Top

Biblia Horroru

Na początku był lęk...

filmy grozy z 2024

To nie nasz dom

Paria/ Obcy (2024)

Małżeństwo z Ghany, Samuel i Sarah oraz ich nastoletnia córka Faith otrzymują azyl w Holandii dokąd zmuszeni byli uciekać z powodu rozpętanej przez mężczyznę walki z miejscowym, skorumpowanym systemem. Po pobycie w obozie dla uchodźców otrzymują finansowe wsparcie od państwa i dom w pięknej, spokojnej okolicy. Kobieta, która w Afryce prowadziła własną klinikę lekarską bez wstydu podejmuje się pracy sprzątaczki, córka idzie do miejscowej szkoły i tylko ojciec rodziny trawiony poczuciem winy za tą przymusową emigrację nie może się odnaleźć w nowej rzeczywistości. Patrzy podejrzliwie na sąsiadów, popada w konflikt z pracownikiem socjalnym, a nawet nauczycielką języka niderlandzkiego. Na domiar złego mężczyzna dopatruje się w ich domu obcych ingerencji. Czyżby ktoś, lub coś ich prześladowało?

„Obcy”, nakręcony przez Edsona da Conceicao łączy w sobie elementy paranoid thrillera i dramatu społecznego z domieszką horroru. Twórca poddaje analizie sytuację przybyszy z Afryki, którzy bardziej lub mniej dobrowolnie trafiają na stary kontynent i niczym wyrwane drzewo muszą na nowo zapuścić korzenie w zupełnie obcym ekosystemie. Inspiracją do podjęcia tego tematu miały być medialne doniesienia na temat położenia pewnej syryjskiej rodziny, która zmuszona była do barykadowania się w domu by chronić się przed sąsiadami. Trudno też nie zauważyć, że sam był czarnoskórym chłopcem dorastającym w Rotterdamie. Różnie mogło być.

Mimo dość oczywistego stanowiska twórcy w tej sprawie, nie stawia się on w roli sędziego, który zwalnia ze wszelkiej odpowiedzialności głównego bohatera. Samuel nie jest kryształowy, a jego reakcje bywają nadmiarowe i szybko skojarzą nam się z paranoicznym syndromem oblężonej twierdzy. Inaczej sprawa wygląda z jego pokorną żoną, która z uśmiechem przyjmuje swój los. Ciężko ocenić co na to wszystko córka, ale widać, że bliżej jej do postawy matki niż ojca.

Fabułą może Wam się skojarzyć z nieco starszym obrazem „Czyj to dom” o rodzinie uchodźców z Sudanu. Wszystkie filmowe wydarzenia ogniskują się wokół problemów z jakimi mierzy się rodzina. Które z nich są realne, a które urojone? Czy psia kupa, to rzeczywiście objaw agresji? Czy dar od sąsiada to pretekst do upokorzenia? Kiedy maski spadną z twarzy – dosłownie i w przenośni – wszystko stanie się jasne. Nie jest to obraz z wielkim elementem zaskoczenia, jednak udaje mu się zatrzymać uwagę widza i stanowi pewien powód do namysłu. Sprawnie nakręcony, przez debiutanta, nieźle zagrany i z pomysłem – niekoniecznie oryginalnym, ale ciekawie wykorzystanym. Można brać.

Moja ocena:

Straszność: 1

Fabuła: 7

Klimat:7

Napięcie: 7

Zabawa:7

Zaskoczenie: 6

Walory techniczne: 7

Aktorstwo:7

Oryginalność:5

To coś: 6

60/100

W skali brutalności: 1/10

W tej ziemi

Starve Acre (2023)

Anglia, lata ’70 XX wieku. Archeolog Richard Wiloughby za namową żony i w trosce o zdrowie swojego jedynaka Owena zamieszkują odziedziczony przez mężczyznę dom na wsi. Richard nie wiąże z tym miejscem najlepszych wspomnień, ale czego się nie robi dla dobra dziecka? Niestety astma okazuje się być nie jedynym problemem w funkcjonowaniu chłopca. Krwawy incydent na festynie sprawia, że para decyduje się na poradę specjalisty od zdrowia psychicznego. W głowie rodziców pojawia się nawet myśl, że to otoczenie spowodowało u chłopca atak agresji, a ściślej mówiąc ludyczne opowieści, spisane niegdyś przez ojca Richarda, które doszły do uszu chłopca.

„Starve acre” Brytyjczyka Daniela Kokotajlo został luźno zainspirowany powieścią Andrew Hurleya. Folk horror utrzymany w klimacie retro opowiada o losach trzyosobowej rodziny pozostawionej na pastwę pustkowia. Pustkowia pełnego zagadek, jak się okaże. Szczątki zwierzęcia,  'pogrzebane’ drzewo i zapiski starego przemocowca. Wybuch agresji chłopca, a wkrótce nie tylko jego. Do czego to zmierza? Jak zwykle  z odpowiedzią śpieszą ludowe podania. Szkiełko i oko naszego naukowca bada czucie i wiarę przodków.

Film operuje formułą slow burn horroru. Pozornie niewiele się tu dzieje, ale jako w takich filmach bywa, pod powierzchnią aż kipi od stłumionych emocji. Żalu, gniewu, strachu. Kreacje aktorskie są uszyte na miarę, dobór zupełnie nie przypadkowy i wymierzony w punkt. Grozowych elementów mamy tu aż nadto natomiast serwowane są subtelnie, bez fanfar. Twórcy bardzo zależało na klimacie retro swojego filmu, więc poczynił w tym celu stosowne akrobacje łącząc nowoczesne techniki z tymi używanymi w filmach z lat ’70. Do tego dochodzą jeszcze fragmenty kręcone poklatkowo (te z królikiem). Efekt wizualny jest bardzo dobry.

Nie mam pewności czy obraz przypadnie do gustu wszystkim, ale swoich zwolenników powinien znaleźć. Jednego już ma – mnie.

Moja ocena:

Straszność: 1

Fabuła:7

Klimat:8

Napięcie: 6

Zabawa: 6

Zaskoczenie:6

Walory techniczne:8

Aktorstwo:8

Oryginalność:7

To coś:7

64/100

W skali brutalności: 1/10

Gdzie obejrzeć

Zasilane przez JustWatch

Widżet zawiera linki afiliacyjne.

Zło wcielone

In a Violent Nature (2024)

Grupa przyjaciół spędza czas na łonie natury. W okolicy zrujnowanej wieży natrafiają na złoty medalik i zabierają go jako ciekawe i być może cenne znalezisko. Nie są zupełnie świadomi, że swoim czynem mocno zagniewają pogrzebanego tam Johnny’ego, który powstaje z grobu by odzyskać swoją własność, a złodziei przykładnie ukarać – tak jak niegdyś ukarał tych, którzy wpędzili go do grobu.

Reżyserski debiut Kanadyjczyka Chrisa Nasha, który w świcie filmu zwykł zajmować się 'generowaniem potworności’, charakteryzacją etc. został sklasyfikowany jako slasher nowej fali, dokładnie ambient slasher, slow burn horror tylko w świecie backwoods. Biorąc pod uwagę sceny mordów i precyzję w ich serwowaniu możemy wspomnieć jeszcze o gore czy torture porn – tak gwoli ostrzeżenia.

Z osadzonej zupełnie współcześnie akcji przebija estetyka campowych produkcji lat ’80, jest brudno i ponuro, zupełnie nie plastikowo. Zachowania protagonistów bardzo przypominają działania wg. starego schematu slasherów, a i nasz antagonista to dość typowy nieśmiertelny mściciel, który pod maską skrywa swoje odpychające oblicze.

To co wyróżnia ten obraz to wolne tempo akcji i zastosowanie ujęć z perspektywy głównego bohatera. Jest nam dane patrzeć na ponury kanadyjski las oczami Johnny’ego, wraz z nim obserwować ofiary i ich agonię. Podążamy za nim krok w krok i to właśnie 'jego spojrzenie’ na sprawę jest tu kluczowe. Poruszamy się powoli, bo jak zapewne zauważyliście, to ofiara biegnie, oprawca kroczy. Sprzyja to budowaniu napięcia i atmosfery grozy związanej z rychłym nadejściem tego co nieuchronne. Popatrzeć jest na co, pod warunkiem że lubicie brutalność w horrorach. Sceny śmierci obliczone są na szokowanie widza, stosowane tu techniki są niemal akrobatycznie nieprawdopodobne, a ich soczystość może przyprawić o mdłości.

Jeśli chodzi o warstwę dramatyczną to jest dość uboga, bo i trudno o rozbudowane portrety psychologiczne postaci w kinie slash. Nasz Johnny dzieli los tych co byli przed nim, nieszczęśników tragicznie zmarłych w sposób niesprawiedliwy i okrutny. Żart, który skończył się śmiercią – przecież to znamy. Mimo tego to postać antybohatera skupia uwagę. Być może dlatego, że jesteśmy skazani na wejście w jego buty, a może po prostu bohaterowie pozytywni są średnio udani. I średnio pozytywni – szczególnie pierwsza ofiara. Finał mnie rozczarował, bo liczyłam na coś, co będzie zwieńczeniem tego festiwalu krwi. Niestety na tę byle jaką final girl nie było co liczyć. Nie mniej jest to kolejna innowacja. Podsumowując: jako ciekawostkę można obejrzeć.

Moja ocena:

Straszność: 2

Fabuła: 6

Klimat:7

Napięcie: 6

Zabawa: 5

Zaskoczenie:4

Walory techniczne: 7

Aktorstwo: 6

Oryginalność: 6

To coś:6

55/100

W skali brutalności: 4/10

Gdzie obejrzeć

Zasilane przez JustWatch

Widżet zawiera linki afiliacyjne.

Cichy kot

A Quiet Place: Day One/ Ciche miejsce: Dzień pierwszy (2024)

A zaczęło się to tak… Nieuleczalnie chora Sam w Nowym Jorku, skąd pochodzi i dokąd teraz wraca, poszukuje… ulubionej pizzy. Nagle znajduje się w epicentrum apokalipsy, której ani ona, ani otaczający jej ludzie jeszcze nie rozumieją. Stworzenia przypuszczające atak na ludzką cywilizacje zamordują każdego kto stanie na ich drodze. Chyba że go nie usłyszą.

„Ciche miejsce” Johna Krasińskiego z 2018 roku skupiło uwagę znacznego grona fanów, toteż oczywistą konsekwencją takie stanu rzeczy była (zupełnie zbędna moim zdaniem) kontynuacja historii. Tu opinie już nie były tak entuzjastyczne więc by cokolwiek jeszcze wyciągnąć z tego tytułu należało wykonać krok wstecz i oto mamy prequel. Opowieść prowadzi nas do samego początku, z innymi bohaterami i chyba też z innym tonem całego przekazu. Przyznaje się bez bicia, w ogóle nie zamierzałam tego filmu oglądać. Natrafiłam jednak w sieci na fragmenty przedstawiające mężczyznę biegnącego z kotem na ręku, przed czym tam uciekał to już mało mnie obchodziło. Gdy połapałam o jaki tytuł chodzi czym prędzej wycofałam swoją deklarację o nieoglądaniu. W końcu jest kot.

I tak, śledziłam losy kota imieniem Frodo i w sumie cała reszta mało mnie interesowała.

Fabuła filmu skupia się na, jak wywnioskowałam, terminalnie chorej bohaterce, która postanawia odwiedzić krainę swego dzieciństwa (NY) i jeszcze raz zjeść ulubioną pizzę. W podróży towarzyszy jej kot, zwykły dachowiec, ale urodny. Kot opiekun, kot terapeuta, czy coś w tym rodzaju. Do tej dwójki wkrótce dołącza mężczyzna imieniem Eric i w sumie na tym znaczące postaci się kończą.

Ja, jak wspomniałam zajmowałam się głównie kotem i myślę, że jeśli ten obraz osiągnie przynajmniej umiarkowany sukces to za sprawą tego właśnie bohatera. Wreszcie miałam komu kibicować. Tak, wiem, ten kot miał zupełnie niekocie zachowania i to może podważać realizm sytuacji, natomiast umówmy się, gdyby Frodo był przeciętnym kotem zginałby pierwszy. Koty może i potrafią przemieszczać się bezszelestnie, ale też miauczą, mruczą, syczą i prychają, a to wszystko gwarantuje pewną śmierć w świecie opanowanym przez istoty lokalizujące ofiarę po dźwięku. Myślę, że scenarzysta i reżyser w jednej osobie doskonale zdawałam sobie sprawę z tego stanu rzeczy, co więcej sądzę, że zakładał (i słusznie wnosząc po moim przypadku) ludziom wystarczy, że na ekranie będzie słodki kiciuś, o którego los magą drżeć.

Cała filmowa atmosfera jest raczej mało optymistyczna i już nie chodzi o sam fakt postawienia bohaterów wobec sytuacji nadchodzącej zagłady, ale emocje jakie wywołuje całość produkcji. To film o godzeniu się ze śmiercią i wartościowaniu tego co istotne w ostatnich momentach (czyli kot:). Oprawa wizualna dodatkowo to podkreśla i jeśli o mnie chodzi to ten nastrój nieco mi się udzielił. Tak więc uważam, że w ostatecznym rozrachunku nie jest to zła produkcja. Myślę, że jest lepsza od nieszczęsnego sequela, a jeśli chodzi o moje preferencje ad. kreacji bohaterów (matka z dziećmi vs kot)  to chyba nawet ciekawsza od pierwszego filmu. Teraz czekam na horror w całości poświęcony kotu. Anyone?

Moja ocena:

Straszność: 1

Fabuła:6

Klimat: 7

Napięcie:7

Zaskoczenie:5

Zabawa:7

Walory techniczne:8

Aktorstwo:7

Oryginalność: 5

To coś: 7

60/100

W skali brutalności: 1/10

Gdzie obejrzeć

Zasilane przez JustWatch

Widżet zawiera linki afiliacyjne.

Dorastanie wampira

Vampire humaniste cherche suicidaire consentant/ Humanitarna wampirzyca poszukuje osób chcących popełnić samobójstwo (2024)

Nastoletnia, bo ledwie siedemdziesięcioletnia, wampirzyca Sasha nie potrafi zabijać. Jest porażką wychowawczą swoich rodziców i biologiczną anomalią w świcie wampirów. Z jakiegoś powodu nie wykształciły się u niej kły, zaś jej wrażliwość nie pozwala jej na zatopienie zębów w ludzkiej szyi. Strapieni rodziciele postanowią powierzyć dalszą opiekę nad nią jej wyjątkowo drapieżnej kuzynce Denise, która deklaruje, że nie uraczy młodej nawet kropelką krwi, której sama 'nie upoluje’. Zadanie okazuje się wyjątkowo karkołomne, zaś sama Sasha kierowana desperacją i wewnętrznym rozdarciem trafia na grupę wsparcia dla ludzi, którzy chcą odebrać sobie życie. Tak poznaje Paula, samotnego chłopaka będącego ofiarą przemocy rówieśniczej, który deklaruje, że chętnie zostanie jej posiłkiem.

O „Humanitarnej wampirzycy szukającej osób chcących popełnić samobójstwo” było głośno na długo przed polska premierą. Film zdążył do tej pory zyskać aprobatę widzów zagranicą i mimo, że w świecie horroru stoi on ledwie jedną nogą to właśnie to niecodzienne podejście do motywu wampiryzmu zdaje się być przepisem na sukces.

Reżyserka przyznaje się do inspiracji takim tytułami jak „Głód”, „O dziewczynie, która wraca nocą sama do domu”,  czy „Tylko kochankowie przeżyją” i echa szczególnie tego drugiego wyraźnie pobrzmiewają w jej obrazie. Echa, bo „Humanitarna…” jest raczej mniej mroczna, bardziej melodramatyczna niż grozowa, a i nie brakuje tu czarnego humoru („Zwłoki nie rosną na drzewach” SIC). Niemniej jednak film może się spodobać nawet starym horrorowym wyjadaczom, bo zamiast straszyć nas, przynajmniej próbować straszyć, stara się wzbudzić jakąś egzystencjalną rozminę i to też jest ciekawe. Jest dodatkowo mocny obsadowo – nie zobaczymy tu słabej kreacji – dopieszczony technicznie – bardziej campowy niż plastikowy, a cała koncepcja znajduje przestrzeń na czarny humor – ba, udany czarny humor, co też jest pewnym osiągnięciem. Przyjemnie oglądało mi się przygody Sashy i jeśli nie podchodzicie do gatunku zbyt ortodoksyjnie i Wy macie szansę dobrze się bawić.

Moja ocena:

Straszność: 1

Fabuła: 7

Klimat:7

Napięcie:6

Zabawa:9

Zaskoczenie: 5

Walory techniczne: 8

Aktorstwo: 8

Oryginalność: 7

To coś: 7

65/100

W skali brutalności: 1/10

Gdzie obejrzeć

Zasilane przez JustWatch

Widżet zawiera linki afiliacyjne.

To coś w wodzie zawsze jest rekinem

Something in the Water/ Coś w wodzie (2024)

Pięć przyjaciółek spotyka się na karaibskiej wyspie by świętować wieczór panieński jednej z nich, Lizzie. Przy okazji dwie z dziewczyn Cam i Ruth postanawiają wykorzystać wspólny rejs niewielką łodzią by pojednać zwaśnioną parę: Meg i Kayle. Sprytny plan rozchodzi się w szwach, gdy jedna z dziewczyn zostaje zaatakowana przez rekina, a paniczna ucieczka przed drapieżnikiem doprowadza do uszkodzenia łodzi.

Lubię filmy o rekinach, nic nie poradzę. Wiem, że jakieś 80% z nich nadaje się do utylizacji, ale i tak większość oglądam. No, chyba że leci szmirą na kilometr i twórcy nawet nie ukrywają, że marzy im się miejsce w loży hitów kina klasy B. Ale jeśli choć trochę starają się trzymać fason, próbują w jakąś fabułę, nie wystawiają logiki pod latarnią w pierwszych minutach… to oglądam i staram się doceniać.

„Coś w wodzie” z jednej strony docenić jest trudno, z drugiej nie zasługuje niczym szczególnym na ostre cięgi. Taki to średni produkt. Reżyserka debiutuje mając za sobą doświadczenia w pracy scenografa, a wspiera ją scenarzystka o dość skromnym dorobku. Dziewczyny zaczynają od mocnej sceny w metrze, gdzie widzimy jak Meg staje się ofiarą napaści. Zostaje dotkliwie pobita przez sforę innych 'dam’, którym nie podoba się to, że trzyma inną dziewczynę (Kayle) za rękę. Łomot jest na tyle skuteczny, że Meg do dnia wyprawy na Karaiby odczuwa jeszcze objawy PTSD. Z Kaylą traci kontakt najprawdopodobniej uznając, że to właśnie jej niewyparzony język ściągnął na nią nieszczęście. Niewyjaśniona sprawa ich relacji stanowi powód dla którego Cam i Ruth (nie pamiętam która bardziej) postanawiają spróbować je pogodzić.

To jednak nic, to tylko wstęp zapoznawczy, który tylko tyle o ile jest ważny dla całego dramatyzmu sytuacji. Ruth w swoim kostiumie ala słoneczny patrol zostaje zaatakowana przez rekina, tuż przy brzegu. Te sceny całkiem się udały i jeśli chodzi o wszystkie potyczki z rekinem do jakich dojdzie w filmie, te były bodaj najciekawsze.

Scenariusz szczęśliwie uwzględnia jakieś cechy osobnicze bohaterek, więc szybko orientujemy się, że położenie nie jest najszczęśliwsze (jedna nawet nie umie pływać). Śledziłam ich losy z umiarkowanym zaangażowaniem podziwiając kolejne, dość standardowe, rozwiązania fabularne stosowane w fabułach z rekinami. Niczym mnie nie zaskoczyli, ale chyba już nawet tego typu rzeczy nie wymagam. Dopłynęłam do końca, bez poczucia większego zażenowania, ale Wy, którzy planujecie seans, pamiętajcie by nie oczekiwać zbyt wiele.

Moja ocena:

Straszność: 1

Fabuła: 6

Klimat:6

Napięcie:6

Zaskoczenie: 5

Zabawa: 7

Walory techniczne: 7

Aktorstwo: 6

Oryginalność: 4

To coś: 5

53/100

W skali brutalności: 2/10

Gdzie obejrzeć

Zasilane przez JustWatch

Widżet zawiera linki afiliacyjne.