuarta, bardzo ceni sobie święty spokój. Jak na ironię, to właśnie takiej wrażliwej duszy trafia się upierdliwy sąsiad rozmiłowany w starym rocku, który uporczywie nęka kobietę nocnymi balangami.

Poznajemy Louis pewnej deszczowej nocy kiedy to po raz kolejny idzie do swojego sąsiada na interwencję. Barwnie opisana przez autorkę sytuacja doskonale pokazuje nam z jakim typem osoby, mam tu na myśli naszą bohaterkę, będziemy mieć do czynienia przez całą lekturę „Chóru sierot”.

Louis zrobiła na mnie pozytywne wrażenie. Nie brak jej humoru i animuszu, jednak rozwój wydarzeń następujących po nieudanej próbie odzyskania upragnionej ciszy pokazują nam drugą stronę jej charakteru. Paranoiczka? Być może.

Z czasem Louis zaczyna słyszeć nie tylko Freediego Mercurego dającego koncert u sąsiada, lecz także chóry chłopięce. Czy ma to związek z tym, że jej ukochany brzdąc opuścił rodzinne pielesze by zostać chórzystą w elitarnej, brytyjskiej szkole?

Do tej pory nie miałam do czynienia z prozą Sophie Hanna,h czego bardzo żałuję. Autorka ma dość spory dorobek, a „Chórem sierot”, będącym połączeniem ghost story z thrillerem psychologicznym pokazała, że trafia w mój gust idealnie.

Początkowo wydawało mi się, że akcja powieści rozwija się bardzo wolno, ale to nie prawda. Bardzo czytelne sygnały tego, co było w zamyśle autorki zauważamy dosyć wcześnie, ja je jednak zignorowałam. Dlaczego? Ano dlatego, że stawiałam na zupełnie inne rozwiązanie tej zagadki. Z premedytacją wypierałam inne możliwości. Tym samym Sophie Hannah zagrała mi na nosie.

Po za niewątpliwie dobrą i wielowymiarowa historią mamy tu do czynienia z dobrym i dopracowanym warsztatem literackim. Nie da się nudzić czytając tą powieść. Niebywale wciąga. Śledzenie losów głównej bohaterki, przeplatanych wewnętrznymi monologami i pełnym paranoidalnego humoru „Dziennikiem hałasów” jest po prostu dobrą zabawą.

Nie zabranie tu także bardziej czytelnej grozy i przede wszystkim suspensu, który jak przyznaje w posłowiu do książki jej autorka, jest bardzo bliski jej sercu. W ramach tego tekstu poznałam także jej filmowe gusta, a tym samym inspiracje. Podzielam jej entuzjazm wobec horrorów, o których wspomniała więc nie dziwne, że także jej twórczość mocno przypadła mi do gustu.

„Chór sierot”- jak najbardziej polecam.

Moja ocena: 8+/10

Za książkę dziękuję wydawnictwu Burda:

Donikąd – Konrad Czerski

„Jestem człowiekiem znikąd, który zmierza donikąd.” To zdanie zamyka w sobie całą egzystencję bohatera debiutanckiej powieście anglisty z Wrocławia, Konrada Czerskiego.

Bruno Werner, młody spadkobierca rodzinnej fortuny to egocentryczny i rozmemłany typek, który jak zwykłam określać pewien typ człowieka: ma ambicje, żeby mieć ambicje. W chwili, gdy go poznajemy jest już 26 latkiem, a jego przedsiębiorczy rodzice giną w wypadku. Jego bardziej ogarnięty brat przejmuje rodzinną firmę, a nasz niebieski ptaszek przytula okrągłą sumkę, by dalej śnić swój sen o potędze. Nie skończywszy żadnych studiów, bez zawodu, bez pracy postanawia napisać swoją pierwszą powieść. Tu się zaczyna podróż, jak by się wydawało, zmierzająca donikąd. Drogowskazem na niej, ma być dla młodego literata, tajemnicza książka znaleziona na targi staroci oraz jego własna zmora wena.

Od pierwszych chwil nie zapałałam miłością do przystojnego – jak wynika z opisu- lesera. Mimo iż bohater drażnił mnie to okazał się być bardzo dobrym przewodnikiem po dość szalonym świecie „Donikąd”. Pasował tam jak ulał!

Bruno, po za wrodzonym nieogarnięciem cierpi także na swego rodzaju psychiczne dysfunkcje. W powieści pojawiają się fragmenty, w których totalnie odpływa w niebyt, sam nazywając ten stan atakami. Winą za to obarcza Kaduka. Czym jest kaduk? Diabłem? Zjawą? A może bezpańska spuścizną, jeśli sięgnąć do prawa rzymskiego. Trzeba by o to zapytać autora:)

Nasz bezpański Bruno to dość inteligentny facet, więc jego wywody czyta się ciekawie, a domniemana choroba psychiczna dodaje całości smaku.

Historię wyprawy Bruna śledzimy z trzech perspektyw: Pierwsza to bieżące wydarzenia z jego życia: Śmierć rodziców, literackie bóle porodowe, romans z młoda businesswoman i wreszcie, śledztwo w sprawie książki.

Śledztwo przeplatane fragmentami czytanej przez bohatera powieści otwiera nową perspektywę. Jest nią świat tajemniczej książki niejakiego Daremo Inaia, która jest dość fantastyczną wizją alternatywnego świata.

Jest to świat, w którym żyje Utaguri- poszukiwacz odpowiedzi. Podróż jaką odbywa fikcyjna postać staje się dla Bruna inspiracją do własnych poszukiwań. Czego? Żeby on sam to wiedział:) Opisy świata Genei, szczególnie pustkowia od razu skojarzyły mi się z 'radosną’ twórczością Beksińskiego.

Trzecia perspektywa to obraz życia młodej głuchoniemej mieszkanki Nowego Jorku. Nie miałam bladego pojęcia jak mistyczne przeżycia Sophie mają się do sprawy Bruna, ale w końcu wszytko się wyjaśnia- oczywiście tylko na tyle na ile życzy sobie tego autor „Donikąd”.

Samo zakończenie zdaje się puszczać oko do czytelnika, który z góry założył, że wątpliwości Bruna, jego wrażenie 'nieistnienia’ jest chorą projekcją nadpobudliwej wyobraźni.

SPOILER: Bo cóż, może faktycznie jest tak, że Bruno jest fikcją w równiej mierze jak Utaguri? Pojawił się w wizji Konrada, tak jak Utugari pojawił się w wizji Sophie. A może wszystkie postaci literackie jakie rodzą się w nagłym przypływie literackiego olśnienia zaczynają istnieć fizycznie, a Bruno różni się tylko tym, że miał przyjemność poznać swojego 'stwórce’? Słowa Bruna o tym, że „żyje w papierowym labiryncie” świetnie by się wpisywały w tę koncepcję.Tu wchodzimy na pole, które określiłabym niebezpieczną filozofią literacką. Jestem ciekawa, czy komuś z czytelników coś równie absurdalnego przyszło do głowy;)KONIEC SPOILERA.

Co mogę powiedzieć o tej książce od strony formy? Konrad Czerski nie spadł z księżyca- na co mogła by wskazywać treść jego powieści;) – Praca tłumacza zafundowała autorowie pewną wprawność językową i to widać.

Często posługuję się metaforą, czasami okraszoną ironią czasami wręcz przeciwnie, śmiertelną powagą.Takie krótkie opisy zawierające ten akurat środek językowy dają większe pojęcie o wewnętrznych przeżyciach bohatera niż rozwlekle analizy stanu ducha i bardzo mi się to podoba.

Jeśli chodzi o sam sposób snucia opowieści to miałam wrażenie, że trochę gubił wątki. Niczym jego bohater w czasie swojego dysocjacyjnego ataku. Czy to źle? Jeśli mielibyśmy do czynienia z twardym realizmem, byłaby to zbrodnia, ale to  w końcu  fantasmagoryczny świat przedstawiony rozchwianego artysty, więc takie potknięcia można uznać za zamierzone.

Podobał mi się cały klimat tej powieści. Nie wiem, czy autor jest fanem literatury Japońskiej, ale jego książka na kilometr zalatywała mi Murakamim. Co się doskonale składa, bo kocham Murakamiego:)

Dzieło dość nietypowe, jak na polski rynek wydawniczy. Nie wiem, czy będzie o nim głośno, ale mniemam, że 'coś z tego będzie’. Wywróżyłam sukces paru Oficynkowym debiutom, więc czekam na rychłe fanfary, bo jak na razie panuje cisza grobowa. Jakby co, to dostane lincz za sianie popeliny, ale mówię: „Donikąd” to dobra rzecz.

Moja ocena: 8+/10

Za książkę dziękuję wydawnictwu Oficynka: