Top

Biblia Horroru

Na początku był lęk...

filmy grozy z 2025

The Fisherwoman

The Dead of Winter/ Śmierć w środku zimy (2025)

Owdowiała Barbara udaje się na północ Minnesoty by nad jeziorem Hilda rozrzucić prochy ukochanego męża. W lesie otaczającym skute lodem jezioro dostrzega mężczyznę, który ściga młodą kobietę. Nie udaje jej się udaremnić – jak podejrzewa – porwania, ale postanawia podążać w ślad za nimi, dowiedzieć się co tu zaszło i pomóc dziewczynie.

„Śmierć w środku zimy” Briana Kirka znanego głównie z reżyserii i produkcji seriali to opowieść utrzymana w klimacie zimowego survivalu, czyli tego, co bardzo lubię. Zasypane śniegiem lasy, skute lodem jezioro i bohaterka, w słusznym już wieku, poraniona żałobą. Gatunkowo obraz leży gdzieś pomiędzy thrillerem a dramatem. Akcja jest dosyć wartka, ale zdarzają się małe przestoje, co równoważny ton opowieści i nie czyni jej tak brawurową jak można by się spodziewać po historii opartej na wątku porwania i próby odbicia ofiary.

W postać Barb wciela się świetna Emma Thompson, której chyba jeszcze nie mieliśmy okazji oglądać w takiej roli. Z resztą aktorka jest jednocześnie producentką filmu więc przypuszczam, że kwestii przynajmniej niektórych rozwiązań fabularnych miała coś do powiedzenia.

Początkowo możemy przypuszczać, że głównym antagonistą będzie tu mężczyzna, którego Barb widzi w lesie, ale szybko okaże się, że to nie on jest głównym mózgiem operacji. Przez pewien czas pozostają też nieznane motywacje sprawców.

Starcie starszej kobiety z parą porywaczy to zdecydowanie nierówna walka. Thompson nie staje się tu z nagła super bohaterką, nie jest emerytowaną pracowniczką służb specjalnych, ani nic z tych rzeczy – jest przypadkowym przechodniem, który chciał postąpić właściwie.

Ważnym elementem fabuły jest też motyw żałoby, on otwiera i zamyka historię, a jeśli się głębiej zastanowić to można go też potraktować jako motor napędowy. Barb celebruje swoje ostatnie pożegnanie z mężem, wcale jej się nie spieszy do rozstania z prochami, jakby nie była na to gotowa, albo czekała a zupełnie inne pożegnanie. Coś w tym może być.

Podsumowując: dobry film, z dobrą obsadą, niewymyślny, raczej prosty, z nostalgicznym klimatem.

Moja ocena:

Straszność: 1

Fabuła: 7

Klimat:7

Napięcie:6

Zabawa:6

Zaskoczenie:5

Walory techniczne:7

Aktorstwo:8

Oryginalność: 6

To coś: 7

60/100

W skali brutalności:1/10

Gdzie obejrzeć

Zasilane przez JustWatch

Widżet zawiera linki afiliacyjne.

Ukochana teściowa

Vieja loca/ Stara wariatka (2025)

Laura, matka małej Eleny i córka Alicii, dowiaduje się, że pielęgniarka mająca zajmować się jej matką odeszła i pozostawiła Alicię bez opieki. Kobieta jest już starsza, ma objawy demencji i często zapomina przyjmować leki. Tak też dzieje się tego dnia. Laura postanawia poprosić o pomoc swojego ex męża Pedro, który ma podjechać do swojej byłej teściowej i zająć się nią nim Laura zdoła do niej dotrzeć. Tak oto Pedro trafia w samo epicentrum szaleństwa. Zostaje uwięziony przez Alicia, która wierzy, że oto w jej domu pojawił się jej dawny ukochany, Cesar.

„Stara wariatka” w reżyserii i na podstawie scenariusza Argentyńczyka Martina Mauregui spodoba się fanom czarnej groteski oddającej głos społecznym stereotypom. Mamy tu postać kobiety w wieku matronalnym, Alicię, która na naszych oczach zmienia się w tytułową „Starą wariatkę” – określenie niezbyt sympatyczne, ale chyba każdy się z nim spotkał. Dodatkowo nasza antybohaterka jest teściową – właściwie, była teściową – bohatera i oto mamy kolejny stereotyp: teściowa Twój wróg śmiertelny. Do kompletu brakuje tylko konfliktu rozwodników Laury i Pedra, ale najwyraźniej ciężko byłoby uzasadnić pojawienie się mężczyzny w domu Alicii, gdyby poprosiła go o to znienawidzona ex – jest to możliwie, gdy relacje tych dwojga są przynajmniej przyzwoita.

Pedro wkracza więc do dość upiornie zaaranżowanego domostwa, gdzie z piekarnika unosi się swąd spalenizny, dach przecieka, a pies dał stamtąd nogę. Gdy Alicia podczas kurtuazyjnej pogawędki przy jadalnianym stole zaczyna nazywać swojego zięcia imieniem dawnego kochanka, gość jeszcze nie wyczuwa zagrożenia. Poczuje je chwilę później, na potylicy, gdy Alicia powali go ciosem w tył głowy. Najwyraźniej dawny kochanek czymś jej podpadł.

Rozpoczyna się szaleństwo. Nie jest ono brawurowe, sączy się dość z wolna po to by w końcu eskalować. Krótki pobyt w domu ex teściowej okaże się dla Pedro wyjątkowo fatalny. Wszystko, co zobaczymy zdecydowanie może wzbudzić poczucie dyskomfortu, ale nie chce wdawać się w szczegóły. Z przerażenia nie padniecie, ale może być nieco niesmacznie i zdecydowanie niepokojąco. Popisy Alicii, szczególnie te początkowo budzą pomieszanie politowania i zażenowania. Trochę taka Nora Dinsmor, ale im dalej w las tym bardziej boleśnie można odczuć brak należytej farmakoterapii. Technicznie bez zarzutów, choć myślę więcej przeciągniętych ujęć zbliżeń na oblicze naszej tytułowej wariatki mogłoby podkręcić klimat. Aktorstwo – świetne, z inną obsadą by się to po prostu nie udało.

Obraz z pewnością znajdzie swoich fanów, ale na przebicie się nie do mainstraamu ma małe szanse. Ja bawiłam się dobrze, choć oczywiście pewne niepotrzebne zgony należałoby wyciąć.

Moja ocena:

Straszność: 1

Fabuła:7

Klimat:8

Napięcie:6

Zabawa:7

Zaskoczenie:5

Aktorstwo:9

Walory techniczne:8

Oryginalność: 8

To coś:7

66/100

W skali brutalności:2/10

Współpraca:

Gdzie obejrzeć

Zasilane przez JustWatch

Widżet zawiera linki afiliacyjne.

Kosmitka

Bugonia (2025)

Tedd, pracownik sortowni i pszczelarz spędza noce na analizowaniu teorii spiskowych. Gorąco wierzy, że za degradację ludzkości odpowiadają najeźdźcy z kosmosu, Andromedanie, którzy przybrawszy ludzką postać dążą do zniszczenia naszego świata. Żeby położyć kres ich działaniom Tedd postanawia schwytać jedną z nich. Wybór jest prosty i pada na CEO wielkiego koncernu farmaceutycznego, Michelle. Wspólnie z niepełnosprawnym kuzynem wciela swój plan w życie.

Najnowszy film od greckiego surrealisty Yórgosa Lánthimosa, twórcy „Pięknych istot” zabiera nas do dystopijnej, ale jakże bliskiej rzeczywistości, w której nie trudno stracić rozum. „Bugonia” stanowi remake koreańskiego „Save the Green Planet” z 2003 roku, którego niestety nie miałam okazji oglądać. Reżyser w swoim nowym projekcie ponownie stawia na Emmę Stone, która wciela się naszą korpo-kosmitkę.

Sam tytuł filmu nawiązuje do greckiego mitu mówiącym o tym, że życie (tu jako pszczoły) zostało powołane ze szczątków martwego cielca. Jest to oczywiście czytelne nawiązanie do fabuły, jej ekologicznego wątku podkreślonego dodatkowo przez pszczelarską pasję Tedda. To właśnie pomór miododajnych pszczół staje się punktem wyjścia dla jego rozważań, albo inaczej – nadaje im kierunek, bo nie trudno się domyślić, że za całym jego szaleństwem stoi jednak coś więcej i tego dowiadujemy się z retrospekcji. 

Gatunkowo film oscyluje wokół czarnej komedii i wierzcie mi humor jest tu doprawdy ciężki i miejscami absurdalny. Nic śmiesznego tu nie zobaczycie, a nawet jeśli to będzie to taki śmiech przez łzy. Odklejka naszego bohatera jest wyłuszczona bardzo precyzyjnie, a jej skale dodatkowo podkreśla osoba jego partnera w zbrodni – autystyczny kuzyn, który nie jest w stanie spełnić tu roli głosu rozsądku. Obydwaj są bohaterami tragicznymi. Michelle to fenomenalna antagonistka-nieantagonistka. Ofiara obsesji, która broni się wszelkimi możliwymi sposobami. Wspinaczka po szczeblach korporacyjnej kariery zahartowała ją wyjątkowo skutecznie, więc będzie to piękny pojedynek. Jej kreacja, można powiedzieć, jest odpowiedzią społeczne lęki – no, jeśli ktoś tak funkcjonuje, jest tak zdyscyplinowany, robi tak fenomenalną karierę to nie może być człowiekiem. Druga rzecz, ciężko nam zaakceptować fakt, że jesteśmy skłonni do czynienia zła, więc jeśli ktoś robi to bez mrugnięcia oka to musi być przedstawicielem innego gatunku.

Nad cała opowieścią unosi się mgiełka paranoi, bo wiecie, paranoicy bywają bardzo przekonujący, a twórcy bardzo się starają by widzowi owa paranoja przynajmniej z lekka się udzieliła. Świetnie zagrany, dobrze przemyślany projekt. Wizualnie oparty na technologii formatu VistaVision i taśmie 35 mm, niezbyt popularny i oryginalny wybór sprawia, że głębiej wchodzimy w obraz. Elementy sci-fi są bo muszą być z uwagi na wątek przewodni, ale zaserwowane są w surrealistycznej estetyce, więc dobrze komponują się z całością. Mnie się to dziwowisko podobało.

Moja ocena:

Straszność: 1

Fabuła:8

Klimat:7

Napięcie:7

Zabawa:7

Zaskoczenie:6

Walory techniczne: 8

Aktorstwo:8

Oryginalność: 7

To coś:7

66/100

W skali brutalności: 1/10

Gdzie obejrzeć

Zasilane przez JustWatch

Widżet zawiera linki afiliacyjne.

Naprzód marsz

The Long Walk/ Wielki marsz (2025)

Dystopijna przyszłość w Stanach. Jak co roku o tej porze rozpoczyna się Wielki Marsz. Pięćdziesięciu młodych mężczyzn stanie do walki o nagrodę pieniężną i spełnienie jednego życzenia. Jednym z nich jest Rey Garraty, który podejmuje decyzję o udziale w marszu w poszukiwaniu zemsty na przywódcy, wielkim organizatorze, Majorze. Zasady tego pojedynku są bezlitosne, każde odstępstwo od reguł zostaje ukarane. Pozostaje jedno, iść jak najwytrwalej, nie zatrzymywać się i przetrwać jak najdłużej.

Pierwsze przymiarki do ekranizacji powieści Stephena Kinga (wydanej pod pseudonimem Richard Bachman) rozpoczęły się wkrótce po jej ukazaniu się, czyli jeszcze w latach ’80. Padały nawet konkretne nazwiska osób mających zasiąść na fotelu reżysera, temat jednak zniknął – jest przecież tyle książek Stefana do nakręcenia, być może łatwiejszych i przystępniejszych w przełożeniu na język filmu. A może czekano, aż kapitalizm stanie się jeszcze bardziej żarłoczny, morderczy i bezwzględny by warstwa dramatyczna filmu nie pozostawiła żadnych wątpliwości czego metaforą jest?

W każdym razie przyszedł czas na „Wielki marsz”, niezwykłe kino drogi, dystopijny horror i coming of age’owy dramat o utracie niewinności. Nie unikniemy tu porównań z „Igrzyskami śmierci”, ale w moim przypadku nie będą zbyt rozległe – fanką nie jestem, pamiętam fabułę jak przez mgłę – ale myślę, że „Wielki marsz” ma przynajmniej odrobinę podobną wymowę: dystopijna rzeczywistość, młodzi ludzie w morderczej walce z systemem. Dodatkowo za ekranizację obydwu powieści odpowiada ten sam reżyser. Przypadek? Nie sądzę 😉

Główną cechą chyba wszystkich Kingowskich opowieści jest gawędziarstwo, czasami może to drażnić – jak w przypadku opowieści o defekacjach babci Abigail w „Bastionie” – ale może też być siłą nośną całej fabuły jak w „Ciało”.

„Wielki marsz” to jeden wielki dialog, kolejne osoby dramatu toczą ze sobą rozmowy podczas morderczej wędrówki. Na pierwszy plan wysuwa się kilka postaci w tym czarnoskóry Peter, który okazuje się nieocenionym wsparciem dla głównego bohatera. Jest też kandydat na antagonistę, nieostrzyżony Gary, który jest wyjątkowo dokuczliwym gnojkiem. Zawiązują się małe koalicje, które jakby nie patrzeć i tak są skazane na rozpad – wygrać może tylko jedna osoba – ale w kupie raźniej.

Między rozmowami o życiu toczy się twarda gra, a trup ściele się gęsto. Jest to ukazane tak bezpardonowo, z wręcz absurdalnym kontekstem sytuacyjnym, że może mocno nadszarpnąć nerwy wrażliwców. Całość opowieści stanowi dość banalny wykład o moralności i jej braku, o tym jak można walczyć z zepsuciem. Nie porwało mnie to, mówię szczerze, choć Kinga szanuję, to wolę chyba inne jego historie i inne ich adaptacje.

Moja ocena:

Straszność: 1

Fabuła:7

Klimat:6

Napięcie: 6

Zabawa:6

Zaskoczenie:5

Walory techniczne:8

Aktorstwo:7

Oryginalność: 6

To coś:6

58/100

W skali brutalności: 2/10

Gdzie obejrzeć

Zasilane przez JustWatch

Widżet zawiera linki afiliacyjne.

Prezent dla Ciebie

Vicious/ Złowroga obecność (2025)

Pewnej zimowej nocy na progu domu Holly pojawia się staruszka. Jest wyraźnie zagubiona i splątana więc dziewczyna oferuje jej pomoc. Wpuszcza ją do środka, oferuje wodę i zamieniają kilka słów po czym tajemniczy gość wręcza jej  drewnianą szkatułkę z klepsydrą w środku i oświadcza, że Holly umrze, jeszcze tej nocy. Przerażona dziewczyna wystawia staruszkę za drzwi wraz z jej dziwnym ekwipunkiem, ale to nic nie zmienia. Od tej pory musi postępować zgodnie z instrukcjami z dziwnej szkatułki.

Najnowszy film twórcy „Nieznajomych” i „Szept i mrok” – z czego jestem fanką raczej tylko tego drugiego tytułu – nie doczekał się entuzjazmu publiczności. Opinie są krytyczne, a i ja mimo najszczerszych chęci seansem jestem bardziej zmęczona niż zachwycona.

Początek jest obiecujący: creepy staruszka na progu dość zapuszczanego domu samotnej barmanki robi dobre, pierwsze wrażenie. Oprawa jest stosownie mroczna, a wiadomo, że w takim środowisku najlepiej kiełkują tajemnice. Pechowy podarek, nie jest jakimś odkrywczym filmowym motywem, przeklętych przedmiotów przejmujących kontrolę nad posiadaczem mamy urodzaj, i zdecydowanie drewniane szkatułki wiodą tu prym. Ale nie o tym chciał twórca, nie o tym i takie przynajmniej odniosłam wrażenie.

Film ma bardzo senną, nużącą narrację i o ile dzieje się tu dość sporo – szkatułka ma duże oczekiwania – to wszystko jest tak mętne i bełkotliwe, że łatwo się wyłączyć, wybić z rytmu i zgubić sens. Bardziej się domyślam o co tu chodzi niż to wiem a moje domniemania kierują mnie w stronę metafory traumy. Widzimy, że Holly jest w niełatwym momencie życia, coś jej się rozjechało, nie ułożyło i choć gorąco próbuje wrócić na właściwe tory to wyraźnie jest to dla niej trudne. Staruszka utrzymywała, że znała kiedyś kogoś, kto mieszkał w 'tym’ domu więc być może chodzi tu o przekazanie jakiegoś mrocznego dziedzictwa – w symbolicznym ujęciu – a w dosłownym, przypomnienie o rodowych traumach, zatartych wspomnieniach etc. No, być może, a może nie?

Zabrakło mi tu konkretu i nie mówię o łopatologii, ale o jakiś punkcie zaczepienia, jakiejś ścieżce, po której można by poprowadzić tę historię. Tymczasem ona rozchodzi się w szwach. Mam wrażenie, że pada tu dużo słów, które nie mówiąc nic.

To co mogę docenić, to bardzo dobry występ staruszki i kameralną atmosferę całego projektu, ma naprawdę ciekawy klimat, tylko trochę brak tu treści – trzeba sobie powymyślać. Dakota Fanning wypada bardzo średnio, co mnie dość zaskoczyło i nie wiem czy to kwestia słabszej formy aktorki, czy po prostu w tym scenariuszu nie dało się zbytnio błysnąć. Jakkolwiek było, film oceniam dość nisko, mimo dobrego początku i jak przypuszczam – sporych aspiracji.

Moja ocena:

Straszność: 1

Fabuła:5

Klimat:8

Napięcie:5

Zabawa:5

Zaskoczenie:6

Walory techniczne:8

Aktorstwo:7

Oryginalność: 6

To coś:6

57/100

W skali brutalności: 1/10

Gdzie obejrzeć

Zasilane przez JustWatch

Widżet zawiera linki afiliacyjne.

Na zawsze razem

Together (2025)

Mille i Tim przeprowadzają się z metropolii na przedmieścia małego miasta. Cichy dom na końcu ulicy ma być dla nich nowym początkiem, może krokiem naprzód? W trakcie małego spaceru po okolicy dochodzi do wypadku w wyniku którego obydwoje spędzają noc w czymś w rodzaju zapadliska, czy podziemnej jaskini. Nazajutrz, gdy już udaje im się wydostać z tej opresji Tim wydaje się nieswój, co więcej jego stan zdaje się pogarszać za każdym razem gdy ma oddalić się od ukochanej.

Michael Shanks ostrzega, uciekajcie z nieszczęśliwych związków zanim ugrzęźniecie w nich na zawsze. Swojego przesłania nie głosi w sposób podniosły, ani nie obiera go w zdobne szaty. Używa języka body horroru przybierając nieco kpiarską minę. Metafora jaka kryje się za nadnaturalnym zjawiskiem, które tu będziemy obserwować jest aż nazbyt czytelna by ktoś mógł pomyśleć, że serio mamy się tu przestraszyć śmierdzącej sadzawki.

Groza kryje się w nieco absurdalnej sytuacji, w której dwójka ludzi zostaje se sobą sklejona. Sklejona w dosłownym tego słowa rozumieniu, nie że mają wspólne konto na fb, i a ich pasją jest wspólne spędzanie czasu. Biorąc pod uwagę to jak zostali przedstawieni bohaterzy i ich relacja – słabo to wygląda krótko mówiąc – do bycia sklejonymi w metaforycznym znaczeniu jest im daleko. Ona chyba chciałaby jakiejś jasnej deklaracji ze strony Tima, zaś on woli poczekać… na co? Bo ja wiem, może aż jego kariera muzyka wybuchnie?

Ciekawostką jest, że aktorzy wcielający się w naszą parę faktycznie parą są i może dlatego tak dobrze im idzie odgrywanie wszystkich niuansów.

Nie układa im się to ewidentne, więc nagłe parcie mężczyzny by być jak najbliżej ukochanej, ta początkowo bierze za dobrą monetę. Finał jest dość dramatyczny, a po drodze poobcujemy trochę z walorami body horroru – z umiarem, ale jednak. Nie mamy tu typowych strasznych scen – no może poza prologiem – ale tu nie chodzi tyle o strach wywołany konkretnymi ujęciami, co sytuacją i jej kontekstem. To trochę Kingowski styl budowania grozy, gdy w horrorze z mackami wcale nie chodzi o macki tylko o ludzi i ich reakcje na nie. Czy to się sprzeda, nie wiem, jak dla mnie ciekawy projekt.

Moja ocena:

Straszność:1

Fabuła:7

Klimat:7

Napięcie: 6

Zaskoczenie:5

Zabawa:7

Walory techniczne:7

Aktorstwo:7

Oryginalność: 7

To coś:7

61/100

W skali brutalności: 1/10

Gdzie obejrzeć

Zasilane przez JustWatch

Widżet zawiera linki afiliacyjne.